Ραντεβού με το παιδί μας

«O κόσμος μας γίνεται καινούργιος πολλές φορές
όσο υπάρχουν παιδιά στη ζωή μας» –  Robert Brault

Mπαμπάς και γιος σε πλήρη δράση, από το φακό της Kelly Garvey

Θυμάστε πόσο έντονες και πολύτιμες είναι οι αναμνήσεις από τα πρώτα ραντεβού με τον αγαπημένο/την αγαπημένη σας ; Πόσο συναρπαστική ήταν όλη αυτή η αίσθηση της προσδοκίας, ο σχεδιασμός, η προετοιμασία κι εκείνο το υπέροχο συναίσθημα σύνδεσης και μοιράσματος μετά από μια επιτυχημένη  συνάντηση;

Ε, λοιπόν, το ίδιο μπορούμε να κάνουμε με τα  παιδιά  μας! Να αρχίσουμε δηλαδή να «βγαίνουμε ραντεβού» με κάθε παιδί, έχοντας σκοπό να περάσουμε όμορφα, να δημιουργήσουμε πολύτιμες αναμνήσεις και να δυναμώσουμε κι άλλο τους δεσμούς της αγάπης. Η  ιδέα ανήκει  στη συγγραφέα και  life coach Lori Radun, και  προσωπικά τη βρήκα καταπληκτική. Να τι προτείνει για να ένα συναρπαστικό ραντεβού  με το παιδί («child date»):

1.To ραντεβού γίνεται ανάμεσα σε  έναν γονιό – ένα παιδί

Για να λειτουργήσει το σχήμα χρειάζεται «τετ-α-τετ»: όχι όλη η οικογένεια μαζί, όχι ο μπαμπάς ή η μαμά με τα παιδιά κλπ (αυτά είναι ωραία, αλλά για άλλες στιγμές). ΄Οταν το παιδί είναι μικρό εννοείται ότι είστε μαζί εξ αρχής, ενώ αν το παιδί είναι πιο μεγάλο μπορείτε να επιλέξετε ένα σημείο συνάντησης και να βρεθείτε εκεί. Η αποκλειστικότητα του γονιού κάνει  το παιδί να νιώθει πραγματικά ιδιαίτερο κι έτσι μπορεί  να απολαμβάνει χωρίς περισπασμούς το χρόνο του  πατέρα ή της μητέρας. Με το σχήμα αυτό αποφεύγονται και οι διενέξεις  μεταξύ αδελφών και υπάρχει δυνατότητα για άμεση, ουσιαστική αλληλεπίδραση και επικοινωνία.

2. Πάτε οπωσδήποτε κάπου εκτός σπιτιού

Το μέρος θα πρέπει να είναι κάτι ιδιαίτερο και ξεχωριστό για το παιδί, έξω από τα πλαίσια της καθημερινότητάς του. Μπορείτε να πάτε σινεμά, μια βόλτα στην προκυμαία ή στην παραλία, να παρακολουθήσετε κάποιο θέαμα ή να φάτε παγωτό σε έναν χώρο καινούργιο για το παιδί. Πάντως, δεν είναι απαραίτητο να ξοδέψετε χρήματα. ΄Ισως απλά να ανακαλύψετε μια γωνιά στον Εθνικό Κήπο, να ξαπλώσετε στο χώμα και να σχολιάζετε μαζί τα χρώματα των φύλλων και σχήματα που παίρνουν τα σύννεφα καθώς ταξιδεύουν στον ουρανό. Θυμηθείτε, το συναίσθημα είναι που μετράει όχι τα χρήματα που ξοδεύετε!

mother-babywearing

Mαμά και κόρη έτοιμες για βόλτα. Πώς λάμπει από χαρά κι αγάπη το προσωπάκι του μωρού! Από το cheandfidel.blogspot.ca.

