Newagemama.com

Ολοι πιστεύω πως θα συμφωνήσουμε ότι η ποιότητα της ζωής μας καθορίζεται σε μεγάλο βαθμό από την ποιότητα των σχέσεών μας. Και πως το «παιχνίδι» των σχέσεων ξεκινά από πολύ νωρίς στη ζωή  και γίνεται ακόμα πιο σημαντικό σε μια περίοδο όπως αυτή που διανύουμε τώρα, που μας δοκιμάζει σκληρά σε όλα τα επίπεδα.

Εχω καταγράψει στη συνέχεια ό,τι εκτιμώ πως είναι απαραίτητο συστατικό μιας στάσης ζωής που ευνοεί τις ουσιαστικές σχέσεις. Δεν είμαι, ούτε φιλοδοξώ να κάνω τον ειδικό και να δώσω συμβουλές. Γράφω ό,τι έχω διαπιστώσει μέσα από τα βιώματά μου ότι για μένα λειτουργεί και θα ήθελα να ακολουθήσουν και τα παιδιά μου.

Φωτό: Rodney Smith

1. Δώσε στους ανθρώπους που δεν γνωρίζεις μια ευκαιρία
Καμιά φορά αποκλείουμε τους άλλους με μεγάλη ευκολία, κρίνοντάς τους καθαρά επιφανειακά. Κι όμως, καθένας έχει τη δική του ιστορία και μπορεί να μας προσφέρει τόσα πολλά, αν είμαστε ανοιχτοί να μιλήσουμε, να ακούσουμε, να γνωρίσουμε. Θυμηθείτε δεν είναι απαραίτητο να τους έχουμε όλους «κολλητούς», αλλά να επιτρέπουμε στο καινούργιο να μπει στη ζωή μας μέσα από τους ανθρώπους που ερχόμαστε σε επαφή.

2. Αφιέρωσε χρόνο και ενέργεια στις σχέσεις που είναι πιο σημαντικές 
Κανείς δεν είναι δεδομένος στη ζωή. Οι σημαντικές σχέσεις χρειάζονται κι αυτές φροντίδα για να συνεχίσουν να υπάρχουν. Η αδιαφορία πληγώνει και κάνει περισσότερη ζημιά από έναν καυγά, γι’ αυτό κράτα «ζεστούς» τους δεσμούς με ενδιαφέρον, μικρές χειρονομίες αγάπης που δείχνουν το νοιάξιμο, κουβέντα, μοίρασμα, έστω κι αν ο χρόνος είναι περιορισμένος και η καθημερινότητα απαιτητική.

3. Κράτα τις υποσχέσεις σου και τήρησε το λόγο σου
Μην παίζεις παιχνίδια με τις καρδιές των ανθρώπων δείχνοντας ψεύτικο ενδιαφέρον, μοιράζοντας υποσχέσεις που δεν σκοπεύεις να εκπληρώσεις. Τίποτα αληθινό και αξιόλογο δεν χτίζεται πάνω στην υποκρισία.

4. Πέταξε έξω από τη ζωή σου το κουτσομπολιό μια για πάντα
Πρόκειται για μια άχρηστη, επικίνδυνη και – δυστυχώς – δημοφιλή συνήθεια, που δηλητηριάζει τις σχέσεις και καταρρακώνει αξιοπρέπειες. Καταφεύγουν στο κουτσομπολιό όσοι δεν πιστεύουν πως αξίζουν την αποδοχή των άλλων γι΄αυτό που είναι αληθινά. Είναι θέμα χρόνου να μείνουν μόνοι, χωρίς γνήσιους φίλους γιατί κανείς δεν εμπιστεύεται έναν κουτσομπόλη, ακόμα κι αν αρέσκεται περιστασιακά στη συντροφιά του.

5. Αποδέξου τους ανθρώπους όπως είναι και μην προσπαθείς να τους αλλάξεις
Δεν έχουμε τη δύναμη να αλλάξουμε κανένα εκτός από τον ίδιο μας τον εαυτό, γι΄αυτό μη ματαιοπονείς προσδοκώντας πως οι άλλοι θα χωρέσουν στο κοστούμι που σε βολεύει. Αν επιλέξεις να τους έχεις στη ζωή σου, χρειάζεται να σεβαστείς αυτό που είναι.

Φωτό: Beth Moon

6. Να είσαι ο εαυτός σου
Αν προσπαθείς να γίνεις αρεστός, παριστάνοντας κάτι ξένο προς εσένα είναι σαν να χτίζεις τις σχέσεις σου στην άμμο. Δεν ταιριάζουν όλοι οι άνθρωποι μεταξύ τους. Ανάλογα με το ποιος είσαι θα βρεις τη δική σου «φυλή» όπου θα νιώθεις γνήσια αποδεκτός και θα εκφράζεσαι με αυθεντικότητα.

