Newagemama.com

«To βασικό είναι να διατηρείς το βασικό ως βασικό»     –     Ανώνυμος

Εχω κουραστεί να ακούω συνέχεια συζητήσεις επί συζητήσεων για το τι «πρέπει» να κάνει η χώρα για να μη χρεωκοπήσει, για το τι «πρέπει» να κάνει ένα νοικοκυριό για να ανταπεξέλθει στην κρίση, για το τι «πρέπει» να κάνει ένας γονιός για να στηρίξει την οικογένειά του μέσα στην αβεβαιότητα, για το τι «πρέπει» να κάνει ένα παιδί της Β΄Δημοτικού για να μάθει από τα επτάμισι χρόνια του να λύνει αλγεβρικές εξισώσεις….Ο κατάλογος  των «πρέπει» δεν έχει τελειωμό, όπως και οι απόψεις και οι συμπεριφορές των ανθρώπων.

Κουράστηκα επίσης να προσπαθώ και να αναρωτιέμαι ποιο είναι το σωστό για την οικογένεια, για τον άντρα μου, για τα παιδιά, για τη δουλειά, για….για…. Δεν θέλω να μάθω τίποτα άλλο, δεν θέλω να κάνω τίποτα περισσότερο από το να υπάρχω και να αναπνέω ως μια απλή ανθρώπινη ύπαρξη που είμαι. Ναι, πιστεύω πως αυτό είναι αρκετό!

Κόκκινα παπούτσια πάνω σε φύλλα χλόης, τι άλλο να ζητήσει κανείς? Εμπνευσμένη φωτό της orangeacid, flickr

 Φυσικά για να το «αποδείξω» (…σιγά μην ξέφευγα τόσο εύκολα από τη συνήθεια να προσπαθώ να αποδείξω τα πάντα!), προσφεύγω  στο μόνιμο καταφύγιό μου, την ποίηση. Και σας παραπέμπω στα Φύλλα Χλόης του σπουδαίου Ουόλτ Γουίτμαν, που με την πανίσχυρη δύναμη των λέξεων μας θυμίζει ακριβώς αυτό: η μαγεία και η ευχαρίστηση της ζωής έρχονται μέσα από την απλότητα της στιγμής που ζούμε όταν παύουμε να προσπαθούμε, να κυνηγάμε, να αγωνιζόμαστε, να προσδοκούμε. Μια στιγμή υπέρβασης από τη ματαιότητα του αγώνα είναι η πραγματική ανάσα που χρειαζόμαστε για να συνδεθούμε ξανά με την ουσία και την αλήθεια της ύπαρξής μας.

 Υπάρχω όπως είμαι,
αυτό είναι αρκετό.
Κι αν κανένας στον κόσμο
δεν το ξέρει,
είμαι ευχαριστημένος.
Κι αν το ξέρουν όλοι,
είμαι ευχαριστημένος.
Ενας στον κόσμο το ξέρει
κι είναι ο πιο σημαντικός για μένα,
κι αυτός είναι ο εαυτός μου.
Κι αν γίνει αυτό που θέλω
σήμερα
ή μέσα σε δέκα χιλιάδες
ή σε δέκα εκατομμύρια χρόνια
με την ίδια χαρά θα το δεχτώ
και τώρα,
με την ίδια χαρά
μπορώ να περιμένω.

Το διαβάζω, το ξαναδιαβάζω, το ξαναξαναδιαβάζω και νιώθω καλύτερα. Θα το τυπώσω και θα το κολλήσω στον καθρέφτη μου για να το βλέπω κάθε πρωί.

Ισως και να το μοιράσω σε μερικούς συνανθρώπους που, σαν και μένα, αγωνιούν και τρέχουν προσπαθώντας να βρουν λύσεις για όλα, ματαίως φυσικά, γιατί «ενώ κάθεσαι ήσυχα χωρίς να κάνεις τίποτα, η άνοιξη έρχεται και το χορτάρι μεγαλώνει από μόνο του»!

