Ο μπαμπάς έχει ξανά έμπνευση

Έχω γράψει πολλές φορές πως ο αγαπημένος μου κρύβει μέσα του έναν ποιητή. Γράφει μόνο όταν φορτιστεί συναισθηματικά, για λίγα λεπτά, κι αυτό είναι όλο. Παίρνω κι εγώ τα λιγοστά ποιήματά του, που συνήθως ανακαλύπτω εκ των  υστέρων στα πιο απίθανα μέρη, και τα αναρτώ εδώ, για να «παγιδεύσω» στον χρόνο τις μαγικές στιγμές τρυφερότητας και νοσταλγίας που μας σημαδεύουν για πάντα κι ας τις ξεχνάμε μετά καθώς η ζωή κυλά…  Το ποιηματάκι που ακολουθεί γράφτηκε για τη μία μας γοργονίτσα, την εποχή  που είχε ξεπεταχτεί και διεκδικούσε με  τρυφερότητα και τσαχπινιά την προσοχή του μπαμπά της:

Km Berggren

Ένα ποίημα του Κωνσταντίνου
για την κόρη του

Το κορίτσι μου το ένα

Αγκάλιασέ με
κράτα με σφιχτά
ταξίδεψε τις σκέψεις σου
ονειρέψου απέραντα

Aγκάλιασέ  με
Μη με ρωτάς για πριν
εγώ χαμένος στη γη
κι εσύ σ’ ένα σύννεφο περίμενες

Αγκάλιασέ με
και γέλα
όπως  μόνο εσύ ξέρεις να γελάς
αθώα, άδολα

Πώς  μπορώ να χωρώ
στη μικρή σου αγκαλιά
Πώς ζεσταίνομαι τόσο
απ΄το  μικρό σου χεράκι

Σε ξυπνώ το πρωί για το σχολειό
κι συ  γελάς και τρέχεις

δεν σου δένω τα κορδόνια πια
μα τα ξανθά σου μαλλιά τα χτενίζω

Θα έρχομαι πάντα εκεί που είσαι
Θα τρέχεις στην αγκαλιά μου
Θα μου ζητάς να παίξουμε
Θα γελώ
Θα ελπίζω για άλλη μια μέρα…


Eπειδή με ρωτάτε, ο Κωνσταντίνος δεν είναι φυσικά “κατ’ επάγγελμα” ποιητής αλλά αργυροχόος. Mπορείτε να δείτε εδώ τα ασημένια χειροποίητα κοσμήματα που κατασκευάζει και τη σελίδα του Silver Jewellery +  στο facebook).

Posted in Ζωή εδώ, Της καρδιάς | Tagged , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , | 2 Σχόλια

«Ανήκεις στο σπίτι μας»

«Όταν ανήκεις είσαι εκεί που θέλεις να είσαι, και σε θέλουν»

Η αυτοεκτίμησή μας συνδέεται με την αγάπη και το δέσιμο με άλλους ανθρώπους. Ο καλύτερος τρόπος για να δείξουμε στα παιδιά μας ότι τα αγαπάμε χωρίς προϋποθέσεις  και όρους  είναι να σιγουρευτούμε ότι  νιώθουν πως ανήκουν στο σπίτι μας  και  στην οικογένειά μας:

sofia-kalogeropoulou

Art: Σοφία Καλογεροπούλου

Όταν η Έλεν πήγαινε στην τετάρτη Δημοτικού, γύρισε μια μέρα από  το σχολείο κι έβαλε τα κλάματα  μόλις κλείσαμε την εξώπορτα πίσω μας, και πήγε τρέχοντας στο δωμάτιό της. Την ακολούθησα αμέσως, γονάτισα μπροστά της και τη ρώτησα τι συμβαίνει. Μέσα από αναφιλητά μου είπε: «Βαρέθηκα να είμαι η άλλη! Έχω κουραστεί!»