7. Συγχώρα και προχώρα
Οι άνθρωποι μπορεί να σε πληγώσουν. Συγχώρεση δεν είναι να πεις «δέχομαι ό,τι μου έκανες» αλλά να πεις «δεν θα αφήσω ό,τι έγινε να με φορτίζει και να επηρεάζει τη ζωή μου για πάντα». Δεν ξεχνάς το «μάθημα», αλλά απελευθερώνεις τον πόνο και συνεχίζεις με ειλικρίνεια να αναζητάς νέες ουσιαστικές σχέσεις.

8. Μείνε μακριά από τους αρνητικούς ανθρώπους και μην επιτρέπεις να σε χρησιμοποιούν για να νιώθουν καλύτερα
Το σώμα σου θα σου στείλει τα μηνύματα που δεν πρέπει να αγνοήσεις. Αν κοντά σε κάποιον νιώθεις άδειος, κενός, θυμωμένος ή χαμένος, τότε η σχέση αυτή δεν σου ταιριάζει. Επιδίωξε τη συντροφιά ανθρώπων που θα ήθελες να τους μοιάσεις, που σ΄εκτιμούν και σου φέρονται με σεβασμό, που δίπλα τους νιώθεις ομορφιά, δύναμη και αισιοδοξία. Απόφυγε να περνάς την ώρα σου με επαγγελματίες της γκρίνιας, της καταστροφής και του κουτσομπολιού γιατί έτσι θα καταλήξεις κι εσύ.

9. Τίμα τους αληθινούς σου φίλους
Οι σχέσεις, που έχουν δοκιμαστεί από το χρόνο και τη ζωή κι έχουν αντέξει, είναι πολύτιμες. Εκεί η ψυχή σου ακουμπά και λυτρώνεται. Χρειάζεται να αναγνωρίσεις την αξία τους και να τις τιμήσεις με ευγνωμοσύνη.

10. Φτιάξε τη σχέση με τον εαυτό σου
Είναι ίσως ένα από τα κλισέ της νέας εποχής, αλλά ισχύει απόλυτα. Οταν αγκαλιάσεις τον εαυτό σου –  όπως είναι, με τα λάθη που έχει κάνει, τις «ατέλειες» κάθε είδους, τα πισωγυρίσματα και τα στραβοπατήματά του – οι σχέσεις σου με τους άλλους ανθρώπους θα καθρεφτίσουν την αποδοχή αυτή. Ναι, θα υπάρχουν προκλήσεις αλλά ο σεβασμός θα είναι πια αδιαπραγμάτευτος, και ο δρόμος για τη δημιουργία ουσιαστικών σχέσεων θα έχει ανοίξει!

Δες ακόμα: Δέκα αλήθειες που πονάνε για τις ανθρώπινες σχέσεις

Σχέσεις που στραγγίζουν την ενέργειά σου

Με μεγάλη χαρά το Νewagemama φιλοξενεί ένα εξαιρετικά επίκαιρο κείμενο της δικτυακής φίλης Αννίτας Λουδάρου, που πολύ με άγγιξε με το περιεχόμενό του. Μου θύμισε ξανά πως αυτό που πονάει πιο πολύ κι από την άδεια τσέπη είναι η μοναξιά, η αδιαφορία, η απομόνωση, τα κατεβασμένα ρολά στην ψυχή και στο νου. Καταστάσεις αφόρητες που όχι μόνο προϋπήρχαν, αλλά είχαν στρώσει και το χαλί στην οικονομική κρίση και σήμερα την κάνουν ακόμα πιο δυσβάσταχτη και αδιαπέραστη…

Φωτό: Julie de Waroquier

Δίνω σημαίνει παίρνω.
Δίνω σημαίνει γεμίζω.
Δίνω σημαίνει μαθαίνω.
Δίνω σημαίνει αναπνέω.

Δίπλα μας είναι όλοι αυτοί που μας μαθαίνουν, από πρώτο χέρι, ότι έχουμε υποχρεώσεις απέναντι σε όλους εκείνους που θέλουν και μπορούν να πάρουν από εμάς, αν θέλουμε να λεγόμαστε ομάδα.

Δίνω σημαίνει ξέρω ν’ αναγνωρίζω πως έχω κι εγώ να δώσω.  Γιατί, αν κάτι μας σταματά από το να δίνουμε, είναι ότι στα βαθιά, βαθιά εκεί στα σπλαχνικά μας , έχουμε πάει κι έχουμε καρφώσει πολλές φορές τη σκέψη πως είμαστε ασήμαντοι και ίσως και να ήμασταν πάντα και, άρα, στην πραγματικότητα δεν έχουμε τίποτα αξιόλογο να προσφέρουμε. Άλλο φυσικά τι μεγαλειομανιωδώς αφήνουμε να φανεί.