«Το μόνο «πράγμα» που δεν μπορούμε ποτέ να πάρουμε αρκετό είναι η αγάπη. Και το μόνο «πράγμα» που ποτέ δεν δίνουμε αρκετά είναι η αγάπη» – Χένρι Μίλερ

Εδώ και κάμποσα χρόνια παιδεύομαι με τα ίδια πέντε κιλά, που τα παίρνω τάχιστα όταν τα βρίσκω σκούρα και τα χάνω εύκολα όταν νιώθω δυνατή και ευχαριστημένη. Κι επειδή τώρα τελευταία όλο και περισσότερο δυσκολεύομαι να νιώσω δυνατή και ευχαριστημένη, τα «αγαπημένα» μου πέντε κιλά επέστρεψαν, για να μου θυμίσουν ότι χρειάζομαι φροντίδα, «στοργή και προδέρμ».

Υποψιάζομαι πως σαν και μένα υπάρχουν πολλοί και πολλές. Για μένα αυτά τα πέντε κιλά παίζουν το ρόλο μιας ασπίδας που υποτίθεται πως με «προστατεύει» όταν νιώθω ευάλωτη συναισθηματικά απέναντι στην αβεβαιότητα και τις προκλήσεις της ζωής. Και μου κάνει καλό, πριν αρχίσω να μπαίνω σε κάθε είδους δίαιτες και γυμναστικές εν όψει του θέρους, να θυμίζω στον εαυτό μου το μήνυμα που έρχονται κάθε φορά να μου δώσουν.

Μια αίσθηση ανάλαφρου από το αγαπημένο μπλοκ farmhousestories.wordpress.com

Γι΄ αυτό μοιράζομαι μαζί σας ένα υπέροχο κείμενο του σπουδαίου δάσκαλου και συγγραφέα Αλαν Κοέν, που είμαι  σίγουρη πως θα σας αγγίξει και ίσως βοηθήσει να δείτε τα παραπανίσια ή τα λιγοστά σας κιλά με άλλο μάτι:

Ακουσα για μια γυναίκα που κάνει θαύματα με ανορεκτικούς και βουλιμικούς ασθενείς. Παίρνει σκελετωμένες γυναίκες των τριάντα κιλών από το νοσοκομείο, τις πηγαίνει στο σπίτι της όπου τις κρατάει στην αγκαλιά της, τις λικνίζει σαν μωρά, τις κοιτάζει στα μάτια και τους λέει: «Σ΄ αγαπάω, θέλω να ζήσεις…Πιστεύω σε σένα». Εχει ένα πολύ μεγάλο ποσοστό επιτυχίας, πολύ μεγαλύτερο από οποιαδήποτε άλλη ιατρική ή ψυχοθεραπευτική μέθοδο. Μ΄ αυτό τον τρόπο ξεπερνάει όλα τα διανοητικά μοντέλα και τα συστήματα πεποιθήσεων και πηγαίνει κατευθείαν στον πυρήνα της ύπαρξής μας: την προσφορά και την αποδοχή της αγάπης η οποία είναι αναγκαία για όλους μας.

Στα «Μαθήματα Θαυμάτων» μάς λένε ότι κάθε μας πράξη είναι μια έκφραση αγάπης ή ένα αίτημα για αγάπη. Όταν κοιτάξουμε πίσω απ΄ όλα μας τα προσωπεία θα δούμε ότι πολλές από τις πράξεις μας πηγάζουν από την ανάγκη μας να γνωρίζουμε ότι μας αγαπούν. Το να αγαπάμε τον εαυτό μας και ο ένας τον άλλο, όπως είμαστε, σημαίνει ότι λειτουργούμε πραγματικά σύμφωνα με τη θεϊκή μας φύση. Την επόμενη φορά που κάποιοι θα θυμώσουν μαζί σου δώσε τους αγάπη. Και την επόμενη φορά που θα χάσεις εσύ την ηρεμία σου δώσε στον εαυτό σου αγάπη. Βρισκόμαστε εδώ για ν΄ αγαπάμε. Τίποτα άλλο δεν μπορεί να μας ικανοποιήσει.

Πηγές: Αλαν Κοέν, Μια βαθιά ανάσα ζωής (στην ελληνική γλώσσα εκδ. Success Dynamics, 1996).

