Απολαύστε τη βροχή!

«Κάθε φορά που γελάς μαζί με το παιδί σου, ρίχνεις μια κλεφτή ματιά στον παράδεισο»      –      Judy Ford

Ο χορός της βροχής, Jennifer Yeung.

Η βροχή μάς προσφέρει μια εξαιρετική ευκαιρία να δούμε πώς η στάση μας απέναντι στα πράγματα μπορεί να επηρεάσει τα πάντα. Μερικοί άνθρωποι επιτρέπουν στο βροχερό καιρό να τους χαλάσει τη μέρα,  ενώ άλλοι τον θεωρούν πραγματική ευλογία.

Στα παιδιά φαίνεται πως αρέσει η βροχή. Τρελλαίνονται να βρέχονται και να πλατσουρίζουν στις λακκούβες. Ενα βραδάκι, η πεντάχρονη Μάντυ καθόταν κι έβλεπε μια καταιγίδα από το παράθυρο της κουζίνας. Είχε ενθουσιαστεί πολύ και είπε: «Μαμά, θέλω να βγω έξω και να χορέψω με τον άνεμο». «Μα θα βραχείς», την προειδοποίησα. «Δεν πειράζει»,  με διαβεβαίωσε: «Είμαι βρώμικη».

Γελώντας μέσα μου, την άφησα να πάει. Στριφογύριζε και στροβιλιζόταν με τα χέρια της τεντωμένα. Εκανε σβούρες, χτυπούσε τα πόδια της και γελούσε με αγαλλίαση, ενώ μούσκευε μέχρι το κόκκαλο. Είπα: «Τι στο καλό, θα πάω κι εγώ μαζί της!» και βγήκα για ένα υπαίθριο ντους. Εκείνη τη στιγμή η ζωή μού φάνηκε φρέσκια και απλή. Σκέτη απόλαυση.

 Τελειώσαμε τη βραδιά πίνοντας μαζί ζεστή σοκολάτα, τυλιγμένες σε ζεστές κουβέρτες. Ηταν πολύ πιο διασκεδαστικό από το να είχαμε κάνει εκείνο που ήταν «σωστό» ή «συνετό». Η κόρη μου θυμάται μέχρι σήμερα εκείνη τη νύχτα κι εγώ θυμάμαι το απίθανο κοπλιμέντο που μου είχε κάνει τότε: «Είσαι τρελλή μαμά, αλλά ωραία τρελλή!»

«Παιχνίδι στη βροχή» από τον L84TEA, flickr


 Οταν πρόκειται για τις μικρές, απλές απολαύσεις της ζωής τα παιδιά είναι οι καλύτεροι δάσκαλοί μας. Οι μεγάλοι ξεχνούν γρήγορα και παρασύρονται από τα ανόητα μικροπράγματα που δεν έχουν ιδιαίτερη σημασία. Τι πειράζει αν βραχούν τα παπούτσια σου όταν περπατάς στη βροχή;  Ανησυχώντας, χάνεις τη χαρά της στιγμής. Τα παιδιά μάς θυμίζουν να τηρούμε μια θετική στάση και να εστιάζουμε τη σκέψη μας σ΄ εκείνα που πραγματικά κάνουν την καρδιά μας να σκιρτά από χαρά.
 
Κάποια άλλη βροχερή νύχτα,  κόπηκε το ρεύμα και η κόρη μου με τ΄ άλλα παιδιά της γειτονιάς μαζεύτηκαν με χαρά μπροστά στο τζάκι μας για να πουν ιστορίες με φαντάσματα και να ψήσουν λουκάνικα στο φως των κεριών. Είχα λιγάκι ενοχληθεί από όλη αυτή την αναστάτωση, γιατί είχα προγραμματίσει να τελειώσω τις δουλειές του σπιτιού. Ενώ έβαζα ένα πουλόβερ κι ένα δεύτερο ζευγάρι κάλτσες, άκουσα τα γέλια των παιδιών  και μια φωνούλα μέσα μου μού θύμισε πως το ξεσκόνισμα και το σκούπισμα θα ήταν εκεί και αύριο, ενώ αυτή η στιγμή δεν θα ήταν.

Τα παιδιά τυλίχτηκαν με υπνόσακους,  έψησαν λουκάνικα, έφαγαν ζαχαρωτά, κι εγώ έμαθα ν΄ αποφεύγω την τάση μου να  είμαι τόσο «μεγάλη» και «σοβαρή»! Εμαθα να χαλαρώνω και να απολαμβάνω τη βροχή που πέφτει.

