Newagemama.com

«Μητρότητα δεν είναι απλώς η οργανική διαδικασία του τοκετού΄είναι η κατανόηση των αναγκών του κόσμου» – Alexis DeVeaux, ιδρυτής  του MANDRE

Όταν είδα τη φωτογραφία αυτή στο Facebook – και διάβασα ότι είναι υποψήφια για τη διάκριση «φωτογραφία της χρονιάς» – στην αρχή τα ‘χασα. Χρειάστηκα λίγα δευτερόλεπτα για να αντιληφθώ ότι η Ινδή μάνα θήλαζε εκτός από το παιδί της και ένα νεογέννητο πιθηκάκι. Αναρωτήθηκα κοιτώντας την  αν ένιωθα θαυμασμό ή λύπη. Διέκρινα την αγωνία και την ένταση της προσπάθειας στο πρόσωπο της και θυμήθηκα  κάτω από πόσο διαφορετικές συνθήκες θήλασα τα παιδιά μου.

H φωτογραφία από το site της εφημερίδας "Πρώτο θέμα"

Επιλέγω να νιώσω το θαυμασμό. Θαυμασμό για το μεγαλείο της μάνας που βρίσκει το κουράγιο να κρατήσει με το γάλα της στη ζωή ακόμα ένα πλάσμα της φύσης. Θαυμασμό για την απλοχεριά της προσφοράς που υπερβαίνει τη φτώχεια, την ανέχεια, τη δυσκολία, την κούραση. Θαυμασμό για τη γενναιοδωρία της που αγκαλιάζει  την ίδια τη φύση πέρα από την ανθρώπινη ύπαρξη. Θαυμασμό για τη δύναμη που αντλεί από την αιώνια πηγή της ζωής.

Mάλλον τα πολλά λόγια είναι φτώχεια. Προσθέτω μόνο κάτι που κράτησα από το βιβλίο της Jean Shinoda Bolen Crossing to Avalon (HarperSanFrancisco, 1995): «Μένω άναυδη από το πόσο συχνά οι γυναίκες νιώθουν με το σώμα τους, ειδικά με την περιοχή του στήθους και της καρδιάς, όταν δίνουν, αγαπούν και ανταποκρίνονται στις ανάγκες των άλλων».

«To μόνο αληθινό δώρο που υπάρχει είναι ένα κομμάτι του ίδιου μας του εαυτού»    –     Ralph W. Emerson

Mε την οικονομική στενότητα της εποχής, η αγορά των χριστουγεννιάτικων δώρων είναι πια δύσκολη υπόθεση. Γι΄ αυτό έχω να προτείνω κάτι εναλλακτικό, που θα σας φέρει πιο κοντά στα αγαπημένα πρόσωπα, χωρίς να σας ξετινάξει οικονομικά.

 Σκέψου τι είναι αυτό που απασχολεί στην καθημερινότητα τους ανθρώπους για τους οποίους νοιάζεσαι: Υπάρχει κάποιος φίλος που θέλει να διακοσμήσει εορταστικά το χώρο του αλλά δεν έχει χρόνο? Μια φίλη μανούλα που λαχταράει να βγει μια βόλτα αλλά δεν έχει κάποιον να της κρατήσει το παιδί? Ενας συνάδελφος που δεν βρίσκει άκρη με μια υπόθεσή του στο Δημόσιο που εσύ έχεις τη γνώση ή τη δυνατότητα να διαχειριστείς? Ενας αδελφός που αγόρασε καινούργιες κουρτίνες για το διαμέρισμά του αλλά δεν ξέρει να τις κρεμάσει? ΄Η μια θεία που θέλει παρεούλα για να πάει σε μια θεατρική παράσταση?

"Τόσο καλό όσο εύχεται η καρδιά σου" από τον harold.lloyd, flickr

 Πολλές παρόμοιες αφορμές  μπορείς να βρεις για να πλησιάσεις τους ανθρώπους που αγαπάς και να τους προσφέρεις το πιο ξεχωριστό και ιδιαίτερο δώρο: το δώρο του χρόνου, της γνώσης και της δημιουργικότητάς σου.