Δες ακόμη: 1. Η πραγματική  δύναμη, 2. Θετικές δηλώσεις για απώλεια βάρους

Στα παιδιά αρέσει
η λάσπη και ο θόρυβος
και η δημοκρατία
και ο πειραματισμός
και τα καροτσάκια  και τα φτυάρια
και οι αιώρες και τα αυτοκινητάκια
και τα τύμπανα και τα γκογκ
και οι μαγνήτες και οι καθρέφτες
και τα τηλεσκόπια και οι μεγεθυντικοί φακοί
και τα ξύλα και τα χρονόμετρα
και τα ρολόγια και οι χρονοδιακόπτες
και ο αυθορμητισμός και οι  θαρραλέοι δάσκαλοι

και οι επισκέπτες και τα τραγούδια
και τα ζώα και η άμμος και το νερό
και το να φτιάχνουν πράγματα
και οι καρύδες και τα σφυριά
και το μαγείρεμα και το ζύγισμα
και το μέτρημα και η ισορροπία
και το να νιώθουν χίλια πράγματα
και το να σκαρφαλώνουν σε δέντρα
και το να περπατάνε στη βροχή
και οι παιχνιδότοποι που φτιάχνουν τα ίδια για τον εαυτό τους
και οι ομπρέλες
και το να φτιάχνουν μόνα τους το γλυκό των γενεθλίων τους
και το ανοίγουν τρύπες και το να είναι έξω από το σπίτι (χωρίς παλτά)
και τα μαλακά πράγματα για τις ώρες που ησυχάζουν
και το να ονειρεύονται
και οι δάσκαλοι που τ΄ αγαπάνε.

Πηγή: Λαμπρίτα Γκίλμπερτ, Το παιδί αγγίζει, συνδυάζει και μαθαίνει (εκδόσεις Πατάκη,1996)

"Υπνος" από τον Mads Boedker, flickr

Εκείνη τη μαγική ώρα που τα παιδιά αποκοιμιούνται και βρίσκομαι ακόμα στο προσκεφάλι τους… Εκείνη τη μοναδική στιγμή που μόλις έχουν παραδοθεί στην αγκαλιά του ύπνου κι εγώ είμαι δίπλα τους και τα κοιτώ… Εκείνη ακριβώς τη στιγμή πιάνω εδώ και καιρό τον εαυτό μου να κάνει την ίδια σκέψη: «Θεέ μου, τι γρήγορα που μεγαλώνουν!» Ωρες -ωρες μου φαίνεται πως ακόμα και στο 24ωρο που έχει μεσολαβήσει από το προηγούμενο βράδυ έχουν αλλάξει. Σαν να έχει μεστώσει το προσωπάκι, σαν να έχουν ψηλώσει κι άλλο (και  ζητούν πια ακόμα μεγαλύτερο κρεβάτι), σαν κάτι στην έκφρασή τους να δείχνει πως αρχίζουν να αντιλαμβάνονται το πιο απαιτητικό κομμάτι της ζωής…Ναι, η παιδική αθωότητα είναι διάχυτη, αλλά εκείνη η μωρουδιακή αμεριμνησία, η  απόλυτη ύπαρξη μόνο για την τωρινή  στιγμή, η παράδοση στο «εδώ», έχουν ξεθωριάσει. Τα παιδιά μου έχουν απομακρυνθεί από τον ειδυλλιακό κόσμο των μωρών κι εγώ ακόμα δεν μπορώ να χωνέψω  πόσο μα πόσο γρήγορα κύλησε ο καιρός από τη στιγμή που ήταν μόλις 49 εκατοστά ύψος και 2, 7 κιλά βάρος.

Οταν λοιπόν ξαναδιάβασα την εισαγωγή στο βιβλίο της Ντομινίκ Σιμονέ Αχ αυτά τα μωρά, πόσα ξέρουν! δεν σας κρύβω πως δάκρυσα που  έχασα ανεπιστρεπτί  το προνόμιο της μωρομάνας. Κι όσο κι αν είναι πιο εύκολη η ζωή μου τώρα, γιατί είναι πιο ομαλή η επικοινωνία με τα παιδιά και γιατί αναπτύσσουν σιγά σιγά τους δικούς τους κώδικες,  νοσταλγώ ακόμα τις στιγμές που βυθιζόμουν μαζί τους στο μωρουδιακό σύμπαν, τόσο κοντά στην πνευματική τους πηγή, μακριά από τον κόσμο των «πρέπει» και της κοινωνίας των μεγάλων…Κι ας είχε αυτό το σύμπαν εκείνα τα ανελέητα ξενύχτια, τις λερωμένες πάνες και τα αποστειρωμένα μπιμπερό.