Πηγές:1.  Judy Ford, Wonderful ways to love a child (Conari press, 1995). Στα ελληνικά, Υπέροχοι τρόποι να αγαπήσεις ένα παιδί, εκδόσεις Δυναμική της επιτυχίας.  2. http://www.judyford.com/

Άρθρο δημοσιεύτηκε σε Μαμαδίστικα, Της καρδιάς | Ετικετοποιημένο , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , | Σχολιάστε

Δεν υπάρχουν τέλειοι γονείς

«Οταν έχεις αμφιβολίες, πες την αλήθεια» – Mαρκ Τουαίν

Κάποια συναισθήματα των γονιών θεωρούνται ακόμα και σήμερα ταμπού και γι΄αυτό δύσκολα μοιράζονται. Κι έτσι, κι αυτά, μέσα στην ένοχη σιωπή, θρέφονται, γιγαντώνονται και μας πνίγουν. Πόσες μάνες παραδέχονται πως ο ερχομός του δεύτερου παιδιού τις γέμισε ενοχή και αμηχανία απέναντι στο πρώτο τους, που έχανε για πάντα το «θρόνο» της αποκλειστικότητας; Πόσοι γονείς συζητούν τους φόβους και το συναισθηματικό μούδιασμα που νιώθουν όταν έρχονται αντιμέτωποι με την πραγματικότητα μιας εγκυμοσύνης, ακόμα κι όταν είναι  «προσχεδιασμένη»;

Κι όμως, όλ΄αυτά τα βασανιστικά και ανυπόφορα συναισθήματα όταν έρθουν στο φως, όταν βγουν από τη σιωπή και το πέπλο του ρόλου που μας θέλει «τέλειους γονείς»,  ξεφουσκώνουν, χάνουν τη δύναμή τους, απομυθοποιούνται και μεταμορφώνονται σε αγνή, ανεπιτήδευτη συνειδητότητα, σε μια απλή αίσθηση του τι σημαίνει να είσαι άνθρωπος που συνεχίζεις να υπάρχεις και να δημιουργείς μέσα στις αντιξοότητες της ζωής. Κανείς δεν περιγράφει καλύτερα τα αντιφατικά συναισθήματα των γονιών από την αγαπημένη συγγραφέα και ψυχοθεραπεύτρια Ιζαμπέλ Φιλιοζά σ΄αυτό εδώ το απόσπασμα:

Το πρώτο κλάμα της νέας ζωής. Και για τους δυο. Φωτό της Ciseren.

Το πρώτο κλάμα της νέας ζωής. Και για τους δυο. Φωτό της Ciseren.

Η Ρένα λάτρευε τη μεγαλύτερη της κόρη. Κατά τη γέννηση του δεύτερου παιδιού της, είχε την εντύπωση ότι αυτό το καινούργιο μωρό, που είχε έλθει πολύ νωρίς, θα τη χώριζε από την κόρη της. Και,  άλλωστε, κι εκείνη σιχαινόταν το ότι είχε μικρότερο αδελφό. ‘Ολ’ αυτά είχαν μπερδευτεί στο μυαλό της. Στην αρχή, έλεγε: «Το αγόρι δεν είναι το ίδιο, δυσκολεύομαι περισσότερο», μετά όμως συνειδητοποίησε τι συνέβαινε πραγματικά.

«Οταν μπόρεσα να πω στο μωρό μου των δύο μηνών πόσο δύσκολο μου ήταν να το αγαπήσω σε σχέση με τη μεγαλύτερη αδελφή του, βίωσα την πραγματική απελευθέρωση. Με κατέκλυσε ένα κύμα αγάπης. Για πρώτη φορά, αισθάνθηκα πολύ κοντά του. Μου ήρθαν δάκρυα στα μάτια. Από τότε, όλα είναι καταπληκτικά».

Το να μιλήσουμε για τα συναισθήματά μας, ακόμα και γι΄αυτά που είναι επώδυνα, επανορθώνει τον τραυματισμένο δεσμό. Η σιωπή είναι πιο δραματική από την αντιπάθεια και το μίσος. Το μίσος αποτελεί ένα συνονθύλευμα συναισθημάτων, που διαλύεται μόλις μιλήσουμε γι΄αυτό, επειδή αναγνωρίζουμε και αποδεχόμαστε τους φόβους και τον πόνο που το υποστηρίζουν.

Πηγή αποσπάσματος: Ιζαμπέλ Φιλιοζά, Δεν υπάρχουν τέλειοι γονείς, εκδόσεις Ενάλιος, σε μετάφραση Εφης Μαργέλη

Άρθρο δημοσιεύτηκε σε Ζωή εδώ, Μαμαδίστικα | Ετικετοποιημένο , , , , , , , , , , , , , , , , | 8 Σχόλια

Το αλάτι της ζωής

«Το πνεύμα μου, σαν ουρανός, σαν ωκεανός, σαν θάλασσα, λύνεται απόψε στο άπειρο χωρίς να βρίσκει αναπαμό. » – Νικηφόρος Βρεττάκος

Λιγοστεύει ο κόσμος στους δρόμους της  Αθήνας  όσο κυλάει το κουρασμένο  καλοκαίρι. Απ’ τη μια, οι αδειανοί δρόμοι  μ΄ ανακουφίζουν γιατί επιτρέπουν  σ΄εμάς, που ακόμη κυκλοφορούμε, να χαρούμε στιγμές προσωρινής ηρεμίας, που θα εξανεμιστεί με την πρώτη ανάσα του Σεπτέμβρη. Απ’ την άλλη μ΄αγκαλιάζει  μια μελαγχολία, γιατί όταν η μεγαλούπολη απογυμνώνεται από τον παλμό των ανθρώπων μού μοιάζει πιο μουντή, πιο αφιλόξενη, πιο σκληρή πίσω από το πέπλο μιας επιφανειακής, ύποπτης  ησυχίας.

