Μια γερή δόση συμπόνιας

«Tο πρώτο βήμα για να γίνεις καλός γονιός είναι να δείξεις συμπόνια στον ίδιο σου τον εαυτό» – Beth Sandweiss

Dima-Dimtriev

Θα ήθελα να σας διηγηθώ μια αληθινή ιστορία για τη συμπόνια. Μια γνωστή μου μητέρα χωρίς σύντροφο, που έχει μεγάλες οικονομικές δυσκολίες, περνούσε μια πολύ δύσκολη εβδομάδα. Είχε κλειδώσει τα κλειδιά της μέσα στο αυτοκίνητο, είχε μάθει πως η μικρή της χρειαζόταν σιδεράκια, είχε ξεχάσει μια σημαντική επαγγελματική συνάντηση και, σαν επιστέγασμα, η μεγάλη της κόρη είχε ρίξει κέτσαπ στον ολοκαίνουργο καναπέ. Ε, αυτή ήταν η σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι. Αρχισε να ουρλιάζει και να μαλώνει τις κόρες της. Εκείνες, όπως κάνουν μερικές φορές τα παιδιά, άρχισαν να της αντιμιλούν, δείχνοντάς της τις αδυναμίες της: «Είσαι πάντα συγχυσμένη… αντιδράς υπερβολικά…. είσαι τόσο παράλογη!»

Ξαφνικά η μητέρα τους σταμάτησε να υπερασπίζεται τον εαυτό της και είπε: «Εχετε δίκιο, ήμουν πολύ ταραγμένη τον τελευταίο καιρό.»  Μετά τις ρώτησε: «Μπορείτε να με βοηθήσετε; Αυτή τη στιγμή χρειάζομαι μια γερή δόση συμπόνιας«.

Η μεγάλη της κόρη απάντησε: «Πώς μπορώ να σου δείξω συμπόνια όταν φέρεσαι τόσο παράλογα;» Η μαμά τής εξήγησε: «Τότε είναι που τη χρειάζομαι περισσότερο. Είναι εύκολο να μου δείξεις συμπόνια όταν είμαι ήρεμη και φέρομαι καλά, αλλά το νόημα της συμπόνιας είναι να μου τη δείχνεις όταν κάνω λάθος, όταν τα’χω κάνει θάλασσα ή σ’ έχω απογοητεύσει. Θα προσπαθήσετε λοιπόν και οι δυο σας να καταλάβετε ότι τα πράγματα είναι δύσκολα για μένα τώρα;»

Χωρίς να πουν τίποτε άλλο εκείνο το βράδυ άλλαξε κάτι σημαντικό μέσα τους. ‘Αρχισαν να φέρονται η μία στην άλλη με περισσότερη τρυφερότητα και φροντίδα.

ompassion-newagemama

Όπως το σώμα χρειάζεται τροφή, έτσι και η ψυχή χρειάζεται συμπόνια. Αν αγαπάς τα παιδιά σου χωρίς να τα συμπονάς, αυτό δεν φτάνει. Η συμπόνια είναι μια απαλή κι ευγενική κατανόηση, μια τρυφερή φροντίδα γεμάτη αγάπη. Όταν συμπονάς τον άλλο σημαίνει ότι είσαι συντονισμένος μαζί του, ότι τον συμμερίζεσαι. Σημαίνει ότι έχεις προσέξει την έκφραση του προσώπου του που λέει «περνάω μια δύσκολη μέρα».

Η τρίχρονη Μίλι είχε πάει με τη μαμά της για ψώνια. Είχαν περάσει πολλές ώρες και η μικρή είχε κουραστεί να κάθεται στο καρότσι της, γι΄αυτό σύρθηκε έξω κι άρχισε να τρέχει πάνω  κάτω στο διάδρομο ενός μαγαζιού. Όταν τη μάζεψε η μαμά της εκείνη ούρλιαζε και κλωτσούσε τόσο δυνατά, που οι άνθρωποι γυρνούσαν τα κεφάλια τους για να δουν τι συμβαίνει. Παρόλο που η μαμά της ένιωσε αμηχανία με όλη αυτή τη φασαρία, κατάλαβε ότι τα ψώνια είναι πραγματικά κουραστικά για ένα μικρό παιδί κι έτσι παρηγόρησε τη Μίλι με μια αγκαλιά και την άφησε να περπατάει δίπλα της.

Τα παιδιά χρειάζονται μια γερή δόση συμπόνιας όταν είναι κουρασμένα, εκνευρισμένα ή απλά ανυπόφορα. Το ίδιο χρειάζεσαι κι εσύ. Δώσε τους την προσοχή σου όταν γκρινιάζουν, πες τους ότι κι εσύ περνάς μια δύσκολη στιγμή κι ύστερα άφησε την τρυφερότητα να σας αγκαλιάσει.

Πηγή:  Judy Ford, Wonderful ways to love a child (Conari press, 1995). Στα ελληνικά,Υπέροχοι τρόποι να αγαπήσεις ένα παιδί, εκδόσεις Δυναμική της επιτυχίας

Posted in Ζωή εδώ | Tagged , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , | 1 σχόλιο

Δημιουργικό διάλειμμα

Νιώθετε κι εσείς μέσα στην καθημερινότητα την ανάγκη για μια τονωτική ένεση,  για μια βαθιά ανάσα φρέσκου αέρα; Για να καλύψω αυτή μου την ανάγκη ξεκίνησα πριν από τρία χρόνια τη σελίδα του Newagemama στο Facebook με την επιθυμία να μοιράζομαι τακτικά σπίθες ομορφιάς και έμπνευσης που φρεσκάρουν για λίγο την ψυχή και το νου. Και διαπίστωσα με χαρά πως σχεδόν 11.000 άνθρωποι με τον τρόπο τους συντονίζονται κι αυτοί μαζί μου και ίσως μέσα από τις αναρτήσεις της σελίδας να κάνουν ένα δημιουργικό διάλειμμα μέσα στη γεμάτη υποχρεώσεις μέρα τους.