"Γελαστά μάτια" από την Gabriella Hal, flickr

Προσυπογράφω απόλυτα όσα γράφει η καταπληκτική αυτή Γαλλίδα συγγραφέας και εφιστώ την προσοχή σε όλες τις μωρομάνες: Νιώστε ευγνωμοσύνη και απολαύστε κάθε στιγμή, από την πιο αστεία μέχρι την πιο δύσκολη, με το μωρό σας. Σε λίγο, μα πολύ λίγο χρόνο, θα βρίσκεται μπροστά σας ένα κοτζάμ παιδί, που θα φέρει άλλα δώρα στη ζωή σας και δεν θα ξαναείναι ποτέ πια μωρό!

» Οποιος έχει την τύχη να είναι φίλος με ένα μωρό το ξέρει καλά: όπου εμφανίζεται το παιδί είναι σαν να ανοίγουν οι ουρανοί. Το μωρό είναι ένα πλάσμα γοηtευτικό και γεμάτο εκπλήξεις. Στον αναστατωμένο κόσμο μας, το μωρό είναι ένας φιλόσοφος. Μας θυμίζει αίφνης τις πραγματικές αξίες και μας ωθεί ν΄ ανακαλύψουμε ξανά την ομορφιά του ουρανού, τη βελούδινη απαλότητα ενός φύλλου, τη λάμψη ενός χρώματος. Με την «αδυναμία» του μας θυμίζει την ακατάπαυστη μάχη που δίνει ο άνθρωπος για να ξεφύγει από την πρωτόγονη κατάσταση, ξαναφέρνοντας στο νου τη μακρά αλυσίδα των εκατοντάδων χιλιάδων προγόνων του.

Το μωρό μ΄ένα χαμόγελο σβήνει τα μουτρωμένα μας προσωπεία, μας καλεί στον αυθορμητισμό και στη φρεσκάδα, μας «μιλά» για την ευτυχία που νιώθεις όταν γεύεσαι τη ζωή…

Ακούω κιόλας τους αντιφρονούντες να καγχάζουν. Ας καγχάζουν! Τόσο το χειρότερο γι΄αυτούς, αν προτιμούν να είναι ερωτευμένοι με το κάτεργο του μισθού τους  αντί με το βλέμμα του μωρού τους. Τόσο το χειρότερο αν περιμένουν να φτάσει το μωρό σε κάποια «ενδιαφέρουσα» ηλικία για να το προσέξουν. Τόσο το χειρότερο γι΄ αυτούς. Υπάρχουν ευτυχώς ακόμα αρκετοί τρελλοί κι ονειροπόλοι που θα θαμπωθούν απ΄ τη φλόγα της βρεφικής ηλικίας. Αυτοί είναι που έχουν την ευτυχία με το μέρος τους.

Σήμερα το μωρό είναι η ελπίδα μας. Μια γλυκιά εγγύηση ενάντια στην αδιαφορία. Το συναίσθημα που μας προσφέρει είναι το πιο ευγενικό μας χάρισμα. Μπορούμε να φωνάξουμε με ενθουσιασμό, χωρίς καμιά ντροπή: ΖΗΤΩ ΤΑ ΜΩΡΑ!»

Πηγή αποσπάσματος: Ντομινίκ Σιμονέ, Αχ, αυτά τα μωρά, πόσα ξέρουν,  εκδόσεις Θυμάρι.

Εδώ και κάμποσο καιρό απασχολεί τα παιδιά μου το ενδεχόμενο μήπως πεθάνω. Κάποιος συμμαθητής τους έχασε τη μανούλα του κι έτσι συνειδητοποίησαν πως η απώλεια του γονιού δεν συμβαίνει μόνο στα παραμύθια, αλλά και στην πραγματική ζωή. Αναρωτιούνται επίσης με αγωνία «πού πάνε οι μαμάδες όταν πεθαίνουν» και «πώς μαθαίνουν από κει που είναι τι κάνουν τα παιδάκια τους».

