Newagemama.com

Κάθε «εκκολαπτόμενη» μανούλα, εκτός από ιατρική φροντίδα και ξεκούραση, έχει ανάγκη και από υποστήριξη για να καταλαγιάσει τις ανησυχίες και τις έντονες συναισθηματικές αναταράξεις της εγκυμοσύνης και της λοχείας. Οι θετικές δηλώσεις είναι ένα εξαιρετικό εργαλείο για να περιορίσεις την αρνητικότητα, να συντονίσεις το νου με σκέψεις εμπιστοσύνης και αισιοδοξίας και να βοηθήσεις τον εαυτό σου να βιώσει πιο έντονα την αγάπη και τη σύνδεση με τη νέα ζωή.
Διάλεξε όποια δήλωση σε αγγίζει και επανάλαβέ την πολλές φορές (από μέσα σου ή φωναχτά όταν μπορείς) κατά τη διάρκεια της μέρας. Μετά από μία εβδομάδα δοκίμασε κάποια άλλη.
Μπορείς ακόμα απλώς να διαβάζεις όσες φορές θέλεις τον κατάλογο των δηλώσεων και να βιώνεις με επίγνωση τα συναισθήματα που σου προκαλούν.

1. Είμαι ανοιχτή να δεχτώ με αγάπη τη μεταμόρφωση και την αλλαγή που το μωρό φέρνει στη ζωή μου

2. Εμπιστεύομαι το σώμα μου και την φυσική ικανότητα που έχει να θρέψει το μωρό μου.

3. Το σώμα μου γνωρίζει τι χρειάζεται να κάνει για να έρθει το μωρό μου υγιές στον κόσμο

4. Ο τοκετός είναι μια ασφαλής, υγιής, φυσική διαδικασία, για την οποία το σώμα και το πνεύμα μου προετοιμάζονται καθημερινά.

5. Είμαι δυνατή, όσο δυνατές ήταν και όλες οι γυναίκες που έχουν γεννήσει πριν από μένα.

6. Αποδέχομαι με αγάπη και κατανόηση τα συναισθήματά μου, όποια κι αν είναι κάθε στιγμή, ως ένα φυσιολογικό κομμάτι της αλλαγής που συμβαίνει μέσα μου.

7. Το σώμα μου είναι με σοφία προικισμένο από τη φύση για να φέρει το μωρό μου υγιές στον κόσμο.

8. Νιώθω ευγνωμοσύνη για τη δυνατότητα που έχω να μεγαλώσω το παιδί μου.

9. Σέβομαι την ανάγκη μου για ξεκούραση. Κοιμάμαι όταν κοιμάται το μωρό μου. Προσαρμόζομαι στους ρυθμούς του.

10. Είμαι καλή μητέρα. Είμαι τρυφερή, συναισθηματικά διαθέσιμη και αυθεντική.

11. Δέχομαι αγάπη και υποστήριξη από τους ανθρώπους γύρω μου

12. Όταν βρίσκω χρόνο για τις δικές μου ανάγκες μαθαίνω στο παιδί μου πόσο σημαντικό είναι να φροντίζει τον εαυτό του.

13. Είναι φυσιολογικό και υγιές να νιώθω πελαγωμένη ώρες – ώρες. Δεν χρειάζεται να είμαι τέλεια.

14. Αποδέχομαι την ένταση των πρώτων χρόνων της μητρότητας. Βάζω προτεραιότητες και κάνω συμβιβασμούς.

15. Καλύπτοντας τις ανάγκες των παιδιών μου σήμερα, τα προετοιμάζω για περισσότερη ανεξαρτησία αύριο.

16. Ο χρόνος κυλάει γρήγορα. Αγκαλιάζω την οικογένειά μου κάθε μέρα που περνά.

17. Τα παιδιά μου ανθίζουν σαν λουλούδια. Απολαμβάνω με χαρά κάθε στιγμή της ανάπτυξής τους. Αναγνωρίζω τις πολύτιμες στιγμές αγάπης, εμπιστοσύνης και σύνδεσης μαζί τους.

18. Περιβάλλω τον εαυτό μου με αγάπη και ζητώ από το Θεό υπομονή και δύναμη για να κάνω το καλύτερο.

19. Βλέπω με αισιοδοξία τη ζωή και τις προκλήσεις της. Μαθαίνω στα παιδιά μου να κάνουν το ίδιο.