Σκοντάφτεις πάνω στο χαρτόκουτο, το κοιτάς δευτερόλεπτα κάτι σαλεύει μέσα του, το συνηθίζεις και στα αμέσως επόμενα δευτερόλεπτα συνεχίζεις την πορεία σου. Προαποφασισμένα και του φαύλου κύκλου ψυχαναγκαστικά. Περνάς από το σχολείο της γειτονιάς. Κολλημένα τζάμια με μονωτικές, ξηλωμένες, βρώμικες κουρτίνες, θυμάσαι για κλάσματα τον Θοδωράκο της Φανής που εύχεται να μην πιάσουν ακόμα τα κρύα γιατί δεν έχει το γυμνάσιο λεφτά για πετρέλαιο. Απέναντι στο πεζοδρόμιο με την ζαρντινιέρα, δυο περίεργοι τύποι περιμένουν το σχόλασμα. Γιατί άραγε; Δευτερόλεπτα αναρωτιέσαι, στεναχωριέσαι , συνηθίζεις και στα επόμενα δευτερόλεπτα  προχωράς, στην ίδια πορεία. Δεν το αποφασίζεις.

Δίνω σημαίνει ξεκολλάω τα ραμμένα στους ώμους φτερά μου. Σημαίνει πετάω ελεύθερος μακριά από τον εαυτοπλανήτη μου  σε μια πλατύτερη συμπαντική τροχιά. Σημαίνει σταματώ να είμαι βυθισμένος στην νοσηρή αυτοαπορρόφησή μου. Προσφέρω τα χέρια μου και σφίγγω τα χέρια του διπλανού μου.  Κοίτα τι έχει η γλώσσα μας για να το περιγράψει: »Θέτω τον εαυτό μου στην υπηρεσία σου». Σημαίνει δίνεσαι για να καθησυχάσεις, να υποστηρίξεις, να μοιραστείς τα προβλήματά σου με τα παρόμοια όλων των άλλων διπλανών. Συναισθάνεσαι, μπαίνεις στα παπούτσια του, σου είναι εύκολο, πέρα που είναι απέραντο, φοράτε το ίδιο νούμερο πάνω κάτω,  φροντίζεις, προτείνεις, όχι την ύλη αλλά την ιδέα, την σκέψη, τη χειρονομία, αφουγκράζεσαι.
Μοιράζεσαι την αναπνοή του και είσαι εκεί δίπλα στο γέλιο του. Θέλει απόφαση αυτό. Θέλει να πεις «δώσε».

Φωτό: Geof Kern

Δίνω σημαίνει ξέρω να γελάω. Συγχωρώ, προσπερνώ αν χρειαστεί, και γελάω. Γελάω σαν να λέμε φιλάω.  Γέλιο και φιλί, δυο σταγόνες από το ίδιο νερό. Γελάμε με την ψυχή στο πρόσωπο και φιλάμε με την ψυχή στο στόμα. Πάντα θαύμαζα  όσους μπορούσαν να γελάσουν, να ξεκαρδιστούν στα γέλια. Ν’ ακούω αυτό τον πλούτο της ανθρώπινης ψυχής , έτσι όπως φανερώνεται στην ακακία του γέλιου, και τι στον κόσμο! Γιατί αν το γέλιο δεν βγαίνει από την καρδιά μας, άστο ας μην βγει καθόλου είναι μάσκα , σκληρός μορφασμός.

Περίσσευμα πλούτου χωρίς αντίκρυσμα, να αυτό είναι το γέλιο. Και πώς να σταθεί αλήθεια χωρίς γέλιο η καλοσύνη, η αγάπη, η ανιδιοτέλεια σε τούτο τον κόσμο τον μικρό το μέγα; Δώρο του »δίνω» είναι το γέλιο. Γελάμε γιατί είμαστε γεμάτοι που δώσαμε και δεν μετράμε το τέλος. Στο γέλιο υπάρχει ο άλλος. Βγαίνουμε από τον εαυτό μας, τον υπερβαίνουμε, τον ξεχνάμε για λίγο και μας κερδίζει ο άλλος, το κάτι άλλο. Αυτό που περιμένει για να μας δώσει το νόημα, που χρειαζόμαστε για να κρατηθούμε, τον λόγο , την αιτία. Πάντα το νόημα βρίσκεται στη πορεία, στην διαδρομή. Από πριν τι να ξέρεις;   Το γέλιο μάς λύνει, μας ανοίγει για να μπει μέσα μας η ζωή σαν ζεστασιά, σαν γενναιοδωρία.

