Kοντά και λίγο πιο ψηλά!

Οταν πριν ενάμισι χρόνο είχε ξεκινήσει η κοριτσο-μανία με την Πάττυ και την Αντωνέλλα είχα γίνει έξαλλη από το μέγεθος της κακογουστιάς και της ανοησίας που είχε εισβάλλει στο σπίτι μας. Είχα λοιπόν στείλει την Πάττυ και την παρέα της εις το πυρ το εξώτερον και δεν άφηνα τις γοργονίτσες να παρακολουθούν την τηλεοπτική σειρά. Ποιο ήταν το αποτέλεσμα; Τους έγινε εμμονή και μιλούσαν συνέχεια γι΄ αυτήν, μαθαίνοντας τις εξελίξεις, τα τραγούδια και τα χορευτικά από τις φίλες τους στο σχολείο…

Οταν κάποια στιγμή διάβασα το απόσπασμα που ακολουθεί από το εξαιρετικό βιβλίο του Νίκου Σιδέρη, ταρακουνήθηκα κι άλλαξα προσέγγιση. Είχα εξάλλου αντιληφθεί ότι η μέχρι τότε στάση μου  έκανε ακόμα πιο θελκτικό τον απαγορευμένο καρπό. Προχώρησα σε… άρση του εμπάργκο και για ένα διάστημα συμμετείχα, με ενδιαφέρον ομολογουμένως, στην καθημερινή ιεροτελεστία της τηλεοπτικής παρακολούθησης,  μη χάνοντας φυσικά την ευκαιρία να σχολιάζω ανάλαφρα και δεικτικά, με τον τρόπο μου, τη χαμηλή ποιότητα της σειράς. Σιγά σιγά το κορίτσια ξεκόλλησαν και ίσως απομυθοποίησαν τις ηρωίδες τους. Τώρα πια βλέπουν  περιστασιακά τις περιπέτειές τους και ελάχιστα μιλούν γι΄ αυτές. Οσο για μένα, πήρα ένα καλό μάθημα, από τα πολλά που μου επιφυλάσσει η μητρότητα

Με ξεσηκώνει αυτή η φωτό της topsibelle, flickr

Η απόλυτη προϋπόθεση για να μπορεί ο γονιός να στέκεται κοντά στο παιδί του είναι να μπορεί να το συναντά εκεί που βρίσκεται το παιδί. Ακόμη κι αν ο σκοπός του είναι να το οδηγήσει κάπου αλλού, ο γονιός, σαν καλός οδηγητής, οφείλει να συναντήσει το παιδί του στο σημείο που εκείνο βρίσκεται και να του δείξει το δρόμο προς το επιδιωκόμενο αλλού…

Η ικανότητα να μπορεί ο γονιός να συναντά το παιδί του είναι κάτι πολύ ευρύτερο και βαθύτερο από τη δυνατότητα απλής επικοινωνίας (….). Συναντώ το παιδί μου σημαίνει ότι είμαι σε θέση να μοιραστώ τις ευαισθησίες του, τα συναισθήματά του, τη γλώσσα του και την κουλτούρα του. Δηλαδή ότι μπορώ να μοιραστώ τον κόσμο του.

Ας διευκρινίσουμε ευθύς εξαρχής, ωστόσο, ότι «μοιράζομαι τον κόσμο του παιδιού μου» διόλου δεν σημαίνει «χώνω τη μύτη μου παντού, ανακατεύομαι στις υποθέσεις του, ψάχνω στα πράγματά του κ.τ.ό» – αυτό δεν είναι μοίρασμα, είναι εισβολή και παραβίαση. Γιατί μοίρασμα είναι να φτάσεις στον κόσμο του παιδιού σου από την πόρτα και με την ενήμερη συγκατάθεσή του – ακόμα κι αν η συνάντηση έχει σκοπό τη σύγκρουση μαζί του.

Μοιράζομαι τον κόσμο του παιδιού μου σημαίνει ότι δεν βλέπω υποτιμητικά ή περιφρονητικά τα ενδιαφέροντά του, τις ευχαριστήσεις του, τις αναζητήσεις του, τις αναφορές του, την κουλτούρα του. Αντίθετα, διαβάζω κάποια απο τα περιοδικά και τα βιβλία που διαβάζει, βλέπω κάποιες εκπομπές που παρακολουθεί στην τηλεόραση, ακούω κάτι από τη μουσική που προτιμά, ενημερώνομαι ή και παίζω κάποια από τα games που το συναρπάζουν, πληροφορούμαι για τις μόδες, για τα trends, για τους σταρ και τους ήρωες που κατοικούν στις πληροφορίες που δέχεται και στις συζητήσεις που κάνει…Ακόμη κι αν δεν μου προκαλούν μεγάλη ευχαρίστηση, ωστόσο δείχνω έμπρακτα ότι ενδιαφέρομαι και, όσο μπορώ πιο απροκατάληπτα, φροντίζω να γνωρίσω και να απολαύσω πλευρές της παιδικής και εφηβικής κουλτούρας, που ίσως έχουν και αξία πέρα από το ότι αποτελούν σοβαρά συστατικά του κόσμου του παιδιού μου.