20. Είμαι ανοιχτή στα μαθήματα που έχουν να μου δώσουν τα παιδιά μου: μαθήματα υπομονής, χαράς και το να ζω τη στιγμή.

Πηγές: http://www.lamaze.org, Louise Hay, You can heal your life (Hay House, 1984, rev. 1987 & 2004), Louise Hay, I can do it. How to use affirmations to change your life (Hay House, 2004)

Τα έργα είναι της αγαπημένης μας ζωγράφου Josephine Wall.

Πενήντα πρακτικές ιδέες για να βοηθήσουμε τα παιδιά, μέσα από την καθημερινότητα, να σέβονται τον εαυτό τους, να ανταποκρίνονται στις προκλήσεις της ζωής και να στηρίζονται στις δυνάμεις τους.

1. Ενθαρρύνω τα παιδιά να κοιτούν τους ανθρώπους στα μάτια
2. Προσθέτω το όνομα κάθε παιδιού στο κουδούνι και στο γραμματοκιβώτιο του σπιτιού
3. Επιτρέπω στα παιδιά να φοβούνται
4. Βάζω ένα ενθαρρυντικό σημείωμα ή μια αστεία φατσούλα μέσα στη θήκη με τα μολύβια τους
5. Δείχνω στο σύντροφό μου τρυφερότητα μπροστά στα παιδιά
6. Όταν υπάρξει ευκαιρία, τους μιλάω για την σκληρή πλευρά της ζωής
7. Όταν θέλουν να καλέσουν κόσμο, τους αναθέτω καθήκοντα, αφήνοντάς τα να τα διεκπεραιώσουν με το δικό τους τρόπο
8. Αφιερώνω χρόνο για προσωπική επαφή με κάθε παιδί χωριστά
9. Σέβομαι τα προσωπικά τους αντικείμενα και τους ζητώ να σέβονται τα δικά μου
10. Φροντίζω να έχει το παιδί το δικό του ξυπνητήρι και να το χρησιμοποιεί καθημερινά
11. Αγκαλιάζω τρυφερά τα παιδιά μου κάθε μέρα
12. Όταν πρόκειται να ταξιδέψουμε, ενθαρρύνω κάθε παιδί να φτιάξει τη βαλίτσα του
13. Τους μαθαίνω να ράβουν κουμπιά
14. Τους χαρίζω ένα ημερολόγιο και ένα κουτί που κλειδώνει για να γράφουν τα μυστικά τους και να φυλάνε τους «θησαυρούς» τους
15. Μαθαίνω στο παιδί πώς θα πρέπει να αντιδράσει αν χαθεί μέσα στο πλήθος
16. Φροντίζω να έχει πάνω του μια κάρτα με τα προσωπικά του στοιχεία για να τη χρησιμοποιήσει σε περίπτωση που χρειαστεί βοήθεια
17. Ζητάω συγγνώμη όταν έχω άδικο
18. Όταν χρειάζεται να γίνουν περικοπές στον προϋπολογισμό της οικογένειας, δίνω στα παιδιά τα δυνατότητα να επιλέξουν ποια έξοδά τους θα μειώσουν
19. Τους μαθαίνω να μετράνε και να υπολογίζουν τα ρέστα
20. Αφήνω κάθε παιδί να πληρώσει και να βγάλει το εισιτήριό του όταν πάμε σε μια παράσταση παρέα
21. Τα παίρνω καμιά φορά μαζί μου στη δουλειά για να γνωρίσουν το χώρο εργασίας και τους συναδέλφους μου
22. Ενθαρρύνω την κίνηση και τη φυσική δραστηριότητα για όλη την οικογένεια
