Μαθήματα Ζωής

Άρθρο δημοσιεύτηκε στις 15 Νοεμβρίου, 2010 από Νewagemama

Ενας μπαμπάς, ο Αχιλλέας, μας ανοίγει την καρδιά του  γράφοντας, αυθόρμητα και πηγαία, για τη μέρα που ένιωσε τα πιο έντονα και αντιφατικά συναισθήματα: τη μεγαλύτερη χαρά, μιας και έβλεπε την οικογένειά του να μεγαλώνει με τον ερχομό στο σπίτι της νεογέννητης κορούλας του, και την πιο δυνατή θλίψη, με την ξαφνική απώλεια της αγαπημένης του μητέρας.

"Bροχερό ματωμένο ηλιοβασίλεμα" από τον timaz, flickr

Ητανε 23 Δεκεμβρίου του 2003..
Από το πρωί έτρεχα στην Υγειονομική επιτοπή κάτω στην Αχαρνών για να φτιάξω τα χαρτιά της μητέρας μου, που ήταν απαραίτητα, για να συνεχίσει να παίρνει ένα αναπηρικό επίδομα από την πρόνια…

Με πολύ κόπο τελικά κατάφερα να πίσω τους υπαλλήλους να στείλουν στο σπίτι μας στον Βύρωνα έναν γιατρό – γιατί η μητέρα μου δεν μπορούσε να μετακινηθεί εύκολα – να την «δεί» και να εγκρίνει την συνέχιση του επιδόματος..

Κουρασμένος, αλλά όλο χαρά, επιστρέφω στο πατρικό μου και λέω «τα καθέκαστα» στην μάνα μου – η οποία όμως καταβεβλημένη όπως ήταν δεν καταλάβαινε τι της έλεγα και κάπου «στραβομουτσούνιασε» νομίζοντας οτι θα ταλαιπωρηθεί κι’άλλο…

Από την κούραση και την παρεξήγηση νευριάζω και γω και της αντιμιλάω…Δεν πέρασε ούτε ένα λεπτό…και καταλαβαίνοντας και οι δυο οτι από παρανόηση λογοφέραμε…αρχίζουμε και ζητάμε συγγνώμη ο ένας από τον άλλο…τόσες φορές που αναγκάστηκε να επέμβει ο πατέρας μου…που ήταν παρών στο γεγονός…ώστε να σταματήσουμε…

Το μεσημέρι…έρχομαι στα ευχάριστα τώρα…τρέχω με το αυτοκινητό μου στο «Μητέρα» για να παραλάβω την γυναίκα μου και την νεογέννητη κόρη μου την Ζωή – άλλη μία γυναίκα στην ζωή μου – να σφίζουν και οι δυό από υγεία και να μου χαμογελούν τόσο πλατιά λές και διαφημίζαν την οδοντόπαστα Colgate..
Εβρεχε ο Θεός με τον Θεό εκείνο το μεσημέρι..

Τις βάζω μέσα στο αμάξι λοιπόν και κατεβαίνοντας την Κηφισίας πρός Βύρωνα…λέω στην γυναίκα μου να πάμε πρώτα από το πατρικό μου – που ήταν δύο στενά από το σπίτι μου, για να δείξουμε την μικρή μας Ζωή στην μητέρα μου – που ως γνωστόν με το κινητικό της πρόβλημα – δεν είχε καταφέρει να πάει στο μαιευτήριο να δεί το νεογέννητο…

Αχ…αυτή η βροχή άρχισε να πέφτει δυνατότερα…και μας ανάγκασε να αναβάλουμε την επίσκεψη στο πατρικό μου…Δεν χάθηκε και ο κόσμος – είπαμε με την γυναίκα μου – την βλέπει και αύριο η μητέρα μου…την Ζωή…

 Συγγνώμη παιδιά…θα σταματήσω για λίγο την περιγραφή…πρέπει να σκουπίσω ένα δάκρυ μου…

Πάμε πάλι…

«Πείνα και το μέγα έλεος»…στην μικρό δυαράκι που μέναμε…και καλά η Ζωή όλο και κάτι θα έβρισκε να φάει…εγώ και η Μαρία όμως; Επί 5 μέρες στο σπίτι έμενα μόνος…την Ευαγγελία…την άλλη κόρη που είχε και τ`όνομα της μάνας μου…την είχα παρκάρει στην αδερφή της γυναίκας μου και έτσι ήμουν ένα πραγματικό «μπακούρι»…και φυσικά δεν μαγείρευα…η μαμά να ήταν καλά…και όλο και κάτι θα έφτιαχνε στον γιόκα της..

Που είχαμε μείνει…ααα ναί…
Τρέχω λοιπόν στον «Σιώκο»…την πιό παλιά ταβέρνα του Βύρωνα…για να πάρω κανά κοψίδι και να γιορτάσουμε την πείνα μας στο σπίτι…

Με το που γυρίζω…ακούω την γυναίκα μου να μου λέει να τρέξω γρήγορα στο πατρικό μου…γιατί «κάτι» συνέβη στην μητέρα μου….
Τρέχοντας σχεδόν…φτάνω στην εξώπορτα…που ήταν ανοικτή…και με υποδέχεται η αδερφή μου έντρομη και κλαίγοντας και μου ανακοινώνει «τον θάνατο της μαμάς»…
Πιστέψτε με είναι πολύ δύσκολο να περιγράψω από δω και πέρα…και ίσως να μην σας αφορά…αλλά τα δικά μου συναισθήματα θα τα περιγράψω…

Οσο μεγαλώνει κανείς, αρχίζει και σκέφτεται τον θάνατο, έτσι και γω έβαζα στο μυαλό μου και το «δούλευα» πως κάποια στιγμή θα χάσω τους δικούς μου ανθρώπους…είναι η φύση έλεγα…

Ημουν και είμαι πολύ ευαίσθητος και νόμιζα οτι αυτό δεν θα το άντεχα ποτέ…θα κατέρρεα αν μου συνέβαινε…
Ομως όχι…εκείνη τη στιγμή – ανέλπιστα – είχα πολύ κουράγιο…λες και κάποια αόρατη δύναμη με είχε οπλίσει να αντέξω…

Μπαίνω μέσα και πλησιάζω την μητέρα μου και ήρεμα την χαιδεύω και της λέω πως όχι…όχι…άνοιξε τα μάτια σου…
Δίπλα μου όλοι κλαίγαν και γω ήρεμος της έλεγα…ευχαριστώ…ευχαριστώ για όσα πέρασα μαζί σου…

Εγώ που νόμιζα οτι θα κατέρρεα…εκείνη τη στιγμή…ήμουν ήρεμος και δυνατός και έδινα κουράγιο στον πατέρα μου και την αδερφή μου…και την δύναμη αυτή – το πιστεύω αυτό που λέω – μου την είχε δώσει η μητέρα μου..

 γράφτηκε μέσα σε εικοσι λεπτά…κι αυθόρμητα…

 τα ορθογραφικά λάθη δεν τα διόρθωσα…

Φωτογραφία από το farmhouse.wordpress.com

Ευχαριστώ πολύ τον μπαμπά Αχιλλέα για την εμπιστοσύνη του. Η μαρτυρία του  αγγίζει βαθιά, όχι μόνο γιατί αντανακλά το  αληθινό βίωμα ενός ανθρώπου, μέσα από τις αναπάντεχες συμπτώσεις που επιφυλάσσει καμιά φορά η μοίρα,  αλλά γιατί θυμίζει σε όλους εμάς τους γονείς πόσο  η στάση μας απέναντι στη ζωή είναι σημείο αναφοράς  και πηγή έμπνευσης για τα ίδια μας τα παιδιά. Κι αυτή η συνειδητοποίηση μου δίνει τη δύναμη να γίνω μαχητική και  γνήσια  δυνατή, χωρίς ταυτόχρονα να φοβάμαι ή να ντρέπομαι να φανώ ευάλωτη, για να  ανοίξω το δρόμο στις κόρες μου και να τις βοηθήσω να ζουν αληθινά, διεκδικώντας με το δικό τους αυθεντικό τρόπο «μια θέση στον ήλιο» της ζωής.

Άρθρο δημοσιεύτηκε σε Ζωή εδώ, Μαμαδίστικα, Της καρδιάς | Ετικετοποιημένο , , , , , , , , , , , , , , , , , , | 8 Σχόλια

Κλάψε παιδί μου!

