Newagemama.com

«Υπέροχο φθινόπωρο! Αν ήμουν πουλί θα πετούσα γύρω από τη γη αναζητώντας διαδοχικά φθινόπωρα…»
                                                                                                           George Elliot   

"Φθινοπωρινή βροχή" από τον Dyversions, Flickr

   Η αύρα του φθινοπώρου είναι απαλή και υγρή, χαμηλόφωνη και αργή, σαν τις σταγόνες από το πρώτο δειλό πρωτοβρόχι, που καταλαγιάζουν την έξαψη και την εξωστρέφεια του καλοκαιριού.   

Η φθινοπωρινή αγκαλιά είναι θερμή και μοναχική μαζί. Σε φορτίζει μ΄ εκείνο το ασύμβατο μίγμα από θλίψη και χαρά που φέρνουν οι αντιφάσεις της ζωής. Σαν να αποχαιρετάς έναν καρδιακό φίλο που φεύγει ευχαριστημένος για κάπου μακρινά κι αγαπημένα και – την ίδια στιγμή – ενώ χαίρεσαι γι΄αυτόν, εύχεσαι να γύριζες το χρόνο πίσω και να μην έφευγε ποτέ…   

Κάθε τέτοια εποχή, θυμάμαι από παιδί τον εαυτό μου – ανάλογα με την ηλικία του κάθε φορά – να ψάχνεται, να κρύβεται στο «κρυσφύγετό» του, να αναρωτιέται και να σχεδιάζει το μέλλον.   

"Moναχικό πουλί" από benlove79, flickr

   Από τις στιγμές αυτές ανακαλώ μια αίσθηση επιβράδυνσης του χρόνου. Ενιωθα με τον τρόπο μου το πέρασμα από το ανέμελο σκόρπισμα του καλοκαιριού στο αποτράβηγμα του φθινοπώρου με περισυλλογή και ενδοσκόπηση. Μια διαδικασία που μου φέρνει στο νου την οικεία, από τα παλιά αναγνωστάρια του Δημοτικού, εικόνα του γεωργού που οργώνει και σπέρνει τα χωράφια του για να ΄χει σοδειά όταν  έρθει η ώρα. 

Ετσι κι εμείς, σαν πλάσματα της φύσης και της ζωής, κάθε τέτοια εποχή ακολουθούμε τους αρχέγονους ρυθμούς της μοναχικής μας ύπαρξης: στρεφόμαστε εσωτερικά, συντονιζόμαστε με τις βαθύτερες μελωδίες μας και φυτεύουμε τους σπόρους που, σταδιακά, θα αναπτυχθούν και  θα δώσουν καρπούς. 

" Nεαρά βλαστάρια", από τον Monstanto, Flickr

  Είτε το αναγνωρίζουμε είτε όχι, όλοι μας περνάμε τη φάση της σποράς και της συλλογής των καρπών στη ζωή μας. Ισως αυτό το φθινόπωρο θα μπορούσαμε να είμαστε πιο συνειδητοί στην επιλογή των σπόρων – στόχων που θα φυτέψουμε :  

· Αν επιθυμούμε μια πιο θερμή σχέση με τα παιδιά μας ας φυτέψουμε τους σπόρους της αποδοχής, της ανάλαφρης επικοινωνίας, του μοιράσματος στο παιχνίδι και την καθημερινότητα, ό,τι νιώθουμε πως θα μας φέρει πραγματικά πιο κοντά στα αγαπημένα πρόσωπα.  

· Αν αντιμετωπίζουμε προβλήματα υγείας είναι ευκαιρία να κινηθούμε προς έναν πιο υγιεινό τρόπο ζωής με άσκηση, σωστή διατροφή, περισσότερο γέλιο.  

· Αν έχουμε ανοιχτά θέματα στις σχέσεις μας,  ίσως ήλθε η στιγμή να φυτέψουμε στην καρδιά μας τους σπόρους της συγχώρεσης και της απελευθέρωσης από τα λάθη του παρελθόντος.  

Σε κάθε περίπτωση, ας είμαστε παρόντες και συνειδητοί στην επιλογή των στόχων μας, γιατί «ό,τι σπείρεις, θα θερίσεις».