 Φέτος, αντί να ξοδέψεις χρήματα  για να  αγοράσεις κάτι υλικό, καθιέρωσε μια καινούργια «εορταστική παράδοση»:

• Φτιάξε έναν κατάλογο των ανθρώπων για τους οποίους σκόπευες να πάρεις δώρο
• Τηλεφώνησε και εξήγησέ τους την ιδέα σου. Βρείτε από κοινού αυτό που μπορείς να κάνεις για λογαριασμό τους για να τους βοηθήσεις να νιώσουν όμορφα
• Καθορίστε ημερομηνία και ώρα για να βρεθείτε και να περάσετε στη δράση

Το εναλλακτικό δώρο προσφέρει καταπληκτικές δυνατότητες: Πρώτον, ίσως απελευθερώνεις έναν αγαπημένο από κάτι που τον απασχολεί ή τον βαραίνει. Δεύτερον, δείχνεις με τον πιο χειροπιαστό τρόπο πόσο νοιάζεσαι. Τρίτον, δημιουργείς, μέσω της ουσιαστικής προσφοράς, το άνοιγμα που θα επιτρέψει στη ζωή να σου ανταποδώσει με το παραπάνω το καλό. Και τέταρτον, απoδεσμεύει και σένα τον ίδιο από τα «ψευτο-δώρα», αυτά που νιώθεις υποχρεωμένος να αγοράσεις για κάποιους, χωρίς στην πραγματικότητα να το επιθυμείς.

 Εμπρός λοιπόν για ένα  καινούργιο γιορταστικό έθιμο! Χωρίς καταναλωτισμό, εμπορικά κέντρα, πιστωτικές, άτοκες δόσεις και «πρέπει». Αλλά με νοιάξιμο,  σύνδεση, αληθινό ενδιαφέρον και χειροπιαστές κινήσεις αγάπης, τρυφερότητας και υποστήριξης.

 «Η φιλία είναι σαν την υγεία. Αντιλαμβάνεσαι την αξία της όταν κινδυνεύεις να τη χάσεις» – Charles  C.  Colton

Εχω καιρό τώρα που θέλω να γράψω ένα κείμενο για την αξία της φιλίας. Κι όπως συχνά μου συμβαίνει, άρχισα να το «ψάχνω», να βρίσκω πηγές, μέχρι και αποτελέσματα από επιστημονικές μελέτες διεθνούς κύρους που αποδείκνυαν τα οφέλη στην υγεία των ανθρώπων που έχουν φίλους! Η φλυαρία του μυαλού και η τελειομανία μου με έβαλαν σε μια διαδικασία να γράφω και να διαγράφω, αγνοώντας το πιο σημαντικό: τη φωνή της καρδιάς μου και το ίδιο μου το βίωμα που πάντα είναι η πιο αξιόπιστη πηγή για μια αληθινά όμορφη ανάρτηση.  Μέχρι που άκουσα στο τηλέφωνο τη φωνή της Αννας, πολυαγαπημένης φίλης από την Α΄ Δημοτικού, θυμήθηκα τις μπούκλες της να ακουμπάνε το θρανίο μου όπως καθόταν στη μπροστινή θέση, κι έσκισα τα χαρτιά και τις επιστημονικές μελέτες! Τι κι αν μας χώρισε η ζωή και τα 500 χιλιόμετρα Αθήνα-Βελβεντό Κοζάνης, το αίσθημα της σύνδεσης, της αγάπης, της υποστήριξης ήταν εκεί. Σα να μην πέρασε μια μέρα. Σα να μη χωρίσαμε ποτέ.

Και, αμέσως μετά, «συμπτωματικά» (χμ…., δε νομίζω), διαβάζω την ανάρτηση περί Φιλίας στο εξαιρετικό και αγαπημένο ιστολόγιο Myorama, που σε μια παράγραφο τα λέει όλα με λόγο συγκινητικό, λιτό και ουσιαστικό. Αναδημοσιεύω, με την άδειά του, το υπέροχο αυτό κείμενο για να το μοιραστούμε και να το χαρούμε μαζί ως ψηφιακοί φίλοι που είμαστε!

"Φίλοι μαζί" από τον Michael Heiss, flickr

Οταν κάποιος είναι θλιμμένος, είναι ευχάριστο να κοιμάται στη ζεστασιά του κρεβατιού του, και εκεί, όταν η κάθε προσπάθεια και η κάθε αντίσταση εξαφανίζεται, με το κεφάλι κάτω από τα σκεπάσματα να παραδίνεται ολοκληρωτικά θρηνώντας όπως τα  κλαδιά στο φθινοπωρινό αέρα. Αλλά υπάρχει ένα κρεβάτι καλύτερο από το δικό μας, γεμάτο με εξαίσια αρώματα. Είναι η φιλία. Οταν η καρδιά μας τουρτουρίζει ακουμπάμε εκεί τις σκέψεις μας και τα συναισθήματα μας, στη ζεστή τρυφερότητά της, χωρίς να διακρίνουμε τίποτα έξω, χωρίς να θέλουμε να υπερασπιστούμε τον εαυτό μας, αλλά από αυτό το θαύμα της αποδοχής, της αγάπης και της κατανόησης, παίρνουμε αμέσως δύναμη, γινόμαστε αήττητοι ξανά, και κλαίμε από χαρά που υπάρχει ένα μέρος που μπορούμε να οχυρώνουμε την εμπιστοσύνη μας.

