Το αλφάβητο του γονιού της νέας εποχής

Αυτή εδώ είναι μια από τις πιο αγαπημένες και δημοφιλείς αναρτήσεις του ιστολογίου, που την αναδημοσιεύω  και  την αφιερώνω  στους καινούργιους μας φίλους:

newagemamas alphabet
Aποφάσισε  τώρα, συνειδητά, πως η ζωή με τα παιδιά είναι ωραία!

Βασίσου στη διαίσθησή σου, σ΄ αυτή την εσωτερική φωνή που ξέρει καλύτερα από κάθε ειδικό τι είναι καλύτερο για σένα και  την οικογένειά σου.

Γέλα όσο πιο συχνά μπορείς, με κάθε αφορμή, ακόμα κι αν χρειάζεται να διαβάζεις ανέκδοτα ή να βλέπεις κωμωδίες. Το γέλιο είναι βάλσαμο!

Δώσε την ενέργειά σου σε ό,τι αληθινά επιθυμείς (και όχι σε ό,τι σε φοβίζει, σε αδειάζει, σε κλείνει στο καβούκι σου)!

Επικεντρώσου στα θετικά χαρακτηριστικά και επιτεύγματα των παιδιών σου, στις μικρές και μεγάλες καθημερινές νίκες τους. Mε τον τρόπο αυτό τα βοηθάς να βρουν τη δική τους θέση στον ήλιο!

Ζήτα βοήθεια! Υπάρχουν γύρω σου φίλοι, συγγενείς, ειδικοί, επαγγελματίες, συνάδελφοι, άνθρωποι που μπορούν να συνεισφέρουν αρκεί να το ζητήσεις όταν χρειάζεται.

Ηρέμησε συνειδητά το νου σου όταν φλυαρεί και ρίχνει λάδι στη φωτιά των χειρότερων φόβων σου. Συνειδητοποίησε πόσο συχνά τρομοκρατείς τον εαυτό σου βομβαρδίζοντάς τον με σενάρια καταστροφής κάθε είδους. Η καλλιέργεια του φόβου είναι μια ακόμα παγίδα και δεν έχει σχέση με την πραγματικά ρεαλιστική δράση και προετοιμασία.

Θυμήσου ποια/ποιος ήσουν πριν γίνεις μαμά/μπαμπάς και ποια/ποιος πραγματικά είσαι πέρα  από το να είσαι γονιός.

Ισορρόπησε την ανάγκη σου να ελέγχεις τα παιδιά και τις καταστάσεις στην οικογενειακή ζωή με μια γερή δόση χιούμορ και αυτοσαρκασμού!

Κράτα  ζωντανή τη φλόγα του έρωτα ανάμεσα σε σένα και στο σύντροφό σου. Eίναι το καλύτερο δώρο για τα παιδιά σου. Aν είσαι μόνος ή μόνη δώσε στον εαυτό σου το δικαίωμα να ερωτευθεί ξανά!

Λύσε χωρίς ενδοιασμούς τα δεσμά που σε κρατούν ακινητοποιημένο σε αρνητικές πεποιθήσεις, καταστάσεις από το  παρελθόν, παρωχημένα στερεότυπα, «πρέπει» και αντιλήψεις ξένες προς τις αρχές και τις αξίες σου.

newagemama-alphabet

Μείνε σταθερός στο λόγο σου. Το «όχι» σου να είναι πραγματικό «όχι», όπως και το «ναι» σου να είναι πραγματικό «ναι». Τα παιδιά θα λατρέψουν τη σταθερότητα και την αξιοπιστία σου ακόμα κι αν διαφωνούν μαζί σου.

Νιώσε τα συναισθήματά σου, όποια κι αν είναι, χωρίς να κρύβεσαι πίσω από το δάχτυλό σου. Μετά απελευθερώσου, συγχωρώντας τον εαυτό σου και τους άλλους και …απλά προχώρα παρακάτω!

Ξεβολέψου για τα καλά όταν πρόκειται να μάθεις στα παιδιά σου, έμπρακτα  με την ίδια σου τη στάση, μια δεξιότητα ή συμπεριφορά που θα τα βοηθήσει στην πορεία της ζωής τους. Αν θέλεις να πιστέψουν στα οφέλη της γυμναστικής, σήκω από τον καναπέ και γυμνάσου πρώτος εσύ. Αν θέλεις να γίνουν δημιουργικά και δραστήρια, πρώτος εσύ κλείσε την τηλεόραση και κάνε κάτι δημιουργικό!

Οραματίσου την οικογενειακή ζωή όπως θα ήθελες να είναι και μετά σήκωσε τα μανίκια για να κάνεις τη φαντασία σου πραγματικότητα!

Πάρε τα μαθήματα που σου φέρνει η ζωή και τα ίδια σου τα παιδιά, ακόμα κι αν ο εγωϊσμός σου κλονίζεται. Παραδέξου τα λάθη σου, ζήτα συγγνώμη,  άλλαξε συμπεριφορά  και συνέχισε τη ζωή ανανεωμένος!

Ρύθμισε με μαεστρία το χρόνο σου για να προσφέρεις αποκλειστικά στον εαυτό σου μερικές στιγμές μοναχικότητας και ηρεμίας μέσα στην καθημερινότητα: λίγες βαθιές αναπνοές, ένα κομμάτι από την αγαπημένη σου σοκολάτα, μια βολτίστα…

Συνδέσου οπωσδήποτε με ανθρώπους που έχουν κοινά ενδιαφέροντα και ανησυχίες με σένα, γίνε μέλος σε ένα ευρύτερο δίκτυο (φυσικό και ψηφιακό) και – βεβαίως – γίνε συνδρομητής στο Newagemama.com και στη σελίδα μας στο fb. Είναι δωρεάν και σε βοηθούν να  κρατάς ανοιχτή την πύλη προς το καινούργιο και το καλύτερο!

Ταξίδεψε όπου μπορείς με τα παιδιά, για να γνωρίσετε μαζί τη χαρά της περιπέτειας και της ανακάλυψης του καινούργιου!

Υπερασπίσου ενεργά, όπου χρειάζεται, τα δικαιώματα των παιδιών σου, έμπρακτα και μπροστά τους. Θα θυμούνται πάντα ότι η οικογένειά τους τα υποστηρίζει.

Φρόντισε τον εαυτό σου με αγάπη και  σεβασμό όπως φροντίζεις και τα παιδιά σου. Μέρος της φροντίδας είναι και η  αποδοχή πως δεν υπάρχουν τέλειοι γονείς!

Χόρεψε με τα παιδιά και το σύντροφό σου μέχρι που να βγεί στην επιφάνεια χαρούμενο και ευχαριστημένο το παιδί που κρύβεις μέσα σου!