Πώς να βοηθήσουμε τα παιδιά μας να έχουν το θάρρος της γνώμης τους

Αν με ρωτήσεις «τι είναι πιο σημαντικό να αναπτύξουν τα παιδιά σου σε επίπεδο συμπεριφοράς;», η απάντησή μου είναι μία και ξεκάθαρη: «Να έχουν το θάρρος της γνώμης τους. Να μπορούν δηλαδή να μιλούν με σαφήνεια για να εκφράσουν και να υπερασπιστούν τις απόψεις τους, για να μοιραστούν τις επιθυμίες τους, για να προστατεύσουν τον εαυτό τους αν χρειαστεί».

«Love song», έργο της Liz Welch

Κι ενώ έχω αυτή την ξεκάθαρη άποψη και υποτίθεται πως καλλιεργώ τη συγκεκριμένη συμπεριφορά, διαπιστώνω καθημερινά ότι στέλνω αντιφατικά μηνύματα στα ίδια μου τα παιδιά: Από τη μια θέλω να μιλάνε και να εκφράζονται, αλλά από την άλλη συχνά ενοχλούμαι όταν βομβαρδίζομαι με τις απορίες τους! Από τη μία επιδιώκω να συζητάμε για θέματα που τα απασχολούν, από την άλλη δεν έχω αρκετή υπομονή και χρόνο  να τους αφιερώσω, ούτε μου αρέσει να με φέρνουν σε αμηχανία μεταφέροντας σε τρίτους  τις συζητήσεις μας!

Γι΄ αυτό κι εγώ άλλαξα συνειδητά συμπεριφορά. Αποφάσισα να ξεβολευτώ και να σταματήσω να βάζω όρους στην επικοινωνία με τα παιδιά μου. Αποφάσισα πως αν θέλω να έχουν πράγματι το θάρρος της γνώμης τους χρειάζεται να τους επιτρέψω να μάθουν να μιλούν. Κι εγώ να τα βοηθήσω να μάθουν, όπως τα βοήθησα να μάθουν να χρησιμοποιούν την τουαλέτα, να ντύνονται και να λύνουν ασκήσεις αριθμητικής.

Η λέξη κλειδί είναι «εκπαίδευση». Και υπομονή, για να εδραιωθούν οι νέες συμπεριφορές όχι μόνο από τα παιδιά αλλά και από τους ίδιους τους γονείς. Επίσης είναι σημαντικό να επαινούμε και να επιβραβεύουμε τα παιδιά όταν κατακτούν την επιθυμητή συμπεριφορά.

Ακολουθούν ορισμένες προτάσεις, για διευκόλυνση της διαδικασίας «εκπαίδευση στην έκφραση». Πρώτα –πρώτα ξεκαθαρίζουμε  στα παιδιά ότι έχουν κάθε δικαίωμα να μιλάνε:

 1. Όταν δεν καταλαβαίνουν κάτι

Τα «μυστήρια» του κόσμου αναστατώνουν τα παιδιά που συχνά έχουν την ανάγκη για εξηγήσεις και διευκρινίσεις. Τους μαθαίνουμε να λένε: «Δεν καταλαβαίνω γιατί…..» ή «θα μου εξηγήσεις γιατί…..?», «μπορείς να με βοηθήσεις να καταλάβω γιατί….?»

2. Όταν χρειάζονται βοήθεια

Τα παιδιά έχουν πολύ συχνά ανάγκη τη βοήθειά μας για να κατεβάσουν τα βιβλία τους από το πάνω ράφι, για να λύσουν ένα πρόβλημα στα μαθηματικά, για να χειριστούν τη φιλονικία με ένα φίλο τους, δεκάδες θέματα που μπορούν να προκύψουν μέσα από την καθημερινότητά τους, ανάλογα με τη φάση ανάπτυξης που βρίσκονται.

3. Όταν θέλουν κάτι

«Giraffes» από την Edie Art

Ναι, είναι υγιές ένα παιδί να έχει επιθυμίες. Είναι επίσης υγιές να ζητάει αυτό που επιθυμεί. Και να αντιληφθεί μέσα από την επικοινωνία με τους γονείς του ότι όταν ζητά κάτι δεν σημαίνει ότι θα το αποκτήσει κιόλας. Αν είναι αποδεκτή στα πλαίσια της οικογένειας η έκφραση των επιθυμιών και η ανοιχτή συζήτηση γύρω από αυτές, είναι πιθανό να αποφύγουμε τις συμπεριφορές γκρίνιας που επιστρατεύουν τα παιδιά για να αναγκάσουν τους γονείς να υπακούσουν στις επιθυμίες τους.