Άρθρο δημοσιεύτηκε στις 11 Νοεμβρίου, 2010 από Νewagemama

«Ο χρόνος σκάβει το πρόσωπό μας, χαράσσοντας σημάδια για τα δάκρυα που δεν αφήσαμε ποτέ να κυλήσουν» Natalie  Clifford Barney

"Κλάμα", φωτογραφία του tokofrans, flickr

Θυμάμαι τον εαυτό μου σαν παιδί να κλαίω συχνά. Να κλαίω που  έχασα την κούκλα μου, να κλαίω που δεν μ΄ έπαιξε η φίλη μου, που μου έπεσε κάτω το κουλούρι μου, που τα θαλάσσωσα στο τεστ της αριθμητικής, που μου ξηλώθηκε η φούστα, που, που….. Θυμάμαι επίσης τους γονείς και γενικά τους «μεγάλους», να μου λένε ενοχλημένοι όλη την ώρα «γιατί κλαις πάλι» και «δεν υπάρχει λόγος να κλαις» κι εγώ να νιώθω ακόμη χειρότερα, προσπαθώντας να καταπιώ τα δάκρυά μου.

Φανταστείτε την έκπληξή μου όταν, στην  πρώτη δημοτικού, η δασκάλα μου- η κυρία Μαρίκα, καλή της ώρα – βλέποντάς με να κλαψουρίζω στα μουλωχτά για κάποιο λόγο στο διάλειμμα, με πλησίασε και απλά μου είπε: «Κλάψε κορίτσι μου να ξαλαφρώσεις!». Από το ξάφνιασμα ξέχασα για δευτερόλεπτα τον καημό μου. Μετά από λίγο τον ξαναθυμήθηκα και έμπηξα κάτι λυτρωτικά κλάματα, χωρίς ενοχές αφού είχα και την άδεια της κυρίας μου, που ακόμα   σήμερα ανακαλώ το αίσθημα της απελευθέρωσης και της ανακούφισης που βίωσα αμέσως μετά.

Τα θυμήθηκα όλα αυτά ξαναδιαβάζοντας ένα εξαιρετικό βιβλίο, το Connection parenting της Pam Leo, που αφιερώνει αρκετές σελίδες στη θεραπευτική δύναμη του κλάματος και των δακρύων. Η βραβευμένη συγγραφέας υπενθυμίζει σε όλους εμάς τους γονείς ότι δεν έχουμε τη δύναμη να προστατεύσουμε τα παιδιά μας από τα συναισθηματικά τραύματα. Μπορούμε όμως να  βοηθήσουμε τα παιδιά να τα θεραπεύσουν, παρέχοντάς τους ένα ασφαλές περιβάλλον για  να εκφράσουν ανεμπόδιστα τα πληγωμένα τους συναισθήματα. Αυτό που έχει ανάγκη το πληγωμένο παιδί δεν είναι η συμβουλή («την άλλη φορά να προσέχεις») ή η υποβάθμιση («δεν ήρθε και η συντέλεια του κόσμου για να κάνεις έτσι»), αλλά η τρυφερή  παρουσία του ενήλικα που είναι πρόθυμος να το ακούσει αληθινά, χωρίς καμμία κριτική, ενθαρρύνοντάς το να απελευθερώσει τον πόνο, το θυμό, την απογοήτευση.

Φωτογραφία τοy Jeremy Tatelman, flickr

Το κλάμα είναι ίσως ο πιο λυτρωτικός μηχανισμός απελευθέρωσης του πόνου. Τα δάκρυα ξεπλένουν τους καημούς της καρδιάς, επιτρέποντας σε σώμα και νου να αποβάλλουν τις ορμόνες του άγχους και να ανακτήσουν τη χαμένη ισορροπία τους. Αν σταματήσουμε τη ροή του  κλάματος – πιστεύοντας λανθασμένα ότι βοηθάμε το παιδί να νιώσει καλύτερα – επεμβαίνουμε στην αυθόρμητη  θεραπευτική διαδικασία, αφήνοντας μετέωρο μέσα του το επώδυνο συναίσθημα. Το μπλοκάρισμα αυτό παραμένει «έλκοντας» σταδιακά, με το πέρασμα του χρόνου, και άλλα ανέκφραστα συναισθήματα, δημιουργώντας μια εστία συσσωρευμένου πόνου, που μπορεί να ενεργοποιηθεί και με μια φαινομενικά  ασήμαντη αφορμή.

Γι΄ αυτό, την επόμενη φορά που το παιδί μας θα βάλει τα κλάματα, ας του προσφέρουμε μια αγκαλιά για να το «ευχαριστηθεί»! Και ας του εξηγήσουμε μετά ότι «τα δάκρυα είναι για την καρδιά ό,τι το σαπούνι για το σώμα». Ο δεσμός της αγάπης μεγαλώνει όταν τα δάκρυα μπορούν να κυλήσουν μέσα στην αποδοχή.

Πηγές:1.  Pam Leo, Connection Parenting (Wyatt- MacKenzie publishing, 2005), 2. How crying can make you healthier, http://www.independent.co.uk/life-style/health-and-families/features/how-crying-can-make-you-healthier-1009169.html, 3. http://en.wikipedia.org/wiki/Natalie_Clifford_Barney

Άρθρο δημοσιεύτηκε σε Μαμαδίστικα, Της καρδιάς | Ετικετοποιημένο , , , , , , , , , , , , , , , , , , , | 25 Σχόλια

Tα είπε όλα ο ποιητής!

Άρθρο δημοσιεύτηκε στις 8 Νοεμβρίου, 2010 από Νewagemama

 Εχω χάσει το λογαριασμό μ΄ όλα αυτά τα δισεκατομμύρια ευρώ, τα σενάρια αναδιάρθρωσης του χρέους, τα ποσοστά ανόδου και καθόδου των κομμάτων και των απανταχού χρηματιστηρίων, το εύρος των spreads, τα επιτόκια των ομολόγων, τα ποσοστά επί του ΑΕΠ και τα ελλείμματα. Απίστευτα νούμερα που υποτίθεται πως περιγράφουν «την κατάστασή μας», λες και ζούμε μέσα σε εγχειρίδια πολιτικής οικονομίας και όχι στον πραγματικό κόσμο.

"Πουλιά στη θάλασσα" έργο της αγαπημένης ζωγράφου Eddie Art.

 Απέναντι στην οικονομία των αριθμών αντιτάσσω την Οικονομία του Λόγου, που μόνο ένας Ποιητής μπορεί να προσφέρει. Την Οικονομία του Λόγου, που ζυγίζει τις λέξεις, τις διαλέγει ανάλογα με τη συναισθηματική χορδή που αγγίζουν, τις παντρεύει με την εικόνα και τις προβάλλει στη ζωή μέσα από το άγγιγμα στην καρδιά και το χάδι στο νου. Ας είναι καλά το Μετρό που στις οθόνες των σταθμών του προβάλλει αποσπάσματα από Ποιήματα του μεγάλου Νίκου Καββαδία, τιμώντας τα 100 χρόνια από τη γέννησή του. Προτιμώ λοιπόν να περιγραφεί «η κατάστασή μας» με τη γλώσσα του Ποιητή και όχι με τη γλώσσα των αριθμών:

 Μια βάρκα θέλω, ποταμέ, να ρίξω από χαρτόνι,

όπως αυτές που παίζουνε στις όχθες μαθητές.

Σκοτώνει, πες μου, ο χωρισμός;- Ματώνει, δε σκοτώνει.

Ποιος είπε φούντο; Ψέματα. Δε φτάσαμε ποτές.

 

 “Υara Yara” , από τη συλλογή Τραβέρσο (1975)

Άρθρο δημοσιεύτηκε σε Ζωή εδώ, Κοινή λογική | Ετικετοποιημένο , , , , , , , , , , , | 5 Σχόλια

Ο Νοέμβριος της θαλπωρής

Άρθρο δημοσιεύτηκε στις 4 Νοεμβρίου, 2010 από Νewagemama

Α!, μόνο μένοντας στο σπίτι του μπορεί κάποιος να νιώσει αληθινή άνεση!

                                                                                                           Τζέϊν Ωστιν

Θυμάμαι να με πιάνει κάθε τέτοια εποχή του χρόνου μια γλυκιά αίσθηση προσδοκίας. Πάντα πίστευα ότι ο Νοέμβριος είναι ένας ιδιαίτερος μήνας, που σε καλεί απαλά να ανακαλύψεις το αληθινό και πολύτιμο μέσα στην καθημερινότητά σου.

Ο καιρός είναι συχνά ψυχρός, με απότομα ξεσπάσματα ζέστης στο μέσον της μέρας. Τα φυλλοβόλα έχουν αποχαιρετίσει πολλά από τα φύλλα τους, μα είναι ακόμα απίστευτα όμορφα μέσα στη χρυσαφένια τους αίγλη. Κι αυτή η υγρή υπόλευκη πάχνη, νωρίς το πρωί και αργά το βράδυ, αγγίζει τις αισθήσεις με μια αγκαλιά που σε κάνει να ξεχνάς οριστικά τις μνήμες του καλοκαιριού και να αποζητάς τη θαλπωρή του οικείου.