Υπάρχει όμως πάντα μια παρηγοριά: Η αύρα της θάλασσας, που  απαλά χαϊδεύει τα μάγουλά μας και δροσίζει τις διψασμένες μας ψυχές. Που μας τυλίγει με τη γεύση του αλατιού, θυμίζοντάς μας  πόσο μικρές και ταπεινές είναι οι έννοιες των ανθρώπων μπροστά στη μεγαλοσύνη και γενναιοδωρία του φυσικού κόσμου, που κάθε στιγμή αναγεννιέται, μεταλλάσσεται και επιστρέφει κοντά μας. Τι πιο όμορφο και άμεσο από ένα  ποίημα του Νικηφόρου Βρεττάκου για να περιγραφεί  η  λύτρωση που απλόχερα μάς προσφέρει, σαν μάνα, η μαγεία της θάλασσας:

art by McKella, handprint soul

Αrtist:Mc Kella, handprint soul

Ίσως είναι το μητρικό σου αλάτι
που σήμερα μ’ έφερε, θάλασσα,
κοντά σου. Αλλά κι αν ακόμη
δεν είσαι μητέρα μου, μοιάζουμε
πάντως. Μπορεί και τα λόγια μου
να είναι αέρας σαν τα δικά σου.
Καιρός είναι άλλωστε ν’ αφήσουμε
τα όνειρα, σαν μια φούχτα άμμο
που τη ρίχνουμε πίσω μας. Αρκεί
πως αυτός ο παράδοξα όμορφος
κόσμος μάς μάγεψε. Μεθύσαμε
θάλασσα!
Τόσο η ψυχή μου όσο
κ’ εσύ, τον γιομίσαμε κύματα.

Πηγή: Νικηφόρος ΒρεττάκοςΣυνάντηση με τη θάλασσα, (εκδόσεις Τρία φύλλα, 1991).

Άρθρο δημοσιεύτηκε σε Ζωή εδώ, Της καρδιάς | Ετικετοποιημένο , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , | Σχολιάστε

Kάθε σπόρος ξέρει πώς να γίνει δέντρο

Αφιερώνω το εμπνευσμένο ποίημα-συλλογισμό «Ονειρα-σπόροι» σ΄όλους τους φίλους και τις φίλες που – σε πείσμα των ασφυκτικών πιέσεων της εποχής – εξακολουθούν να ελπίζουν, να ονειρεύονται και να κρατούν με πάθος ζωντανή την εμπιστοσύνη πως μια μέρα οι σπόροι των επιθυμιών της καρδιάς τους θα βλαστήσουν, θα δυναμώσουν και θα δώσουν καρπούς:

Artist: Sue Wookey

Μέσα στη σιωπή της σκέψης μου
αντιλαμβάνομαι τον εσωτερικό μου κόσμο
σαν ένα σπόρο,
κατά κάποιον τρόπο μικρό κι ασήμαντο,
αλλά και γεμάτο δυνατότητες.

Και βλέπω μέσα του
το σπέρμα ενός θαυμάσιου δέντρου,
του δέντρου της ζωής μου, σε διαδικασία εξέλιξης.

Κάθε μικρός σπόρος περιέχει
το πνεύμα του δέντρου που θα γίνει μετά.

Art-by-Judith-Shaw- tree-of-life

Artist: Judith Shaw

Κάθε σπόρος ξέρει πώς να μετατραπεί σε δέντρο
πέφτοντας σε γόνιμη γη,
απορροφώντας τους χυμούς που τον τρέφουν,
απλώνοντας τα κλαδιά και τα φύλλα του,
γεμίζοντας καρπούς και λουλούδια
για να μπορέσει να δώσει ό,τι έχει να δώσει.

Κάθε σπόρος ξέρει
πώς θα καταφέρει να γίνει δέντρο.
Και τόσοι είναι οι σπόροι
όσα και τα κρυφά όνειρα.

(…..)
Αυτά τα όνειρα  δείχνουν το δρόμο
με σημάδια και σύμβολα όλων των ειδών,
σε κάθε γεγονός, σε κάθε στιγμή,
στα πράγματα και στα πρόσωπα,
στον πόνο και στην ευχαρίστηση,
στο θρίαμβο και στην αποτυχία.

tree-art-by-cat-stevens-pratt

Artist: Cat Stevens Pratt

Το όνειρο μας μαθαίνει, στον ύπνο ή στο ξύπνημα,
να βλέπουμε,
να ακούμε,
να συνειδητοποιούμε.
Μας δείχνει την πορεία με φευγαλέα προαισθήματα
ή με εκτυφλωτικά φωτεινές αστραπές.

Κι έτσι μεγαλώνουμε
αναπτυσσόμαστε
και εξελισσόμαστε…

Και μια μέρα, ενώ διασχίζουμε
αυτό το αιώνιο παρόν που ονομάζουμε ζωή,
οι σπόροι των ονείρων μας
θα μετατραπούν σε δέντρα
και θα ξεδιπλώσουν τα κλαδιά τους,
που σαν γιγάντια φτερά
θα διασχίσουν τον ουρανό,
ενώνοντας σε μία μόνο γραμμή
το παρελθόν μας με το μέλλον μας.

Δεν έχουμε τίποτα να φοβηθούμε…
Τους συνοδεύει μια εσωτερική σοφία…
Γιατί κάθε σπόρος ξέρει
πώς να γίνει δέντρο.