Eργο της αγαπημένης μας Sascalia

  • Εγώ που σας μιλώ, σοβαρός γιατρός, και διανοούμενος και καθηγητής, και συγγραφέας, έχω αφιερώσει πολλές ώρες παρακολουθώντας Χελωνονινζάκια και Θάντερκατς και ΑΜΑΝ και Δόγκανο, ακούγοντας Metallica και άλλα συγκροτήματα heavy metal, παρακολουθώντας Rockwave festival, βλέποντας  ταινίες, διαβάζοντας κόμιξ και άλλα πολλά, παίζοντας games στο Playstation και στον υπολογιστή… και πόσα ακόμη. Δεν θεωρώ ούτε μια στιγμή από αυτές ότι ήταν καιρός χαμένος. Ισα ίσα. Γνώρισα τον κόσμο του παιδιού μου, γνώρισα το παιδί μου και με γνώρισε καλύτερα, άκουσα τι μου έλεγε κι εκείνο τι του έλεγα εγώ, ώρες ατελείωτες… Και μάλιστα, κάποια στοιχεία της παιδικής και εφηβικής κουλτούρας του τα εκτίμησα τόσο (όπως τη μουσική των Metallica), που έβαλα ως έξεργο στο βιβλίο μου Και όπως μιλάνε – Εφηβος λόγος ένα απόσπασμα από το τραγούδι των Iron Maiden The Angel nad the Gambler – επειδή το άξιζε!

Το να μοιράζομαι τον κόσμο του παιδιού μου είναι κατ΄ αρχήν μια ευχαρίστηση καθεαυτή. Γιατί το νιώθω να αισθάνεται χαρούμενο για ό,τι το ευχαριστεί, να έχει έμπιστο συνομιλητή για τις αμέτρητες απορίες του, καλόπιστο αντίλογο για ό,τι βρίσκω συζητήσιμο, και τη θεμελιώδη βεβαιότητα ότι ο κόσμος του είναι αποδεκτός, όπως και το ίδιο. Ακόμη, η εξοικείωση με τον κόσμο του μου παρέχει άφθονο υλικό για συζήτηση: Θέματα συζήτησης (σοβαρά ή αστεία, σημαντικά ή απλώς φλυαρία), που κάνουν να μην πλήττουμε μαζί…Αλλά και παρομοιώσεις, και μεταφορές, και παραδείγματα και ιστορίες, που αποτελούν τη βασιλική οδό για την επικοινωνία με το παιδί και για να φτάσουν οι δικές μου σκέψεις στο μυαλό του.

Πηγή: Νίκος Σιδέρης , Τα παιδιά δεν θέλουν ψυχολόγο. Γονείς θέλουν! Εμπιστευτική επιστολή σε γονείς που σκέφτονται, εκδόσεις Μεταίχμιο, 2009.

Advertisements

About Νewagemama

Full spectrum mother and blogger - Newagemama.com
This entry was posted in Ζωή εδώ and tagged , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , . Bookmark the permalink.

10 Responses to Kοντά και λίγο πιο ψηλά!

  1. Ο/Η Ρεβεκκα λέει:

    εχω διαβασει αποσμασμα αλλα ηταν πολυ ομορφα αυτα που εγραφε.κ τι ομορφη εμπειρια μοιραστηκες μαζι μας.ομως ποσες φορες οι γονεις επιβαλλουν την αποψη τους με αντιθετα αποτελεσματα….πολλες κ μετα οταν ειναι πια αργα το μετανιωνουν.φιλια.

    • Ο/Η Νewagemama λέει:

      Τελικά, αγαπημένη μου Ρεβέκκα, τίποτα δεν γίνεται με την απαγόρευση! Ο απαγορευμένος καρπός γίνεται ακαταμάχητος και το παιδί θα βρει τον τρόπο να τον γευτεί…Αυτό ήταν το πρώτο στάδιο του «μαθήματος» που πήρα. Το δεύτερο ήταν να μάθω να μοιράζομαι την τρέλα τους για τα χορευτικά της Αντωνέλλα και μέσα από τη συμπόρευση μαζί τους να τους δείξω έναν άλλο δρόμο, αν θέλουν να τον ακολουθήσουν.