 Γι΄ αυτό η ενέργεια του Νοεμβρίου είναι φιλική και εσωστρεφής ταυτόχρονα. Θέλεις το χρόνο σου να τη νιώσεις και να τη δεχτείς, όπως όταν συναντάς έναν καλοπροαίρετο παλιό γνώριμο και χρειάζεται να ανταλλάξεις μαζί του κάποιες αμήχανες πρώτες κουβέντες μέχρι να αναθερμανθεί το νήμα της σύνδεσης και να ανοίξουν οι καρδιές…

Κι έτσι, αρκετά μακριά πια από τη σαγήνη της αρχής του φθινοπώρου, επιστρέφουμε οριστικά στην αγκαλιά της Εστίας. Μας έλκει η θαλπωρή του σπιτιού μας, η γνώριμη μυρωδιά των χώρων μας, η μουσική της ρουτίνας μας, οι προσωπικές τελετουργίες που δίνουν νόημα στις στιγμές που περνάμε παρέα με τον αγαπημένο εαυτό. Ακόμη και τα μικρά παιδιά, που το καλοκαίρι απλώς δεν αντέχουν να μείνουν μέσα, την εποχή αυτή τιτιβίζουν σαν πουλάκια στη ζεστή φωλιά του δωματίου τους.

Σας καλώ λοιπόν να συγχρονιστούμε με την ενέργεια του Νοεμβρίου και να τιμήσουμε την ιερότητα της καθημερινότητάς μας μέσα στο σπίτι. Μέσα από τη φροντίδα του χώρου που μας φιλοξενεί ας συνδεθούμε με την προσφορά σε μας και στα αγαπημένα μας πρόσωπα.

Φωτογραφία της fishbed21, flickr

  • Αν έχουμε τζάκι, ας το ανάψουμε για να ψήσουμε κάστανα και να πούμε όλοι μαζί παραμύθια και ιστορίες από τα παλιά
  • Αν έχουμε κήπο ή γλάστρες με φυτά στο μπαλκόνι, ας τα περιποιηθούμε, βάζοντας φρέσκο χώμα, καθαρίζοντας τα φύλλα τους από τη σκόνη
  •  Αν έχουμε πιάνο ή άλλο μουσικό όργανο ας διοργανώσουμε μια βραδιά με αγαπημένα τραγούδια, από ρετρό μέχρι παιδικά για να χαρούμε όλοι μαζί
  • Αν μας αρέσουν τα επιτραπέζια, ας παίξουμε ένα «παλιομοδίτικο» κλασσικό παιχνίδι, όπου να συμμετέχουν όλοι, μικροί και μεγάλοι
  • Αν αγαπάμε τη ζεστή σοκολάτας (εγώ πρώτη!) ας προμηθευτούμε μια κορυφαίας ποιότητας και ας την απολαύσουμε αργά και συνειδητά, εκτιμώντας σε κάθε γουλιά την εξαιρετική γεύση της
  • Αν μας αρέσει η μυρωδιά του φρεσκοψημένου ψωμιού (σε ποιον δεν αρέσει?), ας φτιάξουμε το δικό μας ψωμί κι ας ευχαριστηθούμε μια ζεστή, αχνιστή, φέτα από το πρώτο καρβέλι
  •  Αν έχουμε κάποια «καλά» πράγματα για το σπίτι (ριχτάρια, κουρτίνες, σερβίτσια) που τα χρησιμοποιούμε μόνο σε σπάνιες περιπτώσεις (για να εντυπωσιάσουμε τους άλλους συνήθως), ας τους δώσουμε τη θέση τους στο χώρο μας για να τα χαρούμε επιτέλους εμείς οι ίδιοι!

Ο,τι κι αν κάνουμε, ας είμαστε συνειδητοί και παρόντες. Το σπίτι μας είναι η φωλιά μας και η καθημερινότητα το καταφύγιό μας. Κι αυτόν το Νοέμβριο ας το θυμίζουμε με ευγνωμοσύνη  στον εαυτό μας και στην οικογένειά μας…

Δες ακόμη:     Ροζ καταφύγιο ,  Φθινοπωρινή σπορά

Άρθρο δημοσιεύτηκε σε Ζωή εδώ, Της καρδιάς | Ετικετοποιημένο , , , , , , , , , , , , , , , , | 11 Σχόλια

Θετικές δηλώσεις για παιδιά

Άρθρο δημοσιεύτηκε στις 1 Νοεμβρίου, 2010 από Νewagemama

Αν οι θετικές δηλώσεις είναι ένα ισχυρό εργαλείο για να κάνουμε εμείς, οι «μεγάλοι», τη ζωή μας καλύτερη, φανταστείτε πόση δύναμη έχουν στα παιδιά! Ο νους των παιδιών είναι σαν το εύφορο έδαφος, έτοιμο να φιλοξενήσει τους σπόρους σκέψης που θα δώσουν νέες πεποιθήσεις, αντιλήψεις και συμπεριφορές για τον εαυτό τους και τον κόσμο!

"Iπτάμενο παιδί", φωτογραφία του iconinho, flickr

Τα παιδιά συντονίζονται πολύ πιο εύκολα με τον θετικό τρόπο σκέψης γιατί κρατούν ακόμα μέσα τους ζωντανή την επαφή με την εσωτερική τους δύναμη, την πηγή της δημιουργίας, της αγάπης και της αθωότητας. Ας τα βοηθήσουμε, λοιπόν, να «φυτέψουν» σπόρους σκέψεις που θα τα οδηγήσουν σε περισσότερη αυτοπεποίθηση, υψηλότερη αυτοεκτίμηση, θάρρος και σεβασμό για τον εαυτό τους και τους άλλους!

Βασικές αρχές

1. Οι σκέψεις που κάνουμε για τον εαυτό μας και τους άλλους επηρεάζουν τη ζωή (και το μέλλον μας). Δεν πρόκειται για μεταφυσική, αλλά για κοινή λογική. Για παράδειγμα, ένα παιδί που αναμασά τη σκέψη «κανείς δεν μ΄ αγαπάει, κανείς δεν θέλει να παίξει μαζί μου», είναι εύκολο να νιώσει απομονωμένο, να εισπράξει απόρριψη και να μην πλησιάζει άλλα παιδιά που θα μπορούσαν να γίνουν φίλοι του. Αντιθέτως, ένα παιδί που καλλιεργεί την πεποίθηση πως είναι αξιαγάπητο γίνεται πιο κοινωνικό, συνδέεται πιο εύκολα με τους άλλους και δεν αποθαρρύνεται από αρνητικές συμπεριφορές. Φαίνεται απλοϊκό αλλά λειτουργεί.

 

«Superhero» από τον JimJamAATC, flickr

 2. Οι δηλώσεις γίνονται πάντα σε χρόνο ενεστώτα, σαν να συμβαίνει ήδη το επιθυμητό γεγονός. «Είμαι καλός στα Μαθηματικά» και  όχι «θα γίνω καλός…».

3. Χρησιμοποιούμε θετικές λέξεις και έννοιες. «Είμαι θαρραλέα» και όχι «δεν φοβάμαι».

4. Το «μαγικό ραβδί» που κάνει μια δήλωση πραγματικά αποτελεσματική είναι η φόρτιση με το  όμορφο συναίσθημα που προκαλεί: Η δήλωση «πιστεύω σε μένα και στις ικανότητές μου!» ενεργοποιεί στο παιδί το συναίσθημα περηφάνειας για τον εαυτό του και τα επιτεύγματά του και αυτό ακριβώς εδραιώνει ακόμη περισσότερο την αυτοπεποίθησή του.

5. Για τα παιδιά οι θετικές δηλώσεις μπορούν να είναι ένα διασκεδαστικό, νέο παιχνίδι. Στην αρχή τις επαναλαμβάνουμε μαζί τους, τα αφήνουμε να διαλέξουν όποια τα αγγίζει περισσότερο, τα παροτρύνουμε να τη γράφουν, να την τραγουδούν, να τη λένε δυνατά, από μέσα τους πριν κοιμηθούν το βράδυ, μπροστά στον καθρέφτη όταν ντύνονται ή πλένονται κοκ.

Θετικές δηλώσεις

1. Είμαι αξιαγάπητος -η!

2. Εχω γύρω μου ανθρώπους που μ΄ αγαπάνε

3. Κάνω εύκολα φίλους και παίζω μαζί τους υπέροχα!