Artist: Gustav Klimt

ΠηγήΧόρχε Μπουκάϊ, «Ονειρα-σπόροι» από τη συλλογή  Ιστορίες για να σκεφτείς (εκδόσεις  Οπερα, 1997). Μετάφραση: Μαρία Μπεζεντάκου

Άρθρο δημοσιεύτηκε σε Ζωή εδώ | Ετικετοποιημένο , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , | 3 Σχόλια

Πυξίδα μου είναι η χαρά

«Η χαρά είναι το πιο αλάθητο σημάδι της παρουσίας του Θεού» – Λίον Μπλόϊ

Σα γονείς αντιμετωπίζουμε συχνά την αμφιθυμία και την αναποφασιστικότητα των παιδιών (και τη δική μας), τόσο σε μικροπράγματα της καθημερινότητας όσο και σε πιο σοβαρά ζητήματα: ποιο σχολείο είναι καλύτερο, ποια ρούχα να φορέσω, τι να παίξω, πού να πάμε βόλτα, είναι καλή ιδέα μια μετακόμιση, να πάρω τηλέφωνο στον… ή στον…. και πάει λέγοντας…
Πώς μπορούμε να αντιληφθούμε ποια λύση είναι η αληθινά καλύτερη για μας; Στο κειμενάκι που ακολουθεί ο δάσκαλος και συγγραφέας ‘Αλαν Κοέν προτείνει μια αλάνθαστη «μέθοδο», που έχω μάθει στις γοργονίτσες μου να εφαρμόζουν όταν δεν μπορούν να αποφασίσουν ανάμεσα σε δυο επιλογές. Διαπιστώνω με ικανοποίηση ότι με τη βοήθεια ενός κέρματος «αναγκάζονται» να ακούσουν τη φωνή της καρδιάς τους, που τις ωθεί γλυκά στις πιο ουσιαστικές και αρμονικές, για τις ίδιες, λύσεις και επιλογές:

Φωτό της Rebecca Lombach

«Διάλεξε τι θέλεις να σε κεράσω» είπα στην τετράχρονη ανηψιά μου στο ζαχαροπλαστείο. Γρήγορα γρήγορα άρπαξε ένα σακουλάκι καραμέλες  με το ένα χέρι και μια σοκολάτα με το άλλο.
«Μόνο ένα μπορείς να πάρεις», της είπα.
«Α-μπε-μπα-μπλομ, του-κι-θε-μπλομ» τα «έβγαλε» καταλήγοντας στις καραμέλες.
«Εντάξει, θα πάρουμε τις καραμέλες», συμφώνησα.
Αμέσως, το παιδί  – αλλάζοντας γνώμη – ξανάβαλε τις καραμέλες στο ράφι κι άρπαξε τη σοκολάτα. «Αυτή θέλω τελικά», δήλωσε.

Μέσα στην καρδιά του ο καθένας μας ξέρει τι πραγματικά θέλει. Ενώ ο νους και τα συναισθήματά μας περνούν μέσα από ένα σωρό αμφιβολίες και τεχνάσματα, όταν έρχεται αντιμέτωπη με τη συνέπεια της επιλογής μας, η καρδιά μας θα μιλήσει. Ορισμένες φορές, μόνο όταν δεχόμαστε αυτό που δεν θέλουμε αναγνωρίζουμε τι αληθινά επιθυμούμε.

‘Οταν αντιμετωπίζεις μια δύσκολη απόφαση, ρίξε ένα κέρμα κορόνα-γράμματα και φαντάσου ότι θα δεσμευτείς από την επιλογή που θα κάνει το κέρμα για σένα. Μετά παρατήρησε πώς αντιδρούν τα σωθικά σου στο αποτέλεσμα. Αν νιώθεις χαρούμενος, τότε αυτός είναι ο δρόμος σου. Αν είσαι απογοητευμένος, τότε πορέψου με την άλλη επιλογή. Η χαρά είναι η καλύτερη πυξίδα.

Βοήθησέ με να είμαι σε επαφή
με αυτό που επιθυμεί η καρδιά μου.
Σε εμπιστεύομαι να γνωρίζεις
για μένα και μέσα από μένα.

Η θεϊκή καθοδήγηση με κινεί προς την κατεύθυνση
του υπέρτατου καλού μου.

ΠηγήAlan CohenA deep breath of life (Hay House, 1996). Στα ελληνικά: Μια βαθιά ανάσα ζωής, σε μετάφραση Ρένας Καρακατσάνη, εκδόσεις Success Dynamics.
……………………………………………………………………………………..

Από τις αρχές Ιουλίου το  Newagemama απέκτησε τη δική του σελίδα στο Facebook,  με την πρόθεση μέσα απ΄αυτή να μοιραζόμαστε ό,τι μας εμπνέει, μας δυναμώνει και μας συνδέει σ΄αυτούς τους δύσκολους καιρούς. Η σελίδα αυτή ενημερώνεται με πολύ αγάπη και σεβασμό και, σαν ένα μικρό ψηφιακό παιδί που κάνει τα πρώτα του βήματα, έχει ανάγκη τα δικά σας ενθαρρυντικά Like εδώ για να δυναμώσει!