Δεν καταλάβαινα τι εννοούσε, οπότε της ζήτησα να μου εξηγήσει τι εννοεί  μ΄αυτό το «η άλλη». «Κάθε μέρα στο διάλειμμα παίζουμε ποδόσφαιρο. Δύο από τα πιο δημοφιλή παιδιά είναι οι αρχηγοί των ομάδων και διαλέγουν τους παίχτες. Ο πρώτος αρχηγός λέει «παίρνω τη Σούζι, τον Τζον, τον Πητ, τη Ρόμπιν και τον Τζέϊκ». Ο δεύτερος λέει «παίρνω τον Αντριου, τον Στηβ, την Κέϊτι  και τη Σού και μοιραζόμαστε τους άλλους».  Κάθε μέρα είμαι με τους άλλους. Ποτέ δεν με φωνάζουν με το όνομά μου».

Ένιωσα την καρδιά μου να βουλιάζει. Καθόταν στην άκρη του κρεβατιού και κρατούσε το κεφάλι με τα χέρια της. Ανησύχησα τόσο πολύ όταν την ακολούθησα στο δωμάτιό της, που δεν είχα καν ανάψει το φως. Δεν  άντεχα το θέαμα, να είναι τόσο πονεμένη και να κάθεται να κλαίει στο σκοτάδι, οπότε σηκώθηκα να ανάψω το φως. Εκείνη τη στιγμή είχα μια αναλαμπή: Το ότι πήγα να σηκωθώ για να ανάψω το φως, ώστε να μου είναι λιγότερο οδυνηρό το θέαμα, με έκανε να σκεφτώ την αγαπημένη μου φράση για το  σκοτάδι και τη συμπόνοια, μια φράση της Pema  Chodron που λέει το εξής: «Μόνο όταν  γνωρίζουμε το δικό μας σκοτάδι, μπορούμε να αντιμετωπίσουμε το σκοτάδι των άλλων. Η συμπόνοια γίνεται κάτι το πραγματικό μόνο όταν αναγνωρίσουμε και οι δύο ότι είμαστε άνθρωποι«.

kalogeropoulou-sofia

Art: Σοφία Καλογεροπούλου

‘Αφησα το διακόπτη και πήγα και πάλι να καθίσω με την Έλεν στο κυριολεκτικό και μεταφορικό σκοτάδι. Την αγκάλιασα από τον ώμο και είπα: «Ξέρω πώς είναι να είσαι  «ο άλλος». Σκούπισε τη μύτη της και είπε: «Όχι,   δεν ξέρεις εσύ είσαι πολύ δημοφιλής».

Της εξήγησα ότι ξέρω στ’ αλήθεια πώς είναι να είσαι «ο άλλος«. Της είπα «όταν νιώθω σαν τον «άλλο», τότε θυμώνω  και πληγώνομαι και νιώθω μικροσκοπική και μόνη. Δεν έχω ανάγκη να είμαι δημοφιλής, αλλά θέλω να βλέπουν οι άλλοι ότι κάτι σημαίνω και να μου φέρονται έτσι. Σαν να ανήκω».

Δεν πίστευε στ’ αυτιά της. «Ωστε αλήθεια ξέρεις! Ακριβώς έτσι νιώθω!»
Κάναμε αγκαλίτσες στο κρεβάτι και μου μίλησε για τις εμπειρίες που είχε στα διαλείμματα και της είπα και μερικές από τις δικές μου εμπειρίες από το σχολείο, όταν αυτή η περιθωριοποίηση ήταν πολύ έντονη και οδυνηρή.