4. Η μέρα μου είναι γεμάτη χαρά

5.. Φροντίζω με αγάπη τον εαυτό μου

6. Είμαι έξυπνος!

7. Είμαι καλός στα μαθήματα

 8. Κάθε μέρα γίνομαι όλο και πιο επιμελής

 9. Μαθαίνω από τα λάθη μου και συνεχίζω

10. Εχω καταπληκτική φαντασία

11. Μ΄ αρέσει να μαθαίνω καινούργια πράγματα

12. Εχω υπέροχες ιδέες

13. Μαθαίνω εύκολα να ……

14. Εχω πολλά ταλέντα και ικανότητες

15. Νιώθω ευγνωμοσύνη για ό,τι έχω

16. Εκφράζω με ευκολία τις ιδέες και τις σκέψεις μου

17. Νοιάζομαι για τους άλλους και τα συναισθήματά τους

18. Διαλέγω την αγάπη!

19. Φέρνω καθημερινά ομορφιά και αγάπη στη ζωή μου

20. Μου αξίζει το καλύτερο!

 Mε αφορμή τα παιδιά είναι μια πρώτης τάξεως ευκαιρία να αφεθούμε κι εμείς στην ομορφιά των θετικών δηλώσεων! Ετσι θα τους δώσουμε και ένα ζωντανό μήνυμα αισιοδοξίας και εμπιστοσύνης στον εαυτό τους και τη ζωή!

Δες ακόμη: Θετικές δηλώσεις για μανούλες (και όχι μόνο)

 Πηγές: 1. Louise Hay & Kristina Tracy I think I am (Hay House, 2008), 2. Louise Hay, You can heal your life (Hay House, 1984, rev. 1987 & 2004), 3. Louise Hay, I can do it. How to use affirmations to change your life (Hay House, 2004)

Άρθρο δημοσιεύτηκε σε Κοινή λογική, Μαμαδίστικα | Ετικετοποιημένο , , , , , , , , , | 6 Σχόλια

Η «δική μου» 28η Οκτωβρίου

Άρθρο δημοσιεύτηκε στις 27 Οκτωβρίου, 2010 από Νewagemama

Στη ζωή μας  υπάρχουν άνθρωποι που μας σημαδεύουν. Για μένα ένας απ΄ αυτούς είναι ο παππούς μου ο Λάμπρος, που έφυγε απ΄ αυτή τη ζωή περήφανος, πλήρης ημερών και εμπειριών, την Πρωτοχρονιά του 2004. Από τον άνθρωπο αυτόν έμαθα (ελπίζω τόσο καλά ώστε να μου ’χει γίνει βίωμα ζωής) την αξία τού να μένεις αληθινά ζωντανός και δραστήριος, ανεξάρτητα από την ηλικία σου, μέσα από την καθημερινή  δραστηριότητα και τη συμμετοχή στα πράγματα. Αναγνώρισα τη σημασία τού να είσαι «παρών» στη ζωή, περιφρονώντας τα στερεότυπα του πολιτισμού μας, που καλλιεργούν τη  λανθασμένη αντίληψη ότι από τη μέση ηλικία και μετά οι άνθρωποι γίνονται σταδιακά ανήμποροι, ασθενείς και «απόντες» από την ίδια τους τη ζωή.

 Αφιερώνω στη μνήμη του παππού μου τη σημερινή ανάρτηση γιατί ένα από τα χαρακτηριστικά του ήταν η συγκίνηση και η φόρτιση που ένιωθε κάθε 28η Οκτωβρίου, όταν θυμόταν τη συμμετοχή του στον Ελληνοαλβανικό πόλεμο.

 

 Κάθε φορά που μιλούσε για τον Ελληνοαλβανικό πόλεμο τα μάτια του έλαμπαν. Ο χρόνος συνθηκολογούσε μαζί του και γύριζε πίσω, αφαιρώντας καμιά εξηνταριά χειμώνες από την κορμοστασιά του. Γινόταν και πάλι ο ευθυτενής τριαντάχρονος που η κήρυξη του πολέμου, στις 28 Οκτωβρίου 1940, βρήκε να κουβαλάει με το γάιδαρό του ένα φορτίο πατάτες και να το ανταλλάσσει με καλαμπόκι, κάπου κοντά στην Αγόριανη. Ηταν τέτοιο το κλίμα της εποχής, με τον κόσμο να περιμένει τον πόλεμο από ώρα σε ώρα να χτυπήσει την πόρτα του, που θυμόταν με λεπτομέρεια κάθε στιχομυθία, κάθε γκριμάτσα, κάθε εικόνα. «Καταλαβαίνω ότι εσύ θα πας στρατιώτης, εγώ όμως χρειάζομαι ακόμα ένα  τέτοιο φορτίο» του είπε η νοικοκυρά του σπιτιού που πήρε τις πατάτες. Όμως είχε ήδη κηρυχτεί επιστράτευση…

Με το γάιδαρο γύρισε στο χωριό του, το Αηδονοχώρι. Στην πλατεία, όπως κάθε φθινόπωρο «έβραζαν τα τσίπουρα». Καμιά εβδομηνταριά νέοι, ανάμεσά τους και ο ίδιος, είχαν επιστρατευθεί και έφευγαν για τα Γιάννενα, όπου χωρίστηκαν από τους επιτελείς ανάλογα με τις ανάγκες του στρατού.

Ο παππούς υπηρέτησε, μαζί με άλλους έντεκα Θεσσαλούς, στην τροφοδοσία. Μέχρι να εκπνεύσει ο  Νοέμβριος είχαν ήδη φτάσει στην πλημμυρισμένη από Ελληνες Κορυτσά, αναλαμβάνοντας τη λειτουργία του κεντρικού φούρνου της πόλης. Φούρνιζαν ψωμί σε 24ωρη βάση, χωρισμένοι σε δύο βάρδιες. Διέμεναν σε ένα κατάλυμα με έξι κρεβάτια, δίπλα στο φούρνο. Οι μισοί δούλευαν, οι άλλοι μισοί κοιμόντουσαν. Και στο χρόνο που μεσολαβούσε ανάμεσα στις φουρνιές έβγαζαν τα χιτώνια και τα έβαζαν μέσα στο φούρνο κι αυτά, για να εξολοθρεύσουν τις ψείρες που τους βασάνιζαν ασταμάτητα!

Αυτή την ειδική «περιποίηση», την πρόσφεραν και στους καταπονημένους φαντάρους της πρώτης γραμμής που έρχονταν για λίγες ώρες στην Κορυτσά για να μεταφέρουν κάποιο μήνυμα. Ξεψείριζαν με τη βοήθεια της θερμότητας από το φούρνο τα ρούχα τους, τους πρόσφεραν ένα από τα έξι κρεβάτια για λίγες ώρες ξεκούρασης και τους έδιναν να φάνε μακαρόνια, το μόνο φαγητό που υπήρχε σε αφθονία χάρη στις γεμάτες ζυμαρικά αποθήκες την ηττημένων Ιταλών! Βρασμένα σκέτα μακαρόνια ήταν το καθημερινό φαγητό των φαντάρων στην Κορυτσά, μεσημέρι – βράδυ. Γι΄ αυτό κι ο παππούς , από τότε δεν ξανάφαγε μακαρόνια στη ζωή του, όσο νόστιμα κι αν ήταν μεγειρεμένα.

Φωτογραφία της Ελενας Λαγαρία, flickr

Παρά την προσπάθεια του σώματος τροφοδοσίας, οι φαντάροι της πρώτης γραμμής πεινούσαν. Σ΄ αυτούς δεν έφταναν πάντα οι κουραμάνες και τα μακαρόνια και γι΄ αυτό συχνά αναζητούσαν οι ίδιοι με κάθε μέσο τροφή. Ενας φίλος του παππού, τσομπάνης στο χωριό όπως και οι περισσότεροι νέοι, έκλεψε ένα κατσίκι από ένα κοπάδι Αλβανών. Επιστρέφοντας στη  μονάδα του συνάντησε έναν άλλο πεινασμένο φαντάρο από άλλη μονάδα που επίσης αναζητούσε κάτι να φάει. Εκοψε επί τόπου το κεφάλι του ζώου και του το ΄δωσε για να το κάνει βραστό  στην καραβάνα. Για να τον ευχαριστήσει ο άλλος του χάρισε μια ξυριστική μηχανή της εποχής, την οποία φύλαξε για ενθύμιο  όλη του τη ζωή!