Ψάξε να βρεις την άκρη σε ό,τι σε απασχολεί, αντλώντας πληροφορίες από πηγές, ρωτώντας τους κατάλληλους ανθρώπους, αναπτύσσοντας δραστηριότητα για να βελτιώσεις την ποιότητα της ζωής σου! Με τη στάση σου αυτή μαθαίνεις στα παιδιά να είναι δραστήρια και δυναμικά και όχι παθητικά και μεμψίμοιρα.

Ωθησε τα παιδιά σου προς την ανεξαρτησία και την προσωπική τους ολοκλήρωση, ακόμα κι αν δεν συμφωνείς με τις επιλογές τους. Αυτή είναι η πιο ακλόνητη απόδειξη σεβασμού προς την προσωπικότητά τους!

Posted in Ζωή εδώ, Μαμαδίστικα | Tagged , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , | 6 Σχόλια

«Θέλω τα παιδιά μου να…»

«Πριν παντρευτώ είχα έξι διαφορετικές θεωρίες για την ανατροφή των παιδιών. Σήμερα έχω έξι παιδιά και καμιά απολύτως θεωρία» – John Wilmot

Τι θέλουμε στ΄ αλήθεια για τα παιδιά μας; Να είναι υπάκουα και βολικά, καλοί μαθητές, πρόθυμα να ακολουθήσουν ό,τι τους προτείνουμε; Να γίνουν επιτυχημένoι ενήλικες με τους όρους της κοινωνίας  μας; Επιθυμούμε να τα δούμε να στέκουν στα πόδια τους και να χαράζουν το δικό τους δρόμο στη ζωή, όποιος κι αν είναι αυτός; Όπως και να΄χει, στο ερώτημα αυτό υπάρχουν δεκάδες διαφορετικές απαντήσεις. Ο σπουδαίος δάσκαλος, συγγραφέας και πατέρας οκτώ παιδιών – τα επτά με τη νυν σύζυγό του – Wayne W. Dyer, κατέγραψε και κατηγοριοποίησε τις απαντήσεις πολλών γονιών κάπως έτσι:

Θέλω τα παιδιά μου να ζήσουν ευτυχισμένα, χωρίς απωθημένα.

Θέλω τα παιδιά μου να μάθουν να απολαμβάνουν τη ζωή και να χαίρονται κάθε μέρα σαν ένα θαύμα.

Θέλω να νιώθουν σημαντικοί και αξιόλογοι άνθρωποι, ανεξάρτητα από το τι κάνουν.

Θέλω να νιώθουν θετικά συναισθήματα για τον εαυτό τους και τη ζωή.

Θέλω να μεγαλώσουν, γνωρίζοντας  πώς να μην αφήνουν τις αναπόφευκτες αναποδιές της ζωής να τα καταστρέψουν.

Θέλω να αποφύγουν την κατάθλιψη και τη δυστυχία.

Θέλω να μη γίνουν μονομανή και νευρωτικά άτομα.

Φωτογραφία του Randell, flickr

Θέλω να αποκτήσουν  μια  ακλόνητη αίσθηση εσωτερικής γαλήνης  που θα  τα  στηρίζει στις δύσκολες στιγμές.

Θέλω τα παιδιά μου να εκτιμούν το «τώρα». Να χαίρονται  το ταξίδι της ζωής, χωρίς να εστιάζουν την προσοχή τους αποκλειστικά στον προορισμό του.

Θέλω τα παιδιά μου να γνωρίζουν ότι διαμορφώνουν τα ίδια τη ζωή τους και  ότι έχουν τη δύναμη να κάνουν επιλογές και να φέρουν αλλαγές.

Θέλω να είναι ευαίσθητα και υπεύθυνα, με σεβασμό στη φύση και στον άνθρωπο.

Θέλω να είναι πρόθυμα να  εξερευνήσουν το δυναμικό τους και να βιώσουν ικανοποίηση για τη ζωή και το σκοπό της ύπαρξής τους.

Θέλω να μάθουν να αγαπούν και να αγαπιούνται.

Θέλω να ανακαλύπτουν τις ευκαιρίες που κρύβονται μέσα στις αναπόφευκτες οδυνηρές εμπειρίες της ζωής.

Θέλω να έχουν καλές σχέσεις με την υγεία,  σωματική, πνευματική  και ψυχική.

Πηγή: Wayne Dyer, What do you really want for your children (Harper, 2001). Στα ελληνικά: Tι θέλετε στ ΄ αλήθεια για τα παιδιά σας, σε μετάφραση Μαρίνας Λώμη, από τις εκδόσεις Γλάρος.

Απ΄όλα τα παραπάνω, με  αγγίζει πιο πολύ και θα επιθυμούσα για τα παιδιά μου το δεύτερο «θέλω»: «…να απολαμβάνουν τη ζωή και να χαίρονται κάθε μέρα σαν ένα θαύμα». Ισως γιατί αυτό είναι ένα μάθημα ζωής που δεν έχω καταφέρει ακόμα να πάρω, ίσως γιατί ωριμάζοντας συνειδητοποιώ πόσο απελευθερωτικό  είναι να μπορείς να χαίρεσαι το δώρο της ύπαρξης, χωρίς επιδιώξεις, χωρίς «πρέπει», χωρίς να χρειάζεται να αποδείξεις κάτι. Εσάς, φίλοι και φίλες, ποιο «θέλω» σάς αγγίζει πιο πολύ; 

Posted in Κοινή λογική, Μαμαδίστικα | Tagged , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , | 5 Σχόλια

Νομίζω πως ακούω τον ήχο της φωνής σου…

Υπάρχουν κάποιες στιγμές στη ζωή μας που δεν τις ξεχνάμε, γιατί βλέπουμε τον  εαυτό μας σαν τρίτοι και, ξαφνικά, ξεπετάγονται μπροστά μας κάποιες συνειδητοποιήσεις, άγνωστες μέχρι εκείνη τη στιγμή, που μας μετατρέπουν σε άτομα που αφυπνίζονται από ένα απατηλό όνειρο και βλέπουμε πως κάτι μέσα μας έχει αλλάξει καθώς κολυμπάμε στον αχανή ποταμό της εξέλιξης.  Είναι κάποια δευτερόλεπτα αφύπνισης που μας βγάζουν από την κιβωτό – φυλακή που ζούμε παρασυρμένοι από τον ορμητικό χείμαρρο  των  συνηθειών μας και  μιας χωρίς επίγνωση καθημερινότητας.

Μια βουτιά στην ομορφιά...   Δυστυχώς δεν έχω το όνομα του καλλιτέχνη...

