Kοντά και λίγο πιο ψηλά!

Άρθρο δημοσιεύτηκε στις 20 Οκτωβρίου, 2011 από Νewagemama

Οταν πριν ενάμισι χρόνο είχε ξεκινήσει η κοριτσο-μανία με την Πάττυ και την Αντωνέλλα είχα γίνει έξαλλη από το μέγεθος της κακογουστιάς και της ανοησίας που είχε εισβάλλει στο σπίτι μας. Είχα λοιπόν στείλει την Πάττυ και την παρέα της εις το πυρ το εξώτερον και δεν άφηνα τις γοργονίτσες να παρακολουθούν την τηλεοπτική σειρά. Ποιο ήταν το αποτέλεσμα; Τους έγινε εμμονή και μιλούσαν συνέχεια γι΄ αυτήν, μαθαίνοντας τις εξελίξεις, τα τραγούδια και τα χορευτικά από τις φίλες τους στο σχολείο…

Οταν κάποια στιγμή διάβασα το απόσπασμα που ακολουθεί από το εξαιρετικό βιβλίο του Νίκου Σιδέρη, ταρακουνήθηκα κι άλλαξα προσέγγιση. Είχα εξάλλου αντιληφθεί ότι η μέχρι τότε στάση μου  έκανε ακόμα πιο θελκτικό τον απαγορευμένο καρπό. Προχώρησα σε… άρση του εμπάργκο και για ένα διάστημα συμμετείχα, με ενδιαφέρον ομολογουμένως, στην καθημερινή ιεροτελεστία της τηλεοπτικής παρακολούθησης,  μη χάνοντας φυσικά την ευκαιρία να σχολιάζω ανάλαφρα και δεικτικά, με τον τρόπο μου, τη χαμηλή ποιότητα της σειράς. Σιγά σιγά το κορίτσια ξεκόλλησαν και ίσως απομυθοποίησαν τις ηρωίδες τους. Τώρα πια βλέπουν  περιστασιακά τις περιπέτειές τους και ελάχιστα μιλούν γι΄ αυτές. Οσο για μένα, πήρα ένα καλό μάθημα, από τα πολλά που μου επιφυλάσσει η μητρότητα…

Με ξεσηκώνει αυτή η φωτό της topsibelle, flickr

Η απόλυτη προϋπόθεση για να μπορεί ο γονιός να στέκεται κοντά στο παιδί του είναι να μπορεί να το συναντά εκεί που βρίσκεται το παιδί. Ακόμη κι αν ο σκοπός του είναι να το οδηγήσει κάπου αλλού, ο γονιός, σαν καλός οδηγητής, οφείλει να συναντήσει το παιδί του στο σημείο που εκείνο βρίσκεται και να του δείξει το δρόμο προς το επιδιωκόμενο αλλού…

Η ικανότητα να μπορεί ο γονιός να συναντά το παιδί του είναι κάτι πολύ ευρύτερο και βαθύτερο από τη δυνατότητα απλής επικοινωνίας (….). Συναντώ το παιδί μου σημαίνει ότι είμαι σε θέση να μοιραστώ τις ευαισθησίες του, τα συναισθήματά του, τη γλώσσα του και την κουλτούρα του. Δηλαδή ότι μπορώ να μοιραστώ τον κόσμο του.

Ας διευκρινίσουμε ευθύς εξαρχής, ωστόσο, ότι «μοιράζομαι τον κόσμο του παιδιού μου» διόλου δεν σημαίνει «χώνω τη μύτη μου παντού, ανακατεύομαι στις υποθέσεις του, ψάχνω στα πράγματά του κ.τ.ό» – αυτό δεν είναι μοίρασμα, είναι εισβολή και παραβίαση. Γιατί μοίρασμα είναι να φτάσεις στον κόσμο του παιδιού σου από την πόρτα και με την ενήμερη συγκατάθεσή του – ακόμα κι αν η συνάντηση έχει σκοπό τη σύγκρουση μαζί του.

Μοιράζομαι τον κόσμο του παιδιού μου σημαίνει ότι δεν βλέπω υποτιμητικά ή περιφρονητικά τα ενδιαφέροντά του, τις ευχαριστήσεις του, τις αναζητήσεις του, τις αναφορές του, την κουλτούρα του. Αντίθετα, διαβάζω κάποια απο τα περιοδικά και τα βιβλία που διαβάζει, βλέπω κάποιες εκπομπές που παρακολουθεί στην τηλεόραση, ακούω κάτι από τη μουσική που προτιμά, ενημερώνομαι ή και παίζω κάποια από τα games που το συναρπάζουν, πληροφορούμαι για τις μόδες, για τα trends, για τους σταρ και τους ήρωες που κατοικούν στις πληροφορίες που δέχεται και στις συζητήσεις που κάνει…Ακόμη κι αν δεν μου προκαλούν μεγάλη ευχαρίστηση, ωστόσο δείχνω έμπρακτα ότι ενδιαφέρομαι και, όσο μπορώ πιο απροκατάληπτα, φροντίζω να γνωρίσω και να απολαύσω πλευρές της παιδικής και εφηβικής κουλτούρας, που ίσως έχουν και αξία πέρα από το ότι αποτελούν σοβαρά συστατικά του κόσμου του παιδιού μου.

Eργο της αγαπημένης μας Sascalia

  • Εγώ που σας μιλώ, σοβαρός γιατρός, και διανοούμενος και καθηγητής, και συγγραφέας, έχω αφιερώσει πολλές ώρες παρακολουθώντας Χελωνονινζάκια και Θάντερκατς και ΑΜΑΝ και Δόγκανο, ακούγοντας Metallica και άλλα συγκροτήματα heavy metal, παρακολουθώντας Rockwave festival, βλέποντας  ταινίες, διαβάζοντας κόμιξ και άλλα πολλά, παίζοντας games στο Playstation και στον υπολογιστή… και πόσα ακόμη. Δεν θεωρώ ούτε μια στιγμή από αυτές ότι ήταν καιρός χαμένος. Ισα ίσα. Γνώρισα τον κόσμο του παιδιού μου, γνώρισα το παιδί μου και με γνώρισε καλύτερα, άκουσα τι μου έλεγε κι εκείνο τι του έλεγα εγώ, ώρες ατελείωτες… Και μάλιστα, κάποια στοιχεία της παιδικής και εφηβικής κουλτούρας του τα εκτίμησα τόσο (όπως τη μουσική των Metallica), που έβαλα ως έξεργο στο βιβλίο μου Και όπως μιλάνε – Εφηβος λόγος ένα απόσπασμα από το τραγούδι των Iron Maiden The Angel nad the Gambler – επειδή το άξιζε!