Ετσι και ο παππούς είχε κρατήσει από την Αλβανία και χρησιμοποιούσε με θρησκευτική ευλάβεια ένα χιλιοχτυπημένο παγούρι μεταλλικό. Επειδή είχε χάσει το πώμα κάπου στην Κορυτσά, είχε φτιάξει ένα άλλο από καλαμπόκι και το είχε πάντα μαζί του στα χωράφια και τα μελίσσια. Σήμερα είναι οικογενειακό μας κειμήλιο.

Κάπου προς το τέλος Μαρτίου του 1941, έφτασε στην Κορυτσά ο επικεφαλής στρατηγός Τσολάκογλου και ο παππούς μαζί με κάποιο συγχωριανό τον πλησίασαν. «Τι θέλετε παιδιά?» τους ρώτησε. «Τίποτα δεν θέλουμε στρατηγέ, απλά να σε δούμε» του απάντησαν, κοιτώντας τον με θαυμασμό. «Μην με κοιτάτε έτσι, σε λίγο καιρό θα χτυπήσουν οι Γερμανοί και θα καταλάβετε πώς  πάνε τα «κόπια» μας χαμένα», τους απάντησε.

Πράγματι, σε λίγο καιρό ήλθε το γερμανικό χτύπημα από τα ελληνοσερβικά σύνορα και ο στρατηγός Τσολάκογλου υπέγραψε τη συνθηκολόγηση. Ολοι οι επιστρατευμένοι του χωριού, ακόμα και αυτοί που πολέμησαν στο θρυλικό ύψωμα 731, γύρισαν πίσω ζωντανοί, περπατώντας για εβδομάδες χωρίς να τους πειράξει ο γερμανικός στρατός.

Δεν ξέρω αν «πήγαν τα κόπια τους χαμένα». Αυτό που ξέρω είναι πως ο παππούς μου ο Λάμπρος ήταν γεμάτος περηφάνεια που άγγιξε από κοντά την αληθινή ιστορία σ΄ αυτή της τη φάση. Αν και ήταν ένας από τους χιλιάδες ανώνυμους στρατευμένους της εποχής, το ότι υπηρέτησε στον πόλεμο του 1940 τον έκανε να νιώθει ότι συμμετείχε σε κάτι συλλογικό και μεγαλειώδες που ξεπερνούσε τον ίδιο και αυτό σημάδεψε τη ζωή του. Στις διηγήσεις του δεν υπήρχε το πνεύμα του ηρωϊσμού που διακατέχει τα δημοσιεύματα των εφημερίδων της εποχής, αλλά η ανθρώπινη ματιά του απλού στρατιώτη που ακολουθεί με εμπιστοσύνη τις εντολές, αγωνίζεται να βοηθήσει τον διπλανό του, πιστεύει στον κοινό αγώνα και στη βοήθεια της Αγίας Παρασκευής για να γυρίσει καλά στην οικογένειά του.

 Γι ΄  αυτό κι όλα τα εγγόνια του τού τηλεφωνούσαμε κάθε 28η Οκτωβρίου  σαν να ήταν η ονομαστική του γιορτή. Και ακόμα και τώρα, έξι  χρόνια από το θάνατό του, κάθε επέτειο του «Όχι» τον θυμόμαστε με αγάπη.

Άρθρο δημοσιεύτηκε σε Της καρδιάς | Ετικετοποιημένο , , , , , , , , , , , , , | 14 Σχόλια

H δύναμη της κίνησης

Άρθρο δημοσιεύτηκε στις 21 Οκτωβρίου, 2010 από Νewagemama

«Κάθε γυναίκα μέσα από το κινούμενο και ζωντανό σώμα της μπορεί να βρει τη δύναμη να συντονιστεί με την ευτυχία της»

                                                        Τερέζ Μπερτερά

 
 
 

"Shapes" από τον jtdemuro, flickr

  Mετά από πολλά χρόνια αδράνειας, ανακάλυψα ξανά την ομορφιά της άσκησης. Γύρισα στη γυμναστική και, μετά από ένα διάστημα αμφιθυμίας, άρχισα να απολαμβάνω τη φυσική δραστηριότητα. Ο παλιός μου εαυτός, που είχε συνηθίσει αποκλειστικά τη δουλειά γραφείου και την επανάληψη μόνο συγκεκριμένων κινήσεων, αντιστάθηκε σθεναρά στην αλλαγή με κούραση, δυσκαμψία, πονάκια κάθε είδους και  γκρίνια για έλλειψη χρόνου, διάθεσης, κουράγιου.

 Τίποτα απ΄ όλα αυτά δεν έχει σημασία όταν κάποιος είναι έτοιμος να ξεπεράσει παλιές συμπεριφορές. Από ένα σημείο και μετά έχουμε την αποκλειστική ευθύνη για την κατάσταση του σώματός μας. Η όποια επιλογή είναι δική μας. Ετσι κι εγώ έκανα την επιλογή της δραστηριότητας.

Με βοήθησε σ΄αυτό πολύ η αδελφή μου όταν, σε ανύποπτο χρόνο, μου είπε πως αληθινά όμορφο είναι ένα σώμα που δεν έχει «ξεχάσει» τη φυσική του  κίνηση, κι ας μην έχει το «ιδανικό» βάρος ή τις «τέλειες» αναλογίες. Όταν το σώμα διατηρεί τη φυσική ροή της κίνησης κουβαλάει με κέφι κάποια παραπανίσια κιλά και πάλλεται με ζωντάνια και ομορφιά.

"Χορός το ηλιοβασίλεμα" από τη NOVIC, flickr

 Νιώθω πως μέσα από την κίνηση το σώμα ξυπνάει, γίνεται πιο διαθέσιμο σε μένα την ίδια. Σαν να αποκτώ πρόσβαση στα κομμάτια του εαυτού μου που «ζουν» σε διάφορα μέρη του: στην καρδιά, στο θώρακα, στους δικεφάλους, στον αυχένα…Σαν να συντονίζομαι με την κρυμμένη ευφυϊα σε κάθε μυ, ανασύροντας μνήμες σωματικής πληρότητας από την παιδική ηλικία που η διαρκής κίνηση ήταν απλώς αυτονόητη κaι φυσική.

 Τι συμβαίνει όταν, μέσα από την άσκηση, ενεργοποιείται η  επαφή με τα ξεχασμένα μας κομμάτια? Όταν ξεκολλάμε από τη στασιμότητα και επιστρέφουμε σταδιακά, με το δικό μας ρυθμό, στον αυθορμητισμό της φυσικής δραστηριότητας? Αρχίζουμε σιγά σιγά να συντονιζόμαστε με τις αληθινές ανάγκες του, μαθαίνουμε να το σεβόμαστε και να το λαμβάνουμε υπόψη σαν ζωτικό, αναντικατάστατο κομμάτι της ζωής.

"Jumping" από τη Marilia Brandao, flickr

 Με την ρυθμική, τακτική κίνηση το σώμα βρίσκει την τρίτη του διάσταση, μεταμορφώνεται από μια απλή πρόσοψη – όπως αυτές των κινηματογραφικών πλατώ – σε ένα πραγματικά κατοικημένο σπίτι και, ίσως,  ένα σπίτι για δύο. Κερδίζοντας σταδιακά σε ρώμη και ευλυγισία, το σώμα – και κατ΄ επέκταση ο εαυτός μας – νιώθει πιο σταθερός, δυνατός και πρόθυμος να επιτρέψει σε κάποιον άλλο να τον ανακαλύψει μέσα από την ποικιλία των εκφράσεων, των συγκινήσεων και των επιθυμιών. Το σπίτι όχι μόνο πια κατοικείται, γίνεται αληθινά φιλόξενο. Ανοίγει τις πόρτες του στην οικειότητα και μπορεί να βιώσει  την ίδια του τη γνησιότητα και την απλή, ομαλή, απρόκλητη επικοινωνία.

 Ο Brian Swimme στο βιβλίο του The Universe is a green dragon περιέγραψε πολύ παραστατικά τη δυναμική της κίνησης: «Στην πραγματικότητα ασκούμαι σημαίνει δρω. Όταν ασκείσαι, δραστηριοποιείς τις προγονικές σου αναμνήσεις. Το σώμα σου θυμάται ότι ζούσε κάποτε στα δέντρα και στα δάση. Για να αναπτύξεις τις νοητικές, συναισθηματικές και πνευματικές σου ικανότητες είναι ανάγκη να τρέξεις, να σκαρφαλώσεις, να συρθείς στη γη, Η άσκηση δεν είναι απλώς ένα μέσο για απώλεια βάρους και λιποδιάλυση. Μέσα από την κίνηση ο εαυτός μας θυμάται το παρελθόν του για να μπορέσει να αγκαλιάσει όλες τις αλληλένδετες δυνάμεις της ύπαρξής του, της σκέψης και των συλλογισμών του».