Συγκέντρωσα λοιπόν εδώ τις πιο δημοφιλείς εικόνες από την αρχή του 2016 και σας καλώ να τις χαρούμε για μια στιγμή :

1. Ποιο είναι το καλύτερο γιατρικό;

Art: Princess Sassy

«To γέλιο είναι το καλύτερο γιατρικό… Το αμέσως επόμενο είναι η σοκολάτα…!»
Art: Princess Sassy

2. H τράπεζα με το πιο ισχυρό κεφάλαιο

newagemama

«Κάθε μέρα της ζωής μας κάνουμε κατάθεση στην τράπεζα αναμνήσεων των παιδιών μας»

3. Πρώτα εσύ θα πιστέψεις σε σένα και μετά οι άλλοι

newagemama-3

«Να αποδεχτείς το πόσο εξαιρετική είσαι. Μην περιμένεις από τους άλλους την επιβεβαίωση. Πίστεψε στον εαυτό σου για σένα την ίδια»

4.  Eνα καλό βιβλίο αερίζει το μυαλό και την καρδιά

newagemama-4

«Οταν διαβάζεις ένα καλό βιβλίο, κάπου στον κόσμο ανοίγει μια πόρτα και μπαίνει περισσότερο φως»

5. Καμιά φορά τα φαινόμενα απατούν. ‘Αλλα δείχνουν κι άλλα είναι

newagemama-5

Το νου σου…Μερικές φορές τα πράγματα δεν είναι όπως φαίνονται…

6. ‘Ο,τι  κι αν συμβαίνει είσαι πάντα «αρκετή»

newagemama-6

«Mετά απ΄όλα αυτά τα χρόνια που σαν γυναίκα άκουγα ότι δεν είμαι αρκετά λεπτή, αρκετά όμορφη, αρκετά έξυπνη, αρκετά το ένα, αρκετά το άλλο, ένα πρωί απλώς ξύπνησα και σκέφτηκα: Ναι, είμαι αρκετή!»
Art: Lisandro Rota

7. Η αλήθεια είναι πιο δυνατή από κάθε ψέμα

newagemama-7

Μη φοβάσαι να δείξεις τα αληθινά σου χρώματα…

8. ‘Οταν είσαι γεμάτη με αγάπη η πικρία δεν βρίσκει θέση να σταθεί

neagemama-8

«Φρόντισε να είσαι τόσο απασχολημένη κάνοντας πράγματα που αγαπάς, ώστε να μην υπάρχει χώρος στη ζωή σου για πικρία και μίσος»
Art : Princess Sassy

9.  Πίστεψε στα θαύματα της καθημερινής ζωής

newagemama-9

«Υπάρχουν μόνο δύο τρόποι να ζήσεις τη ζωή σου. Ο ένας είναι σαν τίποτα να μην είναι θαύμα. Ο άλλος είναι σαν όλα να είναι ένα θαύμα»

10. Να θυμάσαι πάντα την αληθινή σου φύση

Art: Ilustris

«Yποσχέσου πως πάντα θα θυμάσαι: είσαι πιο γενναία απ’ όσο πιστεύεις, πιο δυνατή απ΄όσο φαίνεσαι και πιο έξυπνη απ΄όσο νομίζεις»
Art: Ilustris

 

Και μ΄αυτό το σύντομο δημιουργικό διάλειμμα αποχαιρετούμε την άνοιξη κι ανοιγόμαστε στο γλυκό καλοκαιράκι. Στη σελίδα μας στο Facebook έχουμε τις κεραίες μας  τεντωμένες για το  ωραίο και το αληθινό!

Posted in Ζωή εδώ | Tagged , , , , , , , , , , , , , | 4 σχόλια

H προσευχή της δασκάλας

‘Ενα λυρικό και παθιασμένο ποίημα της βραβευμένης με Νόμπελ Χιλιανής ποιήτριας Γκαμπριέλας Μιστράλ, που ξυπνά συναισθήματα σεβασμού για τις εξαιρετικές δασκάλες και δασκάλους που πέρασαν από τη ζωή μας. Είναι οι άνθρωποι που μας σημάδεψαν, γιατί αναγνώρισαν την αυθεντική μας φλόγα, γιατί μας ενθάρρυναν να πατήσουμε στα πόδια μας και να βρούμε τη δική μας θέση στον ήλιο, γιατί έκαναν τη δουλειά τους με ζήλο και αφοσίωση όποιες κι αν ήταν οι δυσκολίες:

teacher and students

Θεέ μου, Εσύ που δίδαξες, συγχώρα με που διδάσκω•
που φέρω την ιδιότητα του δασκάλου,
που Εσύ έφερες όταν ήσουν στη γη.

Δώσε μου μοναδική αγάπη για το σχολειό μου•
τόση που, όσες κι αν είναι οι δυσκολίες, να μην μπορούν
να κλέψουν την τρυφεράδα  απ’ τις στιγμές που ζω.

Δάσκαλε, κάνε ακατάπαυστο τον ενθουσιασμό μου
και περαστική την απογοήτευση.
Βγάλε από μέσα μου αυτόν τον ανομολόγητο πόθο
για ικανοποίηση που εξακολουθεί να με ταράζει,
το γελοίο απομεινάρι της δυσφορίας
που νιώθω όταν με πληγώνουν.
Να μην πονάει η αδιαφορία και να μην θλίβομαι
για τη λήθη αυτών που μας δίδαξαν.

Κάνε με να είμαι πιο μάνα από τις μάνες,
για να μπορέσω ν’ αγαπήσω
και να υπερασπίσω όπως αυτές
τα παιδιά που δεν είναι σάρκα της σάρκας μου.
Βοήθησέ με να πετύχω για καθένα
απ’ τα παιδιά μου τον στίχο μου τέλειο
και να σου αφήσω αυτή την άφωνη,
την πιο δυνατή μου μελωδία,
για όταν τα χείλη μου δεν θα τραγουδούν πια.
Δείξε μου τη δύναμη του Ευαγγελίου σου έγκαιρα,
ώστε να μην εγκαταλείψω τη μάχη της κάθε μέρας
και της κάθε ώρας για το σκοπό μου.