      Πολλά φιλιά κι από μένα!

  2. Ο/Η Mama Koukouvagia λέει:

    Ωραίο βιβλίο, πολύ κατατοπιστικό, με πολλά μηνύματα…και πολλά μαθήματα! ‘Έχεις δίκιο το απαγορευμένο γίνεται «γλυκό»…πάντα έτσι ήταν, από καταβολής κόσμου (βλέπε Αδάμ και Εύα)! Και σίγουρα, για να γνωρίσεις τον κόσμο κάποιου, θα πρέπει να τον επισκεφτείς…μόνο από περιγραφές και εικασίες, δε μπορείς να ξέρεις…Να είσαι καλά, καλή σου μέρα!

  3. Ο/Η mariazouganeli λέει:

    Εγώ ζω ακόμη την Παττο-Αντωνελλομανία με την κόρη μου (7 χρονών) . Δεν την κατέκρινα ούτε έκλεισα την τηλεοραση όμως προσπαθώ λίγο διακριτικά να περάσω τα μηνύματά μουθ!!! Στο βρόντο πάνε όμως όλα μιας και το αμείωτο ενδιαφέρον της μου δίνει να καταλάβω οτι απο το ένα μπαίνει και απο το άλλο βγαίνει!!! Ειδικά το γεγονός οτι ένα εφτάχρονο παρακολουθεί 13 χρονα να τα φτιάχνουν ο ένας με τον άλλον και να γίνονται κι ερωτικά μπερδέματα με τρομάζει ακόμη περισσότερο για το τι θα κάνει η ίδια στο μέλλον!!! Προσωπικά είμαι πολύ προβληματισμένη αλλά τουλάχιστον το απόσπασμα που μου παραθέτεις δείχνει οτι μάλλον είμαι στο σωστό δρόμο και πρέπει να δείξω υπομονή κι επιμονή και κάποια στιγμή θα γυρίσει ο τροχός! Ελπίζω να μην έχει προκαλέσει πολύ ζημιά μέχρι τότε!!!

    Τα φιλιά μου

    • Ο/Η Νewagemama λέει:

      Αχ αυτές οι επτάχρονες τι μας κάνουν! Κι εμένα το βλέπουν ακόμα, αλλά σαφώς έχει ξεφουσκώσει η παλιά λατρεία. Δεν χάνω κι εγώ την ευκαιρία να επισημαίνω – με τρόπο -το πόσο υποτιμητικές και καταστροφικές για τις ίδιες είναι κάποιες συμπεριφορές των ηρωίδων τους…

  4. Ο/Η psycheandlife2 λέει:

    Είναι πολύ όμορφη η διαδρομή σας ως γονέας, μπράβο σας που τη μοιράζεστε με ειλικρίνεια, περιγράφετε εξαιρετικά το πως «ανοιγετε¨ και τους δικούς σας ορίζοντες ανεξάρτητα αν σας κάνουν ή δεν σας κάνουν οι επιλογές της ηλικίας των κοριτσιών σας (δεν είναι εκεί το θέμα αλλά όπως το καταγράφετε οφείλουμε στο παιδί «…τη θεμελιώδη βεβαιότητα ότι ο κόσμος του είναι αποδεκτός, όπως και το ίδιο»).
    Να είστε καλά, καλή συνέχεια.
    Δήμητρα

    • Ο/Η Νewagemama λέει:

      Ευχαριστώ για τα καλά σου λόγια. Αυτή η «βεβαιότητα πως ο κόσμος του (παιδιού) είναι αληθινός, όπως και το ίδιο» νιώθω πως είναι το κλειδί της αληθινής αυτοπεποίθησης. Και αυτό με «καίει» σα μάνα να κερδίσουν τα παιδιά μου.

  5. Ο/Η SWEET NOVEMBER λέει:

    Η γνωμη μου ειναι πως μερικες φορες πρεπει να μπαινουν καποια ορια με αυστηροτητα και καποιες φορες τα ιδια ορια να ανοιγουν ,μονο και μονο για να δωσουν χωρο στην κριτικη ικανοτητα του ιδιου του παιδιου.
    Πολυ χρηστικη η παραπανω αναρτηση!!!!σε ευχαριστουμε!

Θέλεις να σχολιάσεις;

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s