Μερικές φορές τα παιδιά χρειάζεται να  μάθουν απλώς να περιμένουν . Για παράδειγμα, κατά περίπτωση, λέμε :«Μπορείς να φας το γλυκό μετά το φαγητό» ή «φαίνεται να θέλεις πολύ να πάρεις καινούργιο υπολογιστή. Εχεις κάποιο σχέδιο για την αποπληρωμή του? Πώς μπορείς να συνεισφέρεις?».

4. Όταν  έχουν διαφορετικές προτιμήσεις

Συνήθιζα παλιότερα να επιλέγω πράγματα (ρούχα, φαγητά, δραστηριότητες) για λογαριασμό των  παιδιών μου και στη συνέχεια δυσανασχετούσα όταν δεν τους άρεσαν. Εμαθα  λοιπόν να τα ρωτάω και να λαμβάνω υπόψη τις προτιμήσεις τους. Τώρα πια συζητάω μαζί τους, ενθαρρύνοντάς τα να μιλήσουν για ό,τι δεν τους αρέσει.

Το νόημα βρίσκεται στο να αντιληφθούν ότι – στο μέτρο του δυνατού – οι απόψεις τους, τα «ναι» και τα «όχι» τους, είναι σεβαστές στην πράξη. Και όταν τα παιδιά νιώσουν ότι είναι δικαίωμά τους η επιλογή, αποκτούν σταδιακά την αυτοπεποίθηση να διεκδικούν ό,τι επιθυμούν.

5. Όταν ο προσωπικός τους χώρος παραβιάζεται

Θυμάμαι σαν παιδί πόσο με ενοχλούσε που οι γονείς μου έκαναν αλλαγές στο δωμάτιό μου χωρίς να με ρωτήσουν. Ή όταν «έπρεπε» να δεχτώ το αγκάλιασμα και το φιλί μιας θείας.

Το κεφάλαιο «προσωπικός χώρος» είναι κεφαλαιώδους σημασίας και είναι απολύτως σημαντικό να ενθαρρύνουμε το παιδί μας να εκφράζει την αντίθεσή του και να νιώθει άνετα να αρνηθεί την προσωπική επαφή. Κι εμείς να σεβόμαστε το «όχι» του.

Όταν το παιδί νιώθει ότι το «όχι» του είναι σεβαστό μέσα στην οικογένεια θα έχει το θάρρος να προστατεύσει τον εαυτό σου και σε πιο επικίνδυνες καταστάσεις.

  6. Όταν έχουν μια ιδέα

Ο δημιουργικός νους των παιδιών έχει απίστευτες δυνατότητες. Ενθαρρύνουμε την επικοινωνία, την έκφραση, το μοίρασμα της αστείρευτης φαντασίας τους, απολαμβάνουμε μαζί τους την ομορφιά μέσα από τη ματιά τους, χαιρόμαστε κοντά τους την ανακάλυψη του καινούργιου!

7. Όταν εκφράζουν τη γνώμη τους

Για να πιστέψουν ότι η γνώμη τους μετράει χρειάζεται να τα ρωτάμε σε τακτική βάση: «Τι γνώμη έχεις για …..?», «Τι νομίζεις ότι είναι χρήσιμο για να καταφέρουμε να…..?», «Τι πιστεύεις για…..?». Εννοείται ότι δίνουμε βάση σε ό,τι λένε και δεν κλείνουμε τα αυτιά μας όταν εκφράζουν τις απόψεις τους

8. Όταν δέχονται μια ευθεία ερώτηση

Πόσο συχνά απαντάτε σε ερωτήσεις τρίτων για λογαριασμό του παιδιού σας? «Πώς είσαι Μαρία?» ρωτάει η κυρία. «Είναι λίγο ντροπαλή σήμερα» απαντάει αμέσως η αμήχανη μάνα, πριν η κόρη της προλάβει καλά καλά να ακούσει την ερώτηση. Ποιο είναι το μήνυμα για τη Μαρία? «Η φωνή σου δεν είναι σημαντική, δεν υπάρχει λόγος να ακουστεί. Εγώ θα φροντίσω τα πάντα».

 9. Όταν κάποιος κινδυνεύει

Εδώ μιλάμε για άμεση αντίδραση στον κίνδυνο. Μαθαίνουμε στα παιδιά την κρισιμότητα τού να μιλήσουν αμέσως, μόλις αντιληφθούν κάτι επικίνδυνο: «Ο Νίκος χρειάζεται βοήθεια», «μαμά, κίνδυνος!». 