Όσο κι αν φτωχύναμε, όσο και αν υποφέρουμε, όσο και αν δεν προλαβαίνουμε όσο και αν οι προσδοκίες μας γυρνάνε λίγο  φαλακρές, το γέλιο εξακολουθεί κι έτσι να υπάρχει. Φθάνει να ξέρουμε να γελάμε.  Θέλει και αυτό απόφαση. Θέλει να πεις » δώσε ». Δεν θα γελάγαμε ποτέ όμως αν υπήρχαμε μόνοι. Οι άλλοι είναι δίπλα και περιμένουν. Να δώσουν και να δώσουμε. Να πάρουν και να πάρουμε.
Τελικά δίνω σημαίνει υπάρχω.

Πηγή:Από το εξαιρετικό ιστολόγιο της Αννίτας Λουδάρου http://ann-lou.blogspot.gr/, ευχαριστούμε πολύ!

Μια ανάρτηση αφιερωμένη στη γενιά των αγροτών παππούδων μας, που έζησαν καλλιεργώντας τη γη, δαμάζοντας τη φύση, προσδοκώντας πως το μέλλον για τις γενιές που έρχονται θα είναι καλύτερο χάρη στη μόρφωση και στις «ευκολίες» ενός πολλά υποσχόμενου τρόπου ζωής κάπου στην πόλη…

Φωτό: Doug Plummer/Photonica/Getty

Πατέρα,
Τα ροζιασμένα χέρια σου θυμάμαι|
και τα λασπωμένα σου παπούτσια
που άφηνες έξω στην πόρτα όταν γύριζες
κατάκοπος το βράδυ απ΄τα χωράφια,
και ως να ετοιμάσει η μάνα ένα τσίπουρο
τρέχαμε όλοι μαζί στην αγκαλιά σου.

Κανείς όμως δεν τίμησε τα χέρια σου
όλοι τα προδώσαμε για λίγα αργύρια,
για μια γυναίκα, για μια ασήμαντη ζωή στην πόλη…

και ακόμα

Με τα γράμματα και τα βιβλία
αυτά τα χρόνια
τα χέρια μας έγιναν τρυφερά
κι εύκολα πληγώνονται απ΄τ’ αγκάθια.
Ποιος τώρα θα ξεβοτανίζει το χωράφι
που μας άφησε ο πατέρας;

Ηταν δύο χαρακτηριστικά στιγμιότυπα από το έργο του χαμηλόφωνου ποιητή Νίκου Βασιλάκη, που αξίζει να γνωρίσουμε καλύτερα. Διαβάζοντάς τα ένιωσα πως χρειαζόμαστε κάτι από την τραχύτητα, την αποφασιστικότητα και τη σοφή εγκαρτέρηση της γενιάς των παππούδων μας, γιατί σαν να ‘χουμε γίνει πολύ μαλθακοί, άβουλοι και καημένοι μέσα στον μικρόκοσμό μας…

Σε πόσα θέματα έχεις ακόμα την εντύπωση ότι ακούς μέσα στο μυαλό σου τη φωνή της μητέρας ή του πατέρα σου, από την εποχή των παιδικών χρόνων, να μιλά και να σου δίνει «οδηγίες»; Ε, λοιπόν αυτό είναι ένα πολύ ισχυρό εργαλείο για να βοηθήσουμε τα παιδιά να ενστερνιστούν «κανόνες» που θα τους ανοίξουν το δρόμο προς μια ζωή με περισσότερη αυτοπεποίθηση! Εχω καταγράψει τους «κανόνες» που θεωρώ πιο σημαντικούς και, με την πρώτη ευκαιρία, τους υπενθυμίζω στα παιδιά μου. Είμαι σίγουρη πως την κατάλληλη στιγμή θα τους ανακαλέσουν:

1. Συμπεριφέρομαι στους άλλους με τον τρόπο που θα ήθελα να μου συμπεριφέρονται. Αν θέλω οι άνθρωποι να είναι ευγενικοί μαζί μου, μαθαίνω να είμαι ευγενικός. Αν μ΄αρέσει να με ενθαρρύνουν, μαθαίνω να ενθαρρύνω κι εγώ.

2. Γελάω με τις γκάφες και τις αστείες καταστάσεις, χωρίς ποτέ να γελάω εις βάρος κάποιου παιδιού. Η αξιοπρέπεια είναι πάνω απ΄όλα.

3. Το κουτσομπολιό είναι ανόητο και ανώφελο. Οταν κάποιος δεν είναι μπροστά, θα πω γι’ αυτόν μόνο κάτι καλό.

