Μάνα

 
 

Εργο της Toni Rakestraw

Ένα ποίημα του Κωνσταντίνου

Γύριζα δρόμους και στιγμές.
Πονούσα. Μου ‘λεγες «δεν φταις»
και σε ξεχνούσα.
Σαν ήμουνα στο μύθο μου
και αγαπούσα τάχα μου
και νάρκισσο με έλεγα….
«Τρως?», «ντύνεσαι?», «πώς τα περνάς?»
μου  ‘ λεγες.
Μάνα μου.
«Καλώς το παιδί μου!»
και μια αγκαλιά την πιο θερμή
και τα φιλιά αληθινά.
Δυο τρεις στιγμές μονάχα
κι έφευγα.
Μάνα.

Learning-to-Fly by Sarah Solie

Και σε ξεχνούσα για καιρό πολύ
στους δρόμους μου
και στις στιγμές,
στις αγκαλιές και στις βρισιές…
Με διώχνανε και έκλαιγα
μ΄ αγάπαγαν και γέλαγα
κι εσύ εκεί.
Σαν παραθύρι ανοιχτό,
να περιμένεις τη στιγμή
ο ήλιος να’ βγει
και να  ‘ρθεί να σε ζεστάνει.
Μάνα.
Σταμάτησα να περπατώ.
Κοίταξα πίσω να σε δω
και μου γελούσες.
Μάνα.

Advertisements

About Νewagemama

Full spectrum mother and blogger - Newagemama.com
This entry was posted in Μαμαδίστικα, Της καρδιάς and tagged , , , , . Bookmark the permalink.

Θέλεις να σχολιάσεις;

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s