Μια βουτιά στην ομορφιά… Δυστυχώς δεν έχω το όνομα του καλλιτέχνη…

Θυμάμαι, λοιπόν, μια πολύ ζεστή μέρα του προπέρσινου καλοκαιριού, που πήγα στο σπίτι των γονιών μου… Θ’ ανοίξω εδώ μια παρένθεση και θα πω ότι, όταν ξεκινούσα να πάω στους γονείς μου,  ο πατέρας μου από την ανυπομονησία του μου τηλεφωνούσε για να με ρωτήσει σε πόση ώρα θα φτάσω. Μερικές  φορές, και τώρα  που το θυμάμαι  νιώθω ενοχές,  αγανακτούσα κι έλεγα από μέσα μου «έλεος πια!», γιατί αισθανόμουν πιεσμένη. Κάθε φορά, μα κάθε φορά. Ανοιξη, Καλοκαίρι, Φθινόπωρο, Χειμώνα (γεμίζουν δάκρυα τα μάτια μου τώρα  που το σκέφτομαι),  με οποιαδήποτε θερμοκρασία, στεκόταν στη βεράντα και  με περίμενε.  Αλλά  το πιο σημαντικό δεν ήταν αυτό… Ηταν ότι είχε ένα χαμόγελο  σαν να μ΄ έβλεπε για πρώτη φορά μετά από χρόνια… Αυτό το χαμόγελο που είχε τρυφερότητα, αγάπη, καλωσόρισμα, θαυμασμό, καλοσύνη, δύναμη και  αγνή χαρά… Αυτό το χαμόγελο που έκανε τα μάτια του να επεκτείνονται σαν δάση.

Ετσι, λοιπόν, κι εκείνη την  ημέρα που έψηνε ο ήλιος  το ψωμί από τη ζέστη, με  περίμενε μέσα στο λιοπύρι, με αυτό το μεγαλοπρεπές χαμόγελο. Τον φίλησα και μετά σκαρφάλωσα από τα κάγκελα, για να κάνω έκπληξη στη μάνα μου, που κοιμόταν στον καναπέ.  Ξύπνησα,  λοιπόν, τη μητέρα μου κι εκείνη κλασσικά άρχισε να με ρωτάει τι θα ήθελα να μου φτιάξει να φάω, να πιω και τέτοια μαμαδίστικα. Μετά από λίγο,   πίναμε όλοι μαζί καφέ, μιλούσαμε και  ξαφνικά εγώ λέω: «Αχ, πώς θα ήθελα να ήμουν σε μια παραλία τώρα!» Και τότε ο μπαμπάς μου λέει: «Εγώ, πάντως, είμαι μαζί σας αυτή τη στιγμή και είναι το  μόνο  μέρος που θα’θελα να βρίσκομαι. Πουθενά αλλού, παρά μόνο εδώ και με  κανέναν άλλο,  παρά μόνο με σας». Ποτέ, μα ποτέ σε όλη μου τη ζωή δεν είχα ακούσει πιο μεγάλη κουβέντα αγάπης. Τίποτα πιο όμορφο… Τίποτα πιο πλήρες… Τίποτα  που να εκφράζει καλύτερα την αγάπη!

Αrtwork-Christian-Schloe- newagemama

Ανάλαφρη και σοφή σαν πεταλούδα… Art: Christian Schloe

Από εκείνη τη στιγμή, σαν ν΄άναψε ένα πολύ δυνατό φως μέσα στη συνειδητότητά μου. Εκείνο το καλοκαίρι ήταν το τελευταίο του πατέρα μου και το προτελευταίο της μάνας μου. Από εκείνη τη στιγμή έλεγα πάντα αυτή τη φράση στους γονείς μου, ακόμα και  τη μέρα  που τους είδα και τους αποχαιρέτησα για τελευταία φορά.

Αυτό θέλω ν΄ακούσω. Ολοι μας αυτό θέλουμε ν΄ακούσουμε.  Οταν είμαστε θλιμμένοι, όταν μοιραζόμαστε τα συναισθήματά μας με τους άλλους,  όταν μιλάμε για τις αγωνίες και  τα όνειρά μας, όταν μοιραζόμαστε τη χαρά και τον ενθουσιασμό  μας, έχουμε  ανάγκη από αληθινή παρουσία. Αυτό θέλω  και  όλοι μας αυτό θέλουμε. Να συναντιόμαστε σ΄εκείνα τα μέρη που η καρδιά αντηχεί την αγάπη. Να μη συναντιόμαστε μηχανικά ή από υποχρέωση, αλλά από αληθινή αγάπη και επίγνωση.

Ναι, είμαι  εδώ μαζί σου αυτή τη στιγμή και είναι το  μόνο μέρος που θα ήθελα να βρίσκομαι και,  όταν το συνειδητοποιώ αυτό, νιώθω εκείνο το  σπάνιο  συναίσθημα σαν να περπατώ σ΄έναν κόσμο που δεν  έχει βαρύτητα, το σώμα μου χάνει τη μάζα του και αιωρείται στο σύμπαν.

Πηγή αποσπάσματος: Γιώτα ΣούσουλαΑς  δημιουργήσουμε καταπληκτικές ζωές, εκδόσεις Ιαμβος, Αθήνα 2013. Ενα βιβλίο που χρειάζεται να έχουμε  δίπλα στο προσκέφαλό μας για άμεση πνευματική τόνωση πριν από τον  βραδινό ύπνο (και όχι μόνο)! Η σελίδα του βιβλίου στο facebook είναι αυτή εδώ.

Posted in Μαμαδίστικα, Της καρδιάς | Tagged , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , | 6 Σχόλια

Μέσα στην άδεια φωλιά

Κι έρχεται κάποια στιγμή που το πουλί δυναμώνει και πετά με τα δικά του φτερά, μακριά από τη φωλιά. Κι η φωλιά αδειάζει. Κι ο γονιός, που είχε τόσα χρόνια αφιερώσει το μεγαλύτερο μέρος της ενέργειας και του χρόνου του στο παιδί, νιώθει τα πιο αντιφατικά συναισθήματα: ικανοποίηση που έφερε εις πέρας την «αποστολή» του αλλά και κενότητα, μοναξιά  και, ίσως, θυμό και απόρριψη.

"Μαθαίνοντας να πετά" από την Sarah Solie

«Μαθαίνοντας να πετά» από την Sarah Solie

Δύσκολο να το παραδεχτεί κανείς, αλλά τα συναισθήματα είναι υπαρκτά,  ακόμα κι αν κανείς δεν τολμά να τα ομολογήσει γιατί δεν ταιριάζουν στην ιδανική εικόνα της «αγίας μητέρας» και του «ηρωϊκού πατέρα», που όλα τα υπομένουν κι όλα τα μπορούν.

