Πλησιάζουν τα πρώτα γενέθλια του μπλογκ και έχω μπει σε μια διαδικασία απολογισμού, «ξεσκονίζοντας» με αγάπη τις πρώτες μου αναρτήσεις. Κατά τη διάρκεια της …ηλεκτρονικής φασίνας ξαναδιάβασα το κείμενο αυτό, και δεν σας κρύβω πως συγκινήθηκα. Ξαναβρήκα για λίγο την επαφή με τον εφηβικό μου εαυτό, αυτόν που – αν και δραματοποιούσε τα πάντα – είχε μέσα του πολύ στέρεη την πεποίθηση ότι όλα τα ενδεχόμενα είναι πιθανά, ότι τα πάντα μπορούν να συμβούν, πως όλες οι πόρτες της ζωής περιμένουν να τις ανοίξεις.
Αλλαξε με το πέρασμα του χρόνου η πεποίθησή μου αυτή; Στην πραγματικότητα όχι (εξ ου και το άλλο αγαπημένο κείμενο Παράθυρο ανοιχτό στο αναπάντεχο). Εχω όμως πια γνώση των περιορισμών που φέρνουν οι επιλογές μου, χαμογελάω στωϊκά απέναντι στη ματαίωση γιατί νιώθω ότι κρύβει πίσω της μια άλλη πτυχή της αλήθειας, κουνάω το κεφάλι με συγκατάβαση στην καθημερινότητα και αφουγκράζομαι την εσωτερική μου φωνή πίσω από τα γεγονότα. Ισως όλο αυτό να είναι η δική μου εκδοχή για την ωριμότητα, ίσως η μητρότητα φιλτράρει έτσι κι αλλιώς τα πάντα, ίσως κάπως έτσι να πορευόμαστε όλοι μέσα στο χρόνο, ψάχνοντας να βρούμε την ισορροπία ανάμεσα σ΄ αυτό που ζούμε και σ΄αυτό που ονειρευόμαστε. Οπως και να’ χει, αναδημοσιεύω το αγαπημένο κείμενο με κάποιες αλλαγές, για να το μοιραστώ και πάλι μαζί σας.
Μια γλυκιά θαλπωρή με "Ροζ τριαντάφυλλο" από τον Fred Seghetti, flickr
Αυτό το δωμάτιο αισθάνομαι πως μ΄ αγκαλιάζει σαν απαλή κουβέρτα. Είναι το κουκούλι μου, το καταφύγιό μου. Βαμμένο στο ίδιο ροζ χρώμα όπως τότε που ήμουν 11 ετών. Εκτοτε, κάθε δυο-τρία χρόνια το φρεσκάρω και το ίδιο τρυφερό μπομπονιερί ροζ παραμένει στους τοίχους για να με παρηγορεί και να με ανακουφίζει.
Οποτε τα βρίσκω σκούρα, αφήνω για λίγες ώρες διαμέρισμα, άντρα και παιδιά κι έρχομαι εδώ, στο πατρικό, για να χωθώ στο εφηβικό μου καταφύγιο, στα πολύτιμα δέκα τετραγωνικά αποκλειστικά προσωπικού χώρου, που παραμένει ίδιος κι απαράλλαχτος από τις πρώτες τάξεις του Γυμνασίου.
Το γραφειάκι μου είναι μπροστά στο παράθυρο. Για να κάθομαι και να βλέπω έξω, να γράφω και να με λούζει το μεσημεριανό φως, το πιο γλυκό φως της μέρας. Για ν΄ ανεμίζουν οι κουρτίνες στο πρόσωπό μου όταν ανοίγω το παράθυρο. Φαίνεται παλιό και δουλεμένο, αλλά εμένα μ΄ αρέσει. Στα συρτάρια του το ημερολόγιο, τετράδια με σημειώσεις, φωτογραφίες. Πραγματικός θησαυρός από αναμνήσεις. Βγάζω το ημερολόγιό μου κι αραδιάζω στο χαρτί ό,τι μου κατεβαίνει στο μυαλό. Αδειάζω. Τι παράξενο… Στο σπίτι μου δεν έχω έναν χώρο για να γράφω, τα πάντα είναι κατειλημμένα από τα παιδιά.
Στο τοίχους φωτογραφίες από τις εκδρομές του σχολείου με την παλιοπαρέα. Ξενοιασιά και όλες οι δυνατότητες της ζωής μπροστά μας σαν στρωμένο κόκκινο χαλί. Στα ράφια βιβλία και λούτρινα. Σκόνη πουθενά. Όλα καθαρά και φροντισμένα από τα ακούραστα χέρια της μάνας. Καμιά φορά μου φαίνεται πως η μάνα έχει πιο πολύ ανάγκη αυτό το δωμάτιο από μένα. Τη γυρίζει πίσω στο χρόνο, στην εποχή που τα παιδιά της ήταν μικρά και εκείνη νέα και «μάχιμη».
Το κρεβάτι μου με ουρανό από λευκή γάζα, το όνειρο κάθε έφηβης. Κουρνιάζω στη γωνιά πάνω σ΄ ένα σωρό από ροζ μαξιλαράκια. Τα μυρίζω κι αφήνω αυτή τη γλυκιά πιπεράτη μυρωδιά να με διαποτίσει…Αααχ, ήδη νιώθω καλύτερα, αυτό το βάρος στο στήθος σα να ΄χει λιγοστέψει.
Το σπίτι των παιδικών και εφηβικών μου χρόνων στέκει αγέρωχο, παρά τα 90 χρόνια του. Στο παράθυρο πάνω δεξιά το καταφύγιό μου.
Ο πατέρας μου θέλει να κάνει ξενώνα το δωματιάκι μου, για να φιλοξενεί τους συγγενείς του, αλλά εγώ (και η μάνα) δεν τον αφήνουμε. Θέλουμε το καταφύγιό μου να είναι για πάντα εδώ, στο πατρικό μου και να με περιμένει. Όταν με κουράζουν τα δικά μου παιδιά, όταν με βαραίνει η δουλειά, όταν κάτι μου φταίει και δεν ξέρω τι, να ΄ρχομαι εδώ. Εδώ είμαι μόνο εγώ και ο εαυτός μου. Εξω πιέζομαι να δείχνω αυτάρκης και να φροντίζω τους άλλους. Εδώ μέσα φροντίζω εμένα. Σε πέντε λεπτά συντονίζομαι με τον εαυτό μου και αποκλείω τον θόρυβο του έξω κόσμου. Τρωτή και προστατευμένη μαζί. Μέσα στο ροζ μπομπονιερί κάστρο μου.
Newagemama.com 