Το να μοιράζομαι τον κόσμο του παιδιού μου είναι κατ΄ αρχήν μια ευχαρίστηση καθεαυτή. Γιατί το νιώθω να αισθάνεται χαρούμενο για ό,τι το ευχαριστεί, να έχει έμπιστο συνομιλητή για τις αμέτρητες απορίες του, καλόπιστο αντίλογο για ό,τι βρίσκω συζητήσιμο, και τη θεμελιώδη βεβαιότητα ότι ο κόσμος του είναι αποδεκτός, όπως και το ίδιο. Ακόμη, η εξοικείωση με τον κόσμο του μου παρέχει άφθονο υλικό για συζήτηση: Θέματα συζήτησης (σοβαρά ή αστεία, σημαντικά ή απλώς φλυαρία), που κάνουν να μην πλήττουμε μαζί…Αλλά και παρομοιώσεις, και μεταφορές, και παραδείγματα και ιστορίες, που αποτελούν τη βασιλική οδό για την επικοινωνία με το παιδί και για να φτάσουν οι δικές μου σκέψεις στο μυαλό του.

Πηγή: Νίκος Σιδέρης , Τα παιδιά δεν θέλουν ψυχολόγο. Γονείς θέλουν! Εμπιστευτική επιστολή σε γονείς που σκέφτονται, εκδόσεις Μεταίχμιο, 2009.

Άρθρο δημοσιεύτηκε σε Ζωή εδώ | Ετικετοποιημένο , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , | 10 Σχόλια

Οικογένεια στη δίνη της κρίσης

Άρθρο δημοσιεύτηκε στις 17 Οκτωβρίου, 2011 από Νewagemama

«… δυο άνθρωποι μαζί δεν είναι πιά τόσο μονάχοι και τόσο σκοτισμένοι όσο ο ένας άνθρωπος» – Τζων Στάινμπεκ,  Τα σταφύλια της οργής

Είναι καιρός τώρα που θέλω να ανεβάσω μια ανάρτηση για τα παιδιά και την οικονομική κρίση. Αναρωτιόμουν συχνά ποιος είναι ο καλύτερος τρόπος να τους μιλήσεις για τα οικονομικά προβλήματα της οικογένειας, πόσο και πώς να τα εκθέτεις στη δυσκολία, πώς μπορείς εσύ ο ίδιος να κρατηθείς όρθιος όταν οι σταθερές της ζωή σου καταρρέουν, πώς συνεχίζεις να ζεις και να οραματίζεσαι ένα καλύτερο αύριο για όλους.

Όταν έχω τόσο έντονα συναισθήματα για μια κατάσταση, προσωπικά  δυσκολεύομαι να λειτουργήσω ψύχραιμα. Ευτυχώς υπάρχουν επαγγελματίες και μπλόγκερς, που μπορούν και μοιράζονται τις γνώσεις και τις ιδέες τους για να μας βοηθούν. Βρήκα πολύ εύστοχη τη σχετική  ανάρτηση του αγαπημένου ιστολογίου «Πορτοκαλί τάξη«, που φιλοξένησε ένα εξαιρετικό άρθρο της ψυχολόγου Λουίζας Βογιατζή για το θέμα ακριβώς που με απασχολεί. Μοιράζομαι  τα σημαντικότερα για μένα σημεία του κειμένου, ιδιαίτερα όσα αναφέρονται στο τι μπορούμε να κάνουμε για να απορροφηθούν όσο γίνεται οι κραδασμοί από την ύφεση και την αρνητικότητα που προκαλεί:

Ενα μήνυμα ελπίδας από τον εμπνευσμένο Massimo Valiani, flickr

Ο Rand Conger, Αμερικανός ερευνητής και καθηγητής ψυχολογίας στο Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνια, μελέτησε τις συνέπειες της κρίσης στη δεκαετία του ’80 στα παιδιά και προτείνει για τους γονείς τα εξής «10 μυστικά για να βοηθήσουμε τα παιδιά μας να αντιμετωπίσουν την οικονομική κρίση»:

  • Μην τους κρύβετε την αλήθεια. Τα παιδιά έτσι κι αλλιώς αντιλαμβάνονται τα πάντα. Δεν χρειάζεται να ξέρουν κάθε λεπτομέρεια, αλλά την αλήθεια, με λίγα και κατανοητά λόγια που ταιριάζουν στην ηλικία τους.
  • Αν έχετε αγωνία, παραδεχτείτε το: Όταν απλώς διαισθάνονται την αγωνία σας χωρίς να ξέρουν τι συμβαίνει, η απειλή είναι μεγαλύτερη γι’ αυτά.
  • Κρατήστε ανοιχτό το διάλογο: Αυτό τον καιρό που τα παιδιά ακούνε ειδήσεις, φήμες, διαδόσεις, συζητήσεις φροντίστε να είστε ο κύριος συνομιλητής τους που διαψεύδει, μετριάζει, βάζει τα πράγματα στη σωστή τους διάσταση και καθησυχάζει αν χρειαστεί.
  • Ορίστε τις οικονομικές σας δυνατότητες: Καθίστε μαζί με τα παιδιά και εξηγείστε τους ότι πρέπει να περιορίσετε τα έξοδα σας. Βρείτε μαζί τους τρόπους με τους οποίους μπορεί ο καθένας να συνεισφέρει, ιεραρχώντας τις ανάγκες του. Προσπαθήστε να κρατήσετε αυτό το κοινό οικονομικό πλάνο για τουλάχιστον ένα μήνα και εξετάστε μαζί το αποτέλεσμα.
  • Περιορίστε την ένταση: Πολύ πιθανό να είστε αγχωμένοι και ευερέθιστοι αλλά προσπαθήστε να διατηρήσετε την ηρεμία σας, μιλήστε με φίλους, βρείτε διεξόδους . Οι συγκρούσεις μέσα στην οικογένεια είναι ίσως η μεγαλύτερη δοκιμασία που περνούν τα παιδιά σε τέτοιες περιόδους.
  • Διατηρήστε τις συνήθειές σας: Όταν όλα γύρω αλλάζουν, όλοι και πιο πολύ τα παιδιά έχουν ανάγκη από τις γνώριμες τους συνήθειες, τα κοινά γεύματα, τις ιστορίες το βράδυ, τις αγκαλιές και τα χάδια, που δίνουν αίσθηση σταθερότητας και ασφάλειας.
  • Ελέγξτε τη ροή των  ειδήσεων:  Θέλετε να ενημερώνεστε αλλά οι ειδήσεις είναι συχνά πιο τρομακτικές κι από θρίλερ. Γι΄ αυτό κάντε το καλύτερα χωρίς να βλέπουν και τα παιδιά μαζί .
  • Ελαττώστε το στρες στην οικογένεια: Προσπαθήσετε να μην αφήνετε να σας κατακλύζει το άγχος και να παραμένετε ψύχραιμοι. Βρίσκοντας τρόπους να καταπολεμήσετε το στρες, (κινηθείτε, ασχοληθείτε με κάτι που σας ευχαριστεί χωρίς να κοστίζει, κάντε ποδήλατο μαζί με τα παιδιά σας, ακούστε μουσική) βοηθάτε τον εαυτό σας και τα παιδιά.
  • Αφουγκραστείτε τα παιδιά: Αυτό τον καιρό φροντίστε να είσαστε λίγο πιο «συντονισμένοι» με τα παιδιά σας. Αν παρατηρήσετε στη συμπεριφορά τους ασυνήθιστες ενδείξεις άγχους ή στενοχώριας μιλήστε μαζί τους, ζητήστε από κάποιον άλλο ενήλικα που αγαπούν να περάσει χρόνο μαζί τους, συμβουλευθείτε τον παιδίατρο ή έναν ψυχολόγο.
  • Δώστε ελπίδα: Ευτυχώς τα παιδιά αντέχουν και προσαρμόζονται, αρκεί να νιώθουν ότι μπορούν να συνεχίσουν να βασίζονται στην οικογένειά τους. Δείξτε τους λοιπόν και πείτε τους το αυτονόητο: ότι όσο δύσκολα κι αν είναι τα πράγματα, εσείς θα κάνετε ό,τι μπορείτε για να καλυτερεύσουν.