Τα παιδιά μου είναι ακόμα μικρά κι έτσι μου λείπει το προσωπικό βίωμα. ‘Ηθελα όμως εδώ και καιρό να γράψω κάτι για το «σύνδρομο της άδειας φωλιάς», γιατί νιώθω πως όταν τα αντιφατικά και σκοτεινά συναισθήματα έρχονται στο φως, τότε το φορτίο των γονιών ξαλαφρώνει, ο προσωπικός τους δρόμος ξανανοίγει, η ζωή συντονίζεται σε μια νέα δημιουργική συχνότητα. Το κείμενο της σπουδαίας Μάρως Βαμβουνάκη, περιγράφει ολοζώντανα και συγκινητικά τα συναισθήματα μιας μάνας που έχει να αντιμετωπίσει το άδειο – χωρίς την παρουσία της κόρης της Φοίβης- σπίτι:

..Η απουσία της κόρης της μέσα στο άδειο σπίτι με τη μουσική και τις σκιές που πλέκουνε  οι ελλείψεις μαζί με τους πόθους, γέμισε τον αέρα, σαρκώθηκε κι ήρθε και την αγκάλιασε από πίσω. Εδώ, στο νιπτήρα με το τρεχούμενο νερό, μπροστά στον καθρέφτη.
-Αχ Φοίβη, αν σε είχα μαζί μου δεν θα ήμουνα έτσι, βόγκηξε σχεδόν.

Art-by-Une-Leeloo

Art: Une Leeloo

Τα παιδιά γεννιούνται από παιδιά. Τα δεύτερα μεγαλώνουν επειδή γεννιούνται τα πρώτα. Τίποτα δεν σε μεγαλώνει τόσο όσο το να γεννήσεις ένα παιδί. Με κλάματα, με κολικούς, πυρετούς και εμβόλια και νεύρα από δοντάκια, σ΄αναγκάζει να ξεχάσεις τα δικά σου παιχνίδια και να σοβαρευτείς. Σ΄εκβιάζει με τους κινδύνους του ανάμεσα ζωής και θανάτου, απαιτεί κάθε σου σκέψη ρουφώντας την παλιά ξενοιασιά σου, όπως το γάλα από πληγιασμένες θηλές. Περηφάνια κι ευτυχία εξαγορασμένες με εικοσιτετράωρες αγωνίες  και κούραση. Αυτό μεγαλώνει κι εσύ γερνάς.

Και κάποια μέρα, εντελώς απρόσμενα κι ας λες πως το περίμενες, εντελώς απίστευτα κι ας λες πως το πίστευες, φεύγει. Φεύγει και σ΄αφήνει. Τώρα εσύ είσαι το παιδί και το παιδί σου ο γονιός σου, εσύ η αδύναμη κι αυτό ο δυνατός. Χρειάζεται να σε προστατεύσει. Κανείς δεν παραδέχεται αυτές τις μεταμορφώσεις και χανόμαστε σε παρεξηγήσεις. Είσαι πάλι παιδί μόνο, παρατημένο, γεμάτο παράπονα προς το παιδί σου, Παιδί μαραμένο, αδέξιο κι ετοιμόρροπο. (…)

Κλαίει και παραπονιέται στη Φοίβη, στον Αλέκο, στο Θεό, στη μοίρα. Θέλει να τα βάλει με όλους και να τους τα πει ένα χεράκι. Βαρέθηκε την εγκράτεια και τους πολιτισμένους τρόπους. Βαρέθηκε τις φιλοσοφίες που σε διδάσκουν να μην εξαρτάσαι  από κανένα. Γίνεται ν΄αγαπάς χωρίς να εξαρτάσαι; Γίνεται ν΄αγαπάς χωρίς να τρέμεις να μη χάσεις; Γίνεται ν΄αγαπάς χωρίς να λαχταράς να σ΄αγαπάει κι ο άλλος; ‘Οχι, όχι, είναι κερί το κορμί, η καρδιά, τα σπλάχνα. Κερί που σφίγγει στο κρύο και που λιώνει και κυλάει σα μέλι στη θαλπωρή.

Πηγή αποσπάσματοςΜάρω ΒαμβουνάκηΟι παλιές αγάπες πάνε στον παράδεισο (εκδόσεις Φιλιππότη, 1990)

Posted in Ζωή εδώ | Tagged , , , , , , , , , , , , , , , , , , , | 6 Σχόλια

Μητρικό αλάτι…

«Το πνεύμα μου, σαν ουρανός, σαν ωκεανός, σαν θάλασσα,
λύνεται απόψε στο άπειρο χωρίς να βρίσκει αναπαμό. » – Νικηφόρος Βρεττάκος

Αραιώνει η κίνηση στους δρόμους της Αθήνας  όσο κυλάει το κουρασμένο  καλοκαίρι. Από τη μια οι αδειανοί  δρόμοι  με ανακουφίζουν προσωρινά, γιατί επιτρέπουν να πλανάται μια ψευδαίσθηση ηρεμίας και ραστώνης, που εξανεμίζεται με την πρώτη ανάσα του Σεπτέμβρη. Από την άλλη μ΄αγκαλιάζει  μια μελαγχολία, γιατί όταν η μεγαλούπολη απογυμνώνεται από τον παλμό των ανθρώπων μού μοιάζει πιο μουντή, πιο αφιλόξενη, πιο σκληρή πίσω από το πέπλο μιας επιφανειακής  ησυχίας.

Υπάρχει όμως πάντα μια παρηγοριά: Η αύρα της θάλασσας που  απαλά χαιδεύει τα μάγουλά μας και δροσίζει τις διψασμένες μας ψυχές. Που μας τυλίγει με τη γεύση του αλατιού, θυμίζοντάς μας  πόσο μικρές και ταπεινές είναι οι έννοιες των ανθρώπων μπροστά στη μεγαλοσύνη και γενναιοδωρία του φυσικού κόσμου που κάθε στιγμή αναγεννιέται, μεταλλάσσεται και επιστρέφει κοντά μας. Τι πιο όμορφο και άμεσο από ένα  ποίημα του Νικηφόρου Βρεττάκου για να περιγραφεί  η  λύτρωση που απλόχερα μάς προσφέρει σαν μάνα η μαγεία της θάλασσας:

To κάλεσμα της θάλασσας από την Josephine Wall

Ίσως είναι το μητρικό σου αλάτι
που σήμερα μ’ έφερε, θάλασσα,
κοντά σου. Αλλά κι αν ακόμη
δεν είσαι μητέρα μου, μοιάζουμε
πάντως. Μπορεί και τα λόγια μου
να είναι αέρας σαν τα δικά σου.
Καιρός είναι άλλωστε ν’ αφήσουμε
τα όνειρα, σαν μια φούχτα άμμο
που τη ρίχνουμε πίσω μας. Αρκεί
πως αυτός ο παράδοξα όμορφος
κόσμος μάς μάγεψε. Μεθύσαμε
θάλασσα!
Τόσο η ψυχή μου όσο
κ’ εσύ, τον γιομίσαμε κύματα.

Πηγή: Νικηφόρος Βρεττάκος, Συνάντηση με τη θάλασσα, (εκδόσεις Τρία φύλλα, 1991).