Πηγή: http://myorama.wordpress.com, ευχαριστούμε πολύ!

 Eνα απρόσμενο διήμερο ρεπό, μακριά από οικογένεια και δουλειά, ήταν για μένα πραγματική αποκάλυψη. Μετά από πολλούς μήνες συνεχούς δραστηριότητας σε γραφείο και σπίτι, όπου ακόμα και ο υποτιθέμενος ελεύθερος χρόνος καλύπτονταν βάσει προγραμματισμού κυρίως σύμφωνα με τις ανάγκες των παιδιών, βρέθηκα απροσδόκητα χωρίς να έχω  κάτι να κάνω.

Και ενώ νόμιζα πως απλώς θα απολάμβανα επιτέλους τον ελεύθερο χρόνο και χώρο μου… ένιωσα να πλήττω αφόρητα! Αισθανόμουν άχρηστη και βαρετή, σαν μια ηλεκτρική συσκευή όταν έχει διακοπή ρεύματος.

"Γοργόνα" από την Camilla Costa

Στην αρχή τρόμαξα με το κενό. Συνειδητοποίησα πως όταν κρατάς τον εαυτό σου μόνιμα απασχολημένο, στο τέλος μπορεί και να τον χάσεις κιόλας, όπως χάνεις την επαφή με έναν αγαπημένο φίλο που έχεις καιρό να συναντήσεις. Όταν επιτέλους τον ξαναδείς, χρειάζεται χρόνος για να σπάσει ο πάγος και να νιώσεις τη σύνδεση και την αγάπη να ζωντανεύουν.

Μου πήρε  48 σχεδόν μαρτυρικές ώρες για να αρχίσω να είμαι «εγώ», ο εαυτός μου που είχα ξεχάσει ότι υπήρχε. Κατάλαβα ότι οι περισσότερες γυναίκες – και ειδικά οι μαμάδες αλλά σίγουρα όχι μόνο εμείς – έχουμε πέσει με τα μούτρα στην παγίδα της υπεραπασχόλησης. Κι έχουμε εθιστεί σ΄ αυτήν.

Οταν  αφαιρέσουμε τις δεκάδες μικρές και μεγάλες δραστηριότητες από την καθημερινότητά μας (όλα τα «πρέπει», «έχω να κάνω» κλπ) δημιουργείται ένα κενό. Απ΄ αυτό το κενό βρίσκουν την ευκαιρία να ξεπηδήσουν ο θυμός, ο πόνος, ο φόβος και  η απογοήτευση που έχουμε μαζέψει για τον εαυτό μας και τους άλλους. Μάλλον είναι προτιμότερο να γεμίζουμε το κενό με μια δουλειά  για να αποφεύγουμε το επώδυνο φορτίο των μαζεμένων συναισθημάτων. Όταν όμως σταματήσουμε να κρυβόμαστε από την αλήθεια και αντιμετωπίσουμε το φόβο και τον πόνο, τότε αρχίζουμε να νιώθουμε τη δύναμή μας. Όταν περιορίσουμε την υπεραπασχόληση μπορούμε  να αξιολογήσουμε ουσιαστικά  τι είναι πραγματικά σημαντικό και τι όχι.

Ακόμα ένα υπέροχο έργο της αγαπημένης Josephine Wall

Σε προσκαλώ να δώσεις μια ευκαιρία στον εαυτό σου. Τι θα συμβεί αν αφήσεις να μαζευτούν τα άπλυτα, αν συνοδεύσει κάποιος άλλος τα παιδιά σε μια δραστηριότητα, αν αποφύγεις μια επίσκεψη, αν δεν σιδερώσεις τις πετσέτες, αν δεν σηκώσεις το τηλέφωνο και αφιερώσεις κάποιο χρόνο σε σένα χωρίς να κάνεις τίποτα? Τίποτα.

Ισως ανακαλύψεις ό,τι κι εγώ. Η ιερότητα του εαυτού σου, η δική σου μοναδική φωνή, σε περιμένει υπομονετικά εκεί. Στο κενό.

 Τρόποι για να  ανακαλύψουμε ξανά την ομορφιά της απλότητας και της ποιότητας στις γιορτές των Χριστουγέννων και της Πρωτοχρονιάς! 