Δώσε στο δημοκρατικό σχολειό μου
τη λάμψη που σκορπίζεται
όταν τα ξυπόλυτα παιδιά μου τρέχουν.

Κάνε με δυνατή,
ακόμα και στη γυναικεία αδυναμία μου
και στη γυναικεία φτώχεια μου•
κάνε με αδιαπέραστη σε ό,τι μπορεί
να μην είναι αγνό,
σε κάθε πίεση που δεν συντονίζεται
με τη θερμή θέλησή σου για τη ζωή μου.

(….)
Δώσε μου απλότητα και βάθος·
λύτρωσέ με απ’ το να είμαι
περίπλοκη ή κοινότυπη στο καθημερινό μου μάθημα.

by christian schloe

Δώσε μου δύναμη να υψώσω τα μάτια
πάνω από το στήθος μου με τις πληγές,
μπαίνοντας κάθε πρωί στο σχολειό μου.
Να μη φέρνω στην έδρα μου τις υλικές μου ανησυχίες,
τις καθημερινές μικροαστικές θλίψεις μου.

Ελάφρυνε το χέρι μου στην τιμωρία
κι απάλυνέ το, ακόμα πιο πολύ στο χάδι.
Να μαλώνω με πόνο,
να ξέρω ότι έχω διορθώσει αγαπώντας!

Κάνε να γεμίσει με πνεύμα
το χτισμένο με τούβλα σχολειό μου.
Να τυλιχτεί με τη λάμψη του ενθουσιασμού μου
η φτωχή του αυλή, η γυμνή του αίθουσα.
Η καρδιά μου να είναι η κολώνα του
και η αγνή μου θέληση πιο δυνατή
από τις κολώνες και το χρυσάφι
των πλούσιων σχολείων.

Και, τέλος, θύμιζέ  μου
από την ωχρότητα του καμβά του Βελάσκεθ,
ότι το να διδάσκεις
και ν’ αγαπάς παράφορα στη Γη
είναι να φτάνεις με τη λόγχη του Λογγίνου
στην καυτή πλευρά του έρωτα.

Γκαμπριέλα Μιστράλ, «Η προσευχή της δασκάλας»

Posted in Ζωή εδώ, Της καρδιάς | Tagged , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , | 4 σχόλια

Δώδεκα ανάσες

Μαζί με τις ελπίδες για μια όμορφη, δημιουργική καινούργια χρονιά, ας ρίξουμε μια  τελευταία αποχαιρετιστήρια ματιά στο 2015, για να θυμηθούμε τις αναρτήσεις της σελίδας του Newagemama στο Facebook που αγαπήθηκαν πιο πολύ.  Μια εικόνα για κάθε μήνα του 2015, για να τιμήσουμε τα μαθήματα  ζωής που μας έδωσε απλόχερα  ο χρόνος που σε λίγες μέρες φεύγει οριστικά:

1. Ιανουάριος:  Η στιγμή της αλλαγής

"Η αλλαγή συμβαίνει τη στιγμή που η επιθυμία σου γίνεται πιο δυνατή από το φόβο σου" Art:Deborah Gregg

«Η αλλαγή συμβαίνει τη στιγμή που η επιθυμία σου γίνεται πιο δυνατή από το φόβο σου»
Art:Deborah Gregg

2. Φεβρουάριος:  Μέτρα τις ευλογίες σου

Πριν αποκοιμηθείς αφιέρωσε λίγο χρόνο για να νιώσεις ευγνωμοσύνη για ό,τι πάει καλά στη ζωή σου...

Πριν αποκοιμηθείς αφιέρωσε λίγο χρόνο για να νιώσεις ευγνωμοσύνη για ό,τι πάει καλά στη ζωή σου…

3. Μάρτιος: Θέλει κουράγιο για να ζήσεις…

O,τι έχει αξία στη ζωή χρειάζεται κουράγιο για να το χτίσεις και να το ζήσεις...

O,τι έχει αξία στη ζωή χρειάζεται κουράγιο για να το χτίσεις και να το ζήσεις…

4.  Απρίλιος: Αγάπη και αποδοχή για τον εαυτό μας

"Αγκάλιασε τον εαυτό σου, αυτές τις μέρες, και αναγνώρισέ του την εξαιρετική πρόοδο που έχει κάνει στη διαδρομή της ζωής"

«Αγκάλιασε τον εαυτό σου, αυτές τις μέρες, και αναγνώρισέ του την εξαιρετική πρόοδο που έχει κάνει στη διαδρομή της ζωής»

5. Μάιος: Τα παιδιά γεμίζουν την  καρδιά

Οταν είσαι μαμά, τα χέρια σου είναι πάντα γεμάτα όπως και η καρδιά σου! Αγάπη, σεβασμός και υποστήριξη για όλες τις μανούλες του κόσμου. Χρόνια μας πολλά! Art: Rose Hill Designs by Heather Stillufsen

Οταν είσαι μαμά, τα χέρια σου είναι πάντα γεμάτα όπως και η καρδιά σου! Αγάπη, σεβασμός και υποστήριξη για όλες τις μανούλες του κόσμου. Χρόνια μας πολλά!
Art: Rose Hill Designs by Heather Stillufsen

6. Ιούνιος: Αφιέρωσε αποκλειστικό χρόνο σε σένα

"Μην αφήνεις τη γνώμη των άλλων να κατευθύνει τη ζωή σου. Αφιέρωσε χρόνο σ΄αυτό που αληθινά επιθυμείς να κάνεις!"

«Μην αφήνεις τη γνώμη των άλλων να κατευθύνει τη ζωή σου. Αφιέρωσε χρόνο σ΄αυτό που αληθινά επιθυμείς να κάνεις!»