«Fairy expectation» από την Kathleen McElfish

10. Όταν νιώθουν θυμωμένα, φοβισμένα, πληγωμένα ή αναστατωμένα

Η έκφραση των συναισθημάτων, ειδικά των επώδυνων, ανακουφίζει τα παιδιά, όπως και τους μεγάλους. Τα βοηθάμε να  δώσουν όνομα σε ό,τι αισθάνονται: «Όταν ανέβηκα στην σκάλα φοβήθηκα ότι θα πέσω κι άρχισα να κλαίω», «κανένα παιδί δεν ήθελε να καθίσει μαζί μου στο θρανίο κι αυτό με πλήγωσε», «λυπήθηκα που έβαψα με λαδομπογιά το αγαπημένο μου μπλουζάκι». 

Μερικές φορές, ειδικά τα μικρά παιδιά, είναι αναστατωμένα και δεν  είναι εύκολο να εκφράσουν ό,τι νιώθουν. Εδώ βοηθάμε: «Μου φαίνεσαι πραγματικά αναστατωμένος. Θέλεις να μου πεις τι έγινε με τον αδελφό σου?». Η ερώτησή μας θα δώσει το έναυσμα να ξεχυθεί από μέσα του το συναίσθημα.

Προσοχή: Να μην κάνουμε το κλασσικό λάθος να υποτιμήσουμε το γεγονός, ακυρώνοντας άθελά μας τη σπουδαιότητα όσων νιώθει. Να μην του πούμε ότι υπερβάλλει , το παρακάνει κλπ. Απεναντίας, με την ήρεμη  στάση μας δείχνουμε ότι η έκφραση των συναισθημάτων είναι ένα φυσιολογικό κομμάτι της ζωής.

11. Όταν έχουν να μοιραστούν μια όμορφη εμπειρία

Παρά τις δυσκολίες, η ζωή είναι όμορφη! Τα παιδιά νιώθουν πηγαία τη γνήσια χαρά της ανακάλυψης καθημερινά και είναι υπέροχο να μεγαλώσουν τιμώντας την ομορφιά, το μοίρασμα, την επικοινωνία μέσα από τη γλυκιά πλευρά της ζωής. Μια στάση ευγνωμοσύνης και αναγνώρισης του καλού μέσα στην οικογένεια είναι ένα πανίσχυρο εφόδιο για να νιώσουν δυνατά και ευλογημένα από το ξεκίνημα της ζωής.

Στην πράξη όλα τα παραπάνω είναι πραγματική πρόκληση για κάθε γονιό. , Ότι κι αν λέμε στα παιδιά, αυτό που τελικά θα μετρήσει είναι η ίδια μας η συμπεριφορά!

Πηγές: 1.  T. Haller & C. Moorman The 10 Commitments, Parenting with purpose (Personal Power Press, 2004), 2. Lori Randun, Guilt free parenting dvd.

«Τα προσωπικά μας όρια προστατεύουν τον εσώτερο πυρήνα της ταυτότητάς μας, επιτρέποντάς μας να έχουμε το δικαίωμα της επιλογής»    Gerald Manley  Hopkins  (Αγγλος ποιητής του 19ου αιώνα)

"Ναυτίλος" από την αγαπημένη μας new age ζωγράφο Joshephine Wall

Σου είναι δύσκολο να πεις «όχι»; Ανησυχείς μήπως δυσαρεστήσεις  τους άλλους; Εχεις πρόβλημα να εκφράσεις τα πραγματικά σου συναισθήματα; Αν ναι, τα προσωπικά σου όρια είναι μάλλον «χαλαρά» και χρειάζονται ….γυμναστική για να «δυναμώσουν» ώστε να νιώσεις  ασφαλής να εκφραστείς και να συνυπάρχεις αρμονικά με τους άλλους.

Σε κάποιες σχέσεις τα προσωπικά όρια καταπατώνται εύκολα, ενώ σε άλλες παραμένουν σθεναρά και αποτελεσματικά. Σε γενικές γραμμές, όσο πιο κοντινή και οικεία είναι η σχέση (ερωτική, με τα παιδιά ή τους γονείς) τόσο πιο ευάλωτα είναι τα προσωπικά όρια. Κι εδώ αρχίζουν τα προβλήματα, ειδικά αν οι παραχωρήσεις γίνονται συστηματικά και επανειλημμένα από τη μία πλευρά.