"Μαμά και κόρη" από τον paintedhouse52, flickr

Δεν σας κρύβω πως όλη αυτή η συζήτηση, φυσιολογική για μικρά παιδιά, με φόρτισε αρκετά γιατί πάτησε τα κουμπιά των χειρότερων φόβων μου: του φόβου της απώλειας των γονιών και το τι θ΄απογίνουν τα παιδιά αν φύγω από τη ζωή. Προσπαθώντας να τα καθησυχάσω και να τους εξηγήσω όσο πιο απλά μπορούσα κάποια πράγματα, ένιωσα για λίγο ανυπεράσπιστη κι ασήμαντη μπροστά στα γυρίσματα της ζωής, στη μοίρα που μας υπερβαίνει και  στην κοινή τύχη των ανθρώπων.

Αναλογίστηκα πόσο όμορφα καθησυχαστικό είναι να νιώθεις πως ακόμα είσαι –  εκτός από ενήλικας με ευθύνες  –   και παιδί, αφού υπάρχουν κάπου οι γονείς σου, που σ΄ αγαπούν και νοιάζονται για τη φροντίδα σου. Και πόσο υποστηρικτικό και απελευθερωτικό είναι να μιλάς για τους φόβους και τις αγωνίες που σε βασανίζουν με τους άλλους ανθρώπους.  Σαν να  συνεισφέρουμε  όλοι μαζί στο μοίρασμα του συλλογικού πόνου και  της κοινής αγωνίας απέναντι στο αιώνιο μυστήριο της ζωής και του θανάτου.

"Εναστρος ουρανός" από το αρχείο της Sakaya Leone

Κι όσες και όσοι παρακολουθείτε τακτικά αυτό το ιστολόγιο γνωρίζετε ότι ο ποιητικός λόγος είναι αυτός που προτιμώ για να εκφράσω τα έντονα συναισθήματα, αυτά ακριβώς που ο φλύαρος νους μας συχνά ακινητοποιεί, εκλογικεύει ή απλώς αποσιωπά. Ο Γεράσιμος Μαρκοράς είναι ένας σπουδαίος ποιητής, όχι πολύ γνωστός στο ευρύ κοινό, που στο ποίημά του «Αθώοι φόβοι» απέδωσε συγκλονιστικά το διάλογο ανάμεσα στο παιδί και τον μπαμπά, την ώρα που ανοίγουν οι καρδιές, λίγο πριν το βραδινό ύπνο, γύρω από την απώλεια της μάνας. Σας το παραθέτω και είμαι σίγουρη πως θα συγκινηθείτε βαθιά, όπως κι εγώ, από το λυρικό αυτό συνδυασμό σπαραγμού και τρυφερότητας  που μόνο ένας ποιητής μπορεί να μεταφέρει:

Παιδί: Θέλω τη μάνα.
Πατέρας: Επέταξε και στ’ άστρα πάει να ζήσει.
Παιδί: Πως τόσο μάκρος άρρωστη δυνήθηκε να σχίσει;
Πατέρας: Έχουν φτερούγες οι ψυχές.
Παιδί: Γιατί δεν τες απλώνει
τότε η δική μας, μην αυτή τρέξει τ’ αστέρια μόνη;
Πατέρας: Δεν είναι μόνη γύρω της φτεροκοπούν αγγέλοι.
Παιδί: Αν αγγελό της μ’ έλεγε, κοντά της θα με θέλει.
Πατέρας: Ω! δίχως κάλεσμα θεού, ψηλά κανείς δεν πάει.
Κοιμήσου τώρα, ησύχασε.
Παιδί: Και ποιος μου τραγουδάει;
Πατέρας: Εγώ πουλάκι μου.
Παιδί: Εσύ κλαίς.
Πατέρας: Οχι σ’ εμέ απιθώσου.
Ζάχαρη να’ναι ο ύπνος σου και μέλι τ’ ονειρό σου.
Παιδί: Νυστάζω. Από το πλάγι μου καθόλου μη σπαράξεις.
Δός μου το χέρι – σκιάζομαι μήπως και συ πετάξεις.