7. Ιούλιος:  Το πιο αποτελεσματικό αντίδοτο στο φόβο

"Το μόνο αντίδοτο στο εξωτερικό χάος είναι η εσωτερική γαλήνη" Art: Maki Hino

«Το μόνο αντίδοτο στο εξωτερικό χάος είναι η εσωτερική γαλήνη»
Art: Maki Hino

8. Αύγουστος:  Οι άνθρωποι έχουν σημασία

"Τα υλικά πράγματα δεν έχουν καμία ουσιαστική σημασία. Το μόνο που έχει σημασία είναι να είναι καλά οι άνθρωποί σου"

«Τα υλικά πράγματα δεν έχουν καμία ουσιαστική σημασία. Το μόνο που έχει σημασία είναι να είναι καλά οι άνθρωποί σου»

9.  Σεπτέμβριος: Μαθαίνω μέσα από τη χαρά

"O,τι μαθαίνουμε μέσα από την ευχαρίστηση δεν το ξεχνάμε ποτέ". Οι μαθητές το γνωρίζουν! Καλή σχολική χρονιά!

«O,τι μαθαίνουμε μέσα από την ευχαρίστηση δεν το ξεχνάμε ποτέ». Οι μαθητές το γνωρίζουν! Καλή σχολική χρονιά!

10. Οκτώβριος: Οι  όμορφες αναμνήσεις είναι θησαυρός

"Τα πιο πολύτιμα κειμήλια είναι οι μνήμες της οικογένειάς μας"

«Τα πιο πολύτιμα κειμήλια είναι οι μνήμες της οικογένειάς μας»

11. Νοέμβριος: Κράτα την καρδιά σου ανοιχτή

"Μην αφήσεις τον κόσμο να σε κάνει σκληρή. Μην αφήσεις τον πόνο να σε οδηγήσει στο μίσος. Μην αφήσεις την πικρία να κλέψει τη γλύκα σου" Art: Scarlett Chou

«Μην αφήσεις τον κόσμο να σε κάνει σκληρή. Μην αφήσεις τον πόνο να σε οδηγήσει στο μίσος. Μην αφήσεις την πικρία να κλέψει τη γλύκα σου»
Art: Scarlett Chou

12. Δεκέμβριος:  Η σωστή πόρτα ανοίγει για σένα την κατάλληλη στγμή

"Κλείσε την πόρτα στο χτες και άνοιξε το μυαλό, την καρδιά και το πνεύμα σου στις ευλογίες της τωρινής στιγμής" Art: Nino Chakvetadze

«Κλείσε την πόρτα στο χτες και άνοιξε το μυαλό, την καρδιά και το πνεύμα σου στις ευλογίες της τωρινής στιγμής»
Art: Nino Chakvetadze

Και μ΄αυτό τον απολογισμό, αποχαιρετάμε με  ευγνωμοσύνη το 2015 και ανοίγουμε τα φτερά μας για τις εμπειρίες και τα μαθήματα ζωής που έχει  να μας προσφέρει το 2016. Στη σελίδα μας στο Facebook έχουμε τις κεραίες μας  τεντωμένες για το  ωραίο και το αληθινό!

Posted in Ζωή εδώ | Tagged , | 2 σχόλια

Η οικογένεια ως βατήρας

Διαβάζοντας το απόσπασμα αυτό του Χόρχε Μπουκάϊ βρήκα συναρπαστικό τον παραλληλισμό οικογένειας και βατήρα. Αμέσως μου ήρθε στο νου η εικόνα ενός ζωηρού παιδιού που ανεβαίνει στο βατήρα με κουράγιο και φόρα, έτοιμο να πετάξει για να δοκιμάσει τις δυνάμεις του στην αληθινή ζωή. Κι εμείς οι γονείς, κάπου εκεί, έχουμε χρέος να κάνουμε πίσω και να παρακολουθούμε, ενώ μέσα μας σιωπηλά προσευχόμαστε να έχουμε κάνει ό,τι χρειαζόταν να κάνουμε, για να μπορούν τα παιδιά μας να πετάξουν μόνα, χωρίς εμάς, με τα ολοδικά τους νεανικά φτερά. 

wings

Τα τέσσερα στηρίγματα μιας υγιούς οικογένενειας

Το σπίτι όπου έζησε το παιδάκι που ήμουν κάποτε, και τα πρόσωπα με τα οποία μοιράστηκα την οικογενειακή μου ζωή υπήρξαν ο βατήρας πάνω στον οποίο πάτησα για να εκτελέσω το άλμα προς την ενήλικη ζωή μου.

Η οικογένεια αποτελεί πάντοτε τον βατήρα, και κάποια στιγμή πρέπει να σταθούμε στην άκρη του και να πραγματοποιήσουμε το άλμα προς τον κόσμο και τη μετέπειτα ζωή. Αν, καθώς πάω να πηδήξω από τον βατήρα, πιαστώ από κάπου και κρεμαστώ, θα μείνω εκεί να κρέμομαι και δεν θα πραγματοποιήσω το ταξίδι μου ποτέ.

Τι καλά που θα ήταν αν βρίσκαμε το θάρρος να πηδήξουμε από τον βατήρα μ’ έναν θεαματικό τρόπο! Αυτό μπορεί να γίνει αν ο βατήρας είναι υγιής. Αν η οικογενειακή σχέση είναι υγιής. Αν το ζευγάρι των γονιών είναι υποστηρικτικό.

Ο βατήρας αυτός πατάει πάνω σε τέσσερα βασικά στηρίγματα, τόσο σημαντικά, που αν δεν είναι στέρεα κανένα παιδάκι δεν μπορεί να περπατήσει πάνω του χωρίς να πέσει.