Posted in Ζωή εδώ, Της καρδιάς | Tagged , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , | Σχολιάστε

Φτερούγα ή μπούτι;

Πόσες άσκοπες τριβές και πόσες ψυχοφθόρες κι ανώφελες στιγμές ενοχών θα γλιτώναμε, αν είχαμε  εκπαιδευτεί  να επικοινωνούμε  σωστά;  (Ναι, χρειαζόμαστε κι εδώ εκπαίδευση, όπως  ακριβώς μαθαίνουμε μια ξένη γλώσσα ή μια νέα  δεξιότητα).  Αφιερώνω αυτή την ανάρτηση στους γονείς της νέας εποχής που,  όπως κι εγώ, γίνονται μαθητές  στο  σχολείο της ζωής και  των  σχέσεων,  αρχίζοντας να εκφράζουν τις ανάγκες  τους και να μοιράζονται τις αλήθειες  τους  χωρίς να πληγώνουν:

header-emotions-newagemama

Μετά το δείπνο ο σύντροφός μου μου αναγγέλει: «Εχω μια δουλειά να τελειώσω απόψε». Παλιά θα σώπαινα, ενώ από μέσα μου θα μουρμούριζα: «Ωραία, πάλι τα ίδια, έχει δουλειά, πάλι εγώ θα κρατώ όλη νύχτα το μωρό αγκαλιά, δεν θα μπορέσω να κάνω τίποτα. Κι όμως, νιώθω πως είμαι σε φόρμα και θέλω να γράψω. Ο υπολογιστής του μου σπάει τα νεύρα, είναι άδικο, δεν με προσέχει αρκετά…». Αυτή τη φορά, όμως, αποφάσισα –  πριν καταλήξω μόνη μου σε συμπεράσματα –  να εκφράσω τις ανάγκες μου και να διαπιστώσω πόσο σημαντικές είναι οι δικές του.

«Σε μια κλίμακα από το 1 μέχρι το 10, πού θα τοποθετούσες από άποψη σημασίας τη δουλειά που έχεις να κάνεις απόψε;» ρωτώ. «Θα έλεγα στο 5», μου απαντά. Η απάντηση με ξαφνιάζει. Για μένα η πρώτη του διατύπωση «έχω μια δουλειά να τελειώσω απόψε» έδειχνε κάτι επείγον. Περίμενα να την κατατάξει από άποψη σπουδαιότητας στο 8 ή στο 9. Θα διαπραγματευόμασταν σκληρά…Θα υποχωρούσα… Αλλά όχι. Αυτό το 5 με υποχρεώνει να αναλάβω τις ευθύνες μου. Ισως όλες τις προηγούμενες μέρες να ήταν διαφορετικές αν είχα μιλήσει!

Gina-Marie-Dun

«Σ’ αγαπώ μέχρι τον ουρανό» από την Gina Marie Dun

«Τότε, αγάπη μου, νομίζω πως δεν θα δουλέψεις απόψε το βράδυ, γιατί έχω κι εγώ μια ανάγκη που τη βαθμολογώ με 9!» λέω. «Εντάξει, κανένα πρόβλημα» απαντά.
Δεν εκπλήσσομαι. Λειτουργούμε διαφορετικά. Εγώ συνηθίζω να ερευνώ πρώτα τις προθέσεις του, μετά διατυπώνω ενδεχομένως τις ανάγκες μου, εκτός αν είναι κάτι που επείγει. Υποθέτω ότι κι εκείνος κάνει το ίδιο. Κι όταν εκφράζει τις ανάγκες του, φαντάζομαι πως είναι οριστικές και υποχωρώ. Μόνο που εκείνος δεν βλέπει τα πράγματα με το ίδιο μάτι. Διατυπώνει τις επιθυμίες του… και περιμένει να μιλήσω κι εγώ για τις δικές μου. Οταν δεν λέω τίποτα, συμπεραίνει ότι δεν έχω ανάγκες. Κοντολογίς, ευτυχώς που άνοιξα το στόμα μου.

Φέρνετε ένα ψητό κοτόπουλο στο τραπέζι. Αν σας αρέσει η φτερούγα, κινδυνεύετε από ευγένεια να την προσφέρετε στον καλεσμένο σας. Μόνο που αυτός προτιμά το μπούτι. Δεν τολμά να σας το πει, είναι σίγουρος ότι προτιμάτε το μπούτι όπως κι αυτός.

Αν γίνουμε λίγο πιο εγωϊστές, δηλαδή πιο ρεαλιστές, οι επαφές θα είναι πιο άμεσες και η επικοινωνία πιο βαθιά και ουσιαστική.

Πηγή: Isabelle Filliozat, Η νοημοσύνη της καρδιάς, μετάφραση Β. Κοκκίνου από τα γαλλικά, εκδόσεις Ενάλιος.

Posted in Ζωή εδώ, Κοινή λογική | Tagged , , , , , , , , , , , , , , , | 3 Σχόλια

Πατέρας και γιος, γιος και πατέρας

Εχω γράψει πολλές φορές πως ο αγαπημένος μου κρύβει μέσα του έναν ποιητή. Γράφει μόνο όταν φορτιστεί συναισθηματικά, για λίγα λεπτά, κι αυτό είναι όλο. Παίρνω κι εγώ τα λιγοστά ποιήματά του και τα βάζω στο ιστολόγιο αυτό, γιατί πιστεύω πως όλοι έχουμε μέσα μας μια πτυχή που φλογερά επιθυμεί να εκφραστεί με τρυφερότητα και νοσταλγία. Μια πτυχή του εαυτού που λαχταρά να ξεκλειδώσει στιγμές της προσωπικής μας ιστορίας καταχωνιασμένες στη μνήμη μα ακόμα ζωντανές, έτοιμες να μοιραστούν για να γλυκάνουν το συλλογικό μας πόνο. Τον πόνο που μοιραία κουβαλάμε για τους αναπόφευκτους αποχωρισμούς, για την παιδικότητά μας που αλώθηκε μέσα στον ανταγωνισμό, για την αγκαλιά του πατέρα που στερηθήκαμε, για το χάδι της μάνας που νοσταλγήσαμε, για την αγνή χαρά του παιχνιδιού που απαρνηθήκαμε:

VickieWadeArt-newagemama

«Πατέρας και γιος» από τη VickieWadeArt

Τέσσερα ποιήματα του Κωνσταντίνου
για τον πατέρα του

Γιορτή του πατέρα

Είμαι στη θέση σου,
στην ηλικία σου,
όταν εγώ μικρός
ζητούσα καπετάνιο…

Και λοιπόν;
Μέσα μου είμαι ακόμη παιδί
όπως κι όλοι γύρω μου,
πίσω από το προσωπείο του μεγάλου.

Τότε οι δρόμοι ήταν παιδότοποι
κι οι μπαμπάδες δεν γιορτάζαν
δεν σου’πα ποτέ «χρόνια πολλά»
για του πατέρα τη Γιορτή.

Σήμερα γεμίζω ευχές και αγκαλιές
και σκέφτομαι εσένα.
Πόσο άγνωστη
τότε η αγκαλιά σου…

Ενα από τα καλοκαίρια

Δίχτυα γεμάτα ψάρια
φορτωθήκαμε στους ώμους
για ξεψάρωμα στη σκηνή.
Μαζεύτηκε κόσμος
Μας χάζευαν.