3. Σχεδιάστε με κέφι και καλλιεργήστε τον ενθουσιασμό

Με κάθε παιδί χωριστά συζητήστε, κανονίστε τις ημερομηνίες, διερευνήστε πιθανούς προορισμούς, σχεδιάστε τις λεπτομέρειες και κάντε τις απαραίτητες συνεννοήσεις (τι ώρα θα φύγετε, πού και πώς θα πάτε, τι ώρα θα γυρίσετε, αν θα έχετε φάει κοκ). ‘Οσο πλησιάζει η μέρα διασκεδάστε καλλιεργώντας την προσμονή και εμπλουτίζοντας με δημιουργικές ιδέες το πρόγραμμά σας.

4. Kάντε το ραντεβού με κάθε παιδί μέρος της οικογενειακής σας ζωής

‘Ολα τα παραπάνω έχουν νόημα όταν γίνονται τακτικά (κι όχι μια φορά το χρόνο) και όταν προσφέρουν χαρά και ικανοποίηση (κι όχι αίσθημα υποχρέωσης). Ξεκινήστε με μια ρεαλιστική συχνότητα, λαμβάνοντας υπόψη τις ανάγκες όλων των μελών της οικογένειας. Προσοχή, χρειάζεται ισότιμη μεταχείριση και σεβασμός όσων έχουν συμφωνηθεί, σε συνδυασμό με χαλαρή ατμόσφαιρα. Να θυμάστε πως οι δεσμοί των ανθρώπων δυναμώνουν μέσα από το μοίρασμα και τη χαρά που ρέει με φυσικότητα!

Καλή επιτυχία σε όλους μας, εγώ ήδη κάνω τα σχέδιά μου!

…………………………………………………………………………………………

Επιτέλους το Newagemama απέκτησε εδώ και λίγες μέρες τη δική του ολοκαίνουργια σελίδα στο Facebook,  με την πρόθεση μέσα απ΄αυτή να μοιραζόμαστε ό,τι μας εμπνέει, μας δυναμώνει και μας συνδέει σ΄αυτούς τους δύσκολους καιρούς. Η σελίδα αυτή ενημερώνεται με πολύ αγάπη και, σαν ένα μικρό ψηφιακό παιδί που κάνει τα πρώτα του βήματα, έχει ανάγκη τα δικά σας ενθαρρυντικά Like εδώ για να δυναμώσει!

Advertisements
Posted in Κοινή λογική, Μαμαδίστικα | Tagged , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , | 4 Σχόλια

«Μ΄ αγαπάς;»

«Όπου υπάρχει αγάπη, υπάρχει και ζωή» – ΄Ιντιρα Γκάντι

«Δέσιμο» από την Shakaya Leone

Αν η μικρή σας Φλώρα σάς ρωτήσει: «Μ΄αγαπάς μαμά;»  ενώ εσείς πλένετε τα πιάτα ή γράφετε στον υπολογιστή, σταματήστε αυτό που κάνετε για να της απαντήσετε. Κοιτάξτε την στα μάτια και πείτε μέσα από την καρδιά σας: » Σ΄αγαπώ Φλώρα».

Αν δεν έχετε τη στιγμή εκείνη τη δυνατότητα να σταματήσετε για να της δώσετε την προσοχή που θέλει, πείτε της: «Ετοιμάζω το φαγητό (ή θα δουλέψω μισή ώρα ακόμα…), μετά θα είμαι όλη δική σου». Και όταν τελειώσετε, πηγαίνετε να τη δείτε και πείτε της ενώ θα την κοιτάτε στα μάτια, μέσα από την καρδιά σας: «Σ΄ αγαπώ  Φλώρα«.

Αποφύγετε οπωσδήποτε να πείτε «σ΄αγαπώ» ενώ κάνετε κάτι άλλο! Της στέλνετε δυο αντιφατικά μηνύματα και αυτό που θα συγκρατήσει θα είναι το μη λεκτικό μήνυμα!

Βρείτε χρόνο να είστε διαθέσιμη. Να θυμάστε πως οι μόνες αληθινές ανάγκες είναι συναισθηματικές. Ενα συναίσθημα προηγείται όλων των άλλων.