Μετά από  δύο εβδομάδες, ήμασταν και οι δύο στο σπίτι όταν ήρθε ο ταχυδρόμος. Έτρεξα στην πόρτα με ανυπομονησία. Ηταν να κάνω μια ομιλία σε μια πολύ σημαντική εκδήλωση και ανυπομονούσα να δω τη διαφημιστική αφίσα. Τώρα μου φαίνεται περίεργο, αλλά τότε ήμουν τόσο χαρούμενη που θα έβλεπα τη φωτογραφία μου δίπλα σε φωτογραφίες από σταρ του κινηματογράφου. Κάθισα στον καναπέ με την αφίσα, την ξετύλιξα και άρχισα να την εξετάζω σαν τρελή. Την ώρα που το έκανα αυτό, η Έλεν μπήκε μέσα και είπε «Τέλεια, αυτή είναι η αφίσα σου; Για να δω!»

Καθώς πλησίαζε στον καναπέ, κατάλαβε πως η διάθεσή μου άλλαξε και από ανυπόμονη έδειχνα πια απογοητευμένη. «Τι  έγινε μαμά;»
Της έκανα νόημα να καθίσει στον καναπέ δίπλα μου. Κράτησα ανοιχτή την αφίσα κι άρχισε να ψάχνει με το δάχτυλό της τις φωτογραφίες. «Δεν σε βλέπω. Πού είσαι;»
Της έδειξα μια γραμμή που είχε κάτω από τις φωτογραφίες των διασήμων που έλεγε: «Και άλλοι».

art-by-sofia-kalogeropoulou

Η Έλεν ακούμπησε την πλάτη της στα μαξιλάρια του καναπέ, έγειρε το κεφάλι της στον ώμο μου  και είπε: «Αχ μαμά, νομίζω ότι είσαι στους άλλους. Λυπάμαι πολύ».
Δεν απάντησα αμέσως.   Ένιωθα άσχημα και επειδή δεν είχαν βάλει φωτογραφία μου και γιατί με ενοχλούσε που δεν είχαν βάλει φωτογραφία μου. Η Έλεν έγειρε μπροστά, με  κοίταξε και είπε: «Ξέρω πώς νιώθεις. Όταν κι εγώ είμαι στους άλλους, νιώθω πληγωμένη και μικρή και μόνη. Όλοι θέλουμε να είμαστε σημαντικοί και να ανήκουμε κάπου».

Τελικά αυτή ήταν μια από τις καλύτερες στιγμές  της ζωής μου. Μπορεί να μην έχουμε  πάντα την αίσθηση ότι ανήκουμε στο διάλειμμα, στην παιδική χαρά ή σε ένα μεγάλο συνέδριο με διασήμους, αλλά τη στιγμή εκείνη ξέραμε ότι ανήκαμε και οι δύο σ΄αυτό που έχει και τη μεγαλύτερη σημασία: στο σπίτι μας, στην οικογένειά μας. Στόχος δεν είναι να είσαι τέλειος γονιός. Τα καλύτερα δώρα, οι καλύτερες και πιο διδακτικές στιγμές μας  συμβαίνουν εκείνες τις στιγμές ατέλειας που επιτρέπουμε στα παιδιά μας να μας βοηθήσουν να «προσέξουμε το κενό».

Πηγή αποσπάσματος: Brene Brawn, Ζήσε τη ζωή σου με τόλμη, εκδόσεις Μεταίχμιο, 2015. Μετάφραση Καλλιόπη Εμμανουηλίδου. Τίτλος πρωτοτύπου: Daring Greatly, How the courage to be vulnerable transforms the way we live, love, parent and lead, Gotham Books.

Δείτε ακόμη: Το μανιφέστο του αφοσιωμένου γονιού

Posted in Ζωή εδώ | Tagged , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , | 2 Σχόλια

Λείπεις κι αυτή την άνοιξη…

Είναι αυτή η ιδιαίτερη μελαγχολική ατμόσφαιρα της Μεγάλης Εβδομάδας που ξυπνάει  μνήμες  γλυκόπικρες… Που φέρνει στην  επιφάνεια τη νοσταλγία για τους αγαπημένους που έφυγαν και που δεν θα αγκαλιάσουμε ξανά… Κι ενώ προσδοκούμε με λαχτάρα τη λύτρωση της Ανάστασης, φτερουγίζει η καρδιά μας από  συγκίνηση γιατί τόσο πολλά γύρω μας μάς θυμίζουν την κοινή μας πορεία, τα σημεία αντάμωσης, τον πλούτο από τις εμπειρίες ζωής που μοιραστήκαμε,  την ευγνωμοσύνη που είναι για πάντα εδώ:

Farm Garden with Sunflowers by Gustav Klimt

Λείπεις κι αυτή την άνοιξη
μαγεμένος των άστρων ταξιδευτής
τώρα που χαράζουν στο άφαντο σώμα σου
τα μπολιασμένα κλωνάρια των δέντρων σου
και μυρίζει το Διάσελο πικρά αρώματα
μέταλλα και λιασμένο σχιστόλιθο
κι αυτή η κατηφόρα στην Καμαρίτσα
πόση ζωή αθάνατη σου έταξε στη θέα του κάμπου
μα σε ξεγέλασε το ύψος του βουνού
θαρραλέε ταξιδευτή

Yoel Tordjman

Κοιτάζω τις φωτογραφίες σου
στον σιωπηλό μπουφέ
που πάνω τους κέντησες με πείσμα παιδικό
το παράπονο βλέμμα σου
για τις προδομένες ελπίδες μας
βλέπω τα ρούχα σου
να καίγονται αργά
στα κλειστά παράθυρα μπροστά
και το τουφέκι σου να σημαδεύει ουρανό
Τώρα πια τα κοτσύφια ξεθαρρεμένα
κελαηδούν τόσο γλυκά τις νύχτες
μαζεύοντας τους καρπούς στα περιβόλια
που μπόλιαζες από παιδί
Σε βλέπω συχνά στον ύπνο μου μπαμπά
με το καρό σου μπουφάν που πάντα αγαπούσες
το φοράω κι εγώ τώρα σαν χάδι
όταν κρυώνω στην καρδιά
οι τσέπες του έχουν γίνει φωλιά των τρυφερών σου στίχων
να ντύνουν την κόκκινη νοσταλγία των ματιών μου.

Ηλίας Μάρκος, «Η απουσία της άνοιξης»

Posted in Ζωή εδώ | Tagged , , , , , , , , , , , | 2 Σχόλια

Μια «ξένη» ανάμεσά μας…

Σήμερα  θα σας μεταφράσω απ΄τα γαλλικά μια ιστορία που μου έστειλε η συμμαθήτριά μου η Λένα Λ. και έχει τίτλο «Η ξένη»:

«Η Ξένη»

Μερικά χρόνια πριν τη γέννησή μου, ο πατέρας μου
γνώρισε μια ξένη που μόλις είχε φτάσει στο χωριό μας.
Απ΄την πρώτη στιγμή ο πατέρας μου  έμεινε αποσβολωμένος
απ’ αυτή τη γνωριμία, τόσο που καταφέραμε να την προσκαλέσουμε σπίτι.

Η ξένη δέχτηκε και από τότε είναι μέρος της οικογένειάς μας.

Εγώ μεγαλώνοντας, ποτέ δεν ρώτησα από πού ερχόταν,
όλα μου φαινόντουσαν φυσικά.

Οι γονείς μου ήταν δάσκαλοι:
Η μητέρα μου, μου έμαθε τι ήταν το καλό και το κακό
και ο πατέρας μου, μου έμαθε την υπακοή.

Αλλά η ξένη ήταν μια παραμυθού, μια πλανεύτρα.
Μας κρατούσε για ώρες μαγεμένους, με τις μυστηριώδεις
ή διασκεδαστικές της ιστορίες.

Είχε άποψη για ό,τι έχει σχέση με την πολιτική, την ιστορία, την τέχνη
ή την τεχνολογία.

Γνώριζε τα πάντα για το παρελθόν, για το παρόν,
μπορούσε ακόμα να μιλάει για το μέλλον.

Κατάφερε μάλιστα για πρώτη φορά να κάνει όλη την οικογένεια
να δει ποδόσφαιρο!