4. Οταν νιώθω θλίψη, μπορώ να κάνω κάτι για να νιώσω καλύτερα. Στρέφομαι σε μια δημιουργική απασχόληση, πάω για τρέξιμο, μιλάω με τους γονείς μου, γράφω τις σκέψεις μου, απαριθμώ τις όμορφες στιγμές και καταστάσεις που έχω στη ζωή μου.

5. Στο παιχνίδι ακολουθώ τους κανόνες και παίζω έντιμα. Αποδέχομαι την ήττα, χαίρομαι με τη νίκη, γνωρίζοντας πως και οι δυο καταστάσεις είναι φυσιολογικές.

6. Δεν είμαι μόνο ό,τι φαίνεται εξωτερικά. Η εμφάνιση είναι μόνο μια πτυχή αυτού που είμαι. Ο,τι σκέφτομαι και νιώθω είναι ακόμα πιο σημαντικό. Οταν είμαι μέσα μου καλά, δείχνω καλά κι «απ΄έξω».

7. Φροντίζω τον εαυτό μου με σεβασμό και προσέχω την υγεία μου. Δίνω σημασία στα μηνύματα που μου δίνει το σώμα μου. Του προσφέρω ξεκούραση, ύπνο,  καλό φαγητό, κίνηση, ενέργεια!

8. Λέω κατηγορηματικά «Οχι» σε ό,τι μπορεί να βλάψει το σώμα μου, να απειλήσει την ασφάλειά μου ή μου ζητούν άλλοι να ακολουθήσω παρά τη θέλησή μου. Εμπιστεύομαι την εσωτερική μου φωνή όταν με προειδοποιεί για κάποιο κίνδυνο.

9.  Λέω την αλήθεια. Το ψέμα φέρνει κι άλλο ψέμα και κάνει τη ζωή μου δύσκολη. Δεν το χρειάζομαι.

10. Η δημιουργικότητα φέρνει χαρά και ομορφιά στη ζωή μου. Γίνομαι δημιουργικός όταν ζωγραφίζω, χορεύω, κατασκευάζω, παίζω μουσική ή ασχολούμαι με κάποια μορφή τέχνης.

11. Αποδέχομαι τα παιδιά που είναι διαφορετικά από μένα. Μπορώ να μάθω πολλά απ΄αυτά. Μπορώ να έχω φίλους που είναι διαφορετικοί από μένα και μας ενώνουν τα κοινά μας ενδιαφέροντα.

12. Τα λάθη επιτρέπονται. Ολοι κάνουν λάθη. Αντί να θυμώνω με τον εαυτό μου, δοκιμάζω ξανά. Δεν εγκαταλείπω την προσπάθεια όταν συναντώ τις πρώτες δυσκολίες.

13. Οταν σχεδιάζω να κάνω κάτι που φαίνεται μεγάλο και δύσκολο, μαθαίνω να το «σπάζω» σε μικρότερα κομμάτια που μου είναι πιο εύκολο να ολοκληρώσω.

14. Οταν θέλω να αγοράσω κάτι, ρωτάω τον εαυτό μου: «Είναι στ΄αλήθεια κάτι που χρειάζομαι;»

15. Οταν κοιτάω τον εαυτό μου στον καθρέφτη πάντα του λέω μια καλή κουβέντα και του χαμογελάω!

16. Κάθε μέρα μαθαίνω κάτι καινούργιο. Η μάθηση μού ανοίγει κανούργιους δρόμους και πλουτίζει κάθε στιγμή τη ζωή μου.

17. Είμαι υπεύθυνος και επιμελής με ό,τι αναλαμβάνω. Διαβάζω τα μαθήματά μου και κάνω τις εργασίες μου πρώτα για μένα κι όχι για να αποσπάσω το «μπράβο» από δασκάλους και γονείς.

18. Προσέχω τον εαυτό μου. Δίνω σημασία στις σκέψεις και στα συναισθήματά μου. Πριν επιλέξω, μαθαίνω να αναρωτιέμαι «είναι καλό για μένα να…..    ;» ή «θα νιώθω καλά αν…….   ;». Αφουγκράζομαι την απάντηση που δίνει η καρδιά και το σώμα μου. Αναγνωρίζω και σέβομαι τα μηνύματα αυτά και δεν τα υποτιμώ.

19. Το μοίρασμα με ανθρώπους που εμπιστεύομαι και αγαπώ κάνει τη χαρά μου μεγαλύτερη και τη λύπη μικρότερη.  Αναγνωρίζω πως μέσα από τη συνεργασία ακόμα και τα πιο δύσκολα έργα γίνονται ευκολότερα.

20. Υπάρχει πάντα λύση σε κάθε πρόβλημα. Τη λύση αυτή μπορώ να τη βρω και να την ακολουθήσω!