Αφιερώστε στα παιδιά σας έστω μισή ώρα την ημέρα για να παίξετε μαζί τους και να τα χαϊδέψετε…Και προσέξτε, ο  χρόνος που περνάτε μαζί τους μέχρι να κάνουν τα μαθήματά τους και όλα όσα είναι σημαντικά για σας, δεν μετρούν στο χρόνο για  εκείνα.

………………………………………………………………………………………………..

Πηγή: Isabelle Filliozat, L΄intelligence du coeur (Jean-Claude Lattes, 1997). Στα ελληνικά κυκλοφορεί με τον τίτλο Η νοημοσύνη της καρδιάς,  σε μετάφραση Β. Κοκκίνου από τις εκδόσεις Ενάλιος. Με κλικ εδώ μπορείτε να δείτε ένα βίντεο με συνέντευξη της Φιλιοζά (στα αγγλικά) στο οποίο απαντά στο αιώνιο ερώτημα: «Τι αληθινά χρειαζόμαστε για να είμαστε ευτυχισμένοι;»

To Newagemama έχει τη δική του σελίδα στο Facebook. Μέσα απ΄αυτή μοιραζόμαστε ό,τι μας εμπνέει, μας δυναμώνει και μας συνδέει σ΄αυτούς τους δύσκολους καιρούς. Η σελίδα αυτή ενημερώνεται με πολύ αγάπη και, σαν ένα μικρό ψηφιακό παιδί που κάνει τα πρώτα του βήματα, έχει ανάγκη τα δικά σας ενθαρρυντικά Like εδώ για να δυναμώσει!

Posted in Κοινή λογική, Μαμαδίστικα, Της καρδιάς | Tagged , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , | 1 σχόλιο

Τα παιδιά σαν καθρέφτες μας

“Πώς να κρυφτείς απ΄τα παιδιά…’Ετσι κι αλλιώς τα ξέρουν όλα” – Διονύσης Σαββόπουλος στο  τραγούδι “Δεν ξέρω τι να παίξω στα παιδιά”

Απόλυτη διαύγεια από το φακό της Lynne Rigby

Επειδή τα μικρά παιδιά είναι αγνά, είναι οι πιο διαυγείς καθρέφτες μας. Ως διαισθητικά όντα είναι συντονισμένα με το συναίσθημα και ανταποκρίνονται ειλικρινά στην ενέργεια, όπως τη νιώθουν. Δεν έχουν μάθει ακόμα να καλύπτονται. Οταν οι ενήλικοι μιλούν ή συμπεριφέρονται αντίθετα απ΄ ό,τι πραγματικά νιώθουν, τότε τα παιδιά αντιλαμβάνονται αμέσως τη διαφορά και αντιδρούν. Αν παρακολουθήσουμε τις αντιδράσεις των παιδιών μπορούμε να μάθουμε πολλά και να ανακαλύψουμε δικά μας καταπιεσμένα συναισθήματα.

Για παράδειγμα,  αν προσπαθείς να φαίνεσαι ήρεμη και κυρίαρχη του εαυτού σου, ενώ μέσα σου νιώθεις θυμωμένη και αναστατωμένη, τότε τα παιδιά σου θα το  καθρεφτίσουν με το να γίνουν άγρια και αποδιοργανωμένα. Προσπαθείς να διατηρήσεις τον έλεγχο αλλά αυτά συλλαμβάνουν τη χαοτική ενέργεια που υπάρχει μέσα σου και την αντανακλούν με τη συμπεριφορά τους.

Κατά περίεργο τρόπο, όμως, θα ηρεμήσουν όταν εσύ εκφράσεις κατευθείαν αυτό που αληθινά νιώθεις, χωρίς να προσπαθήσεις να το καλύψεις: “Νιώθω πραγματικά μεγάλη αναστάτωση και πολύ άγχος επειδή είχα μια πολύ δύσκολη μέρα». “Είμαι θυμωμένη με τον κόσμο, με μένα και με σένα!”, “Θέλω λίγη ησυχία για να ηρεμήσω και να βάλω σε τάξη τα συναισθήματά μου. Μπορώ να μείνω για λίγα λεπτά μόνη;”
Τα παιδιά νιώθουν άνετα όταν είσαι αληθινή και όταν τα συναισθήματά σου ταιριάζουν με τα λόγια σου.