 Γι΄ αυτό λοιπόν, μην περιμένεις να τελειώσεις όλες σου τις δουλειές για να γυμναστείς με όποιον τρόπο σε ευχαριστεί! Δημιούργησε χρόνο αφήνοντας στην άκρη τις υποχρεώσεις, που έτσι κι αλλιώς, δεν σταματούν ποτέ. Η μαγεία της κίνησης και της ζωντάνιας σε περιμένει!

Πηγές:1. Brian Swimme, The Universe is a green dragon, (Bear & Company, 1984), http://en.wikipedia.org/wiki/Brian_Swimme, 2. Therese Bertherat  Le Corps a ses raisons (Editions du Soleil, 1976)

Άρθρο δημοσιεύτηκε σε Ζωή εδώ | Ετικετοποιημένο , , , , , , , , , , , , , , , , , , | 7 Σχόλια

Το Νewagemama στο «Εθνος»!

Άρθρο δημοσιεύτηκε στις 19 Οκτωβρίου, 2010 από Νewagemama

Aς είναι καλά η mamalydia που μου θύμισε πόσο όμορφο είναι να μοιραζόμαστε με τους άλλους τις καλές μας στιγμές! Οταν είδα στο μπλογκ της την αναδημοσίευση του αφιερώματος της εφημερίδας «Εθνος» της 9ης Οκτωβρίου στις μαμάδες της μπλογκόσφαιρας (και ανάμεσά τους ήμουν κι εγώ) συνειδητοποίησα ότι είχα προσπεράσει το γεγονός χωρίς καλά καλά να το διαδώσω στους πιο στενούς φίλους. Επειδή λοιπόν θέλω να αλλάξω συνειδητά αυτή τη ….»μεγαλοσύνη» που με διακρίνει και να  μάθω να εκτιμώ  και να χαίρομαι κάθε καθημερινή νίκη στη ζωή, αναδημοσιεύω το αφιέρωμα του Εθνους  «Μαμάδες στη Μπλογκόσφαιρα» για να το χαρούμε μαζί.

Για να δείτε το δημοσίευμα πατήστε εδώ
 

Μαμάδες στη μπλογκόσφαιρα

Μιλάνε με ενθουσιασμό για τα παιδιά τους. Περιγράφουν τα μικρά καθημερινά κατορθώματά τους, τα πρώτα ατσούμπαλα βήματα, την πρώτη ημέρα στο σχολείο, τις ακαταλαβίστικες κουβεντούλες. . . Δείχνουν φωτογραφίες και βίντεο από τα γενέθλια και τα βαφτίσια τους. Εκφράζουν απορίες για το μεγάλωμα και τη διαπαιδαγώγησή τους, αλλά καταθέτουν και την εμπειρία από την εγκυμοσύνη και τον τοκετό τους. Και δεν σταματούν εδώ: σχολιάζουν επιστημονικές έρευνες και άρθρα σχετικά με τη μητρότητα, τη βρεφική και παιδική ηλικία.

Στις μέρες μας, οι σύγχρονες μαμάδες ανοίγουν σχετικά μπλογκ στο Ιντερνετ και στήνουν ηλεκτρονικά. . . «πηγαδάκια» στον κυβερνοχώρο. Περιφέρονται στις. . . μπλογκογειτονιές και πιάνουν κουβέντα.

Τα ενδιαφέροντά τους κινούνται γύρω από τα παιδιά τους και με  αυτά γεμίζουν τις ιστοσελίδες τους.

Σημερινές γυναίκες με πλήρες πρόγραμμα -δουλειά, σπίτι, φροντίδα των παιδιών- μας ανοίγουν την πόρτα του παιδικού δωματίου, αλλά και την καρδιά τους. Η Ευαγγελία, η Λυδία, η Κλεοπάτρα, η Ολίβια και η Αριάδνη είναι μερικές από τις μητέρες που μοιράζονται στο Διαδίκτυο την καθημερινότητα των παιδιών τους.

«Το blog δεν είναι απλά όπως ένα άλμπουμ με φωτογραφίες. Είναι παρακαταθήκη για τις κόρες μου. Μέσα από αυτό θα μάθουν, όταν μεγαλώσουν, τι ένιωθα γι’ αυτές και πώς τις μεγάλωσα», τονίζει η Ευαγγελία Παπαχειμώνα, που διατηρεί τα blogs http://annoulasmom. blogspot. com  και http://www. pantoumazi. blogspot. com.  

Κάποιοι μάλιστα γονείς ένωσαν τις. . . διαδικτυακές του δυνάμεις και «έχτισαν» ένα συλλογικό μπλογκόσπιτο στη διεύθυνση http://mamadesmpampades. gr, όπου παραθέτουν αποσπάσματα αναρτήσεων άλλων σχετικών ιστολογίων.

Λυδία Θεοχάρη (διακοσμήτρια)
Βλέπουν τα κείμενά μου ακόμα και 1. 000 μαμάδες καθημερινά

Η Λυδία διατηρεί ένα από τα πρώτα blogs μαμάδων στη χώρα μας. Πηγή έμπνευσης στάθηκε η γέννηση του γιου της. «Οταν έφερα τον γιο μου στο σπίτι από το μαιευτήριο άρχισαν και οι απορίες για απλά θέματα της καθημερινότητας με το μωρό, όπως είναι ο θηλασμός, το κλάμα και ο ύπνος του.

Δεν είχα εκείνη την περίοδο κοντά τη μητέρα μου και έτσι άρχισα να ψάχνω στο Ιντερνετ απαντήσεις στα καθημερινά μου ερωτήματα. Κι επειδή νευρίαζα με τις λανθασμένες συμβουλές που έδιναν ακόμη και παιδίατροι σε μαμάδες, αποφάσισα κάποια στιγμή να γράφω στο Διαδίκτυο όσα έβρισκα.

Δεν ξεκίνησα το blog σαν ημερολόγιο. Ηταν κυρίως ενημερωτικό.

Είχε σύντομα μεγάλη απήχηση σε μαμάδες και ενώ δεν το περίμενα δέχτηκα πολλά σχόλια από γυναίκες που αντιμετώπιζαν τα ίδια ζητήματα. Κάποια κείμενά μου μπορεί να τα δουν ακόμη και 1. 000 άτομα μέσα σε μία ημέρα.

Απήχηση
Δεν μπορώ να ξεχάσω πόσο άγγιξε ένα κομμάτι που είχα γράψει με τίτλο: «Δύο μήνες θηλασμού. Οι πιο δύσκολοι». Κατά καιρούς βέβαια γράφω και για τα κατορθώματα των παιδιών μου, που με κάνουν υπερήφανη, όπως κάθε μάνα. Διαβάζω και άλλες γυναίκες, που έχουν τα δικά τους blogs και παίρνω ιδέες για τη διαπαιδαγώγηση των παιδιών μου, αλλά και το τι με περιμένει», λέει στο «Εθνος» η διακοσμήτρια Λυδία Θεοχάρη, μητέρα του Γιώργου και της Ναταλίας, που τη συναντάμε στο blog: http://mamalydia.wordpress.com

Ασπα (γυμνάστρια)
Το «δώρο» μου όταν μεγαλώσουν οι κόρες μου

«Η ζωή είναι πιο διασκεδαστική όταν τη μοιράζεσαι». Με αυτά τα λόγια καλωσορίζει η Ασπα τις άλλες μαμάδες στην πρώτη σελίδα του blog της http://aspaonline. blogspot. com. «Η ζωή δεν είναι προσωπική υπόθεση και τα διδάγματά της είναι χρήσιμα μόνο όταν τα μοιράζεσαι.

Στο blog καταγράφω τη ζωή και τα ενδιαφέροντά μου, έχοντας παράλληλα ανοίξει ένα διαδικτυακό παράθυρο επικοινωνίας, φιλίας και ανταλλαγής πληροφοριών», γράφει η Ασπα, γυμνάστρια στο επάγγελμα, στο ιστολόγιό της. «Ξεκίνησα το blog τον Μάιο του 2008. Ψάχνοντας θέματα για παιδιά στο Ιντερνετ, έπεσα πάνω σε blog μαμάδων από το εξωτερικό. Μου άρεσε η ιδέα και έστησα το δικό μου ηλεκτρονικό ημερολόγιο.

Το καλύτερο σημείο του blogging είναι πως όταν οι κόρες μου μεγαλώσουν θα δουν τι έκαναν μικρές, πώς σκέφτονταν, όλα αυτά τα χαριτωμένα πράγματα. Κι αυτό είναι μεγάλο δώρο», τονίζει η Ασπα, που φροντίζει να ενημερώνει τακτικά το blog της.