Το πρώτο στήριγμα είναι η αγάπη

Ένα παιδί που δεν ένιωσε ότι το αγάπησαν οι γονείς του έχει μια θλιβερή ιστορία: Θα του είναι πολύ δύσκολο να αγαπήσει τον εαυτό του. Η αγάπη για τον εαυτό μας μαθαίνεται μέσα από την αγάπη που δεχόμαστε από τους γονείς μας. Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν μπορούμε να διδαχτούμε και αλλιώς, λέω απλώς ότι αυτός είναι ο καλύτερος τόπος και τρόπος για να το μάθουμε. Και βέβαια, ένα παιδί που δεν αγαπήθηκε δεν μπορεί ούτε το ίδιο να αγαπήσει, κι αν έτσι έχει συμβεί στη ζωή του, τι μπορεί να κάνει αργότερα στις σχέσεις του με τους άλλους;

Ο βατήρας που δεν έχει αυτό το στήριγμα είναι επικίνδυνος. Είναι δύσκολο να βαδίσει κανείς πάνω του. Είναι ένας βατήρας χωρίς ισορροπία.

Art: Cecile Veihan

Art: Cecile Veihan

Το δεύτερο στήριγμα είναι η εκτίμηση

Αν η οικογένεια δεν έχει ένα καλό απόθεμα αυτοεκτίμησης, αν οι γονείς θεωρούν ότι οι ίδιοι είναι ένα τίποτα, τότε και το παιδί θα αισθάνεται ένα τίποτα. Αν προέρχεται κανείς από ένα σπίτι όπου δεν το εκτιμούν και δεν θεωρούν ότι αξίζει, δυσκολεύεται να πιστέψει ο ίδιος για τον εαυτό του ότι αξίζει. Τα σπίτια με ένα καλό επίπεδο αυτοεκτίμησης διαθέτουν κατάλληλους βατήρες.

Η Βιρτζίνια Σατίρ λέει: «Στις καλές οικογένειες, η χύτρα της αυτοεκτίμησης του σπιτιού είναι γεμάτη». Που σημαίνει: οι γονείς πιστεύουν ότι είναι αξιόλογοι άνθρωποι, πιστεύουν ότι τα παιδιά τους αξίζουν, ο μπαμπάς πιστεύει ότι η μαμά αξίζει, η μαμά πιστεύει ότι ο μπαμπάς αξίζει, ο μπαμπάς και η μαμά πιστεύουν ότι έχουν μια οικογένεια που αξίζει, και είναι κι οι δύο υπερήφανοι για την ομάδα που έχουν φτιάξει.

Όταν έρχεται σπίτι το παιδί και λέει: «Τι ωραία που είναι αυτή η οικογένεια!» τότε ξέρουμε πως ο βατήρας είναι γερός.
Όταν έρχεται το παιδί σπίτι και λέει: «Μπορώ να πάω να μείνω στο σπίτι της θείας Μαργαρίτας;»… τότε έχουμε πρόβλημα.
Όταν λέει ο πατέρας στο παιδί: «Γιατί τότε δεν πας να μείνεις με τη θεία σου τη Μαργαρίτα;» πάλι κάτι συμβαίνει.

Το τρίτο στήριγμα είναι οι κανόνες

Στην οικογένεια πρέπει να υπάρχουν κανόνες, με τη μόνη προϋπόθεση ότι δεν θα είναι αυστηροί. Οι κανόνες πρέπει να είναι ευέλικτοι, ελαστικοί, αμφισβητήσιμοι, συζητήσιμοι και διαπραγματεύσιμοι. Πάντως, πρέπει να υπάρχουν. Ακριβώς όπως πιστεύω ότι οι κανόνες στην οικογένεια υπάρχουν για να μπορεί κανείς να τους παραβεί και είναι δική μας υποχρέωση να βάζουμε καινούργιους, πιστεύω και ότι η διαδικασία αυτή πρέπει να βασίζεται σε μια χρονική στιγμή που τα παιδιά έχουν μάθει να μεγαλώνουν και να ωριμάζουν σ’ ένα περιβάλλον με ασφάλεια και προστασία.

Αυτό είναι το περιβάλλον της οικογένειας. Οι κανόνες αποτελούν το πλαίσιο ασφάλειας και πρόβλεψης που είναι αναγκαίο για την ανάπτυξη μου. Ένα σπίτι χωρίς κανόνες δημιουργεί έναν βατήρα πάνω στον οποίο το παιδί δεν μπορεί να σταθεί για να κάνει το άλμα του στον κόσμο…

Art: Mandy Pritty

Art: Mandy Pritty

Το τελευταίο στήριγμα είναι η επικοινωνία

Για να μπορέσει να πραγματοποιηθεί το άλμα είναι αναγκαίο να υπάρχει διαρκής και έντιμη επικοινωνία. Με κανένα άλλο θέμα δεν έχουν ασχοληθεί τόσο πολύ τα εγχειρίδια ψυχολογίας, όσο με αυτό της επικοινωνίας. Να διαβάζετε μαζί σαν ζευγάρι, να κουβεντιάζετε με τα παιδιά σας, να συζητάτε όλοι μεταξύ σας με την τηλεόραση κλειστή… Αυτός είναι ένας τρόπος για να ενισχυθεί η επικοινωνία, όχι όμως ο πιο σημαντικός.

Ουσιαστικό είναι αυτό που ξεκινάει με ερωτήσεις που κάνει κανείς με αληθινό ενδιαφέρον, μέσα από την καρδιά του: Πώς είσαι; Πώς τα πέρασες σήμερα; Θέλεις να κουβεντιάσουμε;

Και σ’ αυτό το στήριγμα – αποκλειστικά σ’ αυτό το στήριγμα – στηρίζεται η δυνατότητα επανόρθωσης των υπολοίπων.
Αγάπη, εκτίμηση, κανόνες και επικοινωνία: πάνω σ’ αυτόν τον βατήρα στέκεται το παιδί για να κάνει το άλμα του στη ζωή. Για να βαδίσει, καταρχάς, τον δρόμο της αυτοεξάρτησης και, στη συνέχεια, τον δρόμο της συνάντησης με τους άλλους.