Υπάρχει πιο ισχυρό σύμβολο ελπίδας και διαύγειας από το ουράνιο τόξο; Φωτό των Munchkins and mohawks.

Πολλοί γονείς πιστεύουν ότι προστατεύουν τα παιδιά τους κρατώντας τα μακριά από τα προσωπικά τους προβλήματα και τα αποκαλούμενα “αρνητικά συναισθήματα”. Νομίζουν ότι το να είναι καλοί γονείς σημαίνει να παίζουν ένα συγκεκριμένο ρόλο: να είναι πάντα υπομονετικοί, στοργικοί, σοφοί και δυνατοί. ΄Ομως τα παιδιά χρειάζονται ειλικρίνεια. Χρειάζονται  το πρότυπο ενός ανθρώπινου όντος που βιώνει και αποδέχεται τα διαφορετικά συναισθήματα και τις διαθέσεις που είναι μέρη της ανθρώπινης φύσης. Αυτό τα στηρίζει στη διαδικασία τού να μάθουν να αγαπούν τον εαυτό τους ώστε να του επιτρέπουν να είναι αληθινός και ειλικρινής.

Το να μοιράζεσαι τα συναισθήματά σου δεν σημαίνει ότι φορτώνεις στα  παιδιά το θυμό σου ή  ότι τα κατηγορείς για τα βάσανά σου. Ούτε ότι μπορείς να περιμένεις απ΄ αυτά να είναι οι θεραπευτές σου και να σε βοηθούν να λύσεις τα προβλήματά σου. ΄Οσο εξασκείσαι να εκφράζεις τα αληθινά σου συναισθήματα, καθώς προχωράς στη ζωή, τόσο πιο σπάνια θα καταφεύγεις σε λάθος συμπεριφορά απέναντί τους. Αν κάποια στιγμή συνειδητοποιήσεις ότι εκτόνωσες το θυμό σου πάνω τους, ομολόγησέ το, ζήτησε συγγνώμη, δήλωσε ότι στεναχωριέσαι και μετά ξέχασέ το. ΄Ολ΄ αυτά μας βοηθούν να μάθουμε να δημιουργούμε σχέσεις γεμάτες αλήθεια και οικειότητα.

Ασκηση

Αρχισε να λες την αλήθεια στα παιδιά σου και να τους εκφράζεις ειλικρινά τα συναισθήματα σου (“Νιώθω….”), χωρίς κατηγόριες και χαρακτηρισμούς για τα ίδια, ακόμα κι αν αισθάνεσαι άβολα ή νιώθεις ότι γίνεσαι ευάλωτος επειδή δεν τα ελέγχεις. Ρώτησέ τα πώς νιώθουν για τις διάφορες καταστάσεις και προσπάθησε αληθινά να ακούσεις τι έχουν να πουν. Αν μπεις   στο πειρασμό να δώσεις κάποια συμβουλή, τότε ρώτησέ τα πρώτα αν θέλουν να την ακούσουν. Αν δεν θέλουν, τότε πες τους μόνο για τα συναισθήματά σου.

 …………………………………………………………………………………….

Πηγή: Shakti Gawain & Laurel King Living in the light, a guide to personal and planetary transformation (New World Library, 1986). Στα ελληνικά: Κάνε τη ζωή σου να λάμψει, εκδόσεις Success Dynamics, 1996

Posted in Κοινή λογική, Μαμαδίστικα | Tagged , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , | 4 Σχόλια