Το απόσπασμα που ακολουθεί από το κλασικό και ανατριχιαστικά επίκαιρο  Τα σταφύλια της οργής του Τζων Στάινμπεκ, σε μετάφραση Κοσμά Πολίτη, περιγράφει συγκλονιστικά την ανθρώπινη δύναμη και τη σημασία τού να στέκεσαι όρθιος ό,τι κι αν έχει συμβεί:

Η κατατρεγμένη μετανάστρια μάνα με τα παιδιά της. Ιστορική φωτό της Dorοthea Lange, 1936, Καλιφόρνια.

…Οι άντρες στέκονταν κοντά στους φράχτες και κοίταζαν το ρημαγμένο καλαμπόκι τους που ξεραινόταν ολοένα, και μόνο σα να ξεχώριζε ακόμα λίγο πράσινο εδώ κι εκεί, κάτω από τη σκόνη. Στέκονταν βαριοί κι’ αμίλητοι. Βγήκαν και οι γυναίκες απ’ τα σπίτια για να σταθούν κοντά στους άντρες τους, -ήθελαν να καταλάβουν αν θα’ χαναν το θάρρος τους οι άντρες τούτη τη φορά. Σπούδαζε στα κρυφά η καθεμιά το πρόσωπο του αντρός της,- το καλαμπόκι ας καταστράφηκε, φτάνει να’χει απομείνει κάτι μέσα τους. Και τα παιδιά στέκονταν εκεί κοντά, φτιάνανε με τα γυμνά τους πόδια διάφορα σχέδια μέσα στη σκόνη, και με τη διαίσθηση προσπαθούσανε να νιώσουν αν θα λυγίζανε οι γονιοί τους. Τους έριχναν μια λαθραία ματιά, κι’ έπειτα πάλι καταγινόντουσαν με επιμέλεια να τραβούν γραμμές μέσα στο χώμα με τα γυμνά τους πόδια. Τ’ άλογα, που πήγανε να πιουν νερό στις γούρνες, φυσούσαν το νερό με τα ρουθούνια τους για να καθαρίσουν την επιφάνειά του από τη σκόνη. Σε λίγο, τα πρόσωπα των αντρών, από χαμένα που ήταν σε μιαν αμήχανη συλλογή, πήραν μια έκφραση σκληρή, οργισμένη, αλύγιστη. Τότε οι γυναίκες κατάλαβαν πως δεν έχουν τίποτα να φοβηθούν και πως οι άντρες τους δε θα λύγιζαν. Τότε τους ρώτησαν: «Τι θα κάνουμε τώρα;» Κι οι άντρες αποκρίθηκαν: «Δεν ξέρω». Μα είχε περάσει πια η δύσκολη στιγμή, το ίδιο κατάλαβαν και τα παιδιά που παρακολουθούσαν τη σκηνή. Γυναίκες και παιδιά κατάλαβαν βαθιά μες στην ψυχή πως καμιά δυστυχία δεν είναι αβάσταχτη όσο οι άντρες δεν χάνουν το ηθικό τους. Οι γυναίκες μπήκαν πάλι στο σπίτι και ξαναπιάσαν τη δουλειά τους και τα παιδιά ξανάρχισαν να παίζουν, μα στην αρχή δειλά-δειλά…

Παρακολουθήστε κι αυτό το πολύ κατατοπιστικό βίντεο, που πραγματεύεται ακριβώς το επίμαχο θέμα της κρίσης και της συμπεριφοράς μας απέναντι στα παιδιά. Αγνοήστε τις αναφορές του  στην αμερικάνικη πραγματικότητα και κρατήστε τα χρήσιμα σημεία:

Άρθρο δημοσιεύτηκε σε Ζωή εδώ | Ετικετοποιημένο , , , , , , , , , | 7 Σχόλια

Σσσσσσ…άκου…

Άρθρο δημοσιεύτηκε στις 14 Οκτωβρίου, 2011 από Νewagemama

«Λάμπει μέσα μου εκείνο που αγνοώ. Μα ωστόσο λάμπει» – Οδυσσέας Ελύτης

Φωτό του Ph. Klinger, flickr

Είναι μέρες τώρα που δεν αντέχω τη λευκή οθόνη, που δυσκολεύομαι να γράψω, που χάνω το νήμα της ίδιας μου της σκέψης όταν πάω να της δώσω μορφή μέσα από λέξεις και εικόνες. Αυτή η αλλόκοτη εποχή που ζούμε, με τη μια ψυχρολουσία να διαδέχεται την άλλη, με έναν ωκεανό οργής και αδικίας τριγύρω, με σπρώχνει σ΄ ένα μούδιασμα, σ΄ ένα είδος νοητικής αμηχανίας: Θυμώνω και φοβάμαι όπως όλοι, μα για κάποιον λόγο δεν θέλω να φωνάξω, να κατηγορήσω, να βουτήξω στα θολά νερά της άρνησης και της δυσπιστίας. Θέλω να κουρνιάσω μέσα μου, να εντοπίσω το χαμένο σημείο αυθεντικής δύναμης και εμπιστοσύνης και να μείνω εκεί. Ακούγοντας μόνο τους χτύπους της καρδιάς μου. Σιωπηλή. Σταθερή. Πιστή στη δύναμη της ζωής που θα ξεπεταχτεί μέσα από την πιο μικρή χαραμάδα.

Ένα ποίημα του Κωνσταντίνου

Σσσσ…! Μη μιλάς,
άκου αν μπορείς…
Εστησα αυτί ν΄ακούσω την καρδιά μου,
να διώξω τους φόβους μου.
Ροή αίματος
στην κλεψύδρα του μυαλού μου
ποτάμι που κυλά
τις μέρες μου παίρνει.
Ονειρα μετρώ που δεν έζησαν
και μυρωδιές ελάτου στα Αγραφα
και του ματιού τις ομορφιές στο Μόλυβο
και χάδι μάνας – τι παρηγοριά –
και της αγάπης το φιλί, το βλέμμα.
Κι ο Φόβος μού γελά.
Πού να κρυφτώ;
Δεν θα κρυφτώ.
Στα ίσα θα τον δω.
Όλα μου θα του δώσω.
Μόνο ο Χρόνος να κυλά ανεμπόδιστα.
και μαζί του να ωριμάζω κι εγώ.