Η ξένη δεν σταματούσε να μιλάει και αυτό δεν φαινόταν να ενοχλεί
τη μαμά μου.

Καμιά φορά η μητέρα μου, χωρίς να ειδοποιήσει, σηκωνόταν
την ώρα που εμείς εξακολουθούσαμε και ρουφούσαμε τα λόγια της ξένης
Νομίζω πως πήγαινε στη κουζίνα για να έχει λίγη ησυχία.
(Τώρα αναρωτιέμαι αν ήλπιζε με ανυπομονησία μήπως και η ξένη φύγει).

Ο πατέρας μου  είχε τις δικές του ηθικές απόψεις,
αλλά τη ξένη δεν φαινόταν να την αφορούν.
Οι βλασφημίες, οι βρισιές που για παράδειγμα κανένας μας,
ούτε οι γείτονες, ούτε οι φίλοι μας, επέτρεπαν στον εαυτό τους,
αυτή τα επέτρεπε στον εαυτό της,
προσβάλλοντας τον πατέρα μου και κάνοντας τη μητέρα μου να κοκκινίσει.

Ο πατέρας μου είχε απαγορεύσει τα ποτά
εκείνη όμως μας προσκαλούσε να πιούμε.
Μας βεβαίωνε πως τα τσιγάρα είναι νόστιμα και δεν βλάπτουν
και πως η πίπα και τα πούρα, είναι αριστοκρατικά…
Μιλούσε για σ ε ξ (ίσως και πολύ), ελεύθερα.

Τα σχόλια της ήταν προφανή, υποβλητικά και συχνά παράτολμα.

Τώρα ξέρω πως οι σχέσεις μου  επηρεάστηκαν
σε μεγάλο βαθμό κατά τη διάρκεια της εφηβείας  μου απ΄την ξένη.

Την κριτικάραμε, αλλά εκείνη δεν έδινε σημασία στις αξίες των γονιών μου
και, παρόλα αυτά, εξακολουθούσε να είναι εκεί!

50 χρόνια πέρασαν από τότε που φύγαμε απ΄την πατρική στέγη.
Από τότε πολλά άλλαξαν, δεν είμαστε το ίδιο γοητευμένοι, παρόλο
που, αν μπείτε στο σπίτι των γονιών μου, θα την ξαναδείτε σε μια γωνιά
να περιμένει ούτως ή άλλως να έρθει κάποιος ν’ ακούσει τα λόγια της
ή να της αφιερώσει τον ελεύθερό του χρόνο.

Θέλετε να μάθετε πώς τη λένε;

ΤΗΛΕΟΡΑΣΗ!

Αυτή την όμορφη ιστορία, θα πρέπει να τη διαβάσουν όλοι!

Προσοχή!

Τώρα έχει ένα σύζυγο που τον λένε:
ΥΠΟΛΟΓΙΣΤΗ.

Ένα γιο που τον λένε:
ΚΙΝΗΤΟ.

Και έναν ανιψιό, χειρότερο απ΄όλους, που το λένε:
SMART PHONE.

Η τεχνολογία στη ζωή μας!

download1Τα παιδιά μας, στην παραλία!

people-with-mobile-phones

Περιμένοντας το μετρό…

download3«Ζευγάρι» στο εστιατόριο.

couple-in-bed-on-phones.png

«Ζευγάρι» στο κρεββάτι…

download5Στο μουσείο.

image

Η νεολαία στο δρόμο.

mobile_phones_swimming-374261Μικροί και μεγάλοι ακόμα και στη πισίνα!

Going_Mobile1

Το είδαμε και αυτό!