Η θλίψη και η οργή…

«Mε τις ιστορίες κοιμούνται οι μικροί και ξυπνάνε οι μεγάλοι» – Χόρχε Μπουκάϊ

΄Οταν πρωτοδιάβασα αυτή την ιστορία του Αργεντίνου συγγραφέα ένιωσα μια ευχάριστη έκπληξη από το μαγικό –  και ταυτόχρονα απλό – τρόπο με τον οποίο συνδέει τα δυό αυτά οδυνηρά συναισθήματα. Και,  χωρίς να  ξέρω γιατί,  μου φάνηκε πολύ απελευθερωτικό να γνωρίσω μέσα από την όμορφη διήγηση μια άλλη οπτική για τη σχέση της θλίψης με την οργή και αντίστροφα. Διάβασα την ίδια ιστορία στα παιδιά μου και μου έκανε εντύπωση πόσο … αυτονόητη τους φάνηκε η σύνδεση που εμένα εξέπληξε. Μάλλον τα παιδιά έχουν το δικό τους μηχανισμό να αντιλαμβάνονται τη σοφία της ζωής,  ενώ εμείς σα γονείς συχνά πιστεύουμε ότι χρειάζεται να τους εξηγούμε τα πάντα. Αναδημοσιεύω το κείμενο, με την προτροπή να το διαβάσετε κι εσείς στα παιδιά σας και να μοιραστούμε τις εντυπώσεις μέσα από τα σχόλιά σας:

Σ΄ ένα μαγεμένο βασίλειο όπου οι άνθρωποι δεν μπορούσαν ποτέ να φτάσουν ή, ίσως,  οι άνθρωποι μεταφέρονται αδιάκοπα  χωρίς να το καταλαβαίνουν…

Σ΄ ένα βασίλειο μαγεμένο όπου τα αφηρημένα πράγματα γίνονται χειροπιαστά…

΄Ηταν, μια φορά κι έναν καιρό, μια πανέμορφη λίμνη. Μια λίμνη με νερά κρυστάλλινα και καθαρά,  όπου κολυμπούσαν ψάρια όλων των χρωμάτων κι όλες οι σποχρώσεις των χρωμάτων λαμπύριζαν διαρκώς…

Ως εκείνη τη μαγική και διάφανη λίμνη έφτασαν η θλίψη και η οργή για να κάνουν μπάνιο παρέα. Και οι δυο έβγαλαν τα ρούχα τους και, γυμνές, μπήκαν στη λίμνη.

Η οργή, που βιαζόταν (όπως συμβαίνει πάντα στην οργή χωρίς να ξέρει γιατί), έκανε μπάνιο στα γρήγορα κι ακόμα πιο γρήγορα βγήκε από το νερό.  Αλλά  η οργή είναι τυφλή ή – τέλος πάντων – δεν βλέπει ξεκάθαρα την πραγματικότητα. ΄Ετσι, γυμνή και καθαρή, φόρεσε βγαίνοντας από το νερό το πρώτο ρούχο που βρήκε…

Και συνέβη εκείνο το ρούχο να μην είναι δικό της αλλά της θλίψης…Κι έτσι, ντυμένη θλίψη, η οργή έφυγε.

Πολύ ήρεμη, πολύ γαλήνια, διατεθειμένη όπως πάντα να παραμείνει σε όποιο μέρος βρίσκεται, η θλίψη τελείωσε το μπάνιο της και, χωρίς καμιά βιασύνη – ή μάλλον χωρίς συνείδηση του χρόνου που περνάει – τεμπέλικα και αργά, βγήκε από τη λίμνη.

Στην όχθη συνειδητοποίησε ότι τα ρούχα της δεν ήταν εκεί. ΄Οπως όλοι ξέρουμε, αν υπάρχει κάτι που δεν αρέσει στη θλίψη είναι να μένει γυμνή. ΄Ετσι, φόρεσε το μοναδικό ρούχο που υπήρχε δίπλα στη λίμνη: το φόρεμα της οργής.

Λένε ότι από τότε, πολλές φορές συναντάμε την οργή τυφλή, σκληρή, τρομερή και θυμωμένη. Αλλά, αν σταματήσουμε για λίγο και κοιτάξουμε καλύτερα, καταλαβαίνουμε ότι αυτή η οργή που βλέπουμε είναι μόνο μια μεταμφίεση κι ότι πίσω από την όψη της οργής στην πραγματικότητα κρύβεται η θλίψη.