Άρθρο δημοσιεύτηκε σε Ζωή εδώ | Ετικετοποιημένο , , , , , , , , , , , , , , , , , , | 16 Σχόλια

Αγάπα με

Άρθρο δημοσιεύτηκε στις 11 Οκτωβρίου, 2011 από Νewagemama

Μια τρυφερή ιστορία, που μιλά τη γλώσσα της καρδιάς, για το πώς μπορεί η αγάπη να βρει ανταπόκριση. Το πουλί με το όνομα Αγάπαμε θέλει να βρει το ταίρι του. Μα όσο κι αν τραγουδά,  όσο κι αν παρακαλά, όσο  κι αν στολίζεται, μένει πάντα μόνο. Μέχρι που βρίσκεται η σοφή κουκουβάγια που του προτείνει έναν άλλο δρόμο…  Ιδανικό για να το διαβάσουμε στα παιδιά μας!

Ολα ήταν ήσυχα μέσα στο δάσος.
Μα ξάφνου, μέσα από το απόλυτο πράσινο κάτι ακούστηκε:
«Αγάπα με!  Αγάπα με!  Αγάπα με!»
Ηταν η φωνή του πουλιού που το λέγανε Αγάπαμε.
Αλλά κανείς δεν του αποκρίθηκε…
«Αγάπα με! Αγάπα με!» κελάηδησε πάλι το πουλί,
αλλά, ξανά, κανείς δεν του απάντησε…
«Αγάπα με! Αγάπα με!»
το πουλί  Αγάπαμε συνέχισε να παρακαλάει
ώσπου στο τέλος ξύπνησε το Κλειστό Μάτι, την κουκουβάγια.

«Ξέρεις, υπάρχουν κάποιοι εδώ γύρω που προσπαθούν
να κλείσουν για λίγο το μάτι τους» γκρίνιαξε το Κλειστό Μάτι.
«Μα είναι άνοιξη! Εποχή για φτερουγίσματα και πεταρίσματα!»
είπε το Αγάπαμε.
«Για τραγουδάκια, για τιτιβίσματα και γελάκια…»
Και να το πάλι που ξανάρχισε το τραγούδι του.
«Αγάπα με! Αγάπα με! Αγάπα με!»
Αλλά όσο κι αν όλη τη μέρα τραγούδαγε,
κανένα άλλο πουλί δεν βρέθηκε
να του απαντήσει.
«Μα δεν είναι δυνατό να μην υπάρχει εδώ γύρω
κανένα άλλο μικρό πουλί!»
είπε λυπημένο στο Κλειστό Μάτι.
«Τι θα ΄λεγες αν προσπαθούσες με κάποιον
άλλο τρόπο;» πρότεινε το Κλειστό Μάτι.
«Τι εννοείς;» ρώτησε το Αγάπαμε.
«Με πιο πάθος ίσως. Στολίσου και με κάτι
που να είναι κάπως πιο φανταχτερό» είπε το Κλειστό Μάτι.
«Ναι, καλά λες! » συμφώνησε το Αγάπαμε.
Κι έτσι το Αγάπαμε πήρε να στολίσει τον εαυτό του.


Εξυσε και βούρτσισε και γυάλισε τα φτερά του, μέχρις ότου πήρανε
το σχήμα μιας καρδιάς,
Κι έπειτα βούρτσισε και χτένισε το λοφίο του.
Και στο τέλος έριξε πέταλα λουλουδιών ανάμεσα στα πούπουλά του.
«Αγάπα με! Αγάπα με !Αγάπα με! » κελαηδούσε και πετάριζε.
Μα μόνο το θρόϊσμα των φύλλων τού απάντησε.
Κελαηδούσε μέχρι που σχεδόν έκλεισε η φωνή του.
«Τίποτα δεν γίνεται!» είπε στο Κλειστό Μάτι.
«Μήπως τραγουδάς πολύ δυνατά;» παρατήρησε το Κλειστό Μάτι.
«Τι θες να πεις;» ρώτησε το Αγάπαμε.
«Να, αν ακουγόσουνα κάπως πιο θλιμμένα…» είπε το Κλειστό Μάτι,
«… τότε ίσως κάποιο άλλο πουλί έρθει να σε παρηγορήσει».
Κι έτσι λοιπόν, το Αγάπαμε πήρε να τραγουδά
με τρόπο παραπονιάρικο.
Με τρυφερά σπασίματα της φωνής κι ευαίσθητες τρίλιες
πετάριζε εδώ κι εκεί, δείχνοντας πόσο θλιμμένο ήταν.
«Αγάπα με! Σε παρακαλώ αγάπα με! Σε παρακαλώ…» τιτίβιζε.
Μα καμιά το ίδιο τρυφερή απάντηση δεν ερχότανε.
(…….)
«Υπάρχει κάτι ακόμα που μπορείς να κάνεις»
είπε το Κλειστό Μάτι.
«Και τι είναι αυτό;» κλαψούρισε το Αγάπαμε.
«Τραγούδησε κάτι διαφορετικό!» του είπε το Κλειστό Μάτι.
«Τι δηλαδή;»
«Να, κάτι σαν κι αυτό: Σ΄ αγαπάω…Ωωωω! Σ΄ αγαπάω….Ωωωω!»
Το Κλειστό Μάτι προσπάθησε με τη βραχνή του φωνή
να τραγουδήσει.
«Ναι,  αλλά εγώ είμαι ένα πουλί του είδους Αγάπαμε και όχι εκείνου του Σαγαπάω» είπε το Αγάπαμε.
«Ισως μπορείς να γίνεις και τα δυο συνάμα»
πρότεινε το Κλειστό Μάτι.
«Δοκίμασε και βλέπουμε!»


Την άλλη μέρα όλα ήταν ήσυχα στο δάσος μέχρις ότου ακούστηκε:
«Σ΄ αγαπάω! Σ΄ αγαπάω!»
να τραγουδά το Αγάπαμε από το δέντρο του.
Και ξαφνικά, λες και μέσα απ΄ το απόλυτο γαλάζιο τ΄ ουρανού…
«Σ΄ αγαπάω! Σ΄αγαπάω!»
Ηρθε η απάντηση στο κάλεσμα του Αγάπαμε.
Κάτι φάνηκε να σκίζει τον αέρα…
Ενα πετάρισμα ακούστηκε…
Και επιτέλους το Κλειστό Μάτι μπόρεσε να κλείσει το μάτι του!

Πηγή αποσπάσματος: Τζόϊς Ντάνμπαρ, Σόφι Φάτους Ενα πουλί που το λέγανε αγάπαμε, σε μετάφραση Μ. Κοντολέων, από τις εκδόσεις Αγκυρα.