 Τα σημάδια

Να μερικά σημάδια που δείχνουν χαλαρά προσωπικά όρια:

1. Δυσκολεύεσαι να ζητήσεις αυτό που θέλεις ή χρειάζεσαι
2. Νιώθεις συχνά θύμα των περιστάσεων
3. Παίρνεις τα πράγματα πολύ προσωπικά (και πολύ σοβαρά)
4. Δεν υπερασπίζεσαι τον εαυτό σου  όταν κάποιος εκφράζει την αντίρρησή του για μια σου ενέργεια ή άποψη
5. Νιώθεις υποχρεωμένη να ανταποδώσεις άμεσα μια εξυπηρέτηση
6. Επιτρέπεις στους άλλους να αποφασίζουν για λογαριασμό σου
7. Αφήνεις την κακή διάθεση και τα προβλήματα των άλλων να χαλάσουν τη μέρα σου
8. Σε πνίγουν οι ενοχές όταν νιώσεις ότι οι άλλοι είναι δυσαρεστημένοι μαζί σου, για οποιοδήποτε λόγο.

Η ερώτηση –κλειδί

Εργο της Kassi Kennedy αυτό το υπέροχο δέντρο, σύμβολο σταθερότητας και δύναμης.

Πολύ συχνά η συμπεριφορά των ανθρώπων  είναι αυτοματοποιημένη και, πριν καλά καλά το καταλάβεις, ο έλεγχος έχει χαθεί! Μπορείς να παρατηρήσεις τις ίδιες σου τις αντιδράσεις σε διάφορες καταστάσεις της καθημερινότητας και να αναρωτηθείς κατά περίπτωση: «Νιώθω ελεύθερη να εκφράσω τις πραγματικές μου απόψεις;  Εχω την άνεση να ζητήσω αυτό που θέλω;». Οσο πιο συχνά πιάνεις τον εαυτό σου να απαντάει «όχι», τόσο πιο μεγάλη είναι η ανάγκη να δυναμώσεις τα προσωπικά σου όρια.

Η «γυμναστική» των ορίων φέρνει εξαιρετικά αποτελέσματα όταν γίνεται με …γενναιοδωρία, αμεσότητα και συναισθηματική ουδετερότητα, χωρίς δικαιολογίες, απολογίες και φλύαρες εξηγήσεις προς τους άλλους (όποιοι κι αν είναι αυτοί). Στην αρχή θα νιώσεις άβολα. Οταν όμως εξασκηθείς λιγάκι, θα διαπιστώσεις ότι βγαίνεις πολλαπλά κερδισμένη: Όχι μόνο θα αρχίσεις να νιώθεις ….ο εαυτός σου, αλλά θα δημιουργείς και πιο ισορροπημένες σχέσεις!

 Ετοιμες απαντήσεις για το ξεκίνημα

Εφοδιάσου με μια «εργαλειοθήκη» έτοιμων απαντήσεων που θα σε βοηθήσουν στο ξεκίνημα της «γυμναστικής» των ορίων. Οσο καλύτερα προετοιμασμένη είσαι τόσο πιο δυνατή θα νιώσεις, παρά το αρχικό μούδιασμα: Για παράδειγμα:

1. Για να θέσεις τα όριά σου απέναντι σε κάποιον θυμωμένο, που φωνάζει και χειρονομεί: «Δεν σου/σας επιτρέπω να μου φωνάζετε. Αν συνεχίσεις θα αναγκαστώ να φύγω από το χώρο».

2. Απέναντι σε κάποιον επικριτικό ή κακόβουλο: «Ο τρόπος που σχολιάζεις/βλέπεις τα πράγματα δεν με βρίσκει σύμφωνη. Θα  ήταν καλύτερο να σταματήσεις εδώ».

3. Για να κερδίσεις χρόνο όταν δέχεσαι πίεση: «Θα πρέπει να το σκεφτώ. Πάγια τακτική μου είναι να μην παίρνω αποφάσεις αμέσως».

4. Για να αρνηθείς έξτρα υποχρεώσεις: «Παρόλο που το έργο σας είναι εξαιρετικά σημαντικό, είναι αδύνατο να συμμετέχω αυτή την εποχή γιατί ο χρόνος μου ήδη καλυμμένος».