Άρθρο δημοσιεύτηκε σε Κοινή λογική, Μαμαδίστικα | Ετικετοποιημένο , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , | 4 Σχόλια

Μια αγκαλιά θέλουμε όλοι…

Κάθε φορά που διαβάζω το  ποίημα «Το σπάνιο δώρο» της Κικής Δημουλά, νιώθω να με αγγίζει ταυτόχρονα η τρυφερότητα και η οξύτητα της γραφής της. Σαν κάποιος να μ΄ αγκαλιάζει και να με χαστουκίζει την ίδια στιγμή. Αν και εδώ δεν συμφωνώ μαζί της γιατί πιστεύω στη συναισθηματική γενναιοδωρία, υποκύπτω στον πειρασμό και το αναρτώ, αφιερώνοντάς το  σε όλους εμάς που, αν και λαχταράμε –  όπως τα μωρά παιδιά – την αποδοχή και την αγκαλιά,  το παραδεχόμαστε με δυσκολία και με ακόμα μεγαλύτερη δυσκολία το ζητάμε και το προσφέρουμε.

Εργο της ζωγράφου Ελένης Χατζηπουλίδου

Kαινούργιες θεωρίες.
Tα μωρά δεν πρέπει να τ’ αφήνετε να κλαίνε.
Aμέσως να τα παίρνετε αγκαλιά. Aλλιώς
υπόκειται σε πρόωρη ανάπτυξη
το αίσθημα εγκατάλειψης ενηλικιώνεται
αφύσικα το παιδικό τους τραύμα
βγάζει δόντια μαλλιά νύχια γαμψά μαχαίρια.

Για τους μεγάλους, ούτως ειπείν τους γέροντες
–ό,τι δεν είναι άνοιξη είναι γερόντιο πια–
ισχύουν πάντα οι παμπάλαιες απόψεις.
Ποτέ αγκαλιά. Aφήστε τους να σκάσουνε στο κλάμα
μέχρι να τους κοπεί η ανάσα
δυναμώνουν έτσι τα αποσιωπητικά τους.
Aς κλαίνε οι μεγάλοι. Δεν έχει αγκαλιά.
Γεμίστε μοναχά το μπιμπερό τους
με άγλυκην υπόσχεση –δεν κάνει να παχαίνουν
οι στερήσεις– πως θά ‘ρθει μία και καλή
να τους επικοιμήσει λιπόσαρκα
η αγκαλιά της μάνας τους.
Bάλτε κοντά τους το μηχάνημα εκείνο
που καταγράφει τους θορύβους του μωρού
ώστε ν’ ακούτε από μακριά
αν είναι ρυθμικά μοναχική η αναπνοή τους.
Ποτέ μη γελαστείτε να τους πάρετε αγκαλιά.
Tυλίγονται άγρια
γύρω απ’ τον σπάνιο λαιμό αυτού του δώρου,
θα σας πνίξουν.

Tίποτα. Όταν σας ζητάνε αγκαλιά
μολών λαβέ μωρό μου, μολών λαβέ να απαντάτε.

(από τη συλλογή  H εφηβεία της λήθης, Στιγμή 1994)

Δείτε  εδώ επιστολές «απλών» ανθρώπων προς την Κική Δημουλά, που για μένα αποτυπώνουν υπέροχα τη δύναμη και την επιρροή της ποίησης στην καθημερινότητα.

Άρθρο δημοσιεύτηκε σε Της καρδιάς | Ετικετοποιημένο , , , , , , , , , , , , , , , , | 5 Σχόλια

To παιδί μέσα μου

«Το σπίτι σου είναι εκεί απ΄όπου ξεκινάς»- Τόμας Ελιοτ, Τέσσερα κουαρτέτα

Το νιώθω μέσα μου να στριφογυρνά αναστατωμένο και ανυπόμονο. Κάθε τέτοια εποχή γίνεται ασυμμάζευτο και δεν μπορώ να το κουμαντάρω με τα «συνήθη μέσα» (αυτοπειθαρχία, σοβαρότητα, «πρέπει να», …). Με ξυπνάει τις νύχτες φωνάζοντας στα όνειρά μου, σπρώχνοντάς με να φύγω και να γυρίσω πίσω στα γνώριμα λημέρια του στο Βελβεντό, στους κήπους με τις τριανταφυλλιές, στη σκιά των Πιερίων, στην αγκαλιά της λίμνης, στον γλυκό, μεθυστικό αέρα της γειτονιάς και της αυλής μου. Κάθε καλοκαίρι αναδύεται ορμητική κι ατίθαση η μορφή του παιδιού που κάποτε υπήρξα και που στο δρόμο ξέχασα, κάλυψα, πλήγωσα, αναγνώρισα και ξαναξέχασα….Κι αυτό εκεί, αναδύθηκε ξανά μέσα στη ραστώνη του καλοκαιριού, μόλις διάβασα στο αγαπημένο ιστολόγιο  myorama το κείμενο που ακολουθεί:

H λίμνη του Πολυφύτου. Φωτό Sakis Dazanis.