ΟΛΟΙ ΕΧΟΥΝ ΠΙΑ ΚΙΝΗΤΑ!

african-people-mobile-phoneAn Indian vegatable seller arranges vega

.india220_1616765f

Το παραπάνω κείμενο και τις φωτογραφίες με τα κινητά,
δείτε πώς θα τις σχολίαζε
Ο ALBERT EINSTEIN

download7

«Φοβάμαι τη μέρα που η τεχνολογία θα υποσκελίσει
τις ανθρώπινες  σχέσεις.
Η ανθρωπότητα θα έχει μια γενιά ηλιθίων».

Πηγή: Τροφή για σκέψη, από το πολυαγαπημένο ιστολόγιο της μαγισσούλας Στεφανίας ή  Άιναφετς  https://ainafetst.wordpress.com/, που συνιστώ να επισκέπτεστε τακτικά γιατί είναι βάλσαμο για την ψυχή και το  πνεύμα. Ευχαριστώ πολύ!

Posted in Ζωή εδώ | Tagged , , , , , , , , , , | 2 Σχόλια

Ζει η απουσία

Μια ανάρτηση αφιερωμένη στη μνήμη του Βαγγέλη Γιακουμάκη

Ποτέ δε φεύγουν τα νεκρά παιδιά απ’ τα σπίτια τους,
τριγυρίζουν εκεί, μπλέκονται στα φουστάνια τής μητέρας τους
την ώρα που εκείνη ετοιμάζει το φαΐ κι ακούει το νερό να κοχλάζει
σα να σπουδάζει τον ατμό και το χρόνο. Πάντα εκεί –

Και το σπίτι παίρνει ένα άλλο στένεμα και πλάτεμα

art-by-michael-tolleson

σάμπως να πιάνει σιγαλή βροχή
καταμεσής καλοκαιριού, στα ερημικά χωράφια.
Δε φεύγουν τα νεκρά παιδιά. Μένουν στο σπίτι
κι έχουν μια ξέχωρη προτίμηση να παίζουν στον κλεισμένο διάδρομο
και κάθε μέρα μεγαλώνουν μέσα στην καρδιά μας, τόσο
που ο πόνος κάτω απ’ τα πλευρά μας, δεν είναι πια απ΄τη στέρηση
μα απ’ την αύξηση. Κι αν κάποτε οι γυναίκες βγάζουν μια κραυγή στον ύπνο τους,
είναι που τα κοιλοπονάνε πάλι

(…)
Ζει η απουσία λοιπόν, μαζί μας ή και μόνη της, τη ζωή της,
χειρονομεί αδιόρατα, σωπαίνει, φθείρεται, γερνάει
σαν ύπαρξη σωστή, με το βουβό χαμόγελο που ρυτιδώνει λίγο λίγο
το στόμα και τα μάτια, με το χρόνο το δικό μας μετρημένη,
χάνοντας χρώματα, πληθαίνοντας τη σκιά της –
ζει και γερνάει μαζί μας και χάνεται μαζί μας, κι απομένει σε ό,τι αφήνουμε.

ART5

Και πρέπει να προσέχουμε την κάθε κίνηση και σκέψη μας και λέξη
γιατί, για ό,τι γίνεται ‘κείνο που λείπει,
φέρουμε τώρα, εμείς μονάχα, ακέρια την ευθύνη.

Γιάννης Ρίτσος, «Σχήμα της απουσίας», ΙΙ, Ποιήματα, Τόμος Β’ (1941-1958), εκδόσεις Κέδρος
Art: Michael Tolles

Posted in Ζωή εδώ | Tagged , , , , | 3 Σχόλια

Πώς να δυναμώσεις τη σχέση με τα παιδιά σου – (Μέρος Β)

«Χρειαζόμαστε 4 αγκαλιές την ημέρα για να επιβιώσουμε, 8 αγκαλιές την ημέρα γιa να διατηρηθούμε και 12 αγκαλιές την ημέρα για να αναπτυχθούμε» – Virginia Satir