Πηγή: Χόρχε Μπουκάι, Ο Δρόμος της Συνάντησης – Φύλλα Πορείας ΙΙ,  Εκδόσεις Οπερα, μετάφραση Κωνσταντίνα Επισκοπούλου

Διαβάστε ακόμη: Γράμμα του μπαμπά στην κόρη

Posted in Ζωή εδώ | Tagged , , , , , , , , , , , , , , | 1 σχόλιο

Γράμμα του μπαμπά στον γιο

Ποια  είναι άραγε η μεγαλύτερη πρόκληση που αντιμετωπίζει σήμερα ένας γονιός; Σήμερα που  – κακά τα ψέματα – οι μάσκες πέφτουν, οι άνθρωποι ταπεινώνονται,  τα όνειρα που γαλούχησαν τις περασμένες γενιές γκρεμοτσακίζονται, τα μοτίβα που στήριξαν το οικοδόμημα της απατηλής ευμάρειας ξεφτίζουν… Πού να στηριχτείς για να είσαι σε θέση να στηρίξεις το παιδί σου; Πού αλλού παρά μόνο στην αλήθεια…. Στην εσωτερική αλήθεια που έχει το κουράγιο να κοιτάξει κατάματα το πρόσωπο του γιου και της κόρης σου και να αποδεχτεί το σωστό και το λάθος. Στην αλήθεια που αναγνωρίζει το μύθο και την αυταπάτη. Στην αλήθεια που, στο όνομα της ανθρωπιάς και της αγάπης, κάνει την υπέρβαση και ξαναβρίσκει την ομορφιά της ζωής. Γιατί η ζωή εξακολουθεί να έχει ομορφιές ακόμα και μέσα στις  δυσκολίες. Το  κείμενο του συγγραφέα  Γιώργου Λίλλη που ακολουθεί  έχει πολλά να μας πει:

Art by AJ Cass

Κάποιος μαθητευόμενος ρώτησε τον Σούφι Ναν Τσουάν: «Ποιο είναι το μονοπάτι;»
Ο Ναν Τσουάν δήλωσε: «Η καθημερινή ζωή είναι το μονοπάτι
Ο μαθητευόμενος ρώτησε: «Μπορεί να μελετηθεί;»
Ο Ναν Τσουάν είπε: «Αν προσπαθήσεις να το μελετήσεις, θα απομακρυνθείς από αυτό.»
Ο μαθητευόμενος  ρώτησε: «Αν δεν το μελετήσω, πώς μπορώ να ξέρω ότι είναι το μονοπάτι;»
Ο Ναν Τσουάν δήλωσε: «Ο δρόμος δεν ανήκει στον κόσμο της αντίληψης, επίσης δεν ανήκει στον κόσμο της μη-αντίληψης. Η γνώση είναι μια αυταπάτη και η μη-γνώση είναι παράλογη. Αν θέλετε να φτάσετε στο αληθινό μονοπάτι, πέρα ​​από κάθε αμφιβολία, δώστε στον εαυτό σας την ελευθερία του ουρανού. Μην το ονομάσετε ούτε καλό, ούτε όχι-καλό.»

   Μαξιμίλιαν, η απόφαση μου να σου γράψω, υποκινείται από την επιθυμία που είχα πάντα να είχα ένα γράμμα και του δικού μου πατέρα, ένα γράμμα που θα πρόστρεχα σε δύσκολες στιγμές για να βρίσκω τις χαμένες μου ισορροπίες. Ίσως απαιτώ από τον πατέρα μου πράγματα που τον υπερβαίνουν, ποτέ εξάλλου δεν ήταν των πολλών λόγων. Είναι κι αυτό όμως μια είδους διδαχή, αν σκεφτείς εμάς που έχουμε ευχέρεια στις λέξεις και σπαταλήσαμε υπερβολικά θα έλεγα μελάνι για να εξηγήσουμε όταν οι πράξεις οι ίδιες έχουν πάντα τον τελευταίο λόγο.

    Η ανάγκη μου να σου γράψω, ξεκινά από αυτή την ανικανότητά μου να παραμένω πάντα σταθερός στις αξίες μου, να μην παρασύρομαι, να μην κρύβομαι πίσω από το μικρό μου δαχτυλάκι. Εδώ και δέκα χρόνια που συντροφεύεις την ζωή μου, ομολογώ πως με έχεις διδάξει πολύ περισσότερα από όλα τα βιβλία που έχω διαβάσει και σκονίζονται στα ράφια της υπερφορτωμένης μου βιβλιοθήκης.

Art by Dima Dmirtiev

   Αυτό το γράμμα λοιπόν, δεν θα είναι διδακτικό, ούτε κάποια προφητεία για το μέλλον, μιας και το μέλλον σου ανήκει. Σε αυτό το γράμμα δεν μπορώ να παριστάνω τον δάσκαλο. Θα ήταν σαν να υποδυόμουν έναν ρόλο που δεν μου ταιριάζει και θα κατέληγα να λέω ψέματα. Και η πρόθεσή μου είναι να μην μιλήσω με υπεκφυγές κι ας είσαι μικρός και μπορεί να μου καταλογιστεί ότι ρίχνω σκοτάδι στον φωτεινό και εύθραυστο κόσμο σου.

   Προτιμώ να γνωρίζεις τις ραγισματιές, κυρίως τις δικές μου ραγισματιές. Μερικές θα σε ακολουθήσουν αναπόφευκτα ως επακόλουθο των δικών μου πράξεων.

    Γνωρίζω πολλούς γονείς που θα ήθελαν τα παιδιά τους να πραγματοποιήσουν τα όνειρα που εκείνοι απέτυχαν να ζήσουν. Δεν ανήκω στην κατηγορία αυτή. Περιμένω στωικά την ώρα που θα σπάσεις το αβγό, θα διαλύσεις τον προστατευτικό κλοιό και θα συνεχίσεις μόνος το ταξίδι.

   Αυτό δεν σημαίνει πως δεν θα είμαι στο πλάι σου, πως δεν επιθυμώ να συνεχίσουν να μας ενώνουν οι σχέσεις που έχουμε καλλιεργήσει και οι δυο όλο αυτό τον καιρό. Αυτό που θέλω είναι να γίνεις μονομάχος στη δική σου αρένα.