23. Κρατάω ανοιχτές τις γραμμές επικοινωνίας, ό,τι κι αν συμβαίνει
24. Αφήνω το παιδί να διαλέξει τα ρούχα που θα φορέσει
25. Όταν έχει ξαστεριά μετράμε μαζί τ΄ αστέρια κι αν δούμε πεφταστέρι κάνουμε μια κοινή ευχή!
26. Απολαμβάνουμε παρέα ένα ηλιοβασίλεμα, μια όμορφη θέα, ένα ωραίο τοπίο
27. Πάμε όλοι μαζί ένα θερινό σινεμά για να δούμε το «Τραγουδώντας στη βροχή» ή κάποια άλλη κοσμαγάπητη ταινία που προβάλλει την ομορφιά της ζωής
28. Μαθαίνω και αφήνω τα παιδιά να βγάλουν φωτογραφίες και να τραβήξουν βίντεο από τη ζωή της οικογένειας
29. Αποφεύγω με κάθε τρόπο τις συγκρίσεις ανάμεσα στα αδέλφια και στα άλλα παιδιά της ηλικίας τους
30. Όταν η συμπεριφορά τους με πληγώνει, τους μιλάω για το πώς νιώθω χωρίς να τα μειώνω και να τα κατηγορώ
31. Δέχομαι, αν υπάρχουν, ελαφρυντικά για κάτι στραβό που έγινε
32 Ενθαρρύνω τα παιδιά να αναγνωρίσουν και να εκφράσουν τα συναισθήματά τους
33. Τους επιτρέπω και τους μαθαίνω να λένε «όχι» όταν νιώθουν άβολα με κάτι που τους ζητούν οι άλλοι
34. Όταν χαίρονται για μια επιτυχία, πανηγυρίζω μαζί τους κι εγώ!
35. Τα βοηθάω να εκφράσουν με υγιή τρόπο το θυμό τους
36. Μαθαίνω στα παιδιά την αξία της ευγνωμοσύνης
37. Τους επιτρέπω να κάνουν λάθη, έτσι μαθαίνουν!
38. Δίνω στην ευκαιρία σε κάθε παιδί να μου πάρει κάποιο δώρο
39. Θυμάμαι τα ονόματα των φίλων τους και ενδιαφέρομαι γι ΄αυτούς και τις οικογένειές τους
40. Αφήνω στα παιδιά την πρωτοβουλία να διαλέξουν το δώρο του φίλου τους
41. Υποστηρίζω τη συμμετοχή τους σε διάφορες ελεύθερες δραστηριότητες του σχολείου
42. Επιδοκιμάζω όχι μόνο την πρόοδο αλλά και την προσπάθεια που καταβάλουν
43. Ενθαρρύνω και καλλιεργώ την επιμέλεια και την έμφαση στην ποιότητα, δεν δέχομαι την προχειρότητα και την τεμπελιά!
44. Όταν το παιδί έχει κλειστή την πόρτα του δωματίου του, τη χτυπάω για να του μιλήσω
45. Δημιουργώ και συντηρώ με δημιουργικό τρόπο οικογενειακές παραδόσεις
46. Καλλιεργώ τις δικές μου φιλίες και αφιερώνω χρόνο για μένα κάνοντας μια αγαπημένη δραστηριότητα χωρίς τα παιδιά
47. Ζητάω από άλλους ενήλικες συναισθηματική υποστήριξη όταν τη χρειάζομαι
48. Εχω επίγνωση της επιρροής που ασκώ στα παιδιά μου πρώτα μέσα από τη συμπεριφορά μου σε όλα τα επίπεδα και μετά μέσα από τα λόγια μου
49. Επιτρέπω στον εαυτό μου να κάνει λάθη!
50. Αποδέχομαι, τέλος, – ότι σαν γονιός έχω τα όριά μου!