5. Για να βγεις από μία υποχρέωση: «Εξέτασα εκ νέου το πρόγραμμά μου και δυστυχώς διαπίστωσα ότι δεν θα μπορούσα να δώσω την απαιτούμενη προσοχή σ΄ αυτό που μου ζητήσατε. Θα ήθελα να βοηθήσω να βρεθεί ο αντικαταστάτης μου μέχρι την άλλη εβδομάδα».

6. Για να αρνηθείς να (ξανα)δανείσεις χρήματα σ΄ ένα φίλο: «Δεν είμαι σε θέση να σου δώσω ξανά χρήματα. Είμαι πάντα δίπλα σου, σε οικονομικό επίπεδο όμως έχεις να πάρεις την ευθύνη των πράξεών σου».

Κάπως έτσι, ξεστομίζοντας τις «έτοιμες απαντήσεις», ακόμα κι αν δεν τις νιώθεις στην αρχή σαν αληθινές, θα πάρεις θάρρος και θα δεις σύντομα τη διαφορά! Το κλειδί της επιτυχίας βρίσκεται στην πρόθεσή σου να δυναμώσεις τα όριά σου και να πάρεις την κατάσταση στα χέρια σου. Εμπρός λοιπόν!

Πηγές: 1. Amber Rosenberg, From inspiration to realization, www.pacificlifecoach.com, 2. Louise Hay, Love yourself, heal your life workbook (Hay house 2004), 3. http://en.wikipedia.org/wiki/Gerard_Manley_Hopkins

Δεν ξέρω για σας, αλλά εμένα η επιστροφή από τις διακοπές με βρήκε με πέντε κιλά επιπλέον γύρω από τη μέση. Φυσικά, τα παραπανίσια κιλά δεν μπήκαν μέσα σε 15 μέρες αλλά σταδιακά κατά τη διάρκεια του τελευταίου χρόνου, που παραμέλησα κάπως τον εαυτό μου , δίνοντας μεγαλύτερη σημασία στις ανάγκες και τις προτεραιότητες των άλλων. Συνειδητοποίησα ακόμη ότι έχω επηρεαστεί αισθητά από την ανησυχία και το στρες λόγω της οικονομικής ύφεσης, με αποτέλεσμα να καταφεύγω πολύ πιο συχνά απ΄ όσο πραγματικά χρειάζομαι σε «σνακ της παρηγοριάς» (γλυκά δηλαδή)!

"Daylight dance", έργο της Judy Mastrangelo, από τα αγαπημένα μας!

Γι΄ αυτό πιάνω δουλειά για να φροντίσω τον εαυτό μου! Επιστρατεύω τις θετικές δηλώσεις που ακολουθούν για να νιώσω πρώτα καλά με μένα. Κι όταν νιώθω καλά με μένα την ίδια, ισορροπημένη και δυνατή, οδηγούμαι «αυτόματα» σε επιλογές που τρέφουν σωστά το σώμα και το πνεύμα μου.

Σας καλώ να διαβάζουμε μαζί καθημερινά πολλές φορές τις θετικές δηλώσεις. Αν κάποια δήλωση σας αγγίζει περισσότερο, μπορείτε να την επαναλαμβάνετε από μέσα σας (ή φωναχτά αν μπορείτε, ακόμα καλύτερα) πολλές φορές μέσα στη μέρα και ειδικά πριν σας πάρει ο ύπνος. Οι δηλώσεις είναι ένα καταπληκτικό εργαλείο για να «προγραμματίσουμε» θετικά το νου μας και να επικεντρωθούμε στη θετική δράση.   

1.Nοιάζομαι αληθινά για μένα. Βρίσκω χρόνο να φροντίσω τον εαυτό μου με αγάπη.

2. Ευχαριστώ το σώμα μου για τις υπέροχες υπηρεσίες που μου έχει προσφέρει όλα αυτά τα χρόνια.

3. Δεσμεύομαι να είμαι αφοσιωμένη στο σώμα μου, όποια κι αν είναι η εικόνα του αυτή τη στιγμή. Αναγνωρίζω ότι είναι ο πιο πιστός και παλιός μου φίλος.

4. Μαθαίνω να το ακούω με αγάπη για να αντιλαμβάνομαι αυτό που πραγματικά χρειάζεται.

5. Αφήνω τα παραπανίσια κιλά να φύγουν. Το κάνω για μένα, για να είμαι υγιής, δυνατή και ενεργητική, και όχι για να ακολουθήσω τα πρότυπα και τις επιθυμίες των άλλων.