Ονειρεύτηκα …
Πως είχα ένα παιδί … Ακόμα και μέσα στο όνειρο καταλάβαινα πως αυτό το παιδί ήμουν εγώ … Μα αυτό με αναστάτωνε και το ΄βαζα στα πόδια… Ομως εκείνο τρύπωνε συνέχεια στην αγκαλιά μου και τραβούσε τα ρούχα μου… Ζητούσε την προσοχή μου και τα χάδια μου …
Και τότε πέρασε από το μυαλό μου η σκέψη πως αν το αγκάλιαζα…,  αν το αγκάλιαζα,  αν είχα την τόλμη να το αγκαλιάσω και να το φιλήσω… τότε ….θα άλλαζαν όλα. Το πήρα αγκαλιά, αλλά σκέφτηκα «όχι, όχι δεν μπορώ», … αλλά μετά αγκάλιασα και φίλησα αυτό το μικρό παιδάκι που χρόνια τώρα κρύβεται μέσα μου… Αυτό το μικρό παιδάκι που κάνει σκανταλιές, που τρέχει, γελάει, κλαίει, απαιτεί, χαλάει, ενθουσιάζεται, ρωτάει, ποτέ δεν τα παρατάει… Εχει όλα τα κλειδιά μου. Πολλές φορές ξυπνάει τις νύχτες και θέλει παγωτό …αυτό το μικρό παιδάκι που έχει φλόγα στην ψυχή, που πάντα πιστεύει πως μπορεί, που πάντα ονειρεύεται και ονειροπολεί…που γεμίζει χαρά γέλιο και αγάπη την ψυχή μου, πάθος τρυφερότητα και παιχνίδι τη ζωή μου…και όταν κοιτάω μέσα από τα μάτια του βλέπω ένον κόσμο ολόκληρο και ολοκληρωμένο … Οταν τολμώ να κοιτάξω με τα μάτια του βλέπω παντού θαύματα.

Πηγή: http://myorama.wordpress.com, ευχαριστούμε πολύ!

Άρθρο δημοσιεύτηκε σε Κοινή λογική, Της καρδιάς | Ετικετοποιημένο , , , , , , , , , , , , , | 2 Σχόλια

Σαν παιδί ν΄απορείς και να ζεις

«Να είσαι ό,τι θέλεις, αλλά με όλη σου την ψυχή»

ενθουσιασμος- by-debsphotographscom

Ενθουσιασμός για τη ζωή από το φακό του debsphotographs.com

Τι όμορφο που είναι να ζεις
να μπορείς να διαβάζεις τον κόσμο
τη ζωή να τη νιώθεις τραγούδι χαράς
τι όμορφο που είναι να ζεις
σαν παιδί ν΄ απορείς και να ζεις

Κι όμως είναι ν΄ απορείς
πώς αυτό το ωραίο τραγούδι
πώς αυτή η ζωή η γεμάτη χαρά
έχει γίνει σκληρή
έχει γίνει φτηνή
και τόσο πικραμένη
που είναι πονεμένη

Τι όμορφο που είναι να ζεις
να σου λεν καλημέρα του κόσμου τα χείλη
τη ζωή να την κάνεις τραγούδι αγάπης
τι όμορφο που είναι να ζεις
σαν παιδί να απορείς και να ζεις.

Ναζίμ Χικμέτ, ‘Υμνος για τη ζωή

Από τις αρχές Ιουλίου το  Newagemama απέκτησε τη δική του σελίδα στο Facebook,  με την πρόθεση μέσα απ΄αυτή να μοιραζόμαστε ό,τι μας εμπνέει, μας δυναμώνει και μας συνδέει σ΄αυτούς τους δύσκολους καιρούς. Η σελίδα αυτή ενημερώνεται με πολύ αγάπη και σεβασμό και, σαν ένα μικρό ψηφιακό παιδί που κάνει τα πρώτα του βήματα, έχει ανάγκη τα δικά σας ενθαρρυντικά Like εδώ για να δυναμώσει!

Άρθρο δημοσιεύτηκε σε Ζωή εδώ, Κοινή λογική | Ετικετοποιημένο , , , , , , , , , , , , , , , , | Σχολιάστε

‘Oταν η φωλιά αδειάζει…

Αrt by Sarah Solie

Κι έρχεται κάποια στιγμή που το πουλί δυναμώνει και πετά με τα δικά του φτερά, μακριά από τη φωλιά. Κι η φωλιά αδειάζει. Κι ο γονιός, που είχε τόσα χρόνια αφιερώσει το μεγαλύτερο μέρος της ενέργειας και του χρόνου του στο παιδί, νιώθει τα πιο αντιφατικά συναισθήματα: ικανοποίηση που έφερε εις πέρας την «αποστολή» του αλλά και κενότητα, μοναξιά  και, ίσως, θυμό και απόρριψη.

Δύσκολο να το παραδεχτεί κανείς, αλλά τα συναισθήματα είναι υπαρκτά,  ακόμα κι αν κανείς δεν τολμά να τα ομολογήσει γιατί δεν ταιριάζουν στην ιδανική εικόνα της «αγίας μητέρας» και του «ηρωϊκού πατέρα», που όλα τα υπομένουν κι όλα τα μπορούν.