Τι είναι αυτό που κάνει τα όνειρα  να βγαίνουν αληθινά; Ποια είναι η στιγμή που μια υπόσχεση αρχίζει να παίρνει σάρκα και οστά; Ποια είναι η πρώτη σπίθα που ανάβει τη φλόγα και μια ελπίδα γίνεται πραγματικότητα;

Είναι η στιγμή της δέσμευσης. Είναι η δέσμευση αυτή που ενεργοποιεί το μαγικό κύκλο της δύναμης και της δημιουργίας. Σαν πανίσχυρος μαγνήτης έλκει καθοδήγηση, πληροφόρηση, γεγονότα, δράσεις και ανθρώπους που συγχρονισμένα υφαίνουν τον ιστό της νέας σου πραγματικότητας, αυτής που μέσα σου έχεις δεσμευτεί να φέρεις στη ζωή σου.

Ο Γκαίτε περιέγραψε με μοναδικό τρόπο τον συναρπαστικό μηχανισμό που μπαίνει σε λειτουργία μόλις «κλειδώσει» εσωτερικά η οριστική μας απόφαση:

«Μέχρι να δεσμευτείς υπάρχει διστακτικότητα, η πιθανότητα να υποχωρήσεις, πάντα αναποτελεσματικότητα…

Σε όλες τις πράξεις πρωτοβουλίας και δημιουργίας υπάρχει ένα σημείο – κλειδί, που αν αγνοήσεις δεν μπορείς να πραγματοποιήσεις ούτε τις πιο μεγαλόπνοες ιδέες: είναι η στιγμή που δεσμεύεσαι οριστικά. Μετά η Πρόνοια κινείται κι αυτή. Όταν δεσμευτείς, τα πάντα μπορούν να συμβούν για να σε βοηθήσουν· πράγματα που αλλιώς δεν θα συνέβαιναν ποτέ. Μια ολόκληρη ροή γεγονότων πηγάζει από την απόφαση δέσμευσης, δημιουργώντας προς όφελός σου κάθε είδους αναπάντεχα περιστατικά, συναντήσεις και υλική βοήθεια που ούτε καν είχες διανοηθεί ότι θα συναντούσες στο δρόμο σου.

Ό,τι λαχταράς να φέρεις στη ζωή σου ή ονειρεύεσαι να δημιουργήσεις, ξεκίνα! Η τόλμη έχει μέσα της ευφυϊα, δύναμη και μαγεία. Αρχισε τώρα!»

Υπάρχει γυναίκα που σε κάποια στιγμή της ζωής της δεν αναρωτήθηκε «μήπως δεν κάνω για μάνα;» ή – ακόμη χειρότερα – «μήπως δεν είμαι καλή μητέρα»; Ποια είναι τέλος πάντων η «καλή μητέρα»; Υπήρξε ποτέ αυτό το είδος γυναίκας ή είναι μια έκφραση συμβατική που επικράτησε σε άλλες εποχές κι ακόμα μάς κατατρέχει;

Τα ερωτήματα αυτά ώρες ώρες γίνονταν εκνευριστικά, όταν σύγκρινα τον εαυτό μου με άλλες μαμάδες της διπλανής πόρτας, που έκαναν με χαρακτηριστική άνεση πράγματα για τα οποία ανέκαθεν βαρυγκομούσα (ειδικά ό,τι σχετίζεται με ταχυδακτυλουργίες στην κουζίνα και τις δουλειές του σπιτιού).

Μέχρι που τυχαία έπεσα πάνω στις απόψεις των Lynn Andrews και Christian Northrup που με απελευθέρωσαν, φωτίζοντας το θέμα  από άλλη σκοπιά: Οι δύο εξαιρετικές γυναίκες συγγραφείς συμφωνούν ότι υπάρχουν διαφορετικές εκδοχές αυτού που αποκαλούμε «καλή μητέρα», οι οποίες απλώνονται μπροστά μας σαν τις διαφορετικές συχνότητες του ηλεκτρομαγνητικού φάσματος.

Στη μια άκρη του φάσματος βρίσκεται η παραδοσιακή μαμά – τροφός, την οποία αποκαλούν «γήϊνη μητέρα»: Για τη γυναίκα αυτή, η γέννηση και η φροντίδα των παιδιών είναι ο προορισμός της ζωής της. Της αρέσει να μαγειρεύει και να φτιάχνει σπιτικά γλυκά και να περιποιείται τον κήπο. Αν είναι στο χέρι της, προτιμά να μην εργάζεται εκτός σπιτιού για να είναι διαθέσιμη, όσο γίνεται περισσότερο, για τις ανάγκες της οικογένειας. Λάτρευε τα μωρά από τότε που ήταν κοριτσάκι και αργότερα στη ζωή, όταν έχουν μεγαλώσει τα παιδιά της, συνεχίζει να φροντίζει μωρά από το πόστο της γιαγιάς.

Αν και αναγνώριζα ότι μάλλον …εξέπεμπα από άλλη συχνότητα, πάντα ένιωθα μια κρυφή ζήλεια για τις γήϊνες μαμάδες και τις εκπληκτικές δεξιότητές τους. Εξάλλου ο πολιτισμός μας, ακόμα και σήμερα που οι παραδοσιακοί ρόλοι έχουν ανατραπεί, εκτιμά ιδιαίτερα αυτή τη …συχνότητα του μητρικού φάσματος.