Αυτοί οι 20 κανόνες μού φαίνονται πολύ σημαντικοί για να τους υπενθυμίζουμε στα παιδιά (και στους εαυτού μας), έχοντας την επίγνωση ότι δεν αρκούν μόνο τα λόγια. Χρειάζεται και οι πράξεις μας να συμβαδίζουν με  ό,τι λέμε! 

Δες ακόμα: Παιδιά με αυτοπεποίθηση!  Πενήντα πρακτικές ιδέες για να τονώσουμε μέσα στην καθημερινότητα την αυτοπεποίθηση, τον αυτοσεβασμό και την εσωτερική δύναμη των παιδιών μας.

«Η ζωή πάντα περιμένει τις κρίσιμες περιστάσεις για να δείξει την καλή της πλευρά» – Πάολο Κοέλο

Μια ανάρτηση αφιερωμένη στη δύναμη της αγάπης, που γκρεμίζει τα τείχη, υπερβαίνει τον ανθρώπινο εγωϊσμό, ισοπεδώνει τα όρια της λογικής και φέρνει στο προσκήνιο το γνήσιο, το αληθινό, το θαυματουργό κι αιώνιο. Με το μοναδικό της χάρισμα η Λατινοαμερικάνα συγγραφέας Ιζαμπέλ Αλιέντε γράφει για τη νύχτα που ο Φραγκίσκο προσεύχεται μ΄όλη του τη δύναμη για να ζήσει η αγαπημένη του Ιρένε, που έχει πυροβοληθεί στην καρδιά, μέσα στη δίνη της πολιτικής κρίσης στη Χιλή. Μέσα απ΄την αγωνία, τον πόνο και την αγάπη δημιουργείται  για πρώτη φορά γέφυρα επικοινωνίας ανάμεσα στον Φραγκίσκο και στην Μπεατρίς, τη μητέρα της Ιρένε, που ανήκει στο αντίπαλο στρατόπεδο.

Artist: Lena Reznikova

Δυο φορές στη διάρκεια αυτής της μαρτυρικής νύχτας η Ιρένε βρέθηκε τόσο κοντά στο θάνατο, ώστε το γεγονός ότι την έφεραν πίσω στον κόσμο των ζωντανών, ήταν πραγματικός άθλος. Ενώ οι γιατροί πάλευαν γύρω της να κάνουν με ηλεκτροσόκ την καρδιά της να αντιδράσει, ο Φρανσίσκο Λεάλ ένιωσε ότι έχανε τα λογικά του και γύριζε πίσω στην πιο βαθιά αρχαιότητα, στην εποχή των σπηλαίων, στο σκοτάδι, στην άγνοια, στον τρόμο. Είδε τις κακόβουλες δυνάμεις να σέρνουν την Ιρένε στα σκοτάδια και σκέφτηκε απελπισμένος πως μόνο η μαγεία, η τύχη ή μια θεϊκή επέμβαση θα εμπόδιζαν το θάνατό της.

Θέλησε να προσευχηθεί , αλλά τα λόγια, που είχε μάθει από το στόμα της μητέρας του, δεν ήρθαν στη μνήμη του. Ξετρελαμένος, προσπάθησε να τη σώσει χρησιμοποιώντας τη δύναμη του πάθους του. Εξόρκισε το μοιραίο με τη δύναμη της χαράς τους, αντιπαραθέτοντας στα σκοτάδια της αγωνίας το φως του έρωτά τους. Δεήθηκε να γίνει ένα θαύμα, έτσι που η ίδια του η υγεία, το αίμα του και η ψυχή του να περάσουν μέσα της και να τη βοηθήσουν να ζήσει.

Επανέλαβε τ’ όνομά της χίλιες φορές, ικετεύοντάς την να μην αφήσει να νικηθεί, να συνεχίσει να μάχεται, της μίλησε μυστικά από τον πάγκο του διαδρόμου, έκλαψε φανερά κι ένιωσε τσακισμένος από το βάρος των αιώνων που την περίμενε, την έψαχνε, την ποθούσε, την αγαπούσε, θυμόταν τις φακίδες της, τα αθώα της πόδια, τη φλόγα των ματιών της, το άρωμα των ρούχων της, το μετάξι της επιδερμίδας της, τη γραμμή της μέσης της, το κρύσταλλο του γέλιου της και την ήρεμη εγκατάλειψη στην αγκαλιά του μετά την ηδονή.

Αrtist: Irina Karkabi

Κι απόμεινε έτσι, σαν παραλογισμένος, μουρμουρίζοντας ανάμεσα στα δόντια του και υποφέροντας δίχως παρηγοριά, ώσπου φάνηκε το φως της αυγής, ξύπνησε η κλινική, άκουσε τους θορύβους από τις πόρτες που χτυπούσαν, τα ασανσέρ, τα βήματα με τις παντόφλες, τα εργαλεία ν’ αντηχούν πάνω στους μεταλλικούς δίσκους και τους τρελούς χτύπους της ίδιας του της καρδιάς. Ενιωσε τότε το χέρι της Μπεατρίς Αλκάνταρα (σσ μητέρας της αγαπημένης του) μέσα στο δικό του και θυμήθηκε την παρουσία της.