6. Η εποχή που πλήγωνα και κατηγορούσα τον εαυτό μου ανήκει στο παρελθόν.  Τώρα, ανοίγω όλο και πιο συχνά την καρδιά μου σε συναισθήματα γαλήνης και χαράς.

7. Υπάρχουν φορές που νιώθω θλιμμένη, θυμωμένη ή ανήσυχη. Αποδέχομαι ό,τι νιώθω σαν την εσωτερική μου αλήθεια τη συγκεκριμένη στιγμή.

8. Οσο μαθαίνω να εκφράζω τα συναισθήματά μου με αγάπη, τόσο περισσότερη δύναμη και ενεργητικότητα φέρνω στη ζωή μου.

9. Μαθαίνω να συγχωρώ τον εαυτό μου και τους άλλους για τα λάθη του παρελθόντος.

"Fairy voyage" από την Judy Mastrangelo

10. Απολαμβάνω τη ζωή με όλες τις αισθήσεις μου.

11. Μαθαίνω να αναγνωρίζω πότε είμαι αληθινά πεινασμένη και πότε όχι.

12. Επιλέγω την τροφή μου με κριτήριο την ποιότητα. Θρέφω τον εαυτό μου με αγάπη. Τρώω όσο χρειάζομαι για να χορτάσω. Σταματάω να τρώω όταν χορταίνω.

13. Αποκτώ ξανά την αίσθηση ότι τα πόδια μου πατάνε γερά στη γη.

14. Ολο και πιο συχνά, επικεντρώνομαι στην ομορφιά που υπάρχει γύρω μου. Αφιερώνω χρόνο για να παρατηρήσω το χρώμα του ουρανού, για να ακούσω την αγαπημένη μου μουσική, για να νιώσω το απαλό αεράκι στο πρόσωπό μου.

15. Νιώθω  ευγνωμοσύνη για όλα τα καλά που υπάρχουν στη ζωή μου.

16. Ανακαλύπτω ξανά την ομορφιά της κίνησης. Χαίρομαι το σώμα μου καθώς περπατά, κινείται, χορεύει, ξεκουράζεται!

17. Περιβάλλω τον εαυτό μου με ανθρώπους που με αγαπούν. Μαθαίνω να ζητάω υποστήριξη και να την εκτιμώ όταν μου προσφέρεται.

18. Γίνομαι σύμμαχος με μένα! Αναγνωρίζω και εκτιμώ τη θέληση, το κουράγιο, τη δύναμη και την επιθυμία μου για περισσότερη υγεία και ομορφιά!

19. Δέχομαι το σεβασμό και την ικανοποίηση που φέρνει στη ζωή μου η νέα προσέγγιση του εαυτού μου.

20. Απολαμβάνω το φαγητό μου. Ο,τι τρώω συνεισφέρει στη ζωντάνια, τη χαρά, την υγεία μου!

Πηγές: 1. Sondra Ray, The only diet there is, (Celestial Arts, 1991), 2. Belleruth Naperstak, weight loss audiotape (Health Journeys), 3. Louise Hay, I can do it. How to use affirmations to change your life (Hay House, 2004)

"Allium" από την Myrea Pettit

Nιώθω την καρδιά μου να ξεχειλίζει από χαρά. Χτυπάει γρήγορα και φουσκώνει, φουσκώνει σαν κόκκινο μπαλόνι σε παιδικό πάρτυ. Ναι, μεταμορφώνομαι σε παιδί που μπαίνει τρέχοντας  στο νηπιαγωγείο και κάθεται με φόρα στο κόκκινο καρεκλάκι ανάμεσα στην Αθηνά και την Αρτεμη κι απέναντι από την Αννα.

Γελάω δυνατά και χτυπάω τα πόδια μου στο γυαλιστερό πάτωμα. Μεμιάς, σαν να δόθηκε το σύνθημα, αρχίζουμε και οι τέσσερις φίλες το ρυθμικό χτύπημα των ποδιών που συμπαρασύρει και τα υπόλοιπα παιδιά της τάξης σ΄ έναν  ιδιόμορφο πρωϊνό χορό, σαν επίδειξη της αστείρευτης δύναμης που έχει κανείς στην ηλικία των πέντε ετών.