Στην απέναντι άκρη του φάσματος βρίσκεται η μαμά του ουράνιου τόξου, μια εκδοχή μανούλας λιγότερο γήϊνης και παραδοσιακής. Είναι η γυναίκα που για να νιώσει ισορροπημένη θα πρέπει να ικανοποιήσει βαθύτερες δημιουργικές ανάγκες με το δικό της ιδιαίτερο τρόπο. Πέρα από τη φροντίδα των αγαπημένων της παιδιών έχει ανάγκη από προσωπικό χώρο και χρόνο, για να ακούσει και τη δική της φωνή και να της επιτρέψει να εκφραστεί. Οι γυναίκες αυτής της συχνότητας υπέφεραν τις περασμένες δεκαετίες γιατί δυσκολεύονται πολύ να χωρέσουν στο κοστούμι της παραδοσιακής μαμάς. Για να λειτουργήσουν εποικοδομητικά χρειάζονται συχνά βοήθεια στις δουλειές του σπιτιού. Μπορεί να μην έχουν πάντα φαγητό έτοιμο στην ώρα του, αλλά συνδέονται με τα παιδιά τους με έναν ξεχωριστό τρόπο, συχνά μέσα από δημιουργικές δραστηριότητες που μοιράζονται μαζί τους.

Ανάμεσα στις δύο άκρες του φάσματος υπάρχουν άπειρες διαφορετικές συχνότητες, άπειρες υπέροχες παραλλαγές γυναικών, που καθημερινά ανοίγουν δρόμο στη ζωή με το δικό τους ιδιαίτερο μαμαδίστικο στυλ. Ας αποδεχτούμε κι ας αγκαλιάσουμε όλες τις συχνότητες του φάσματος, σε όποια κι αν ανήκουμε. Κι ας χαμογελάσουμε με συμπάθεια στην ίδια μας τη φύση, απαλλάσσοντάς την από το βάρος να προσπαθεί να δείξει κάτι άλλο απ΄ αυτό που είναι πραγματικά. Εξάλλου, όποια μαμαδο-συχνότητα κι αν «εκπροσωπούμε», πάνω απ΄όλα θέλουμε να μεγαλώσουμε ευτυχισμένα παιδιά!

Πηγές: http://www.lynnandrews.com, Christian Northrup, Women’s Bodies, Women’s Wisdom (Random House, 2010)

Αφιερωμένο στην Τάνια Ρ., που μου έμαθε πως ακόμα και οι πιο δραστικές αλλαγές στη ζωή έρχονται γλυκά όταν έχεις πίστη και αγάπη για τον  προορισμό σου

Πριν από μερικά χρόνια απέφευγα συστηματικά τους αποχαιρετισμούς κάθε είδους. Ενιωθα ένα αφόρητο μίγμα συναισθημάτων (από αμηχανία και θλίψη μέχρι θυμό και ανακούφιση), που προτιμούσα να μην πάω στο αποχαιρετιστήριο πάρτι μιας φίλης που μετακόμιζε στο εξωτερικό, στην κηδεία ενός αγαπημένου συγγενή ή στην τελευταία συνάντηση των συναδέλφων σε μια δουλειά που έκλεινε, πιστεύοντας – λανθασμένα – ότι έτσι έκανα πιο εύκολα τα πράγματα για μένα.

Αλλά, ποιος μπορεί να γλιτώσει από τη δοκιμασία των αποχαιρετισμών στην πορεία της ζωής? Στην πραγματικότητα οι αποχαιρετισμοί – αποχωρισμοί μάς επισκέπτονται με πολλές και διαφορετικές μορφές: πουλάμε το σπίτι μας για να αγοράσουμε κάτι μεγαλύτερο, το παιδί μας φεύγει για σπουδές σε άλλη πόλη, αγαπημένοι συνάδελφοι μετακινούνται σε άλλη υπηρεσία, αλλάζουμε δουλειά…., ο κατάλογος δεν έχει τελειωμό.