    Σαν πατέρας νιώθω ένα βάρος από το άγχος το πως θα πορευτείς στην ζωή. Κι αυτό το άγχος με έχει οδηγήσει πολλές φορές να μιλώ με στερεότυπα. Λες και δεν υπήρξα παιδί κι εγώ κάποτε. Δεν βαριόμουν στο σχολείο, δεν έκανα τρέλες, δεν έφτασα στα όρια για να δοκιμάσω τις αντοχές τους και συνάμα τις δικές μου αντοχές. Πιάνω τον εαυτό μου να σε δασκαλεύω για πράγματα που ο ίδιος δεν ακολούθησα ποτέ, σαν κάποιον που προτρέπει κάποιον να μην καπνίζει ενώ εκείνη την στιγμή μπροστά του ανάβει τσιγάρο. Ευτυχώς αυτές είναι σπάνιες οι φορές που με πιάνω να παριστάνω τον σοφό μπροστά σου. Αφού το ξέρουμε και οι δύο πόσο τρωτοί, πόσοι άπειροι είμαστε όλοι μας.

    Εδώ και αρκετό καιρό, υποσχέθηκα στον εαυτό μου να σου λέω πάντα την αλήθεια. Πολλοί με κατηγόρησαν ότι μ΄ αυτό τον τρόπο ραγίζω τον εύθραυστο γεμάτο αθωότητα κόσμο σου. Γνωρίζω όμως πως η αθωότητα δεν υφίσταται πια σαν έννοια. Όχι στην εποχή μας. Ακόμα κι εσείς τα παιδιά βιώνεται τόσους θανάτους (συμβολικούς εννοώ στην προκειμένη περίπτωση) που δεν μπορεί να υπάρξει το αθώο εκείνο βλέμμα πάνω στα πράγματα. Η αθωότητα κατοικεί βαθιά μέσα στα αισθήματά μας, το πως αντιμετωπίζουμε τον κόσμο, δεν είναι όπως πιστεύεται μια αφελή αισθηματική ματιά.

father-son, artist unknown

   Όταν χώρισα με την μαμά σου, όταν ένιωσες την απουσία μου, όταν ένιωσα την απουσία σου, ήμασταν και οι δυο έτοιμοι εδώ και καιρό για να αντιμετωπίσουμε τις μοναξιές μας. Πόσες φορές δεν μου έδειξες κατάμουτρα χωρίς υπεκφυγές (μια λέξη που δεν γνωρίζουν τα παιδιά και γι΄ αυτό τα σέβομαι) τα λάθη μου, τις ανασφάλειές μου που με οδηγούσαν να παριστάνω τον κλόουν. Πόσες φορές από την άλλη δεν με παρηγόρησες χωρίς λόγια, με ένα φιλί. Δεν χρειάζονται πολλά για να υπάρξει μια δίοδος αληθινής επικοινωνίας. Και φυσικά τα πολλά λόγια δεν βοήθησαν ποτέ.

   Ο κόσμος μου, αυτός που σε έφερα δεν ήταν ποτέ αθώος. Γιατί να απαιτώ την αθωότητα από ένα μικρό παιδί; Ο κόσμος μου έχει εφεύρει έναν τέλειο τρόπο για να σκοτώνει όνειρα, συνειδήσεις, δημιουργώντας ανθρώπους πιόνια, χωρίς το σθένος μιας φλογισμένης ψυχής. Αν θα ευχόμουν κάτι για σένα, δεν είναι να γίνεις ένας πετυχημένος στην κοινωνία, με ένα σπουδαίο επάγγελμα που θα σου αποφέρει χρήματα και σιγουριά (ας γελάσω), ούτε ένας πετυχημένος οικογενειάρχη. Αυτό που εύχομαι είναι να κρατήσεις την φλόγα αυτή μέσα σου και να την υπερασπιστείς με νύχια και δόντια για να μην σβήσει.

   Πολλοί θα προσπαθήσουν να την σβήσουν, ίσως κι εσύ ο ίδιος κάποτε.   Κράτα την φλόγα. Μην μαγεύεσαι από τις Σειρήνες.

        Ίσως σου φαίνεται πως με έχουν κυριέψει οι τύψεις, αλλά δεν είναι έτσι. Οι επιλογές στην ζωή μας, λανθασμένες ή σωστές αποτελούν τις δυο όψεις του ίδιου νομίσματος. Δεν απολογούμαι. Εξάλλου ο κόσμος δεν αποτελείται μόνο από άσχημες εικόνες. Η ομορφιά καιροφυλακτεί παντού. Το ότι συνέβαλα στο να υπάρχεις είναι κι αυτή μια μικρή πινελιά στην παλέτα της ζωής.

  Έχουμε πολλά να δώσουμε ο ένας στον άλλο.

 σε φιλώ
ο μπαμπάς σου

Πηγή: Γιώργος Λίλλης, Ενα γράμμα στο γιο μου, http://www.bonusmallmag.gr/041/, ευχαριστούμε πολύ!
Μπορείτε να διαβάσετε εδώ τις απαντήσεις του Γιώργου Λίλλη στην ερώτηση «Τι πρέπει να κάνουμε;» για να ξεπεράσουμε την κρίση.

 

Posted in Ζωή εδώ | Tagged , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , | Σχολιάστε

Πάρε άδεια από τα παιδιά σου!

«Ποιανού δουλειά είναι η φροντίδα σου; Δική σου. Ο σύζυγος, η οικογένεια, οι φίλοι είναι σύντροφοι στο ταξίδι της ζωής,  μα μπορείς να δεχτείς απ΄αυτούς μόνο ό,τι εσύ η ίδια είσαι σε θέση να προσφέρεις στον εαυτό σου» – Laura Markham

Art: Rhonda Davies

Art: Rhonda Davies

Κανείς δεν θέλει να είναι με τους άλλους όλη την ώρα. Τα παιδιά χρειάζεται να περνούν λίγο χρόνο μακριά σου κι εσύ έχεις την ανάγκη να φεύγεις για λίγο κάθε τόσο. Είτε πρόκειται για ένα μικρό διάλειμμα μέσα στη μέρα είτε για μια απόδραση το Σαββατοκύριακο, το να είστε χώρια μπορεί να σας αναζωογονήσει όλους.

