Newagemama.com

Η πιο ισχυρή, η πιο σφοδρή δύναμη στον κόσμο, αυτή που κινεί γη και ουρανό, είναι στην πραγματικότητα η ευχαρίστηση.
Η ευχαρίστηση είναι το κλειδί για να αγγίξεις την πραγματική εσωτερική σου νοημοσύνη, αυτή που πάντα κάνει κουμάντο στο παρασκήνιο. Όταν εντοπίζεις ό,τι σ΄ ευχαριστεί πραγματικά – κι αυτό δεν είναι πάντα ούτε εύκολο ούτε προφανές – συντονίζεσαι με την πιο αληθινή, την πιο γόνιμη πλευρά του εαυτού σου. Την πλευρά του εαυτού που τιμά την αξιοπρέπεια και την εσωτερική σου χάρη, την πλευρά του εαυτού που σέβεται και αναζητά την αυθεντική, δημιουργική σου φωνή και έκφραση, την πλευρά του εαυτού που λαχταράει ν΄ ακουστεί και να προσφέρει ό,τι καλύτερο έχει.
Κόντρα σ΄ όλους αυτούς που βαφτίζουν πνευματικότητα τον πόνο και τη στέρηση,  ευχαρίστηση και ακεραιότητα βαδίζουν πάντα χέρι χέρι. Και είναι πανίσχυρες.

H μεγαλοσύνη δεν κραυγάζει, είναι χαμηλόφωνη. Η αλήθεια διαρκεί, δεν της ταιριάζει το εφήμερο. Η ποιότητα ψιθυρίζει στο αυτί, γνέφει διακριτικά στο μάτι. Δεν χρειάζεται ντουντούκες και μεγάφωνα για να ακουστεί.

 Μην ανησυχείς τόσο πολύ για την εικόνα σου. Αυτή που πραγματικά είσαι, η αυθεντική σου ύπαρξη, είναι πάντα ορατή, έτσι κι αλλιώς, είτε φοράς ακριβά ρούχα και βαρύ μακιγιάζ είτε φοράς φόρμες και είσαι άβαφη. Οι πληγές μας, τα ανοιχτά μέτωπα της ζωής μας, ακόμη κι αν εμείς δεν τα γνωρίζουμε συνειδητά, είναι χαραγμένα πάνω μας και εκπέμπουν τη δύναμη και τον πόνο μας. Το ίδιο και οι νίκες, οι υπερβάσεις και οι αποφάσεις μας. Σαν σφραγίδες που εμείς προσθέσαμε στον πίνακα της προσωπικής μας ιστορίας, ακτινοβολούν τη μοναδική ενέργεια της ύπαρξής μας. Και αλλάζουν, από μας τις ίδιες, μέσα από την ωριμότητα και την ομορφιά της ζωής, με χαρές και λύπες.

 Γι ΄αυτό και η μεγαλύτερη αλλαγή στην εμφάνιση μιας γυναίκας (και ενός άνδρα φυσικά) έρχεται όταν έχει προηγηθεί μια εντυπωσιακή εσωτερική διεργασία και αλλαγή, που διαφοροποιεί τη «συχνότητα εκπομπής». Κι έτσι, ξαφνικά, οι άλλοι βλέπουν κάτι διαφορετικό από σένα, μια ψηφίδα του εαυτού που δεν είχες ακόμα παρουσιάσει στην πρώτη γραμμή. Υπήρχε όμως αθέατη, περιμένοντας τη δική σου απόφαση για να εκδηλωθεί. Η αυθεντικότητα πάντα δικαιώνεται.

Από μικρό παιδί δεν τα πήγαινα καλά με την υπομονή και την αβεβαιότητα. Επιδίωκα πάντα να έχω μια άμεση λύση σ΄ ό,τι μ΄ απασχολούσε και δεν άντεχα με τίποτα το συναίσθημα της αναμονής, που είναι συχνά αναπόφευκτη σε περιόδους αλλαγών.