Κάποιους αποχαιρετισμούς τους επιδιώκουμε, κάποιοι μας επιβάλλονται, άλλοτε πάλι απλώς συμβαίνουν χωρίς καλά καλά να το καταλάβουμε. Όπως και να΄ ναι, για το θέμα αυτό έχω καταλήξει σε τρία σημεία που θέλω να μοιραστώ μαζί σας:

"Φτερωτό άλογο" από την Blue Jane

1. Ο αποχαιρετισμός είναι διαδικασία, όχι γεγονός

• Είτε πρόκειται για μια ερωτική σχέση που τελείωσε είτε για την πολυπόθητη προαγωγή που σε οδήγησε σ΄ ένα καλύτερο εργασιακό περιβάλλον, χρειάζεται χρόνος για να αναγνωρίσεις και να αποδεχτείς ό,τι συνέβη. Στην πραγματικότητα δεν αποχαιρετάς απλώς έναν άνθρωπο, μια δουλειά, ένα σπίτι ή μια κατάσταση, αλλά μια σειρά από εμπειρίες, μαθήματα ζωής, προσδοκίες και όνειρα που συνδέονται μ΄ αυτό. Τα συναισθήματα που πηγάζουν από την αλλαγή – επιθυμητή ή μη δεν έχει σημασία –  θα έρχονται για καιρό στο προσκήνιο για να τα αντιμετωπίσεις και να τα αγκαλιάσεις.

2. Το συνειδητό «αντίο» ανοίγει το δρόμο

• Δημιουργείς τις προϋποθέσεις για ένα αληθινά νέο ξεκίνημα όταν συμμετέχεις με ανοιχτή καρδιά στο «κλείσιμο» της προηγούμενης κατάστασης. Απελευθερώνεις έτσι ό,τι δεν χρειάζεσαι πια και βάζεις θεμέλια στο καινούργιο που χτίζεις στη θέση του παλιού. Δεν θα ξεχάσω ποτέ πόσο εντυπωσιάστηκα ευχάριστα όταν το παλιό μου διαμερισματάκι πουλήθηκε με τους καλύτερους δυνατούς όρους, μία μόλις μέρα μετά την αυτοσχέδια «τελετή αποχαιρετισμού» που είχαμε σκαρώσει με την αδελφή μου προς τιμήν των ανέμελων χρόνων που ζήσαμε εκεί σαν φοιτήτριες. Η «τελετή» ήταν απλά ένα δίωρο πέρασμα από το άδειο σπίτι, όπου θυμηθήκαμε διάφορα περιστατικά της κοινής μας ζωής, νιώθοντας πόσο όμορφη και σημαντική υπήρξε για μας η παλιά μας «φωλιά».

3. Η θλίψη είναι φίλη

• Στον πολιτισμό μας ξοδεύουμε τεράστια ποσότητα ενέργειας (συναισθηματικής και οικονομικής) για να αποφύγουμε τη θλίψη και τον πόνο, λες και δεν είναι φυσιολογικό να υπάρχουν στη ζωή ενός ανθρώπου. Όταν καταπιέζεις τη θλίψη και τον πόνο οδηγείς τον εαυτό σου στην αναισθησία και δεν μπορείς να νιώσεις ούτε τη χαρά όταν έλθει με τη σειρά της. Αφησε λοιπόν τον εαυτό σου να παραδοθεί  στη θλίψη που συνοδεύει κάθε αποχαιρετισμό, χωρίς να προσπαθείς να τον πείσεις  να νιώσει αναγκαστικά κάτι διαφορετικό.

Τι μπορείς να κάνεις

Αυτό το Σαββατοκύριακο αποχαιρέτησε με αγάπη κάποιον ή κάτι που τελείωσε στη ζωή σου. Ισως να ανάψεις ένα κερί για έναν φίλο που έφυγε απ΄ αυτόν τον κόσμο, ίσως να πετάξεις τα χαρτιά που ακόμα κρατάς από μια παλιά δουλειά, ίσως να δώσεις σε κάποια οικογένεια τα μωρουδιακά του παιδιού σου που πάει πια στο Δημοτικό, ίσως να ξεκαθαρίσεις τις φωτογραφίες από τον πρώτο σου γάμο, ίσως να γράψεις ένα αποχαιρετιστήριο γράμμα σε μια συμμαθήτρια από το Γυμνάσιο που τη σκέφτεσαι με νοσταλγία….
Ό,τι κι αν κάνεις, τίμησέ το με όλη σου τη συνειδητότητα. Όταν τιμάς τη ζωή που έζησες, θα έλθει κι αυτή με τη σειρά της να σε τιμήσει.

Έχει μια μαγεία η οικειότητα όταν έρχεται απρόσκλητη και φευγαλέα. Αυτή η αίσθηση του γνώριμου, τού «σε ξέρω από παλιά» στην επαφή με ανθρώπους που έχεις χρόνια να συναντήσεις, ξεκλειδώνει απρόσμενα έναν θησαυρό από καλά κρυμμένες αναμνήσεις στα βάθη της καρδιάς.