Κοιτάχτηκαν εξουθενωμένοι. Είχαν περάσει όλες αυτές τις ώρες στην ίδια κατάσταση. Το πρόσωπό της Μπεατρίς ήταν σε κακό χάλι, δεν είχε μείνει ίχνος από το μακιγιάζ της και φαινόταν οι λεπτές ουλές από την πλαστική εγχείρηση, τα μάτια της ήταν πρησμένα, τα μαλλιά της κολλημένα από τον ιδρώτα και η μπλούζα της τσαλακωμένη.
«Την αγαπάς παιδί μου;», ρώτησε.
«Πολύ», αποκρίθηκε ο Φρανσίσκο Λεάλ.
Τότε αγκαλιάστηκαν. Επιτέλους ανακάλυπταν μια κοινή διάλεκτο.

Πηγή: Ιζαμπέλ Αλιέντε, Του έρωτα και της σκιάς, μετάφραση Μάγια-Μαρία Ρούσου, εκδόσεις Ωκεανίδα

«H θλίψη που δεν εκφράστηκε με δάκρυα αναγκάζει τα υπόλοιπα όργανα του σώματός μας να θρηνούν»- Henry Mandslay

Για να συμπαρασταθείτε στη θλίψη, απλώς αφήστε χώρο στα δάκρυα. Ενθαρρύνετέ τα με απλά λόγια: «Είναι σκληρό…», «είσαι στ΄αλήθεια πολύ στεναχωρημένος που…», «είναι λυπηρό να σκέφτεσαι ότι δεν θα ξαναδείς ποτέ πια κάποιον…».

Σε γενικές γραμμές, όταν κάποιος κλαίει, μην τον αγγίζετε, εκτός αν η οικειοτητά σας είναι τόση ώστε η επαφή σας να μη σταματήσει τα δάκρυά του.

Μπορείτε λοιπόν να πάρετε το παιδί σας αγκαλιά. Στήθος με στήθος. Ενώ εσείς αναπνέετε ήρεμα και βαθιά, νιώστε την ανάσα του και δεχτείτε το παιδί μέσα στην καρδιά σας. Ενθαρρύνετέ το να ξαλαφρώσει κλαίγοντας: «Κλάψε αγάπη μου, κλάψε όσο έχεις ανάγκη να κλάψεις!»

Τα δάκρυα βοηθούν και στην αποδοχή της ήττας. Ας αποφύγουμε να πούμε στο τέλος ενός παιχνιδιού αν η κόρη μας δεν έχει κερδίσει: «Μην κλαις πια, την επόμενη φορά θα είναι η σειρά σου». Καλύτερα να πούμε: «Σε καταλαβαίνω γλυκιά μου, είναι σκληρό να χάνεις».

Σας φαίνεται παρατραβηγμένο; Δοκιμάστε το. Τα δάκρυα είναι εδώ έτσι κι αλλιώς και θα παρατηρήσετε πως διαρκούν πολύ περισσότερο όταν δεν τα σέβεστε.

Πηγή: Isabelle Filliozat, Στην καρδιά των συναισθημάτων του παιδιού, αφουγκραστείτε την ευφυία των συναισθημάτων του παιδιού σας, μετάφραση της Βασιλικής Κ0κκίνου από τα γαλλικά, εκδόσεις Ενάλιος

Κατά καιρούς  απασχολεί τα παιδιά μου το ενδεχόμενο του θανάτου μου. Κάποιος συμμαθητής τους έχασε τη μανούλα του κι έτσι συνειδητοποίησαν πως η απώλεια του γονιού δεν υπάρχει μόνο στα παραμύθια, αλλά και στην πραγματική ζωή. Αναρωτιούνται επίσης με αγωνία «πού πάνε οι μαμάδες όταν πεθαίνουν» και «πώς μαθαίνουν από κει που είναι τι κάνουν τα παιδάκια τους».

«Μαμά και κόρη» από τον paintedhouse52, flickr

Δεν σας κρύβω πως όλη αυτή η συζήτηση, φυσιολογική για μικρά (και μεγάλα) παιδιά, με φορτίζει αρκετά, γιατί πατάει τα κουμπιά των χειρότερων φόβων μου: του φόβου της απώλειας των δικών μου γονιών και το τι θ΄απογίνουν τα παιδιά αν εγώ φύγω από τη ζωή. Προσπαθώντας να τα καθησυχάσω και να τους εξηγήσω όσο πιο απλά μπορούσα κάποια πράγματα, ένιωσα – είναι αλήθεια – ανυπεράσπιστη κι ασήμαντη μπροστά στα γυρίσματα της ζωής, στη μοίρα που μας υπερβαίνει και  στην κοινή τύχη των ανθρώπων.