Πηγή: Χόρχε Μπουκάϊ,  Ιστορίες για να σκεφτείς (εκδόσεις  Οπερα, 1997). Οι  φωτό προέρχονται από το αρχείο της Shakaya Leone.

Posted in Ζωή εδώ, Κοινή λογική, Μαμαδίστικα, Της καρδιάς | Tagged , , , , , , , , , , , , , , , , | 5 Σχόλια

΄Οταν οι γονείς είναι θυμωμένοι

Μια ανάρτηση αφιερωμένη στους γονείς της νέας εποχής, που ισορροπούν σε τεντωμένο σχοινί προσπαθώντας να διαχειριστούν, με υγιή και δημιουργικό τρόπο, το θυμό και το φόβο τους, για να μη φορτώσουν στα παιδιά τα δικά τους λάθη και  απωθημένα συναισθήματα:

Μια μέρα, αγανακτισμένη, ξεσπώ, ταρακουνάω την κόρη μου και της φωνάζω. Εκείνη κλαίει, μετά θυμώνει: «Δεν έχεις το δικαίωμα, μαμά!» Σοκαρίστηκα αμέσως. Είχε δίκιο, δεν είχα το δικαίωμα να την ταρακουνάω έτσι, να την τρομάζω. ΄Ημουν βέβαια εκνευρισμένη, αλλά αυτός δεν είναι λόγος να την πληγώσω. (Γιατί είναι μεγάλο ψυχικό τραύμα να νιώθεις φόβο μπροστά στη μητέρα σου.)
Ακουσα την κόρη μου. Ο θυμός μου διαλύθηκε, ζήτησα συγγνώμη και την πήρα στην αγκαλιά μου για να την καθησυχάσω.

Μια άλλη μέρα, δεν ξέρω για ποιο λόγο, της είπα απότομα: «Πόσο κουραστική είσαι!» Με κοίταξε και αποκρίθηκε: «Δεν έχεις το δικαίωμα να μου το λες αυτό, μαμά».
«Αυτό είναι αλήθεια χρυσό μου, έχεις δίκιο». Κάθησα δίπλα της και συνέχισα: «Δεν έχω δικαίωμα να σου λέω λέξεις – πετραδάκια (σσ: τα γλυκόλογα είναι γλυκά και θωπευτικά, οι λέξεις πετραδάκια είναι σκληρές και πονούν). Σου το είπα γιατί ήμουν έξω φρενών. ΄Ομως δεν φταις εσύ για την αγανάκτησή μου. Κανονικά θα έπρεπε να πω: Είμαι αγανακτισμένη και όχι να ξεσπάσω σε σένα. ΄Οταν σου λέω ότι είσαι κουραστική, σε πληγώνω κι αυτό δεν πρόκειται να ικανοποιήσει την ανάγκη μου για ηρεμία. Συγχώρεσέ με».

Κανείς δεν είναι τέλειος, κι έχουμε τόσο συνηθίσει να προβάλλουμε στον άλλο τις προσωπικές μας δυσκολίες, που είναι ψευδαίσθηση πως αυτό δεν θα μας ξανασυμβεί. Είναι όμως βασικό να έχει το παιδί την άδεια να νιώσει και να πει ότι αυτό είναι άδικο. Ο δίκαιος θυμός του μάς προσγειώνει στην πραγματικότητα, μπορούμε να συνειδητοποιήσουμε τι συμβαίνει μέσα μας και να ζητήσουμε συγγνώμη.

Αντίθετα, αν το παιδί δεν μπορεί ή δεν τολμά να απαντήσει όταν ένας ενήλικας (ή ένα άλλο παιδί) το μειώνει, το πληγώνει, το ταπεινώνει, το γελοιοποιεί, αν δεν θυμώνει, τότε παραμένει μειωμένο, ταπεινωμένο ή γελοιοποιημένο και μπορεί να κουβαλά αυτό το τραύμα για καιρό. Αν ο σεβασμός του παιδιού δεσπόζει στη σχέση, οι προσβολές που λέγονται σε μια στιγμή αγανάκτησης δεν θα το τραυματίσουν αυτομάτως. Αλλά μια μόνο αδέξια λέξη που λέγεται σε μια ευαίσθητη περίοδο, μπορεί να μείνει χαραγμένη για χρόνια. Καλύτερα να μην το ρισκάρετε λοιπόν!