Παναγιώτα Σταμάτη (δημ. υπάλληλος)
Αναθεώρησα απόψεις μου

Η Παναγιώτα, μητέρα δύο κοριτσιών, 5 και 7 ετών, δεν καταγράφει μόνο τη «ζαχαρένια πλευρά της ζωής με τα παιδιά». «Αναπτύσσω κυρίως θέματα που απασχολούν τη σύγχρονη μητέρα. Μαμαδίστικα, αλλά και θέματα προσωπικής ανάπτυξης. Ξεκίνησα τη γνωριμία μου με τον κόσμο των blogs για να μοιραστώ. Να μοιραστώ σκέψεις, απόψεις, όμορφα πράγματα που διάβασα και άκουσα, εικόνες από την καθημερινότητα, τη δική μου και των παιδιών μου.

Τα δύο κορίτσια μού πλούτισαν τη ζωή με υπέροχες εμπειρίες και έφεραν στο προσκήνιο μια έντονη ανάγκη να αναθεωρήσω τον τρόπο που βλέπω τον κόσμο και τον ίδιο μου τον εαυτό. Μοιράζομαι θέματα που με απασχολούν με άλλες μαμάδες μήπως μαζί βρούμε την άκρη», λέει η δημόσιος υπάλληλος Παναγιώτα Σταμάτη, που ξενυχτάει μπροστά στον υπολογιστή γράφοντας τα δικά της κείμενα για το blog με διεύθυνση: http://newagemama. wordpress. com.

Ρούλα Γιακοπούλου

 

Ευχαριστώ πολύ τη δημοσιογράφο Ρούλα Γιακοπούλου για την ευαισθησία, το μεράκι και το δημιουργικό της γράψιμο!

Άρθρο δημοσιεύτηκε σε Μαμαδίστικα | Ετικετοποιημένο , , , , , , , | 5 Σχόλια

Αγκάλιασε την ευκολία

Άρθρο δημοσιεύτηκε στις 15 Οκτωβρίου, 2010 από Νewagemama

 Δεν ξέρω για σας, αλλά εγώ υπήρξα εξπέρ στη δυσκολία. Ημουν δηλαδή από τους ανθρώπους που,   όταν συνέβαινε κάτι, περίμενα συνήθως τη χειρότερη εξέλιξη ή την εξέλιξη που – λόγω πολυπλοκότητας – θα με ανάγκαζε να καταβάλω τον περισσότερο κόπο για να βρω την άκρη!

"Painter of garden" art από την W. K. McElfish

Από καιρό σε καιρό η παλιά μου αγάπη για τη δυσκολία ξυπνάει και έρχεται στο προσκήνιο. Όταν σταμάτησε να δουλεύει το πλυντήριο ρούχων ξαφνικά, η πρώτη μου σκέψη ήταν ότι έφαγε τα ψωμιά του και ότι θα αναγκαστούμε τώρα, σε εποχή κρίσης, να πετάξουμε το παλιό, να αγοράσουμε καινούργιο κλπ κλπ. Όταν ο τεχνικός ήρθε και το επισκεύασε σε  πέντε λεπτά καθαρίζοντας απλώς την αντλία, το δραματικό μου σενάριο έπεσε στο κενό και αμέσως αναρωτήθηκα και μάλιστα φωναχτά: «Γιατί δεν θεώρησα αυτονόητο ότι το θέμα θα λυνόταν εύκολα και απλά, χωρίς  κόπο και φασαρία?»

 Είχα λοιπόν ακόμα την τάση να περιμένω τη δυσμενέστερη εξέλιξη. Συνειδητοποίησα επίσης ότι φορτιζόμουν συναισθηματικά οπτικοποιώντας τις σκέψεις μου. Όταν έψαχνα, ας πούμε, για δουλειά, φανταζόμουν τον εαυτό μου κουρασμένο από την αναζήτηση, να στέλνει δεκάδες φακέλους με βιογραφικά και να παίρνει αποκαμωμένος αρνητικές απαντήσεις! ΄Η να βρίσκει επιτέλους μια δουλειά μετά από χίλια βάσανα!

 Υποτίθεται πως όταν περιμένεις να συμβεί το χειρότερο προετοιμάζεσαι καλύτερα για να αντιμετωπίσεις την απογοήτευση και τις συνέπειές της. Στην πραγματικότητα το μόνο που καταφέρνεις είναι  να σπαταλάς άσκοπα  προς τη λάθος κατεύθυνση την πολύτιμη ενέργειά σου. Φορτίζοντας αρνητικά τον εαυτό σου εκ των προτέρων αφενός βασανίζεσαι, αφετέρου είναι πιθανό να αρχίσεις να συμπεριφέρεσαι με τρόπο που θα σου προκαλέσει προβλήματα ή και θα φέρει πιο κοντά τη χειρότερη εκδοχή των πραγμάτων (κάτι σαν το ανέκδοτο με το γρύλο)!

"Fairy Magic Oasis" από την C.T. Haggerty

Αντιθέτως, όταν καλλιεργείς μια ρεαλιστική στάση θετικής αναμονής, όταν περιμένεις να είναι εύκολη η λύση, έχεις περισσότερες πιθανότητες να  λειτουργείς  δημιουργικά και ευέλικτα. Είσαι πιο ανοιχτός να δεις το διαφορετικό και το καινούργιο και να αναζητήσεις τους πόρους και τη βοήθεια που έχεις ανάγκη.

Ας δοκιμάσουμε λοιπόν την καινούργια προσέγγιση και ας δούμε τι μπορούμε να κάνουμε:

1. Παίρνω συνειδητά την απόφαση να εκπαιδεύσω ξανά το νου μου ώστε να δεχτεί την ευκολία και την απλούστευση.

2. Διαλέγω έναν τομέα της ζωής μου που χρειάζεται υποστήριξη. Ας πούμε, για παράδειγμα, ότι θέλω να νοικιάσω ένα κοινούργιο σπίτι, προσιτό οικονομικά, κοντά στη δουλειά μου. Ενώ ψάχνω, αντί να βουλιάζω στην αυτολύπηση και την αρνητικότητα, οραματίζομαι τα χαρακτηριστικά του σπιτιού που επιθυμώ (φωτεινό, μικρό ή μεγάλο, ηλόλουστο, σε όροφο ή όχι), φαντάζομαι τον εαυτό μου ευχαριστημένο να μετακομίζει με άνεση στο νέο του χώρο,  να απολαμβάνει τη διαμονή εκεί, να δέχεται φίλους κοκ. Στόχος δεν είναι να γίνω αιθεροβάμων, αλλά να είμαι ρεαλιστικά αισιόδοξος και λειτουργικός στην καθημερινότητά μου.

Eργο της αγαπημένης μας Eddie Art

3. Χρησιμοποιώ το πολύτιμο εργαλείο των θετικών δηλώσεων για να εστιάσω την ενέργειά μου σε ό,τι επιθυμώ. Επιλέγω μια δήλωση που αντανακλά τη νέα μου πραγματικότητα,  τη γράφω σε ενεστώτα χρόνο με μεγάλα γράμματα κάπου για να τη βλέπω τακτικά και την επαναλαμβάνω όσο περισσότερες φορές μπορώ από μέσα μου ή φωναχτά. Μερικά παραδείγματα:  

  • «Το σπίτι/η δουλειά/η ευκαιρία που αγαπώ έρχεται σε μένα εύκολα και απλά» 
  • «Μετακινούμαι εύκολα από το παλιό στο καινούργιο με ευκολία και χαρά» ,   
  • » Βάζω εύκολα τη γυμναστική/υγιεινή διατροφή στη ζωή μου και το απολαμβάνω», 
  • » Νιώθω όμορφα όταν φυτεύω με ευκολία έναν καινούργιο σπόρο σκέψης»    
  •  «Ο,τι χρειάζομαι έρχεται εύκολα σε μένα με τέλειους τρόπους, τη σωστή στιγμή«.

Αν πού και πού ο νους ξεστρατίζει προς την παλιά συμπεριφορά της ταλαιπωρίας, απλώς χαμογέλασε με κατανόηση. Η αλλαγή αυτή θέλει το χρόνο της. Αγκάλιασε σταδιακά την ευκολία και άφησε τη ζωή να σε εκπλήξει ευχάριστα!

Άρθρο δημοσιεύτηκε σε Ζωή εδώ, Κοινή λογική | Ετικετοποιημένο , , , , , | 8 Σχόλια

Παιδιά με αυτοεκτίμηση!