Αρχισε με μια μικρή απόδραση όταν ακόμα τα παιδιά σου είναι μωρά. Η Αλίκη κάθεται στα μπροστινά σκαλιά και διαβάζει όσο το τριών μηνών μωράκι της κοιμάται. Μερικές φορές παίρνει μια μπέϊμπι σίτερ για να πάει μια βόλτα με το  ποδήλατό της. Παρόλο που είναι αλήθεια ότι κάποια μωρά προσαρμόζονται εύκολα όταν τα φροντίζει κάποιος άλλος εκτός από σένα, ενώ κάποια άλλα επαναστατούν, αν καταφέρεις να βρεις μια έμπιστη και ικανή μπέϊμπι σίτερ δεν  πειράζει να λείψεις για λίγο. Αντίθετα θα σου κάνει πολύ καλό.

Η Μάρθα νιώθει ένα σφίξιμο στην καρδιά κάθε φορά που αφήνει τον Ανδρέα, ενός έτους, για να παρακολουθήσει ένα μάθημα αγγειοπλαστικής. Το μωρό κλαίει κάθε φορά που εκείνη φεύγει, μα όταν επιστρέφει το βρίσκει να παίζει χαρούμενο.

Λίγος χρόνος χωριστά μπορεί ν’ ανοίξει νέους ορίζοντες στη ζωή σας και θα σας βοηθήσει όλους να εκτιμήσετε ο ένας τον άλλο. Θα το δεις κι όταν τα παιδιά θα μεγαλώσουν, θα πάνε σχολείο και θα θέλουν να κοιμούνται στα σπίτια των φίλων τους.

Ο Χουάν, έξι ετών, άρχισε να περνάει τα βράδια της Παρασκευής στο σπίτι του πιο στενού του φίλου. Του μπαμπά του, που δεν είχε σύντροφο του έλειπε, όμως αποφάσισε ότι ήταν καλό για το γιο του να μαθαίνει πως ζουν άλλες οικογένειες κι έτσι δεν το πήρε προσωπικά. Ανακάλυψε ότι απολάμβανε το χρόνο που περνούσε μόνος του.

Μη βρίσκεις τη δικαιολογία ότι είσαι πολύ απασχολημένη για να απομακρυνθείς για λίγο.  Ο Τοντ έπεισε τη Μέριλ να πάει σ΄ένα επαγγελματικό ταξίδι για ένα Σαββατοκύριακο, όταν τα δίδυμά τους ήταν μόλις δύο ετών. Η Μέριλ τις πρώτες έξι ώρες του ταξιδιού είχε φοβερό άγχος, αλλά μόλις τηλεφώνησε στο σπίτι και έμαθε πως η μαμά της τα κατάφερνε μια χαρά, τότε χαλάρωσε. Τώρα το ζευγάρι φεύγει κάθε φθινόπωρο αφήνοντας πίσω τέσσερις εφήβους να φροντίσουν τον εαυτό τους. Το ονομάζουν «το απαραίτητο ταξίδι για την πνευματική τους υγεία».

Jennifer Yoswa

Αrt :Jennifer Yoswa

Σε τακτά διαστήματα χρειάζεται να περνάς κάποιο χρόνο μόνη σου για να σκεφτείς και να ηρεμήσεις. Επίσης έχεις ανάγκη να κουβεντιάσεις με το σύντροφο και τις φίλες σου χωρίς την παρουσία των παιδιών. Για να κάνεις ένα σύντομο διάλειμμα, πήγαινε στο δωμάτιό σου και πάρε έναν υπνάκο ή γέμισε την μπανιέρα με νερό και βούλιαξε μέσα.

Ακόμα κι ένα διάλειμμα 15 λεπτών μπορεί να αναζωογονήσει κι εσένα και το παιδί σου. Η Λίζα είπε μια μέρα στα παιδιά της 5 και 7 ετών: «Εχω τα νεύρα μου, γι’αυτό θα κάνω ένα διάλειμμα στην  καρέκλα απόδρασης», κάτι που αποδείχτηκε πολύ αποτελεσματικό.

Φύγε για ένα Σαββατοκύριακο μόνη σου. Αν νιώθεις ενοχές, θυμήσου ότι λίγες ενοχές είναι προτιμότερες από το να γκρινιάζεις διαρκώς γιατί δεν έχεις καθόλου χρόνο για τον εαυτό σου. Αν νιώθεις ότι είσαι πολύ πιεσμένη, ότι έχεις φτάσει στα όριά σου ή δυσανασχετείς που ασχολείσαι  με τα θέματα των παιδιών όλη την ώρα,  ο καλύτερος τρόπος αντιμετώπισης είναι να ανακοινώσεις με ειλικρίνεια: «Είναι ώρα να κάνω ένα διάλειμμα. Εχω ανάγκη να περάσω μια ώρα  μόνη μου». Μετά κρέμασε έξω από την πόρτα μια ταμπέλα που γράφει «Μην ενοχλείτε». Φρόντισε μάλιστα να έχουν όλα τα μέλη της οικογένειας μια τέτοια ταμπέλα για να την κρεμούν έξω από την πόρτα τους όταν χρειάζεται να ξεφύγουν και να μείνουν μόνοι!

Πηγές:1.  Judy Ford, Wonderful ways to love a child (Conari press, 1995). Στα ελληνικά,Υπέροχοι τρόποι να αγαπήσεις ένα παιδί, εκδόσεις Δυναμική της επιτυχίας.  2. Aha parenting

Posted in Ζωή εδώ | Tagged , , , , , , , , , , , , , , | 8 σχόλια