Εξάλλου,  το να έχει ο γονιός επαφή με τα συναισθήματά του αντί να τα ρίχνει στο παιδί, του δίνει τη δυνατότητα να παραμείνει συγκεντρωμένος στο άτομό του, να έχει συνείδηση του εαυτού του. Παραδόξως, όταν αποδίδει κανείς τα λάθη στο παιδί, γρήγορα εξαντλείται!

………………………………….

Πηγή: Isabelle Filliozat, Au coeur des emotions de l’ enfant (Jean-Claude Lattes, 1999). Στα ελληνικά κυκλοφορεί με τον τίτλο Στην καρδιά των συναισθημάτων του παιδιού,  σε μετάφραση Β. Κοκκίνου, από τις εκδόσεις Ενάλιος.

Φωτό: Nora Desmond

Δείτε ακόμη: Πώς μαθαίνεται ο σεβασμός

Posted in Κοινή λογική, Μαμαδίστικα | Tagged , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , | 16 Σχόλια

Εστία η πολύτιμη

“Aν  ο ήλιος μπαίνει μες στο σπίτι, μπαίνει λίγο και μες στην ψυχή σου” – Λε Κορμπυζιέ

Δεν ξέρω για σας, αλλά εγώ με τις δουλειές του νοικοκυριού δεν τα πήγαινα ποτέ καλά. Ενώ στις σπουδές και στα επαγγελματικά  μπορώ να διαχειριστώ, τουλάχιστον ικανοποιητικά, παράλληλες δραστηριότητες  και να ανταποκριθώ σε δύσκολες καταστάσεις με επιτυχία, πιάνω τον εαυτό μου να βρίσκεται σε απόλυτη σύγχυση μπροστά στο νεροχύτη της κουζίνας.

Ωρες ώρες μού φαίνεται τιτάνιο έργο να τακτοποιήσω το συνήθως ακατάστατο σπίτι μου, με τα παιχνίδια και τα πράγματα των παιδιών να καλύπτουν κάθε τετραγωνικό εκατοστό χώρου. Κάτι παθαίνει το μυαλό μου. Τελεία και παύλα. Οσο γι΄ αυτά τα καταπληκτικά που κάνουν πολλές μαμάδες – μαγειρεύουν, ενώ σιδερώνουν, ενώ μιλάνε στο τηλέφωνο, ενώ διαβάζουν τα παιδιά, ενώ τσεκάρουν το ηλεκτρονικό τους ταχυδρομείο, ενώ βάζουν πλυντήριο, ενώ…….- εγώ καμμία σχέση! Μέχρι που το πήρα απόφαση ότι μάλλον κατατάσσομαι στις μαμάδες του ουράνιου τόξου και πορεύομαι μ΄ αυτό όπως μπορώ στη ζωή, επιστρατεύοντας –  όσο τα οικονομικά της οικογένειας το επιτρέπουν – μια εξωτερική  βοήθεια για τις δουλειές του σπιτιού…

Οταν λοιπόν πριν από καιρό διάβασα την ανάρτηση «Εστία»,  στο πολυαγαπημένο ιστολογίο  myorama, κάτι «φτερούγισε» μέσα μου. «Κάτι τρέχει εδώ’ σκέφτηκα, «αυτή είναι μια διαφορετική  άποψη για το νοικοκυριό και τις δουλειές του σπιτιού». Με την άδεια του αγαπημένου μπλογκ αναδημοσιεύω το εξαιρετικό αυτό κείμενο.  Είμαι σίγουρη πως θα αγγίξει πολλές μαμάδες της νέας εποχής, που – όπως κι εγώ – πασχίζουν να ισορροπήσουν τη δημιουργική τους φλόγα με την ανάγκη τους για ένα όμορφο, ζεστό σπιτικό, μια αληθινή φωλιά για  όλη τους την οικογένεια!  Περιμένω με ανυπομονησία τα σχόλιά σας….