Όταν με ρώτησε η κόρη μου ποια είναι η πιο έντονη ανάμνησή μου από τα Χριστούγεννα των παιδικών μου χρόνων, αμέσως αναδύθηκε στο νου μου η εικόνα της μητέρας μου να ανάβει φωτιά, πολύ πριν ξημερώσει, στην ξυλόσομπα της κουζίνας. Ακόμα θυμάμαι την  ευωδιά από τα μυρωδάτα ξύλα που τριζοβολούσαν και την αίσθηση του παγωμένου αέρα στο πρόσωπό μου, όταν – λίγο αργότερα –  έβγαινα στο χιονισμένο δρόμο για να συναντήσω τις φιλενάδες μου – καμιά δεκαριά κορίτσια 8-10 ετών – και να πάμε για τα κάλαντα.

Ανακαλώ ένα δυνατό αίσθημα ανυπομονησίας να συναντήσω την παρέα μου, την ευχαρίστηση της σύνδεσης με την ομάδα και της συμμετοχής σε κάτι κοινό, χαρούμενο και διασκεδαστικό, καθώς περιδιαβαίναμε ακούραστα τους δρόμους του Βελβεντού σχεδόν μέχρι το μεσημέρι, τραγουδώντας και μαζεύοντας κέρματα και κεράσματα από τα φιλόξενα σπίτια.

Αν και σαν παιδί μάλλον δεχόμουν αρκετά δώρα  δεν έχει μείνει τίποτα στη μνήμη μου απ΄ αυτά. Η γλύκα των παιδικών μου γιορτών, Χριστουγέννων και Πρωτοχρονιάς,  έχει το άρωμα της οικογενειακής θαλπωρής και της σύνδεσης με τους ανθρώπους που αγαπούσα και όχι της κατανάλωσης και της προσδοκίας «για ακόμα ένα δώρο».

Γι΄ αυτό και εκνευρίζομαι όταν από τα μέσα Οκτωβρίου αρχίζει η …αντίστροφη μέτρηση για τα Χριστούγεννα και τα παιδικά τηλεοπτικά προγράμματα κατακλύζονται από ανούσιες διαφημίσεις για παιχνίδια και δώρα που, όσα κι αν αγοράσεις, όσα κι αν προσφέρεις, φαίνεται να μην είναι ποτέ αρκετά.

Τελικά τι θέλουν τα παιδιά τα Χριστούγεννα? Απλά να πάρουν περισσότερα δώρα? Κι εμείς οι γονείς τι ρόλο παίζουμε? Ψωνίζουμε, μαγειρεύουμε, δωρίζουμε, ξοδευόμαστε εξαντλητικά σε όλα τα επίπεδα, προσπαθώντας να προλάβουμε κάθε καταναλωτική προσδοκία, δική τους και δική μας?

Όταν τα δώρα, τα ψώνια, τα παιχνίδια και τα φαγητά γίνονται υποκατάστατα και όχι απλά σύμβολα αγάπης, τότε τα παιδιά συνδέουν το πόσο αγαπιούνται με τον αριθμό των δώρων που δέχονται. Κι επειδή «ό,τι κι αν πάρεις από κάτι που δεν χρειάζεσαι δεν είναι ποτέ αρκετό», όσα χρήματα κι αν ξοδέψουν οι γονείς, οι νονοί και  οι παππούδες, τα παιδιά μόλις ανοίξουν το ένα δώρο θα ψάχνουν για το επόμενο, παγιδευμένα σ΄ έναν φαύλο κύκλο ανικανοποίητου που δεν τελειώνει ποτέ.

Ηρθε η ώρα να βάλουμε ένα τέλος  σ΄ όλη αυτή την τρέλλα. Ηρθε η ώρα να επιστρέψουμε με θέρμη στην ομορφιά της απλότητας  και – γιατί όχι -της λιτότητας  των γιορτών.

Στην πραγματικότητα, το δώρο που κάθε παιδί επιθυμεί είναι να νιώσει ότι είναι άξιο ν΄ αγαπιέται κάθε στιγμή, ότι ανήκει σε ένα σύνολο που το αγκαλιάζει, το υπολογίζει, το υποστηρίζει και τιμά τη μοναδικότητά του.

Τα πολύτιμα αυτά συναισθήματα γεννιούνται και στεριώνουν όταν παιδιά και μεγάλοι μοιράζονται το γιορτινό χρόνο τους μέσα από κοινές δραστηριότητες που θρέφουν τη δημιουργικότητα, την ευγνωμοσύνη, την προσφορά και την ευχαρίστηση της σύνδεσης με τους άλλους ανθρώπους.