Άρθρο δημοσιεύτηκε σε Κοινή λογική, Της καρδιάς | Ετικετοποιημένο , , , , , , , , , , , , , , , , , | 15 Σχόλια

Η γνήσια διαίσθηση των παιδιών

Άρθρο δημοσιεύτηκε στις 6 Οκτωβρίου, 2011 από Νewagemama

Τα παιδιά είναι από τη φύση τους πνευματικά όντα κι αν τους δώσεις την προσοχή σου μπορούν να σου μιλήσουν για τις λεπτές και αδιόρατες ενέργειες μιας άλλης διάστασης. Είτε πιστεύεις στην ύπαρξη αυτής της διαστασης είτε όχι, μπορεί να είναι ιδιαίτερα ενδιαφέρον να ακούσεις όσα έχουν να σου πουν. Τα μικρά παιδιά είναι πολύ καλά συντονισμένα με τη διαίσθησή τους, επειδή δεν έχουν ακόμα βυθιστεί μέσα στην «πραγματικότητα» και συχνά ακούν και βλέπουν πράγματα που εμάς μας διαφεύγουν.

Στα πέντε της χρόνια η Χάιντι έλεγε ότι οι άνθρωποι έχουν γύρω τους χρωματιστά σύννεφα από φως. Σε ηλικία τεσσάρων ετών η Ρόζα είχε δύο φανταστικούς φίλους που την κρατούσαν από το χέρι όπου κι αν πήγαινε. Τους είχε δώσει παράξενα ονόματα που η μαμά της ανακάλυψε αργότερα ότι ήταν υπαρκτές γαλλικές λέξεις.

"Eσωτερική ομορφιά" από την Julie Fein

Ο Ελιοτ στα τεσσεράμισι χρόνια του είπε στον μπαμπά του: «Ο Ασπρος Αετός μού έμαθε να αιωρούμαι. Είναι πολύ απλό. Κοίτα ένα μέρος στον ουρανό, στείλε τις σκέψεις σου μέσα απ΄ αυτό και θα αιωρηθείς». Στα πέντε του ο Ράϊντερ είπε στη μαμά του: «Ολοι μας έχουμε δίπλα μας έναν άγγελο».

Μέχρι τα έξι τους χρόνια περίπου τα παιδιά είναι εναρμονισμένα με τον πνευματικό κόσμο και με πράγματα αθέατα και ανείπωτα. Συνήθως χάνουν την επαφή τους μ΄ αυτά μόλις αρχίσουν το σχολείο και εκτεθούν στον παραδοσιακό τρόπο σκέψης και στις λογικές διεργασίες. Μέχρι τότε είναι πολύ ικανά να συντονίζονται με τις σκέψεις  μας.

Για παράδειγμα, η Μαρία, μητέρα τριών παιδιών, σκεφτόταν μια μέρα για το θάνατο κι αναρωτιόταν ποια άλλη λέξη μπορούσε να χρησιμοποιήσει αντί του πέθανε.  Εκείνη τη στιγμή ακριβώς, η μικρή της κόρη Λώρα, μπήκε στο δωμάτιο και είπε: «Θα μπορούσες να πεις έφυγε μαμά». Αυτό την έκανε να προσέξει την ικανότητα που είχει η κόρη της να διαβάζει τη σκέψη της, αφού δεν είχε πει ούτε μια λέξη δυνατά.

Τσαχπινιά και πνευματικότητα από την Camilla Costa

Τα παιδιά έχουν μια ιδιαίτερα ανεπτυγμένη διαίσθηση. Μπορούν να νιώσουν την ενέργεια και τις δονήσεις των άλλων. Μερικές φορές απλά και μόνο βλέποντας κάποιον μπορεί ένα παιδί να αρχίσει να κλαίει δυνατά. Απομακρύνεται για να τον αποφύγει και παρόλο που δεν μπορεί να εξηγήσει με λόγια το γιατί, νιώθει την ενέργεια που εκπέμπει αυτό το άτομο και θέλει να κρατηθεί μακριά. Πάντοτε να εμπιστεύεσαι αυτό το ένστικτο του παιδιού σου.

Μερικά παιδιά ξέρουν ήδη βαθιές πνευματικές αλήθειες χωρίς να τις έχουν διαδαχτεί ποτέ. Η Τζόντι, τεσσάρων ετών, είπε στον άρρωστο παππού της: «Οταν πεθάνεις παππού, απλά θα πας σε κάποιο άλλο μέρος». Ενας τρόπος να εκτιμάς τη θεϊκή φύση του παιδιού σου είναι να αναγνωρίζεις την πνευματική του γλώσσα και να σέβεσαι την ικανότητά του ν΄ αντιλαμβάνεται πράγματα που εσύ δεν μπορείς τόσο εύκολα να συλλάβεις με το νου.

Πηγή: Judy Ford, Wonderful ways to love a child (Conari press, 1995). Στα ελληνικά, Υπέροχοι τρόποι να αγαπήσεις ένα παιδί, εκδόσεις Δυναμική της επιτυχίας.

Δες ακόμη: Το ισχυρό πνεύμα των παιδιών

Άρθρο δημοσιεύτηκε σε Ζωή εδώ | Ετικετοποιημένο , , , , , , , , , , , , , , , , , , , | 10 Σχόλια

Γη και θάλασσα

Άρθρο δημοσιεύτηκε στις 3 Οκτωβρίου, 2011 από Νewagemama

«Η γη κι η θάλασσα μητέρα ενώνουν τους ανθρώπους» – Τίτος Πατρίκιος

Μια ανάρτηση αφιερωμένη στις μάνες και στους πατεράδες που αποχαιρετούν, με ανάμικτα συναισθήματα χαράς και φόβου,  τα παιδιά τους που φεύγουν από την οικογενειακή εστία για σπουδές ή δουλειά, ανοίγοντας πια τα δικά τους φτερά:

"Ελευθερία" από την πολυαγαπημένη Josephine Wall, που αγκαλιάζει με τα έργα της άλλη μια ανάρτηση αυτού του ιστολογίου.

Α, μητέρα, το ‘ξερες πως εμείς διαβάζαμε ως το πρωί
ξεχνώντας κι αγνοώντας το γιατρό
που δίπλωνε αργά τ΄ακουστικά του κι έλεγε:
«Ο ύπνος προ του μεσονυκτίου έχει διπλή αξία».
Κι ύστερα ανάβοντας το ακτινογραφικό μηχάνημα ξανάλεγε:
«Ανάπαυση, προπαντός ανάπαυση και ψυχική ηρεμία».
Το ‘ξερες και δε μίλαγες.
Μόνο αγρυπνούσες
περιμένοντας να σβήσει η λουρίδα του φωτός και του καπνού
που γλίστραγε κάτω από την πόρτα μας.
Μητέρα μητέρα
στο βάθος ήξερες πως δεν θα υπάρχει ανάπαυση
ήξερες πως το βλέμμα μας  σ΄εγκαταλείπει
γλιστρώντας πίσω από τους ώμους σου
όταν μας αγκάλιαζες κι όταν δεν μας αγκάλιαζες.
Το’ ξερες πως θα φύγουμε,
πως θα φεύγουμε.