Άρθρο δημοσιεύτηκε στις 11 Οκτωβρίου, 2010 από Νewagemama

«Η αυτοεκτίμηση σου δίνει την ελευθερία να κάνεις λάθος και να διαχειριστείς την αποτυχία, χωρίς να νιώθεις ότι ήρθε το τέλος του κόσμου ή ότι είσαι αποτυχημένος»

Βενιαμίν Φρανγκλίνος

  Δεν θα ήταν υπέροχο σα γονείς να είχαμε τη σιγουριά ότι τα παιδιά μας θα κατάφερναν να αντιμετωπίσουν με επιτυχία τις προκλήσεις της ζωής ό,τι κι αν συνέβαινε; Οτι θα είναι μαχητές της καθημερινότητας που θα βρίσκουν το δρόμο τους χωρίς να χάνουν το κουράγιο και το κέφι τους για ζωή;

"Karate kid meets flying mom" by drellinger, flickr

Η απάντηση βρίσκεται στη μαγική λέξη: αυτοεκτίμηση. Τα παιδιά με υψηλή αυτοεκτίμηση  νιώθουν ασφαλή, αναλαμβάνουν την ευθύνη των πράξεών τους, είναι πρόθυμα να αναλάβουν θετικά ρίσκα, αντιμετωπίζουν με ευελιξία τις αλλαγές και μπορούν να αντέξουν και να διαχειριστούν δημιουργικά την  απόρριψη, την απογοήτευση  και την αποτυχία.

Ακολουθούν επτά συνοπτικά αλλά ουσιαστικά tips  για να βοηθήσουμε τα παιδιά μας να  αναπτύξουν την αυτοεκτίμησή τους.

1. Κέρδισε πρώτα εσύ σαν άνθρωπος την αυτοεκτίμηση

 Τα παιδιά μαθαίνουν και αναπαράγουν με μεγάλη ευκολία τις συμπεριφορές των γονιών. Αφησέ τα να αντιληφθούν τον καθημερινό αγώνα που δίνεις στη ζωή, μίλησέ τους με ειλικρίνεια για τους στόχους σου  και την προσπάθεια που καταβάλεις για να τους πετύχεις. Εξήγησέ τους πώς αντιμετωπίζεις τις δυσκολίες που συναντάς  και ποια είναι τα μαθήματα ζωής που παίρνεις μέσα απ΄ αυτήν τη διαδικασία.

Αν αποτύχεις, μην τους πεις ψέματα. «Ετσι κι αλλιώς τα  ξέρουν όλα». Είναι πιο σημαντικό να  αναγνωρίσουν ότι στη ζωή μπορεί να χάσουν κάποιες μάχες μέχρι να κερδίσουν τον πόλεμο.

 2. Δώσε τους την ευθύνη

Η αυτοεκτίμηση κερδίζεται και μαθαίνεται σταδιακά  μέσα από την ικανοποίηση που νιώθουν τα παιδιά όταν ολοκληρώνουν με επιτυχία κάποιο έργο. Ανάλογα με την ηλικία και τις ικανότητές τους ανάθεσέ τους  τις κατάλληλες «δουλειές»: να φτιάξουν τη βαλίτσα τους για το ταξίδι, να ετοιμάσουν το πρωϊνό τους, να βγάλουν βόλτα το σκύλο, να πλύνουν κάποια ρούχα τους, να στρώσουν τα κρεβάτια τους, να κάνουν τα απαραίτητα τηλεφωνήματα για την οργάνωση μιας γιορτής κοκ.

 3.  Άφηνέ τα να παίρνουν κάποιες αποφάσεις μόνα τους

 Ένα νήπιο μπορεί να αποφασίσει αν θα φορέσει το κόκκινο ή το πράσινο μπλουζάκι, ένα μεγαλύτερο παιδί να διαλέξει τα ρούχα που θα φορέσει, αν θα πάει ή όχι στην κατασκήνωση κοκ. Οσο μεγαλώνουν και ωριμάζουν θα μπορούν να αποφασίζουν και για πιο σημαντικά θέματα. Βοήθησέ τα με τρυφερότητα και συνέπεια, μέσα από τη συζήτηση, να διερευνήσουν τις επιλογές που έχουν στη διάθεσή τους. Σεβάσου την άποψή τους.

 4. Επιβράβευσε στη σωστή δοσολογία

Η αυτοεκτίμηση βασίζεται σε γεγονότα και αλήθειες, σε επιτεύγματα και ικανότητες. Αν τα παινεύεις για ό,τι κι αν κάνουν υπάρχει ο κίνδυνος να τους περάσεις άθελά σου το μήνυμα  ότι δεν χρειάζεται να προσπαθήσουν ιδιαίτερα ή – ακόμα χειρότερα- ότι  δεν μπορούν να κάνουν λάθη. Είναι καλύτερο να επιβραβεύεις την προσπάθεια και όχι το αποτέλεσμα. Ανεξάρτητα από την τελική έκβαση το παιδί μαθαίνει να δοκιμάζει, να επιχειρεί, να επιτρέπει στον εαυτό του το λάθος.

 5. Να δείχνεις πόσο πιστεύεις στις δυνατότητες και στην κρίση τους

"Karate kids meet flying mam"τρία χρόνια μετά, από τον drellinger, flickr

Η αυτοεκτίμηση πηγάζει «από μέσα», από τη γνώση του εαυτού μας και του προσωπικού μας δυναμικού. Με την  ενθάρρυνση των γονιών  τα παιδιά  δοκιμάζουν τις δυνάμεις τους σε νέα πεδία, νιώθουν ελεύθερα να εξερευνήσουν τη δημιουργικότητά τους  και να αναγνωρίσουν τα ταλέντα και τις ικανότητές τους. Μέσα απ΄ αυτή τη διαδικασία μαθαίνουν να εμπιστεύονται  τις επιλογές τους. Πες τους «εκτιμώ τον τρόπο που…..» ή  «γίνεσαι όλο και καλύτερος στο…..». Όταν εσύ τούς δείχνεις εμπιστοσύνη, είναι πιο εύκολο να αρχίσουν να εμπιστεύονται τον εαυτό τους.

Θυμήσου ότι η αυτοεκτίμηση είναι σαν μια σπείρα που ανεβαίνει. Όταν είναι υψηλή, τα παιδιά αντιμετωπίζουν τις καινούργιες προκλήσεις με αυτοπεποίθηση. Αν πετύχουν, η αυτοεκτίμησή τους μεγαλώνει και είναι ικανά να αναλάβουν πιο απαιτητικά θετικά ρίσκα κοκ. Αν αποτύχουν μπορούν να τα βγάλουν πέρα επειδή η αυτοεκτίμησή τους είναι υψηλή.

  6. Άκουσε  τι έχουν να σου πουν

 Αφιέρωσε χρόνο στην επικοινωνία με τα παιδιά, στην αναγνώριση και έκφραση των συναισθημάτων τους χωρίς επίκριση, στην ανταλλαγή απόψεων γύρω από τα θέματα που τα απασχολούν. Εχουν ανάγκη να  νιώθουν ότι ο λόγος τους μετράει και η γνώμη  τους είναι σεβαστή. Υποστήριξέ όσο γίνεται περισσότερο, αλλά διόρθωσέ τα με τρυφερότητα αν κάνουν κάποιο λάθος.

 7. Άφησέ τα να υποστούν κάποιες συνέπειες

Τα λάθη και οι συνέπειές τους είναι κομμάτι της ζωής. Δεν χρειάζεται να τα «σώζεις» πάντα, ούτε  να τα προστατεύεις από τις δυσκολίες. Καλύτερα να τους μάθεις να αναλαμβάνουν την ευθύνη των πράξέων τους και να αναγνωρίζουν το μάθημα που έχει να προσφέρει η ζωή μέσα από τις αποτυχίες και τις παραλείψεις. Μίλησέ τους για αντίστοιχες  εμπειρίες σου.

Θυμήσου όλα τα παραπάνω έχουν νόημα όταν κι εσύ ο ίδιος τα εφαρμόζεις στη ζωή σου! Μ΄ όποιον δάσκαλο καθήσεις….

Δες ακόμη: Παιδιά με αυτοπεποίθηση για πρακτικές καθημερινές ιδέες που μπορεί να αξιοποιήσει κάθε γονιός για να αυξήσει την αυτοπεποίθηση των παιδιών του.

Πηγές: 1. Μichele Borba, Parents do make a difference (Jossey-Bass, 1999), 2. G. Kaufman, L. Raphael, P. Espeland Stick up to yourself, Every kids guide to personal power and positive self esteem, (Free Spirit, 1999).

Άρθρο δημοσιεύτηκε σε Κοινή λογική, Μαμαδίστικα | Ετικετοποιημένο , , , , , , , , , , , | 3 Σχόλια