Εργο της Suzanne Cher

Ένα πέρασμα λίγων ωρών από το μοναχικό ορεινό χωριό του πατέρα μου, όπου πέρασα τα περισσότερα καλοκαίρια των παιδικών μου χρόνων, ήταν αρκετό για να νιώσω το όμορφο αυτό συναίσθημα να με τυλίγει σαν απαλή κουβέρτα. Μπαίνοντας στην εκκλησία του χωριού την ώρα της κυριακάτικης λειτουργίας, αντίκρισα τις σκυμμένες φιγούρες των γυναικών που προσεύχονταν. Οι πιο πολλές γύρισαν το κεφάλι τους και με κοίταξαν και ακαριαία φύσηξε το γλυκό αεράκι της οικειότητας, γεφυρώνoντας το χρόνο και επανασυνδέοντας τις στιγμές.

Δεν θυμόμουν τα ονόματά τους, δεν είχε σημασία. Ηξερα ποιες ήταν, αναγνώρισα τα σκαμμένα πρόσωπά τους, διάβασα το βάθος του πόνου και της χαράς στα μάτια τους. Οι ώμοι τους σκυφτοί από τα βάρη δεκαετιών μού φάνηκαν σαν γενναίοι και περήφανοι πολεμιστές μετά από μια κοπιαστική μάχη με το χρόνο και τις συγκυρίες μιας ζωής. Τα μαλλιά τους λευκά πιασμένα πίσω ή τυλιγμένα με μαντήλα σκέπαζαν τα κεφάλια τους, που έκαναν τις ίδιες, γνώριμες ανεπαίσθητες κινήσεις συμπάθειας και συγκατάβασης.

Η οικειότητα αυτή δεν έχει καμιά σχέση με λόγια τυπικά και κοινωνικές συμβάσεις. Αναδύεται μέσα από τα στιγμιότυπα μιας φυσικής καθημερινότητας , που – αφού μονομαχήσουν με το χρόνο – παραμένουν στα μονοπάτια της μνήμης. Και περιμένουν εκεί υπομονετικά το ερέθισμα που θα τα φέρει στην επιφάνεια, για να νιώσουμε το τρυφερό χάδι της οικειότητας στο μέτωπό μας. Τελικά, η απλή ροή της ζωής μπορεί να προσφέρει το πιο νοσταλγικό άρωμα στις αναμνήσεις μας.

1. Γονείς, να δίνετε στα παιδιά συνεχή, συνεπή, τρυφερή φροντίδα. Είναι τόσο αναγκαία  για την υγεία της ψυχής  όσο η τροφή για το σώμα.

2. Να δίνετε γενναιόδωρα το χρόνο και την κατανόησή σας. Το να παίζετε με το παιδί και να του διαβάζετε έχει μεγαλύτερη σημασία από ένα τακτικό, οργανωμένο σπίτι.

3. Να του προσφέρετε καινούργιες εμπειρίες και να του μιλάτε πολύ από τη μέρα που θα γεννηθεί. Οι νέες εμπειρίες πλουτίζουν το μυαλό του.

4. Να ενθαρρύνετε το παιδί να παίζει και μόνο του και μ΄ άλλα παιδιά, να εξερευνά, να μιμείται, να δημιουργεί, να φτιάχνει πράγματα, να φαντάζεται.

5. Να επαινείτε την προσπάθεια περισσότερο από το αποτέλεσμα.

6. Να του δίνετε όλο και περισσότερη ευθύνη. Η υπευθυνότητα, όπως όλες οι ικανότητες, χρειάζεται εξάσκηση για να μαθευτεί.

7. Να μην ξεχνάτε ότι κάθε παιδί είναι μοναδικό.

8. Ο τρόπος που δείχνετε δυσαρέσκεια να ταιριάζει με την προσωπικότητα του παιδιού, την ηλικία και τη νοημοσύνη του.

9. Ποτέ να μην το φοβερίζετε ότι θα πάψετε να το αγαπάτε ή ότι θα το διώξετε. Το φέρσιμό του μπορεί να το απαρνείστε, αλλά όχι το ίδιο το παιδί.

10. Μην περιμένετε ευγνωμοσύνη – το παιδί σας δεν ζήτησε να γεννηθεί, εσείς πήρατε αυτή την απόφαση.