Να μερικές ιδέες για το πώς μπορούμε να κάνουμε αυτές τις γιορτές αληθινά διαφορετικές και ουσιαστικές:

• Κατ΄ αρχήν παίρνουμε την απόφαση να απομακρυνθούμε συνειδητά από τις καταναλωτικές υπερβολές και ενημερώνουμε για την απόφασή μας αυτή το ευρύτερο οικογενειακό, φιλικό και συγγενικό περιβάλλον ώστε να υπάρξει «συγχρονισμός».
• Περιορίζουμε δραστικά τον αριθμό των δώρων προς κάθε κατεύθυνση. Τα παιδιά θα μπορούν διαλέξουν ένα δώρο, αυτό που πραγματικά λαχταρούν περισσότερο. Εξηγούμε στα παιδιά τι επιδιώκουμε και τα προστατεύουμε από την άσκοπη έκθεσή τους στο διαφημιστικό βομβαρδισμό. Ισως χρειαστεί να τους μιλήσουμε για το ρόλο της διαφήμισης και να δώσουμε πρώτοι εμείς το καλό παράδειγμα κλείνοντας τελείως την τηλεόραση ή τουλάχιστον την ένταση της φωνής όταν έχει διαφημίσεις.
• Απελευθερώνουμε τον εαυτό μας από την υποχρέωση να κάνει τα πάντα για να είναι «όλοι ευχαριστημένοι». Εχουμε δικαίωμα να εστιαστούμε σε ό,τι μας ικανοποιεί αληθινά, σε ό,τι μας προσφέρει χαλάρωση, ξεκούραση και όμορφες στιγμές μακριά ενδεχομένως από τα εμπορικά κέντρα, τις απανωτές επισκέψεις, τα φορτωμένα τραπέζια, αν όλα αυτά μας εξαντλούν και μας αδειάζουν.

• 
• Στη θέση των παλιών συνηθειών προγραμματίζουμε κοινές δραστηριότητες με τα παιδιά: ζωγραφίζουμε μαζί  στολίδια για το δέντρο, αφήνουμε τα παιδιά να στολίσουν το δωμάτιό τους για τα Χριστούγεννα όπως θέλουν, πάμε μαζί μια χαλαρή βόλτα με τα πόδια για να θαυμάσουμε τους γιορτινούς στολισμούς, λέμε μαζί τα κάλαντα στον παππού και τη γιαγιά, παίζουμε χριστουγεννιάτικη μουσική και τραγουδάμε παρέα, διασκεδάζουμε με ένα επιτραπέζιο για όλη την οικογένεια μπροστά στο χριστουγεννιάτικο δέντρο, διαβάζουμε χριστουγεννιάτικες ιστορίες, πάμε μαζί σε μια εκκλησία με ωραία χορωδία. Το «μαζί» αυτών των στιγμών είναι το μαγικό συστατικό που θα τις κάνει αξέχαστες.
• Καθιερώνουμε νέες οικογενειακές παραδόσεις για να δώσουμε το ιδιαίτερο …οικογενειακό μας στίγμα στις γιορτές.: Μια όμορφη ιδέα είναι η «λίστα προσφοράς» που θα φτιάξουμε μαζί με τα παιδιά. Σ΄αυτήν θα καταγράψουμε τις δραστηριότητες στις οποίες  θα λάβουμε μέρος κάνοντας κάτι όμορφο και χρήσιμο για όλους, καθώς και τα πράγματα που επιθυμούμε να προσφέρουμε σε ανθρώπους που έχουν ανάγκη.
• Αλλη μια καλή ιδέα είναι να σκαρώνουμε κάθε χρόνο το «οικογενειακό στολίδι»  που θα δεσπόζει στο χριστουγεννιάτικο στολισμό του σπιτιού αντιπροσωπεύοντας τις όμορφες στιγμές που προσδοκούμε από τη νέα χρονιά. Τα στολίδια αυτά τα κρατάμε κάθε χρόνο και τα αξιοποιούμε και την επόμενη χρονια, δημιουργώντας έτσι με το πέρασμα των χρόνων μια αγαπημένη οικογενειακή συλλογή γεμάτη συναισθήματα και αναμνήσεις.

Σε κάθε περίπτωση, αν πραγματικά έχουμε την πρόθεση, πολλά καινούργια πράγματα θα βρούμε να κάνουμε. Εμπρός λοιπόν να ανακαλύψουμε ξανά την ομορφιά της απλότητας και της ποιότητας στις γιορτές των Χριστουγέννων και της Πρωτοχρονιάς!