Τα παιδιά μου είναι ακόμα μικρά κι έτσι μου λείπει το προσωπικό βίωμα. ‘Ηθελα όμως εδώ και καιρό να γράψω κάτι για το «σύνδρομο της άδειας φωλιάς», γιατί νιώθω πως όταν τα αντιφατικά και σκοτεινά συναισθήματα που το συνοδεύουν έρθουν στο φως, τότε το φορτίο των γονιών ξαλαφρώνει, ο προσωπικός τους δρόμος ξανανοίγει, η ζωή συντονίζεται σε μια νέα δημιουργική συχνότητα. Το κείμενο της σπουδαίας Μάρως Βαμβουνάκη, περιγράφει ολοζώντανα και συγκινητικά τα συναισθήματα μιας μάνας που έχει να αντιμετωπίσει το άδειο – χωρίς την παρουσία της κόρης της Φοίβης- σπίτι:

..Η απουσία της κόρης της μέσα στο άδειο σπίτι με τη μουσική και τις σκιές που πλέκουνε  οι ελλείψεις μαζί με τους πόθους, γέμισε τον αέρα, σαρκώθηκε κι ήρθε και την αγκάλιασε από πίσω. Εδώ, στο νιπτήρα με το τρεχούμενο νερό, μπροστά στον καθρέφτη.
-Αχ Φοίβη, αν σε είχα μαζί μου δεν θα ήμουνα έτσι, βόγκηξε σχεδόν.

Μάνα και κόρη από το φακό του paintedhouse52, flickr

Τα παιδιά γεννιούνται από παιδιά. Τα δεύτερα μεγαλώνουν επειδή γεννιούνται τα πρώτα. Τίποτα δεν σε μεγαλώνει τόσο όσο το να γεννήσεις ένα παιδί. Με κλάματα, με κολικούς, πυρετούς και εμβόλια και νεύρα από δοντάκια, σ΄αναγκάζει να ξεχάσεις τα δικά σου παιχνίδια και να σοβαρευτείς. Σ΄εκβιάζει με τους κινδύνους του ανάμεσα ζωής και θανάτου, απαιτεί κάθε σου σκέψη ρουφώντας την παλιά ξενοιασιά σου, όπως το γάλα από πληγιασμένες θηλές. Περηφάνια κι ευτυχία εξαγορασμένες με εικοσιτετράωρες αγωνίες  και κούραση. Αυτό μεγαλώνει κι εσύ γερνάς.

Και κάποια μέρα, εντελώς απρόσμενα κι ας λες πως το περίμενες, εντελώς απίστευτα κι ας λες πως το πίστευες, φεύγει. Φεύγει και σ΄αφήνει. Τώρα εσύ είσαι το παιδί και το παιδί σου ο γονιός σου, εσύ η αδύναμη κι αυτό ο δυνατός. Χρειάζεται να σε προστατεύσει. Κανείς δεν παραδέχεται αυτές τις μεταμορφώσεις και χανόμαστε σε παρεξηγήσεις. Είσαι πάλι παιδί μόνο, παρατημένο, γεμάτο παράπονα προς το παιδί σου, Παιδί μαραμένο, αδέξιο κι ετοιμόρροπο.
(…)
Κλαίει και παραπονιέται στη Φοίβη, στον Αλέκο, στο Θεό, στη μοίρα. Θέλει να τα βάλει με όλους και να τους τα πει ένα χεράκι. Βαρέθηκε την εγκράτεια και τους πολιτισμένους τρόπους. Βαρέθηκε τις φιλοσοφίες που σε διδάσκουν να μην εξαρτάσαι  από κανένα. Γίνεται ν΄αγαπάς χωρίς να εξαρτάσαι; Γίνεται ν΄αγαπάς χωρίς να τρέμεις να μη χάσεις; Γίνεται ν΄αγαπάς χωρίς να λαχταράς να σ΄αγαπάει κι ο άλλος; ‘Οχι, όχι, είναι κερί το κορμί, η καρδιά, τα σπλάχνα. Κερί που σφίγγει στο κρύο και που λιώνει και κυλάει σα μέλι στη θαλπωρή.

Πηγή αποσπάσματος: Μάρω Βαμβουνάκη, Οι παλιές αγάπες πάνε στον παράδεισο (εκδόσεις Φιλιππότη, 1990)

Άρθρο δημοσιεύτηκε σε Μαμαδίστικα, Της καρδιάς | Ετικετοποιημένο , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , | 2 Σχόλια

Ραντεβού με το παιδί μας

«O κόσμος μας γίνεται καινούργιος πολλές φορές
όσο υπάρχουν παιδιά στη ζωή μας» –  Robert Brault

Mπαμπάς και γιος σε πλήρη δράση, από το φακό της Kelly Garvey

Θυμάστε πόσο έντονες και πολύτιμες είναι οι αναμνήσεις από τα πρώτα ραντεβού με τον αγαπημένο/την αγαπημένη σας ; Πόσο συναρπαστική ήταν όλη αυτή η αίσθηση της προσδοκίας, ο σχεδιασμός, η προετοιμασία κι εκείνο το υπέροχο συναίσθημα σύνδεσης και μοιράσματος μετά από μια επιτυχημένη  συνάντηση;