 Ακουγες για τη θάλασσα και τη στεριά
σωπαίνοντας κι απορώντας που  άλλοι
γυρίζανε νωρίς και φρόνιμα τα βράδια
να φάνε όλοι μαζί την οικογενειακή τους σούπα.
Α, πώς τους ζήλευες χωρίς να τους αγαπάς
κι έκλεινες σιγανά σε δυο αγκύλες πίκρας το χαμόγελό σου
κοιτάζοντας κρυφά να μη σε δούμε και θυμώσουμε
(…….)
Φοβόσουν και χαιρόσουν
την άπληστη ματιά μας που κάθε μέρα ανακαλύπτει και ξανακερδίζει
ζώντας την ιστορία του κόσμου από την αρχή.
Μητέρα, μητέρα που κρεμιόσουν απ΄ το μπαλκόνι όταν αργούσαμε
κι αγνάντευες το δρόμο
μέσα στην αγάπη μας
πέρα απ΄ την αγάπη μας
είναι μια άλλη αγάπη
άγρια κι αφίλιωτη και τρυφερή
με τη μούρη γδαρμένη, ματωμένη
απ΄ το κυνηγητό και τα συρματοπλέγματα
π΄ ουρλιάζει και πεινάει για μέλλον.

Πηγή: Τίτος Πατρίκιος, «Γη και θάλασσα» (αποσπάσματα), Ποιήματα 1943-1953, εκδόσεις Κέδρος. Διαβάστε εδώ μια σχετικά πρόσφατη συνέντευξη του ποιητή που μιλάει με αφοπλιστικότητα  για την αξία της ποίησης και την αληθινή της θέση στη ζωή μας κι εδώ ορισμένα από τα έργα του.

Άρθρο δημοσιεύτηκε σε Ζωή εδώ, Μαμαδίστικα | Ετικετοποιημένο , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , | 4 Σχόλια

Ενα παιδί σαν κι εσένα

Άρθρο δημοσιεύτηκε στις 30 Σεπτεμβρίου, 2011 από Νewagemama

Η Αργυρώ γελάει, η Αργυρώ τραγουδάει.
Η Αργυρώ στα χέρια του μπαμπά πετάει,
η Αργυρώ κάνει κούνια και χαμογελάει.
Η Αργυρώ είναι καλή, η Αργυρώ είναι πονηρή,
η Αργυρώ είναι χαρούμενη, η Αργυρώ είναι λυπημένη.
Η Αργυρώ χορεύει, η Αργυρώ ιππεύει.
Η Αργυρώ στη θάλασσα κοίτα πώς κολυμπάει,
η Αργυρώ στα βράχια κρύβεται και μας γελάει.

 Η Αργυρώ κρύβεται η πονηρή!
Η Αργυρώ φανερώνεται με δυνατή φωνή.
Η Αργυρώ είναι άγρια και θυμωμένη,
η Αργυρώ είναι περήφανη κι ευχαριστημένη.
Η Αργυρώ τσαλαβουτάει, η Αργυρώ στριφογυρνάει.
Η Αργυρώ από το αυτοκίνητο μας χαιρετάει.
Η Αργυρώ μες το μουσείο βόλτα πάει.
Η Αργυρώ λύνει σωστά την άσκηση,
η Αργυρώ τη λύνει λάθος.

Η Αργυρώ νιώθει αδύναμη και κλαίει,
η Αργυρώ νιώθει δυνατή και τίποτα δεν λέει (……)
Η Αργυρώ με πινέλα χαίρεται να ζωγραφίζει
κι ύστερα τις ζωγραφιές πετά ή τις χαρίζει.
Η Αργυρώ το σκοτάδι νιώθει γύρω της και το φοβάται,
αγκαλιές θέλει για να ζεσταθεί
και παραμύθια για να κοιμηθεί.

Αυτή είναι η Αργυρώ:
ένα παιδάκι σαν εμένα
ένα παιδάκι σαν κι εσένα.

Πηγή: Τζιν Γουίλλις, Η Αργυρώ γελάει, σε απόδοση Φ. Μανδηλαρά, εκδόσεις Πατάκη. Το απόσπασμα με τον τίτλο «η φίλη μας η Αργυρώ» περιλαμβάνεται στο βιβλίο της γλώσσας για τη Γ΄ Δημοτικού. Οι φωτογραφίες (από πάνω προς τα κάτω)  είναι των Elrjah Schaffer, cap001 και Dottie Mae, flickr.

Άρθρο δημοσιεύτηκε σε Της καρδιάς | Ετικετοποιημένο , , , , , , , , , , , , , , | Σχολιάστε

Πώς μαθαίνεται η αγάπη

Άρθρο δημοσιεύτηκε στις 27 Σεπτεμβρίου, 2011 από Νewagemama

Tι ζητάει ένα παιδί από τη μαμά και τον μπαμπά του και προσπαθεί με κάθε τρόπο να τους το πει:

Μάθε με ν΄ αγαπώ και να νοιάζομαι για μένα
δίνοντάς μου πρώτα εσύ το καλό παράδειγμα.
Θ΄ ακολουθήσω όλες σου τις κινήσεις
για ν΄ αναπτύξω μια υγιή σχέση φροντίδας του εαυτού μου.

Δίνε μου την προσοχή σου συχνά
παίρνοντας χαρά από την ύπαρξή μου.
Θα μεγαλώσω γνωρίζοντας πως είμαι μοναδικός
και θα βοηθώ τους άλλους να νιώθουν το ίδιο.

Ακουγέ με και νιώθε με με αγάπη,
κρατώντας ανοιχτή την καρδιά και την αγκαλιά σου.
Θα ξέρω πως με προσέχουν και με ακούν
και θα γίνω καλός ακροατής όταν μεγαλώσω.

Δείχνε μου τακτικά πως μ΄ αποδέχεσαι
και μίλα μου για τις αρετές και τις χάρες μου.
Θα γνωρίζω πως είμαι σημαντικός
και θα μάθω ν΄ αναγνωρίζω και τις αρετές των άλλων.

Γέλα κι έλα να παίζουμε μαζί συχνά
με τρυφερότητα και αυθορμητισμό.
Θα μάθω πως η χαρά είναι ζωτικό κομμάτι της ζωής
κι είναι όμορφο να τη μοιράζομαι με τους ανθρώπους.

Βοήθησέ με να αναγνωρίσω την αξία της πειθαρχίας
και διόρθωνέ με με αγάπη όταν χρειάζεται.
Θ΄ ακολουθήσω το δρόμο της αξιοπρέπειας
χάρη στον αυτοσεβασμό που μου δίδαξες.

Δώσε μου ζωτικό χώρο για ν΄ αναπτυχθώ,
να κάνω λάθη και να αποκτήσω το θάρρος της γνώμης μου.
Θα μάθω να είμαι ανεξάρτητος
και να εμπιστεύομαι την κρίση και τη διαίσθησή μου.