Χρήσιμοι σύνδεσμοι για το πώς να μιλήσουμε  στο παιδί για το θάνατο και πώς να διαχειριστούμε το θέμα της απώλειας: 1. http://www.parents.gr/forum/showthread.php?t=19353, 2. http://www.merimna.org.gr/Default.aspx?ID=89,  3. http://www.ygeiaonline.gr/index.php?view=article&catid=116:paid&id=2619:2010-02-03-08-21-54&format=pdf&option=com_content 4. http://www.ninemia.com.cy/index.php?option=com_content&task=view&id=4&Itemid=6, 5. http://portal.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_kathciv_1_04/02/2011_376730, 7. http://www.ergotherapeia.com/grief_in_childhood.html

Δεν ξέρω για σας, αλλά εγώ με τις δουλειές του νοικοκυριού δεν τα πήγαινα ποτέ καλά. Ενώ στις σπουδές και στα επαγγελματικά  μπορώ να διαχειριστώ τουλάχιστον ικανοποιητικά παράλληλες δραστηριότητες  και να ανταποκριθώ σε δύσκολες καταστάσεις με επιτυχία, πιάνω τον εαυτό μου να βρίσκεται σε απόλυτη σύγχυση μπροστά στο νεροχύτη της κουζίνας.

Ωρες ώρες μού φαίνεται τιτάνιο έργο να τακτοποιήσω το συνήθως ακατάστατο σπίτι μου, με τα παιχνίδια και τα πράγματα των παιδιών να καλύπτουν κάθε τετραγωνικό εκατοστό χώρου. Κάτι παθαίνει το μυαλό μου. Τελεία και παύλα. Οσο γι΄ αυτά τα καταπληκτικά που κάνουν πολλές μαμάδες – μαγειρεύουν, ενώ σιδερώνουν, ενώ μιλάνε στο τηλέφωνο, ενώ διαβάζουν τα παιδιά, ενώ τσεκάρουν το ηλεκτρονικό τους ταχυδρομείο, ενώ βάζουν πλυντήριο, ενώ…….- εγώ καμμία σχέση! Μέχρι που το πήρα απόφαση ότι μάλλον κατατάσσομαι στις μαμάδες του ουράνιου τόξου και πορεύομαι μ΄ αυτό όπως μπορώ στη ζωή, επιστρατεύοντας –  όσο τα οικονομικά της οικογένειας το επιτρέπουν – μια εξωτερική  βοήθεια για τις δουλειές του σπιτιού…

Οταν λοιπόν πριν από καιρό διάβασα την ανάρτηση «Εστία»,  στο πολυαγαπημένο ιστολογίο  myorama, κάτι «φτερούγισε» μέσα μου. «Κάτι τρέχει εδώ’ σκέφτηκα, «αυτή είναι μια διαφορετική  άποψη για το νοικοκυριό και τις δουλειές του σπιτιού». Με την άδεια του αγαπημένου μπλογκ αναδημοσιεύω το εξαιρετικό αυτό κείμενο.  Είμαι σίγουρη πως θα αγγίξει πολλές μαμάδες της νέας εποχής, που – όπως κι εγώ – πασχίζουν να ισορροπήσουν τη δημιουργική τους φλόγα με την ανάγκη τους για ένα όμορφο, ζεστό σπιτικό, μια αληθινή φωλιά για  όλη τους την οικογένεια!  Περιμένω με ανυπομονησία τα σχόλιά σας….

Εργο της Laura Hollick

Πριν από τρεις χιλιάδες χρόνια στην Αρχαία  Ελλάδα, υπήρχε η Εστία η θεά του σπιτιού, φύλακας της οικογενειακής  ζωής  και προστάτιδα του ιερού της. Στη θεά στρέφονταν όλες οι γυναίκες ζητώντας έμπνευση και προστασία για να μπορέσουν να μεταμορφώσουν το χώρο που ζούσαν σ΄ ένα σπιτικό άνετο και όμορφο. Ενώ όλοι οι Ολύμπιοι θεοί έχουν απεικονιστεί σε  γλυπτά, στη θεά Εστία δεν δόθηκε ποτέ ανθρώπινη μορφή.  Αντί γι αυτό, η πνευματική της παρουσία τιμήθηκε  σαν μιά αιώνια φλόγα που καίει συνεχώς γύρω από μιά κυκλική εστία.

Οι περισσότερες γυναίκες σήμερα έχουν αποκοπεί από τη σχέση με το νοικοκυριό τους  και το θεωρούν αγγαρεία.