Αναλογίστηκα πόσο όμορφα καθησυχαστικό είναι να νιώθεις πως ακόμα είσαι –  εκτός από ενήλικας με ευθύνες  –   και παιδί, αφού υπάρχουν κάπου οι γονείς σου, που σ΄ αγαπούν και νοιάζονται για τη φροντίδα σου. Και πόσο υποστηρικτικό και απελευθερωτικό είναι να μιλάς για τους φόβους και τις αγωνίες που σε βασανίζουν με τους άλλους ανθρώπους.  Σαν να  συνεισφέρουμε  όλοι μαζί στο μοίρασμα του συλλογικού πόνου και  της κοινής αγωνίας απέναντι στο αιώνιο μυστήριο της ζωής και του θανάτου.

«Εναστρος ουρανός» από το αρχείο της Sakaya Leone

Κι όσες και όσοι παρακολουθείτε τακτικά αυτό το ιστολόγιο γνωρίζετε ότι ο ποιητικός λόγος είναι αυτός που προτιμώ για να εκφράσω τα έντονα συναισθήματα, αυτά ακριβώς που ο φλύαρος νους μας συχνά ακινητοποιεί, εκλογικεύει ή απλώς αποσιωπά. Ο Γεράσιμος Μαρκοράς ήταν ένας σπουδαίος ποιητής, όχι πολύ γνωστός στο ευρύ κοινό, που στο ποίημά του «Αθώοι φόβοι» απέδωσε συγκλονιστικά το διάλογο ανάμεσα στο παιδί και τον μπαμπά, την ώρα που ανοίγουν οι καρδιές, λίγο πριν το βραδινό ύπνο, γύρω από την απώλεια της μάνας. Σας το παραθέτω και είμαι σίγουρη πως θα συγκινηθείτε βαθιά, όπως κι εγώ, από το λυρικό αυτό συνδυασμό σπαραγμού και τρυφερότητας  που μόνο ένας ποιητής μπορεί να μεταφέρει:

Παιδί: Θέλω τη μάνα.
Πατέρας: Επέταξε και στ’ άστρα πάει να ζήσει.
Παιδί: Πως τόσο μάκρος άρρωστη δυνήθηκε να σχίσει;
Πατέρας: Έχουν φτερούγες οι ψυχές.
Παιδί: Γιατί δεν τες απλώνει
τότε η δική μας, μην αυτή τρέξει τ’ αστέρια μόνη;
Πατέρας: Δεν είναι μόνη γύρω της φτεροκοπούν αγγέλοι.
Παιδί: Αν αγγελό της μ’ έλεγε, κοντά της θα με θέλει.
Πατέρας: Ω! δίχως κάλεσμα θεού, ψηλά κανείς δεν πάει.
Κοιμήσου τώρα, ησύχασε.
Παιδί: Και ποιος μου τραγουδάει;
Πατέρας: Εγώ πουλάκι μου.
Παιδί: Εσύ κλαίς.
Πατέρας: Οχι, σ’ εμέ απιθώσου.
Ζάχαρη να’ναι ο ύπνος σου και μέλι τ’ όνειρό σου.
Παιδί: Νυστάζω. Από το πλάγι μου καθόλου μη σπαράξεις.
Δος μου το χέρι – σκιάζομαι μήπως και συ πετάξεις.

Χρήσιμοι σύνδεσμοι για το πώς να μιλήσουμε  στο παιδί για το θάνατο και πώς να διαχειριστούμε το θέμα της απώλειας:1. Βιώματα γονιών από το φόρουμ parents.gr        2. Πώς να μιλήσουμε στο παιδί για το θάνατο  3. Τι να γνωρίζουμε για τη συμπεριφορά του παιδιού που χάνει ένα κοντινό του πρόσωπο , 4. Πώς βιώνουν τα παιδιά το πένθος συγκριτικά με τους ενήλικες , 5. Το παιδικό πένθος και η αντιμετώπισή του.

Διαβάστε και ακούστε μαζί με τα παιδιά από τον εξαιρετικό ιστότοπο του «Μικρού αναγνώστη» http://www.mikrosanagnostis.gr/library/pageflip51/Default.html το παραμύθι της Μάρως Λοίζου «Ο αθάνατος γαϊδαράκος», που ταιριάζει με το θέμα και είναι ένας τρυφερός τρόπος να τους μιλήσουμε γι΄αυτό.