Katie Berggren

Η συνέχεια του Πρώτου Μέρους, που πολύ σας άγγιξε, όπως ήμουν σίγουρη… Ξέρω πως  έρχονται στιγμές που φαίνεται βουνό να κάνουμε το «παραπάνω», να ανοίξουμε την καρδιά μας, να αφήσουμε να γλυκάνει το βλέμμα μας, γιατί έχουμε ήδη κατακλυστεί από άγχος, κούραση και ανυπομονησία… Υπάρχει όμως μεγαλύτερη ικανοποίηση, πιο πλούσια ανταμοιβή, από μια οικογενειακή ατμόσφαιρα γεμάτη αρμονία και υποστήριξη; Κι αυτή μπορεί να τη χτίσουμε συστηματικά, με καθημερινά βήματα που καθιερώνουν συμπεριφορές και σταδιακά μετατρέπονται σε τρόπο ζωής:

Να ακόμη μερικές ιδέες για να δυναμώσουμε τη σχέση με τα παιδιά μας:

6. Να είσαι πραγματικά εκεί, στο «τώρα»: Τις περισσότερες ώρες της ημέρας τις περνάμε κάνοντας  πράγματα ενώ το μυαλό μας ταξιδεύει αλλού. Η ζωή κυλάει μέσα από τα δάχτυλά μας, τα παιδιά μας είναι τη μια στιγμή δίπλα μας και την άλλη έχουν φύγει από το σπίτι έχοντας ανοίξει τα δικά τους φτερά. Γι’ αυτό να είμαστε συνειδητά παρούσες τώρα που έχουμε την ευκαιρία!

7. Μάθε να ακούς με συμπάθεια: Σύνδεση χωρίς επικοινωνία και συζήτηση δεν γίνεται. Πριν ξεστομίσεις μια ακόμα εντολή, δάγκωσε τη γλώσσα σου και πες «Πώς σου φάνηκε που χάλασε το παιχνίδι;», «Πώς ένιωσες όταν η φίλη σου έφυγε από το σχολείο;»… Και μετά άκουσε με σεβασμό, κατανόησε τους λόγους που το παιδί σου συμπεριφέρθηκε με έναν συγκεκριμένο τρόπο, χωρίς να βιαστείς να σχολιάσεις, να κριτικάρεις, να δώσεις λύσεις. Είσαι εκεί για να ακούς και να συμπάσχεις, χωρίς να ταυτίζεσαι με τα συναισθήματα του παιδιού σου. Ναι, αυτό είναι συχνά αρκετό όσο κι αν έχουμε εκπαιδευτεί στρεβλά να παριστάνουμε τους ειδικούς και παντογνώστες εντός και εκτός οικογένειας…

Breakfast in Bed, Mary Cassatt (1897)

«Πρωϊνό στο κρεβάτι», Mary Cassatt (1897)

8. Εκμεταλλεύσου την πολύτιμη ώρα πριν από τον βραδινό ύπνο: Εδώ ευδοκιμούν οι  πιο εξαιρετικές στιγμές σύνδεσης, γιατί οι ψυχούλες ανοίγουν και αναδύονται οι πιο συναισθηματικά έντονες στιγμές της μέρας που πέρασε: «Την  ώρα που έφτασα στο σχολείο το πρωί η Μαριάννα μου είπε «άνοιξε τη χούφτα σου» και μου έβαλε  μέσα μια καρδούλα», «Τη στιγμή που τα παιδιά κορόϊδευαν το Θάνο για το βρεγμένο του παντελόνι, ένιωσα ντροπή κι ένα σφίξιμο στο στομάχι»… Τις τελευταίες μέρες εφαρμόζω κάτι μεγαλοφυές που διάβασα στο fb του συγγραφέα Αύγουστου Κορτώ:  την ώρα που τον έβαζε για ύπνο η μαμά του η  Κατερίνα τον ρωτούσε για τα «ουφάκια» της μέρας (από τον αναστεναγμό… ούφ!) .  Και μόλις το παιδί τα απαριθμούσε,  του τα ξερίζωνε και τα πετούσε μακριά,   εξασφαλίζοντάς του τον πιο ανάλαφρο ύπνο! Εγώ ζητάω από τις γοργονίτσες να μιλήσουν για τα «ουφάκια» τους, τις βάζω να τα βγάλουν οι ίδιες από την καρδούλα τους, να τα πετάξουν μακριά και να φανταστούν ένα ωραίο ροζ φωτάκι στη θέση τους. Επίσης ξεριζώνω κι εγώ τα δικά μου ουφάκια και ηρεμώ. Και επειδή πολύ συχνά τα ουφάκια αφορούν συναισθήματα αμηχανίας, ντροπής, λύπης για την κακομεταχείριση άλλων παιδιών, τους λέω να φαντάζονται το παιδάκι που υπέφερε μέσα σε ροζ φως. Πιστεύω πως η τεχνική είναι λυτρωτική και μαθαίνει στα παιδιά να διαχειρίζονται με υγιή τρόπο τα συναισθήματά τους. Και είναι μια υπέροχη, ειρηνική ρουτίνα ύπνου.