Ο ένας τηγάνιζε,
ο άλλος έτρωγε.
Ημασταν οι δυο μας
στις εκβολές του Πηνειού
με την μπλάβα ψαρεύαμε.
Μου λείπουν τόσο
οι όμορφες στιγμές μας.


Από μια καλή μας μέρα

Αυτήν η μέρα
ήταν καλή για τον πατέρα μου.
Είδε έναν φίλο του παλιό
και οι αναμνήσεις τον συγκίνησαν.
Του ‘ δωσαν παραγγελία
και μια γερή προκαταβολή.
Γελούσε και τραγουδούσε.
Αυτήν η μέρα
είναι καλή για μένα.
Θυμάμαι τον πατέρα μου
ικανοποιημένο.

Επισκέπτης στο πατρικό

Ηρθα επισκέπτης
στο σπίτι σου πατέρα μου,
Ανάσταση να κάνω.
Σε είδα γυμνό καθώς ξεντυνόσουν
κι ετοιμαζόσουν να κάνεις μπάνιο.
Ησουν παππούς,
σκυφτός και με ρυτίδες.
Του δυνατού και ρωμαλέου πατέρα
γκρεμίστηκε η εικόνα
κι εγώ – καθρέφτης έγινες-
δεν ήμουν πια παιδί.

(Eπειδή με ρωτάτε, ο Κωνσταντίνος δεν είναι φυσικά “κατ’ επάγγελμα” ποιητής αλλά αργυροχόος, και μπορείτε να δείτε εδώ τα ασημένια χειροποίητα κοσμήματα που κατασκευάζει και εδώ τη σελίδα Silver Jewellery +  στο facebook)

Για τη Γιορτή του πατέρα δείτε ακόμα:

1. Και οι μπαμπάδες έχουν ψυχή!
2. Eνας μπαμπάς γράφει ποίημα για την κόρη του
3 .Μπαμπάς και κόρη στα γυρίσματα της ζωής
4. Το σπίτι του πατέρα μου
5. Ο πατέρας συγχωρεί
6. Τα χέρια του πατέρα

Eυχαριστώ θερμά τους φίλους που αντλούν κείμενα και υλικό απ’ αυτό εδώ το ιστολόγιο και το μοιράζονται στις σελίδες τους. Θα παρακαλούσα όμως να αναφέρονται  στην πηγή με  link στο Newagemama.com, όπως υπαγορεύουν οι κανόνες του σαβουάρ βηβρ και των πνευματικών δικαιωμάτων Common Creatives στο Internet.

Posted in Ζωή εδώ, Της καρδιάς | Tagged , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , | 4 Σχόλια

΄Οταν ο πατέρας λυγίζει…

Υπάρχουν στιγμές που ακόμα και οι πιο ώριμοι και συνειδητοί γονείς νιώθουν να λυγίζουν κάτω από το βάρος της δυσκολίας και της ευθύνης. Το  συναίσθημα του αδιεξόδου και της απόγνωσης είναι πιο έντονο για έναν νέο γονιό, που μπορεί να βρέθηκε «τυχαία» (αν και τίποτα δεν είναι τυχαίο τελικά) στη θέση τού να μεγαλώνει μόνος ένα παιδί. Η συζήτηση που ακολουθεί ανάμεσα σε δυο μπαμπάδες είναι πολύ ενδιαφέρουσα και δίνει απαντήσεις ουσίας σε όλους τους γονείς. Με αφορμή τη Γιορτή του Πατέρα, την αφιερώνω  με αγάπη στους μπαμπάδες της νέας εποχής, που έχουν υπερβεί  το στερεότυπο του απόμακρου και αυστηρού πατέρα και συμμετέχουν ενεργά με ζήλο και συναισθηματική γενναιοδωρία στην ανατροφή των παιδιών τους!

Φωτό: photofacade.com-Wil Granger

Φωτό: photofacade.com-Wil Granger

«Πριν από πέντε χρόνια, για να κάνω το «σωστό», παντρεύτηκα τη φίλη μου που ήταν έγκυος. Μετά από δυο χρόνια πήραμε διαζύγιο. Εκείνη άφησε το γιο μας σε μένα και σηκώθηκε κι έφυγε. Αγαπάω το γιο μου, αλλά στην πραγματικότητα θα προτιμούσα να μην είμαι πατέρας. Νιώθω δυστυχισμένος και μπερδεμένος και δεν μπορώ να αγνοώ άλλο τα συναισθήματά μου. Η εναλλακτική λύση να τον στείλω στη μητέρα του δεν υπάρχει. Δεν αντέχω άλλο. Τι πρέπει να κάνω;»

Ισως ο δικός σου πατέρας να μην ήταν και πολύ σπουδαίο πατρικό πρότυπο. Ισως να αμφιβάλεις για την ικανότητά σου να είσαι καλός πατέρας (και ποιος πατέρας δεν έχει νιώσει αμφιβολίες;) Ελάχιστοι νεαροί γονείς νιώθουν ευτυχισμένοι όταν ανατρέφουν μόνοι τους ένα παιδί. Ομως, η ζωή με σκοπό δεν αφορά το τι αισθάνεσαι, αλλά το τι κάνεις. Ακου τη συμβουλή του Τζορτζ Μπέρναρ Σω: «Ασε το τι σ΄αρέσει και τι δεν σ΄αρέσει, δεν έχει σημασία. Απλώς κάνε ό,τι πρέπει να γίνει. Αυτό μπορεί να μην είναι ευτυχία, είναι όμως μεγαλείο«.

Το αν προτιμάς ή όχι να αναθρέψεις το παιδί σου, δεν έχει σημασία. Είτε με δική σου επιλογή είτε τυχαία, η ζωή σε ευλόγησε με ένα γιο. Μεγαλώνοντάς τον, αναλαμβάνεις μαι από τις πιο σημαντικές, πιο δημιουργικές και πιο απαιτητικές πνευματικές πρακτικές που προσφέρει η ζωή.

Αν θέλεις, πάνω απ΄όλα, να διατηρείς τη ζωή σου «εύκολη» και «ευτυχισμένη», τότε μην παντρεύεσαι και μην κάνεις παιδιά, μην αναλαμβάνεις μεγάλες υποχρεώσεις. Ζήσε φτηνά και δούλευε ελάχιστα, τότε θα έχεις χρόνο να κάνεις ό,τι θελήσεις, οποτεδήποτε το θελήσεις. Εχω ζήσει έτσι – είχα μπόλικο προσωπικό χώρο και χρόνο για χαλάρωση, τηλεόραση, παιχνίδι. Περίπου εκείνη την εποχή, καθώς άρχισα να αναρωτιέμαι για το σκοπό της ζωής μου , έτυχε να δω μια γελοιογραφία που μου πρόσφερε μια γλυκόπικρη υπενθύμιση σχετικά με τις χαμένες ευκαιρίες. Η εικόνα έδειχνε έναν άντρα καθισμένο μόνο του σ΄ένα σκοτεινό δωμάτιο, καμπουριασμένο, ενώ η λεζάντα έλεγε: «Δεν μπορώ να πιστέψω ότι ξέχασα να κάνω παιδιά!»