Κράτα για σένα ζωντανή τη φλόγα της μάθησης
βρες το κουράγιο να κυνηγήσεις τα όνειρά σου.
Θα «κολλήσω» κι εγώ απ΄ τον ενθουσιασμό σου
και με έμπνευση θ΄ ακολουθήσω τα χνάρια σου.

Ζήσε έντιμα κι αυθεντικά
υπηρετώντας υψηλές αρχές και αξίες.
Θα μάθω μέσα από τις εμπειρίες σου
και θα επιλέξω να ζω με ακεραιότητα

Δίδαξέ μου την ομορφιά της προσφοράς
και την αποδοχή της διαφορετικότητας.
Θα γίνω γενναιόδωρος κι ανυχτόμυαλος
άξιος ν΄ αγκαλιάσω όλους τους δρόμους της ζωής

Επικέντρωσε την ενέργειά σου σε ό,τι καλό συμβαίνει,
κράτα ζωντανή την πίστη σου στις δύσκολες στιγμές.
Θα μάθω να είμαι δραστήριος κι αισιόδοξος
τιμώντας με ευγνωμοσύνη κάθε καινούργια μέρα

Αγάπα με γι΄ αυτό που αληθινά είμαι χωρίς προϋποθέσεις
με τις καλές και τις δύσκολες πλευρές μου.
Θα ξέρω πως είμαι αξιαγάπητος
και θα μπορώ να φέρνω περισσότερη αγάπη στον κόσμο.


Πηγή: Από το βιβλίο της Diana Loomans  What all children want their parents to know (Kramer/New world library, 2005), σε δική μου  ερασιτεχνική μετάφραση.


Άρθρο δημοσιεύτηκε σε Μαμαδίστικα, Της καρδιάς | Ετικετοποιημένο , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , | 2 Σχόλια

Μόνο η αγάπη μένει…

Άρθρο δημοσιεύτηκε στις 22 Σεπτεμβρίου, 2011 από Νewagemama

Οταν ήμουν ακόμα μαθήτρια, είχαν κάνει θραύση κάτι σκιτσάκια που δημοσίευαν τακτικά οι εφημερίδες της εποχής με θέμα «αγάπη είναι….» (στο κενό συμπληρώστε κάτι νόστιμο, λυρικό, ρομαντικό κλπ). Μ΄ άρεσε τότε να τα μαζεύω και να τα κολλάω σ΄ένα λεύκωμα. Αργότερα τα σκιτσάκια αντικαταστάθηκαν από όμορφες φράσεις, γνωμικά  και αποφθέγματα, που επιμελώς κατέγραφα στο αγαπημένο μωβ τετραδιάκι μου, το οποίο φύλαγα μακριά από αδιάκριτα βλέμματα.

Με απογειώνει η αφοπλιστική ομορφιά των έργων της Sascalia που στολίζουν την ανάρτηση!

Θυμάμαι λοιπόν να κάνω το εξής: όταν είχα τους εφηβικούς καημούς και τις νεανικές μου στεναχώριες, κατέφευγα  στη συλλογή μου από γνωμικά για την αγάπη και τα διάβαζα όλα μαζί. Μετά ανάσαινα βαθιά και τα ξαναδιάβαζα (φαινόταν από τότε η «λόξα», δεν φαινόταν;). Να σας πω ένα μυστικό; Το ίδιο έκανα και χτες, γιατί ό,τι κάνεις από μικρός σ΄ακολουθεί μια ζωή! Σαν να μου φάνηκε ότι ένιωσα λίγο καλύτερα, σαν να γλύκανα αυτή την αίσθηση οργής και απελπισίας που πλανάται στην ατμόσφαιρα, σαν να ξεχάστηκε λίγο ο νους και να ηρέμησε λιγάκι η ανήσυχη καρδιά…

Μοιράζομαι μαζί σας 20 διαμαντάκια της συλλογής μου, μαζί με υπέροχα έργα της Sascalia, και σας παροτρύνω να τα αγκαλιάσετε κι εσείς. Ξέρω πως πολλοί θεωρούν γραφικά  και απλοϊκά αυτά τα μέσα, αλλά εγώ πιστεύω πως  ό,τι μας εμπνέει και μας ενθαρρύνει, έστω και προσωρινά, βοηθάει να απαλύνουμε την ένταση του πόνου και να αλαφρώνουμε λιγάκι το φορτίο μας:

1. «Αν δεν αγκαλιάσεις τον εαυτό σου πρώτα, μην περιμένεις να το κάνει άλλος. Αγάπα τον άνθρωπο γιατί είσαι εσύ…» Νίκος Καζαντζάκης

2. «Aγάπη είναι να ραγίζω
όταν εσύ θα νιώθεις πόνο
κι όταν με βλέπεις να ματώνω
να κλαις με αναφιλητά» – Λευτέρης Παπαδόπουλος

3. «Αγάπη είναι ο μόνος τρόπος για να σε φέρω ομαλά πίσω στον εαυτό σου» – Αντ.  Σαιν Εξυπερύ

4. «Ν΄ αμφιβάλλεις αν τ΄ άστρα είναι φωτεινά. Ν΄ αμφιβάλλεις αν ο ήλιος κινείται. Ν΄ αμφιβάλλεις αν υπάρχει αλήθεια ή ψέμα. Μα ποτέ μην αμφιβάλλεις για την αγάπη μου» – Ουίλλιαμ Σαίξπηρ

5. «Η αγάπη είναι το φάρμακο  για την  περηφάνεια  και την  αυταρέσκειά μας, ο γιατρός όλων των ατελειών μας» – Τζελαλεντίν Ρουμί

6. «Αληθινή αγάπη δεν είναι αυτή που αντέχει στο μακροχρόνιο χωρισμό, αλλά εκείνη που αντέχει στη μακροχρόνια οικειότητα» – Χ.  Ρόουλεντ

7. «Θέλω με σένα να κάνω αυτό που η άνοιξη κάνει στα δέντρα της κερασιάς» – Πάμπλο Νερούδα

8. «Δεν υπάρχουν άσχημες αγάπες, ούτε ωραίες φυλακές» – Βενιαμίν Φρανγκλίνος

9. «Δεν είναι η αγάπη που κάνει τον κόσμο να γυρίζει. Η αγάπη κάνει το γύρισμα να αξίζει τον κόπο» – Franklin P. Jones

10. «E, παιδί, φέρε κρασί, φέρε νερό, φέρε ανθισμένα στεφάνια! Θέλω με την αγάπη να παλέψω!» – Ανακρέων

11. «Το μεγαλύτερο δώρο που μπορούμε να προσφέρουμε σε κάποιον που  αγαπάμε είναι να του δώσουμε να καταλάβει πως τον δεχόμαστε όπως ακριβώς είναι» – Φ. Σαμπέο

12. «Η αγάπη προσφέρεται πάντα σαν δώρο, ελεύθερα, πρόθυμα, απροσδόκητα. Προσφέρεται ακόμα κι όταν οι άλλοι δεν την αναγνωρίζουν και δεν την εκτιμούν. Δεν αγαπάμε για να μας αγαπήσουν, αγαπάμε γιατί έτσι νιώθουμε» – Λεό Μπουσκάλια