9. Κόψε ταχύτητα κι απόλαυσε τη μοναδικότητα της στιγμής: Συνειδητά. Εστίασε το βλέμμα σου στα αναψοκοκκινισμένα μάγουλα του γιου σου μετά από τον μεσημεριανό του υπνάκο.  Στο βλέμμα της κόρης σου που λάμπει από χαρά γιατί κατάφερε να κάνει κατακόρυφο στον τοίχο του καθιστικού. Στην αίσθηση που αφήνει στα δάχτυλά σου το νερό που τρέχει στη βρύση του μπάνιου. Πόση ανεπιτήδευτη ομορφιά κρύβει  μια μόνο στιγμή.   Πόσο ευγνωμοσύνη που είσαι  εδώ και τη ζεις.

soul sisters, Danita Art

«Αδελφές ψυχές», Danita Art

10. Να λες «Ναι» πιο συχνά από «Οχι»: Μερικές φορές πιάνω τον εαυτό μου να είναι πιο αυστηρή απ΄όσο δικαιολογούν οι περιστάσεις. Εντάξει καλό είναι να υπάρχουν όρια και ρουτίνες, αλλά ας μην λειτουργούμε σαν τα παιδιά μας να είναι στρατιώτες. Δεν χάλασε κι ο κόσμος αν κοιμηθεί μεσοβδόμαδα στης φίλης της (κι ας ξέρεις πως αύριο θα κουτουλάει από τη νύστα στο σχολείο, θα έχει περάσει όμως υπέροχα σ΄ ένα ασφαλές περιβάλλον). Δεν θα γκρεμιστεί κανένας φούρνος αν περάσουν κάποια στιγμή τη βραδιά τους βλέποντας ταινία με τσιπς και ποπ-κορν και δεν φάνε υγιεινά (θα έχουν όμως καταευχαριστηθεί και δεν θα τους πέφτουν τα σάλια από στέρηση στη θέα μιας σακούλας με πατατάκια).

Μ΄άλλα λόγια, φίλες και φίλοι, τα παιδιά μας επιθυμούν να τους συμπεριφερόμαστε με συναισθηματική γενναιοδωρία! Αν τους τη δώσουμε θα είναι σε θέση αύριο να την προσφέρουν στον εαυτό τους και στους άλλους ανθρώπους. Και θα είναι αυτός ο κόσμος ένα πιο όμορφο μέρος να ζεις….

Πηγές: 1. Pam Leo,  Connection Parenting: Parenting through connection instead of coercion, through love instead of fear (Whyatt – MacKenzie Publishing, 2005) 2. Laura Markham, Peaceful Parent, Happy Kids (Penguin Group, 2012)

Διαβάστε εδώ το Πώς να δυναμώσεις τη σχέση με τα παιδιά σου – Μέρος Α

Posted in Ζωή εδώ, Κοινή λογική, Μαμαδίστικα, Της καρδιάς | Tagged , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , | Σχολιάστε