Φωτό: hazelmottram,  flickr

Φωτό: hazelmottram, flickr

Δεν επιθυμούν όλοι να παντρευτούν και να κάνουν παιδιά. Ισως να τα επιθυμούν και τα δύο, αλλά σε κάποια πιο βολική εποχή. Ε, λοιπόν, τα παιδιά δεν είναι ποτέ βολικά. Δε λειτουργεί έτσι η ζωή. Ζωή είναι αυτό που συμβαίνει όταν εμείς κάνουμε άλλα σχέδια. Και παρά τις προσωπικές σου αμφιβολίες, για τον γιο σου είσαι ο «μπαμπάκας» του. Είσαι ιερό πρόσωπο στη ζωή του, ο κρίκος που τον συνδέει  με την κοινωνία, με την ασφάλεια, με τη σιγουριά, με την αγάπη.

Οσο περισσότερο από το χρόνο και την προσοχή σου του δίνεις – του διαβάζεις τα βράδια, του αφιερώνεις χρόνο για παιχνίδι , δημιουργείς γι΄αυτόν μια καλύτερη παιδική ηλικία από εκείνη που είχες εσύ – τόσο περισσότερο εκείνος θα ανθίζει μέσα από τη στοργική σου φροντίδα και καθοδήγηση. Και θα ανθίζεις κι εσύ, επίσης. Δεν είναι οι ώριμοι ενήλικες που διαπλάθουν τα παιδιά, είναι τα παιδιά που διαπλάθουν τους ενήλικες.

Δεν είσαι θύμα των περιστάσεων, έχεις επιλογές. Μπορείς να αποφασίσεις να βρεις κάποιους συγγενείς πρόθυμους να βοηθήσουν ή να τον δώσεις για υιοθεσία, ώστε να μπορέσει να μεγαλώσει με ασφάλεια  σ΄ένα σπίτι όπου εκτιμούν την παρουσία του. Μπορείς να επιλέξεις τελικά να μεγαλώσεις εσύ το γιο σου, παρά τις δυσκολίες. Ενώ προβληματίζεσαι, άντλησε από μέσα σου ό,τι καλύτερο έχεις. Να θυμάσαι ότι η ζωή αναπτύσσει αυτό που απαιτεί: Ο πιο δύσκολος δρόμος δημιουργεί τον καλύτερο πολεμιστή. Μην προσεύχεσαι για πιο ελαφρύ φορτίο, αλλά για δυνατότερους ώμους.

Αν τελικά επιλέξεις να μεγαλώσεις το γιο σου, να θυμάσαι ότι τον έχεις μόνο για ένα σύντομο διάστημα, μέχρι την εφηβεία, όταν εκείνος θα μπει στο δικό του κόσμο και θα γίνει απόμακρος, όταν οι παρέες του θα γίνουν οι έμπιστοι φίλοι του και η ζωή σου θα αλλάξει ξανά. Μπορεί τότε να κοιτάς πίσω και να αναρωτιέσαι πώς ήταν δυνατόν, έστω και για μια στιγμή, να σου έχει περάσει από το νου να τον δώσεις. Σου μιλάω απ΄την καρδιά μου, ως πατέρας σε πατέρα: τα χρόνια περνούν σαν αστραπή. Απόλαυσέ τα όσο μπορείς.

Πηγή: Dan Millman, Living on purpose. Straight answers to universal questions (New world library, 2000  ). Στα ελληνικά: Ποιος είναι ο σκοπός σου, σε μετάφραση Ρένας Καρακατσάνη, από τις εκδόσεις «Δυναμική της επιτυχίας».

Ο  Dan Milman είναι ο   συγγραφέας του εξαιρετικού Ο δρόμος  του ειρηνικού πολεμιστή. Δείτε κι εδώ ένα ενδιαφέρον online εργαλείο  από το site του Dan  Milman,  που έχει σκοπό  να βοηθήσει να ανακαλύψετε το σκοπό της ζωής σας (το νόημα είναι να  αφουγκραστείτε την εσωτερική σας  φωνή όταν διαβάσετε το μήνυμα κι όχι να το αντιμετωπίσετε ως «χρησμό»).

Posted in Ζωή εδώ, Κοινή λογική | Tagged , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , | 6 Σχόλια

Το παιδί κάτω από τη μάσκα του ενήλικα

«Μέσα σε κάθε άνθρωπο βρίσκεται ένα παιδί που λαχταράει να παίξει»- Φ. Νίτσε inner-child

Έβγαλα τη μάσκα και στον καθρέφτη κοιτάχτηκα
Είδα το παιδί που ήμουν εδώ και πολύ καιρό...
Δεν είχε καθόλου αλλάξει.

Αυτό είναι το πλεονέκτημα
Του να ξέρεις τη μάσκα να βγάζεις.
Είμαστε πάντα παιδιά,
Το παρελθόν, που ήταν το παιδί αυτό.

Έβαλα τη μάσκα, την ξανάβγαλα πάλι.
Είναι καλύτερα έτσι
Έτσι, χωρίς τη μάσκα·
Γυρίζω πίσω στην προσωπικότητά μου
Όπως της γραμμής το τέλος.

Φερνάντο Πεσσόα, Ποιήματα, εκδόσεις Printa

Και για να μη νομίζετε πώς η ποιητικές αναφορές ανακαλούν μελαγχολικά συναισθήματα, δείτε οπωσδήποτε το βιντεάκι που ακολουθεί, για να θυμηθείτε τι χάνετε όταν ξεχνάτε ή αρνείστε να βγάλετε τη μάσκα του ενήλικα. Είναι απολαυστικό και έχει απίστευτη πλάκα (είναι διαφήμιση αλλά δεν έχει καμία σημασία, μακάρι να υπήρχαν κι άλλες τέτοιες διαφημίσεις). Μόλις το ανακάλυψα και δεν το χορταίνω:

 

Posted in Ζωή εδώ | Tagged , , , , , , , , , | 4 Σχόλια

Δώρα σε ασυνήθιστο περιτύλιγμα

Καμιά φορά η ζωή μάς αιφνιδιάζει, προσφέροντας  τα δώρα της σε ασυνήθιστο περιτύλιγμα. Συνήθως εμφανίζεται κάποιου είδους απώλεια, που σε εκνευρίζει, σε αποσυντονίζει ή σε στεναχωρεί. Οταν όμως την εξετάσεις αργότερα, αποκαλύπτεται ότι έκρυβε μια απρόσμενη ευκαιρία, που  άνοιξε καινούργιους δρόμους και σε πήγε εκεί όπου ήθελες αληθινά να βρεθείς. Ολ΄ αυτά τα θυμήθηκα με αφορμή το υπέροχα ενθαρρυντικό κείμενο που ακολουθεί, το οποίο αφιερώνω με πολύ αγάπη σε όλες τις γυναίκες που ανυπομονούν να γίνουν μανούλες!