 Ακολουθούν άλλες «δέκα εντολές», για την επιβίωση των γονιών κατά τη διάρκεια της ανατροφής των παιδιών:

1.      Να συνεχίσετε να πιστεύετε ότι είστε άνθρωποι με δικά σας δικαιώματα και αφού αποκτήσετε παιδί! Το ότι τα παιδιά είναι άνθρωποι το ανακαλύψαμε τελευταία, καιρός να ξαναθυμηθούμε ότι το ίδιο ισχύει για τη μητέρα και τον πατέρα.

2.    Να μοιράζετε δίκαια και ίσα το χρόνο  προκειμένου να έχετε αρκετό χρόνο και για τον εαυτό σας, ώστε να μην έλθει ποτέ η στιγμή που θα πείτε «έφαγα τα καλύτερά μου χρόνια για σένα… και τώρα να η ανταμοιβή!».

3.    Να καλύπτετε τις ανάγκες σας, επαγγελματικά και συναισθηματικά, για να μην χρειαστεί αργότερα να ζείτε τη ζωή σας μέσω της ζωής του παιδιού σας.

4.    Να προσπαθείτε να είστε σίγουροι για το τι πιστεύετε και τι θέλετε για τα παιδιά και να τους το λέτε καθαρά και ξάστερα. Και λάθος να είναι, καλύτερα σίγουροι, παρά γεμάτοι αμφιβολίες και διπλά μηνύματα.

5.    Δεχτείτε ότι είστε υπεύθυνοι ίσως μόνο για το 50% αυτών που κάνουν και αυτών που θα γίνουν. Το άλλο 50% ανήκει στη φύση, στο περιβάλλον, στην κληρονομικότητα, στη δική τους προσωπικότητα.

6.    Να θυμάστε ότι ένας από τους σκοπούς μας είναι η ομαλή συμβίωση, το να γλεντάμε και να  χαιρόμαστε με τα παιδιά μας. Αυτό είναι εφικτό ακόμα και με τα πιο δύσκολα παιδιά.

7.    Φροντίστε να αισθάνεστε σίγουροι για τον εαυτό σας, γιατί όσες δυσκολίες κι αν υπάρχουν όσο είναι μικρά, η μεγάλη δοκιμασία έρχεται με την εφηβεία.

8.    Να κατανοήσετε εγκαίρως ότι τα παιδιά σας είναι ξεχωριστοί, διαφορετικοί άνθρωποι. Το τι λένε, τι φοράνε και τι κάνουν – από ένα σημείο και μετά – είναι δική τους ευθύνη.

9.    Να μη δέχεστε από τα παιδιά σας συμπεριφορές που δεν θα ανεχόσασταν ποτέ από κάποιον μεγάλο. Αυτό το μήνυμα πρέπει κανείς να το δίνει εγκαίρως. Δεν ανέχομαι να με φτύνει κάποιος ή να με ξυπνάει όταν κοιμάμαι το μεσημέρι. Δε λέω «άστο είναι μικρός ακόμα», αλλά με τρόπο που να καταλάβει του το εξηγώ, ακόμα κι όταν είναι δύο χρονών, όχι αναγκαστικά «για χάρη του», «για το καλό του», αλλά «για χάρη μου», «για το καλό μου».

10.  Φροντίστε να είστε σε θέση, κάποια στιγμή στο μέλλον όταν μεγαλώσουν, να τους πείτε ειλικρινά «δεν μου χρωστάς τίποτα» κι αυτή να είναι η αλήθεια σας!

Πηγή:  Mia Kellmer Pringle, The needs of children (Unwin Hyman, 1975) και Ανθή Δοξιάδη  Σαν μητέρα προς μητέρα (Τερζόπουλος, 1984)

 Ευχαριστώ θερμά τις κ.κ. Μαρία Βολάκη, Ερρικα Τζώρτζη,  Φρόσω Σκαμνέλη και όλες τις παιδαγωγούς και το προσωπικό που εργάστηκαν με τόση αγάπη και ζήλο την τελευταία πενταετία στον 4^ο Δημοτικό Παιδικό Σταθμό Βύρωνα. Τα δυο μου κορίτσια είναι πολύ τυχερά που πέρασαν από τα  χέρια σας, μαζί με τόσα άλλα παιδιά που είμαι σίγουρη ότι δεν θα σας ξεχάσουν ποτέ!