Το μικρό μου το παιδί

Το νιώθω συχνά μέσα μου να κλαψουρίζει ανικανοποίητο. Να θέλει κάτι άλλο να κάνει απ΄  αυτό που ο ενήλικας εαυτός μου κάνει. Να βαριέται, να κλωτσάει: «Πότε θα ‘ρθει η σειρά μου, εγώ πότε θα παίξω;» Κι εγώ, μ΄ένα αμήχανο χαμόγελο  δήθεν κατανόησης, του κλείνω το στόμα και συνεχίζω να κάνω ό,τι κάνω. Κι όταν πέφτω επιτέλους για ύπνο ονειρεύομαι το μικρό μου το  παιδί με μια κίτρινη φουστίτσα να τρέχει στην αυλή του σπιτιού του στο Βελβεντό και να χάνεται μέσα στις λεβάντες και στις τριανταφυλλιές….

Το μικρό μου παιδί
σοβαρή αταξία έκανε πάλι.
Στο πεζούλι του σύμπαντος σκαρφάλωσε,
σκούντησε με το χέρι του
το κρεμασμένο
στον τοίχο τ’ ουρανού
κόκκινο πιάτο,
κι έχυσε όλο το φως επάνω του.
Ο Θεός απόρησε
που είδε τον ήλιο
ντυμένο ρούχα παιδικά
να κατεβαίνει τρέχοντας
της φαντασίας μου τη σκάλα
και να ’ρχεται σε μένα.
Κι εγώ κάθομαι τώρα
και μαλώνω αυστηρά
το μικρό μου παιδί
ενώ κλέβω κρυφά
τον χυμένο επάνω του ήλιο.


Κική Δημουλά (Ερήμην, 1958)

Advertisements

About Νewagemama

Full spectrum mother and blogger - Newagemama.com
This entry was posted in Ζωή εδώ and tagged , , , , , , , . Bookmark the permalink.

9 Responses to Το μικρό μου το παιδί

  1. Ο/Η Liakada λέει:

    [Το μικρό μου παιδί
    σοβαρή αταξία έκανε πάλι.
    Στο πεζούλι του σύμπαντος σκαρφάλωσε,
    σκούντησε με το χέρι του
    το κρεμασμένο
    στον τοίχο τ’ ουρανού
    κόκκινο πιάτο,
    κι έχυσε όλο το φως επάνω του.]

    Αχ και είναι όμορφα έτσι! Μεινε εκει λουσμένη στο φως !

  2. Ο/Η Mama Koukouvagia λέει:

    Τι όμορφο ποίημα!!! Πόσο το κρύβουμε το μικρό μας το παιδί…πόσο το σιωπούμε….πόσο το ξεχνάμε….πόσο το σκοτώνουμε!!! Πόσο διαφορετική θα ήταν η ζωή μας αν δεν υπήρχαν αυτά τα «πόσο»; Παναγιώτα…με έστειλες με αυτή την ανάρτηση! Με έκανες να δακρύσω για το δικό μου μικρό παιδί, και να νιώσω τύψεις που το παραμελώ…Σε ευχαριστώ που μου το θύμησες…Καλή σου μέρα!

    • Ο/Η Νewagemama λέει:

      Χρύσα, κι εγώ συγκινήθηκα μ΄ αυτή την ανάρτηση (έριξα κι ένα κλαματάκι εδώ που τα λέμε…)! Νιώθω πως το παιδί που κάποτε υπήρξαμε είναι μέσα μας ζωντανό και κάνει ό,τι μπορεί να τραβήξει την προσοχή μας…

  3. Ο/Η Flora λέει:

    Χωρίς λόγια…

  4. Ο/Η psycheandlife λέει:

    Είναι πολύ ελπιδοφόρο να αισθάνεστε αυτό το παιδί ακόμα μέσα σας γιατί συνήθως το ξεχνάμε (όλοι μας) και το χάνουμε, πάντα υπάρχει και μας περιμένει να το ακούσουμε, ευχαριστώ που το ξαναθυμήσατε και σε μένα.

  5. Ο/Η Νewagemama λέει:

    To αισθάνομαι είναι αλήθεια, μα συνήθως δεν ξέρω τι να κάνω για να το ευχαριστήσω. Μου φαίνεται πως ζητά πράγματα που δεν γίνονται τόσο απλά…

  6. Ο/Η Bia λέει:

    Φοβερή και η φωτογραφία!Για να είμαι ειλικρινής, εγώ κάπως έτσι φαντάζομαι τον παράδεισο…

Θέλεις να σχολιάσεις;

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s