Η Εστία δεν νιώθει χαμένη ούτε παραζαλισμένη, δεν νιώθει οτι κρέμεται από μια κλωστή.  Αντίθετα είναι σταθερή στο εξωτερικό χάος, και τη συνηθισμένη καθημερινή αταξία. Οτιδήποτε χρειάζεται να γίνει στο σπίτι μπορεί να γίνει με άνεση, ηρεμία και αγάπη. Μπορούμε να αφήσουμε συνειδητά τη θεά να λειτουργήσει μέσα από μας και να ανακαλύψουμε το ιερό μυστήριο που κρύβεται στην  καθημερινότητά μας.

Η φροντίδα του σπιτιού είναι μιά πράξη αυτοσυγκέντρωσης ισάξια με το διαλογισμό. Αν νιώθεις ότι δεν έχεις το χρόνο να διαλογιστείς, μπορείς να το κάνεις  μέσα από τις δουλειές του σπιτιού, αν τις προσεγγίσεις με σεβασμό και περίσκεψη και τότε δεν θα μεταμορφωθεί μόνο το σπίτι σου αλλά και εσύ.  Η ενασχόληση με το σπίτι είναι μια δουλειά ιερή.

Πηγή: http://myorama.wordpress.com, ευχαριστούμε πολύ!

Από τη στιγμή της γέννησής τους τα μωρά είναι δυνατά, διαισθητικά όντα. Ερχονται στο φυσικό κόσμο και ξοδεύουν τα πρώτα τους χρόνια μαθαίνοντας να ζουν σε ένα σώμα. Η μορφή τους είναι νεότερη και λιγότερο έμπειρη από τη δική μας, αλλά το πνεύμα τους είναι εξίσου ισχυρό και ανεπτυγμένο με το δικό μας. Στην πραγματικότητα, τα  παιδιά  είναι πιο ανεπτυγμένα πνευματικά από μας,  ώστε να μπορούμε να μάθουμε απ΄ αυτά.

"Spirit of flight", από την Josephine Wall

Τα παιδιά μας έρχονται στον κόσμο συνειδητοποιημένα. Ξέρουν ποια είναι και τι ήρθαν να κάνουν εδώ. Ισως,  σε κάποιο επίπεδο συνειδητότητας, γονείς και παιδιά  έχουμε κάνει μια «συμφωνία»: Ως γονείς «συμφωνήσαμε» να υποστηρίξουμε τα παιδιά μας να αναπτύξουν τη μορφή τους (μυαλό, σώμα, προσωπικότητα), και να λειτουργούν στον κόσμο. Από την πλευρά τους τα παιδιά -έχοντας ακόμα ζωντανή  τη συνειδητή επαφή  με το πνεύμα τους- «συμφώνησαν» να μας βοηθήσουν να συντονιστούμε και να συνδεθούμε εκ νεου με το διαισθητικό, αυθεντικό μας εαυτό.

"Λατρεία" από την cap001, flickr

Οραματισμός

Κάθισε άνετα, χαλάρωσε και κλείσε τα μάτια σου. Πάρε μερικές βαθιές αναπνοές  και μετέφερε τη συνειδητότητά σου σε ένα βαθύ και ήσυχο σημείο μέσα σου. Οραματίσου ότι το παιδί σου στέκεται μπροστά σου. Κοίτα το στα μάτια και νιώσε την ισχυρή οντότητα που υπάρχει μέσα του. Βίωσε με ολη σου την καρδιά  αυτή την εμπειρία και δέξου όποιο συναίσθημα, όποια ιδέα, όποια αίσθηση ή εντύπωση έρθει για το ποιο στ΄ αλήθεια είναι το παιδί σου.  Μίλησε του πηγαία και αυθόρμητα για το σεβασμό και την εκτίμηση που τρέφεις  γι΄ αυτό. Στη συνέχεια,  φαντάσου το παιδί σου να σου ανταποδίδει με το τρόπο του το σεβασμό και την εκτίμηση που νιώθει για σένα.

Αν έχεις περισσότερα από ένα παιδιά, επανάλαβε τη διαδικασία με το καθένα χωριστά. Ο οραματισμός αυτός είναι πολύ αποτελεσματικός για το άνοιγμα της αγάπης και της επικοινωνίας, ανάμεσα σε σένα και τα παιδιά σου, είτε  είναι  μωρά είτε ενήλικες.

Πηγή: Shakti Gawain & Laurel King Living in the light, a guide to personal and planetary transformation (New World Library, 1986). Στα ελληνικά: Κάνε τη ζωή σου να λάμψει, εκδόσεις Success Dynamics, 1996