Art:Olga Suvorova

Art:Olga Suvorova

Η Αλίσια ήταν εργασιομανής και αφιέρωνε 12 με 14 ώρες την ημέρα στη δουλειά της. Ηταν υπεύθυνη επενδύσεων σε μια μεγάλη διεθνή τράπεζα. Η Αλίσια λειτουργούσε κάτω από την πίεση μιας σχεδόν μανιακής ανάγκης να πετύχει και είχε χάσει εντελώς την ισορροπία της. Ηρθε σε μένα επειδή η επιθυμία της καρδιάς της ήταν να κάνει ένα παιδί και ήταν αδύνατο να τα καταφέρει. Στα 41 της, εξαντλημένη μετά από τρεις αποβολές, βρισκόταν σε απόγνωση.

Ντυμένη μ΄ένα άψογο επαγγελματικό ταγιέρ και «πολύ πιεσμένη χρονικά», κρατώντας το κινητό της και με έναν βομβητή στη ζώνη της, μπήκε στο γραφείο μου λέγοντας: «Εχω μόνο τρεις σύντομες ερωτήσεις: Θα δουλέψει η εξωσωματική; Πόσες φορές θα χρειαστεί να την επαναλάβω; Και πόσο θα στοιχίσει;»

Ηταν τόσο εθισμένη στη δουλειά και στις συναλλαγές της, ώστε είχε χάσει κάθε επαφή με τη θηλυκή της πλευρά. Για την Αλίσια η σύλληψη ενός μωρού ήταν άλλη μια επαγγελματική συμφωνία και προσπαθούσε να μειώσει τα περιθώρια του ρίσκου. Στην πραγματικότητα μπορούσε να κάνει πολλές εξωσωματικές, αλλά αφού δεν υπήρχε χώρος στη ζωή της για να δεχτεί ένα παιδί, μωρό δεν θα ερχόταν. Ηταν τόσο απορροφημένη από τις δουλειές της, τόσο πολυάσχολη και τόσο βιαστική, ώστε δεν μπορούσε να δεχτεί ούτε άλλο ένα τηλεφώνημα, πόσο μάλλον να αναλάβει τη φροντίδα και τη δέσμευση ενός νεογέννητου.

Το πρώτο που της συνέστησα ήταν να κλείσει το κινητό και το βομβητή και να στρέψει την προσοχή της προς τα μέσα. «Βλέπεις πόσο στριμωγμένα είναι εκεί μέσα;» τη ρώτησα. «Πού θα χωρέσει ένα μωρό; Δεν υπάρχει χώρος ούτε πρακτικά ούτε συναισθηματικά«.

"Mother Nature"

«Mother Nature»

Την Αλίσια δεν την ενδιέφερε η αυτοανάλυση. Γι΄αυτήν η σύλληψη σήμαινε μόνο γιατρούς, χρόνο και χρήμα. Είχε χάσει κάθε επαφή με τη συναισθηματική διεργασία που προηγείται της σύλληψης και της εγκυμοσύνης. Τη θεωρούσε απλά μια μηχανική διαδικασία. Περιττό να σας πω πως δεν «είδα» στην πρόβλεψή μου που της έκανα καμιά επιτυχημένη εξωσωματική γονιμοποίηση. Εφυγε τρέχοντας, απογοητευμένη. Εκανε τέσσερις ακόμα απόπειρες εξωσωματικής, αλλά δεν κατάφερε να συλλάβει.

Επειτα, κάποια μέρα, καθώς η Αλίσια γυρνούσε βιαστικά στο σπίτι της από τη δουλειά, συγκρούστηκε μ΄ένα ταξί που είχε παραβιάσει το στοπ. Εσπασε τον καρπό της και κάμποσα πλευρά και αναγκάστηκε να πάρει δέκα εβδομάδες άδεια από την εξοντωτική της δουλειά για να αναρρώσει. Οπως συμβαίνει με κάθε εθισμένο, οι πρώτες μέρες μακριά από τη δουλειά της ήταν οι χειρότερες. Μετά από λίγο καιρό όμως, άρχισε να χαλαρώνει και να αποκτά πάλι την επαφή με τον κόσμο γύρω της. Αρχισε να κάνει διαλογισμό και γιόγκα. Η ανάρρωσή της αποδείχτηκε πολύτιμη, γιατί της πρόσφερε διακοπές από την ένταση της εξαντλητικής δουλειάς της, διακοπές που τις είχε ανάγκη εδώ και πολύ καιρό.

Λίγο πριν επιστρέψει στη δουλειά, η Αλίσια έκανε ένα τελευταίο τσεκ απ. Γενικά ένιωθε πως είχε συνέλθει. Το μόνο της πρόβλημα ήταν ότι αισθανόταν  ασυνήθιστα κουρασμένη. Ο γιατρός τής συνέστησε να κάνει μια εξέταση αίματος για να δει μήπως υπήρχε κάποια μόλυνση ή ίωση.

Οταν βγήκαν τα αποτελέσματα ο γιατρός τη δέχτηκε στο  ιατρείο του  και της είπε: «Είσαι μια χαρά…Οι εξετάσεις σου είναι απόλυτα φυσιολογικές. Αποκλείεται να πιστέψεις αυτό που θα σου πω, αλλά η εξέταση αίματος δείχνει ότι είσαι έγκυος! Γι΄αυτό νιώθεις κουρασμένη«.

Η Αλίσια έμεινε αποσβολωμένη. Μετά από τέσσερα χρόνια αποτυχημένων προσπαθειών, συνέλαβε εντελώς φυσικά ενώ ανάρρωνε από το ατύχημά της. Παραιτήθηκε από τη δουλειά της, άρχισε να εργάζεται από το σπίτι της ως ελεύθερη επαγγελματίας και τώρα είναι μητέρα ενός πανέμορφου μπέμπη.

«Εκείνο το ταξί όρμησε στη ζωή μου σαν απάντηση στις προσευχές μου. Είχα βάλει τον αυτόματο πιλότο και δεν μπορούσα να σταματήσω. Οταν σκέφτομαι το «θαύμα» μου με πιάνουν τα γέλια! Ξέρεις πώς τρέχουν συνήθως τα ταξί. Οπως έτρεχα κι εγώ! Αυτό που με χτύπησε τελικά ήταν η ίδια μου η τρεχάλα!«.

Πηγή: Sonia Choquette, Your heart΄s desire. Instructions for creating the life you really want (Clarkson Potter, 1997). Για την ελληνική γλώσσα Η καρδιά σου έχει δίκιο, σε μετάφραση Ρένας Καρακατσάνη, εκδόσεις Δυναμική της επιτυχίας.

Posted in Μαμαδίστικα | Tagged , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , | 7 Σχόλια