13. «Ο καλύτερος τρόπος για να γνωρίσεις το Θεό είναι ν΄αγαπάς περισσότερο»  – Βίνσεντ Βαν Γκογκ

14. «Οσο περισσότερο το σκέφτομαι τόσο πιο πολύ είμαι σίγουρος πως δεν υπάρχει μεγαλύτερη τέχνη από το αγαπάς τους ανθρώπους» – Βίνσεντ Βαν Γκογκ

15. «Λίγοι από μας μπορούν να κάνουν μεγάλα έργα. Ολοι όμως μπορούμε να κάνουμε μικρά πράγματα με πολύ αγάπη» – Μητέρα Τερέζα

16. «Αποφάσισα να παραμείνω αφοσιωμένος στην αγάπη. Το μίσος είναι ένα ασήκωτο βάρος»- Μάρτιν Λούθερ Κιγκ

17. «Ολοι μας έχουμε τις παραξενιές μας και ζούμε μ΄αυτές. Οταν βρούμε κάποιον του οποίου η παραξενιά είναι συμβατή με τη δική μας, ενώνουμε τις παραξενιές μας σε μια αμοιβαία παραξενιά που την ονομάζουμε αγάπη» – Dr Seuss

18. «Αγάπη μου, αν πρόκειται να ζήσεις 100 χρόνια, θέλω να ζήσω 100 χρόνια παρά μία μέρα, για να μην αναγκαστώ ποτέ να ζήσω χωρίς εσένα» –  Α.Α. Milne

19. «Σ΄ αγαπάω όχι μόνο γι΄ αυτό που είσαι, αλλά γι΄αυτό που εγώ γίνομαι όταν είμαι μαζί σου» – Roy Croft

20. » Η αγάπη τα πάντα ανέχεται, στα πάντα εμπιστεύεται, τα  πάντα ελπίζει, τα πάντα υπομένει» – Απόστολος Παύλος, Α΄επιστολή προς Κορινθίους.

Aν με ρωτήσετε αυτή τη στιγμή ποιο από τα 20 διαμαντάκια προτιμάω, ψηφίζω το 1 και το 4,  Καζαντζάκη και Σαίξπηρ δαγκωτό, γιατί μ΄αγγίζουν κατευθείαν στην καρδιά η σοφία και ο λυρισμός τους! Για πείτε μου κι εσείς αγαπημένες και αγαπημένοι ψηφιακοί φίλες και φίλοι, ποια προτιμάτε κι εσείς…Περιμένω! 

Άρθρο δημοσιεύτηκε σε Ζωή εδώ | Ετικετοποιημένο , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , | 24 Σχόλια

Φθινοπωρινή σπορά

Άρθρο δημοσιεύτηκε στις 19 Σεπτεμβρίου, 2011 από Νewagemama

«Υπέροχο φθινόπωρο! Αν ήμουν πουλί θα πετούσα γύρω από τη γη αναζητώντας διαδοχικά φθινόπωρα…»      –       George Elliot

"Φθινοπωρινή βροχή" από τον Dyversions, Flickr

Η αύρα του φθινοπώρου είναι απαλή και υγρή, χαμηλόφωνη και αργή, σαν τις σταγόνες από το πρώτο δειλό πρωτοβρόχι, που καταλαγιάζουν την έξαψη και την εξωστρέφεια του καλοκαιριού. Η φθινοπωρινή αγκαλιά είναι θερμή και μοναχική μαζί. Σε φορτίζει μ΄ εκείνο το ασύμβατο μίγμα από θλίψη και χαρά που φέρνουν οι αντιφάσεις της ζωής. Σαν να αποχαιρετάς έναν καρδιακό φίλο που φεύγει ευχαριστημένος για κάπου μακρινά κι αγαπημένα και – την ίδια στιγμή – ενώ χαίρεσαι γι΄αυτόν, εύχεσαι να γύριζες το χρόνο πίσω και να μην έφευγε ποτέ… Κάθε τέτοια εποχή, θυμάμαι από παιδί τον εαυτό μου – ανάλογα με την ηλικία του κάθε φορά – να ψάχνεται, να κρύβεται στο «κρυσφύγετό» του, να αναρωτιέται και να σχεδιάζει το μέλλον.

"Moναχικό πουλί" από benlove79, flickr

Από τις στιγμές αυτές ανακαλώ μια αίσθηση επιβράδυνσης του χρόνου. Ενιωθα με τον τρόπο μου το πέρασμα από το ανέμελο σκόρπισμα του καλοκαιριού στο αποτράβηγμα του φθινοπώρου με περισυλλογή και ενδοσκόπηση. Μια διαδικασία που μου φέρνει στο νου την οικεία, από τα παλιά αναγνωστάρια του Δημοτικού, εικόνα του γεωργού που οργώνει και σπέρνει τα χωράφια του για να ΄χει σοδειά όταν  έρθει η ώρα. Ετσι κι εμείς, σαν πλάσματα της φύσης και της ζωής, κάθε τέτοια εποχή ακολουθούμε τους αρχέγονους ρυθμούς της μοναχικής μας ύπαρξης: στρεφόμαστε εσωτερικά, συντονιζόμαστε με τις βαθύτερες μελωδίες μας και φυτεύουμε τους σπόρους που, σταδιακά, θα αναπτυχθούν και  θα δώσουν καρπούς.

" Nεαρά βλαστάρια", από τον Monstanto, Flickr

Είτε το αναγνωρίζουμε είτε όχι, όλοι μας περνάμε τη φάση της σποράς και της συλλογής των καρπών στη ζωή μας. Ισως αυτό το φθινόπωρο θα μπορούσαμε να είμαστε πιο συνειδητοί στην επιλογή των σπόρων – στόχων που θα φυτέψουμε :

· Αν επιθυμούμε μια πιο θερμή σχέση με τα παιδιά μας ας φυτέψουμε τους σπόρους της αποδοχής, της ανάλαφρης επικοινωνίας, του μοιράσματος στο παιχνίδι και την καθημερινότητα, ό,τι νιώθουμε πως θα μας φέρει πραγματικά πιο κοντά στα αγαπημένα πρόσωπα.

· Αν αντιμετωπίζουμε προβλήματα υγείας είναι ευκαιρία να κινηθούμε προς έναν πιο υγιεινό τρόπο ζωής με άσκηση, σωστή διατροφή, περισσότερο γέλιο.

· Αν έχουμε ανοιχτά θέματα στις σχέσεις μας,  ίσως ήλθε η στιγμή να φυτέψουμε στην καρδιά μας τους σπόρους της συγχώρεσης και της απελευθέρωσης από τα λάθη του παρελθόντος.

Σε κάθε περίπτωση, ας είμαστε παρόντες και συνειδητοί στην επιλογή των στόχων μας, γιατί «ό,τι σπείρεις, θα θερίσεις».

Άρθρο δημοσιεύτηκε σε Ζωή εδώ | Ετικετοποιημένο , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , | 11 Σχόλια