Ε, λοιπόν, το ίδιο μπορούμε να κάνουμε με τα  παιδιά  μας! Να αρχίσουμε δηλαδή να «βγαίνουμε ραντεβού» με κάθε παιδί, έχοντας σκοπό να περάσουμε όμορφα, να δημιουργήσουμε πολύτιμες αναμνήσεις και να δυναμώσουμε κι άλλο τους δεσμούς της αγάπης. Η  ιδέα ανήκει  στη συγγραφέα και  life coach Lori Radun, και  προσωπικά τη βρήκα καταπληκτική. Να τι προτείνει για να ένα συναρπαστικό ραντεβού  με το παιδί («child date»):

1.To ραντεβού γίνεται ανάμεσα σε  έναν γονιό – ένα παιδί

Για να λειτουργήσει το σχήμα χρειάζεται «τετ-α-τετ»: όχι όλη η οικογένεια μαζί, όχι ο μπαμπάς ή η μαμά με τα παιδιά κλπ (αυτά είναι ωραία, αλλά για άλλες στιγμές). ΄Οταν το παιδί είναι μικρό εννοείται ότι είστε μαζί εξ αρχής, ενώ αν το παιδί είναι πιο μεγάλο μπορείτε να επιλέξετε ένα σημείο συνάντησης και να βρεθείτε εκεί. Η αποκλειστικότητα του γονιού κάνει  το παιδί να νιώθει πραγματικά ιδιαίτερο κι έτσι μπορεί  να απολαμβάνει χωρίς περισπασμούς το χρόνο του  πατέρα ή της μητέρας. Με το σχήμα αυτό αποφεύγονται και οι διενέξεις  μεταξύ αδελφών και υπάρχει δυνατότητα για άμεση, ουσιαστική αλληλεπίδραση και επικοινωνία.

2. Πάτε οπωσδήποτε κάπου εκτός σπιτιού

Το μέρος θα πρέπει να είναι κάτι ιδιαίτερο και ξεχωριστό για το παιδί, έξω από τα πλαίσια της καθημερινότητάς του. Μπορείτε να πάτε σινεμά, μια βόλτα στην προκυμαία ή στην παραλία, να παρακολουθήσετε κάποιο θέαμα ή να φάτε παγωτό σε έναν χώρο καινούργιο για το παιδί. Πάντως, δεν είναι απαραίτητο να ξοδέψετε χρήματα. ΄Ισως απλά να ανακαλύψετε μια γωνιά στον Εθνικό Κήπο, να ξαπλώσετε στο χώμα και να σχολιάζετε μαζί τα χρώματα των φύλλων και σχήματα που παίρνουν τα σύννεφα καθώς ταξιδεύουν στον ουρανό. Θυμηθείτε, το συναίσθημα είναι που μετράει όχι τα χρήματα που ξοδεύετε!

mother-babywearing

Mαμά και κόρη έτοιμες για βόλτα. Πώς λάμπει από χαρά κι αγάπη το προσωπάκι του μωρού! Από το cheandfidel.blogspot.ca.

3. Σχεδιάστε με κέφι και καλλιεργήστε τον ενθουσιασμό

Με κάθε παιδί χωριστά συζητήστε, κανονίστε τις ημερομηνίες, διερευνήστε πιθανούς προορισμούς, σχεδιάστε τις λεπτομέρειες και κάντε τις απαραίτητες συνεννοήσεις (τι ώρα θα φύγετε, πού και πώς θα πάτε, τι ώρα θα γυρίσετε, αν θα έχετε φάει κοκ). ‘Οσο πλησιάζει η μέρα διασκεδάστε καλλιεργώντας την προσμονή και εμπλουτίζοντας με δημιουργικές ιδέες το πρόγραμμά σας.

4. Kάντε το ραντεβού με κάθε παιδί μέρος της οικογενειακής σας ζωής

‘Ολα τα παραπάνω έχουν νόημα όταν γίνονται τακτικά (κι όχι μια φορά το χρόνο) και όταν προσφέρουν χαρά και ικανοποίηση (κι όχι αίσθημα υποχρέωσης). Ξεκινήστε με μια ρεαλιστική συχνότητα, λαμβάνοντας υπόψη τις ανάγκες όλων των μελών της οικογένειας. Προσοχή, χρειάζεται ισότιμη μεταχείριση και σεβασμός όσων έχουν συμφωνηθεί, σε συνδυασμό με χαλαρή ατμόσφαιρα. Να θυμάστε πως οι δεσμοί των ανθρώπων δυναμώνουν μέσα από το μοίρασμα και τη χαρά που ρέει με φυσικότητα!

Καλή επιτυχία σε όλους μας, εγώ ήδη κάνω τα σχέδιά μου!

…………………………………………………………………………………………

Επιτέλους το Newagemama απέκτησε εδώ και λίγες μέρες τη δική του ολοκαίνουργια σελίδα στο Facebook,  με την πρόθεση μέσα απ΄αυτή να μοιραζόμαστε ό,τι μας εμπνέει, μας δυναμώνει και μας συνδέει σ΄αυτούς τους δύσκολους καιρούς. Η σελίδα αυτή ενημερώνεται με πολύ αγάπη και, σαν ένα μικρό ψηφιακό παιδί που κάνει τα πρώτα του βήματα, έχει ανάγκη τα δικά σας ενθαρρυντικά Like εδώ για να δυναμώσει!

Άρθρο δημοσιεύτηκε σε Κοινή λογική, Μαμαδίστικα | Ετικετοποιημένο , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , | 4 Σχόλια