"Νεραϊδούλα" από τη Myrea Pettit

Και μετά το κερασάκι στην τούρτα: η ομαδική τσιρίδα που γεμίζει τα πνευμόνια μας  δύναμη και την καρδιά μας αγαλλίαση.

 O ενθουσιασμός είναι μεταδοτικός και σαν κεραυνός χτυπάει τις δύο νηπιαγωγούς που, αντί να λιποθυμήσουν από την τσιρίδα 40 νηπίων, αρχίζουν να γελάνε δυνατά. Το γέλιο τις κατακλύζει, κοκκινίζει τα μάγουλα, φέρνει δάκρυα στα μάτια, διπλώνει τα κορμιά, γλυκαίνει τις καρδιές.

 Κανείς δεν μπορεί να αντισταθεί σε μια έκρηξη χαράς.

Καλή σχολική χρονιά σε όλους, μαθητές, εκπαιδευτικούς, γονείς!

"Neon art": Photo by Dimitris Papazimouris

Θυμάμαι να το ακούω από παιδί: «Μην αναβάλλεις για αύριο ό,τι μπορείς να κάνεις σήμερα». Αν και προσπάθησα να το εφαρμόσω για να απλουστεύσω τη ζωή μου, διαπίστωσα ότι σε μένα η τακτική αυτή δεν φέρνει την πολυπόθητη απλούστευση. Αντιθέτως με οδηγεί να τακτοποιώ τη μια δουλειά μετά την άλλη, χωρίς ιεράρχηση, οπότε – αναπόφευκτα – καταλήγω στον εκνευρισμό, έχοντας την αίσθηση πως ό,τι κι αν κάνω δεν είναι ποτέ αρκετό.     

 Όμως, το καλό το παλικάρι ξέρει κι άλλο μονοπάτι. Εφάρμοσα με λίγο ψάξιμο μια παραλλαγή, που με απελευθέρωσε και αύξησε σημαντικά την αποτελεσματικότητά μου. Στο ξεκίνημα κάθε μέρας ρωτάω τον εαυτό μου: «Τι είναι αυτό που έχεις να κάνεις και  θα προτιμούσες να αποφύγεις?» Μόλις μου δώσω την απάντηση, χωρίς δεύτερη κουβέντα, πάω αμέσως και κάνω πρώτο – πρώτο αυτό που θα  ήθελα να αποφύγω!     

Ουφ! Αυτό ήταν! Εχω παρατηρήσει ότι αμέσως μετά νιώθω πιο ευδιάθετη και  ενεργητική και η  μέρα μου κυλάει πιο όμορφα και δημιουργικά!      

Γιατί άραγε? Τις περισσότερες φορές, αυτό αναβάλλω δεν είναι ούτε χρονοβόρο  ούτε κουραστικό. Συνήθως πρόκειται για  κάτι σημαντικό, που όμως με ξεβολεύει ή με φοβίζει: ένα τηλεφώνημα για ένα επαγγελματικό ραντεβού που ίσως ανοίξει (ή κλείσει) κάποια πόρτα, μια δουλειά που απαιτεί να χρησιμοποιήσω δεξιότητες για τις οποίες δεν εμπιστεύομαι αρκετά τον εαυτό μου, μια συνεννόηση με κάποιον «απαιτητικό» που στην πορεία έχει πάντα να μου μάθει κάτι καινούργιο… Σε όλες τις περιπτώσεις παρατήρησα ότι θα έπρεπε να κινηθώ έξω από τη ζώνη της άνεσής μου και να πάρω κάποιο ρίσκο, γι΄ αυτό «κλωτσούσε» η πλευρά του εαυτού μου που προτιμά να ζει στην ασφάλεια του οικείου.      

"From Art Athina 2009": Photo by Dimitris Papazimouris

΄Ο,τι κι αν είναι αυτό που αποφεύγεις, μη χάνεις στιγμή! Κινήσου έξω από τη ζώνη της άνεσής σου και άφησε τον  στον εαυτό σου να σε εκπλήξει ευχάριστα. Μην ξεχνάς πως όταν λειτουργείς πάντα με τον ίδιο προβλέψιμο τρόπο θα δημιουργείς την ίδια, προβλέψιμη πραγματικότητα. Το όνειρό σου, ό,τι λαχταράς να φέρεις στη ζωή σου, σε καλεί να λειτουργήσεις διαφορετικά, παραμερίζοντας την αναβλητικότητα. Βγες τώρα έξω από τη ζώνη!