Εργο της Laura Hollick

Πριν από τρεις χιλιάδες χρόνια στην Αρχαία  Ελλάδα, υπήρχε η Εστία η θεά του σπιτιού, φύλακας της οικογενειακής  ζωής  και προστάτιδα του ιερού της. Στη θεά στρέφονταν όλες οι γυναίκες ζητώντας έμπνευση και προστασία για να μπορέσουν να μεταμορφώσουν το χώρο που ζούσαν σ΄ ένα σπιτικό άνετο και όμορφο. Ενώ όλοι οι Ολύμπιοι θεοί έχουν απεικονιστεί σε  γλυπτά, στη θεά Εστία δεν δόθηκε ποτέ ανθρώπινη μορφή.  Αντί γι αυτό, η πνευματική της παρουσία τιμήθηκε  σαν μιά αιώνια φλόγα που καίει συνεχώς γύρω από μιά κυκλική εστία.

Οι περισσότερες γυναίκες σήμερα έχουν αποκοπεί από τη σχέση με το νοικοκυριό τους  και το θεωρούν αγγαρεία.

Η Εστία δεν νιώθει χαμένη ούτε παραζαλισμένη, δεν νιώθει οτι κρέμεται από μια κλωστή.  Αντίθετα είναι σταθερή στο εξωτερικό χάος, και τη συνηθισμένη καθημερινή αταξία. Οτιδήποτε χρειάζεται να γίνει στο σπίτι μπορεί να γίνει με άνεση, ηρεμία και αγάπη. Μπορούμε να αφήσουμε συνειδητά τη θεά να λειτουργήσει μέσα από μας και να ανακαλύψουμε το ιερό μυστήριο που κρύβεται στην  καθημερινότητά μας.

Η φροντίδα του σπιτιού είναι μιά πράξη αυτοσυγκέντρωσης ισάξια με το διαλογισμό. Αν νιώθεις ότι δεν έχεις το χρόνο να διαλογιστείς, μπορείς να το κάνεις  μέσα από τις δουλειές του σπιτιού, αν τις προσεγγίσεις με σεβασμό και περίσκεψη και τότε δεν θα μεταμορφωθεί μόνο το σπίτι σου αλλά και εσύ.  Η ενασχόληση με το σπίτι είναι μια δουλειά ιερή.

Πηγή: http://myorama.wordpress.com, ευχαριστούμε πολύ!

Δες ακόμα: Μαμάδες πλήρους φάσματος

Posted in Κοινή λογική | Tagged , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , | 5 Σχόλια

Ας δώσουμε τον κόσμο στα παιδιά

«Η μόνη δύναμη, η μόνη αξία, η μοναδική αξιοπρέπεια: να σ’ αγαπάνε»- Charles Péguy

Ας δώσουμε τον κόσμο στα παιδιά έστω και για μια μέρα
ας τον δώσουμε να παίξουν σαν ένα πολύχρωμο μπαλόνι
να παίξουν τραγουδώντας ανάμεσα στ’ αστέρια
ας δώσουμε τον κόσμο στα παιδιά
σαν ένα τεράστιο μήλο, σαν ψίχα ολόζεστου ψωμιού
να χορτάσουν μια μέρα τουλάχιστον
ας δώσουμε τον κόσμο στα παιδιά
να μάθει έστω και για μια μέρα ο κόσμος τη φιλία
τα παιδιά θα πάρουν απ’ τα χέρια μας τον κόσμο
θα φυτέψουν αθάνατα δέντρα.

Ναζίμ Χικμέτ, Η στρατιά των πεινασμένων προχωρεί

Φωτό: notsogoodphotography

Posted in Της καρδιάς | Tagged , , , , , , , , , , , , , , , , , | Σχολιάστε