"Bλεφαρίσματα του Θεού" από την Tonya LaTorre

Ωστόσο, ποιος μπορεί να αποφύγει το μάθημα της υπομονής στο σχολείο της ζωής? Η τρέχουσα συγκυρία είναι για πολλούς από μας μια απίστευτη «ευκαιρία» για να μάθουμε να ζούμε με τη ρευστότητα της αλλαγής, με το διφορούμενο και το αβέβαιο. Να μπορούμε, ακόμα και μέσα στην καταιγίδα, να διατηρούμε την ηρεμία μας ώστε να συνεχίσουμε να ζούμε, να φροντίζουμε τις οικογένειές μας, να κρατάμε ανοιχτά τα μάτια του μυαλού και της καρδιάς μας. Και ενώ λαχταράμε τις απαντήσεις σε ό,τι μας απασχολεί, να είμαστε σε θέση να περιμένουμε, να αναπτυσσόμαστε και να ωριμάζουμε παρέα με τις ακόμα αναπάντητες ερωτήσεις μας.

Το ποίημα του μεγάλου Ράϊνερ Μαρία Ρίλκε (σε δική μου «ερασιτεχνική» μετάφραση) περιγράφει με μεγαλειώδη τρόπο τη δυναμική της αβεβαιότητας:

Δείξε υπομονή με ό,τι άλυτο
κι αν υπάρχει στην καρδιά σου.
Προσπάθησε ν ΄ αγαπήσεις τις ίδιες τις ερωτήσεις, σαν
να ήταν κλειδωμένα δωμάτια ή βιβλία γραμμένα σε μια ξένη γλώσσα.

Μην ψάχνεις για απαντήσεις
που δεν μπορούν να σου δοθούν τώρα,
γιατί δεν θα ήσουν έτοιμος να ζήσεις μ΄ αυτές.
Το ζητούμενο είναι να βιώνεις το καθετί.
Βίωσε τις ερωτήσεις τώρα. Ισως έτσι, κάποια στιγμή, κάπου στο μέλλον, σταδιακά χωρίς καλά καλά να το προσέξεις, να ζήσεις το δικό σου δρόμο προς την απάντηση.

Κάθε χρονιά, με αφορμή τη γιορτή της μητέρας, γράφονται διάφοροι «ύμνοι αγάπης» και όμορφα λόγια για την «προσφορά της μάνας» στην οικογένεια και στο ευρύτερο κοινωνικό σύνολο. Κατά τη γνώμη μου, ακόμα και σήμερα, υπερτονίζεται η πλευρά της αυτοθυσίας και της αυταπάρνησης που χαρακτηρίζει τον παραδοσιακό ρόλο της μάνας. Εξυμνείται υπέρμετρα ως αρετή ο παραμερισμός των αναγκών της ίδιας της μητέρας προς όφελος των παιδιών.

 Μόνο που έτσι η μάνα καταλήγει σε μια φιγούρα κενή, ένα «πουκάμισο αδειανό», ένας μηχανισμός προσφοράς χωρίς απολαβές. Λες και μπορείς να δώσεις στους άλλους αν δεν έχεις πρώτα ένα κομπόδεμα από μόνη σου. Αν είσαι – και το πιο πιθανό είναι πως είσαι – και εργαζόμενη, καλείσαι να επιδοθείς σε ένα …ρεσιτάλ προσφοράς σε όλους. Και στη δουλειά και στο σπίτι, ένας βράχος που δίνει χωρίς απαραίτητα να έχει απαιτήσεις.

 Καιρός είναι να πέσουν οι μάσκες. Πρώτα – πρώτα κάθε μία από μας να πετάξει τη δικιά της μάσκα. Ας απενοχοποιηθούμε  για τις ανάγκες μας και , ναι, να πούμε όχι στις ανάγκες των παιδιών μας. Να παραδεχτούμε ότι υπάρχουν φορές που δεν μπορούμε να τις ικανοποιήσουμε. Και να μη θέλουμε κιόλας. Ετσι απλά.

Εργο της Toni Rakestraw

Ένα ποίημα του Κωνσταντίνου

Γύριζα δρόμους και στιγμές.
Πονούσα. Μου ‘λεγες «δεν φταις»
και σε ξεχνούσα.
Σαν ήμουνα στο μύθο μου
και αγαπούσα τάχα μου
και νάρκισσο με έλεγα….
«Τρως?», «ντύνεσαι?», «πώς τα περνάς?»
μου  ‘ λεγες.
Μάνα μου.
«Καλώς το παιδί μου!»
και μια αγκαλιά την πιο θερμή
και τα φιλιά αληθινά.
Δυο τρεις στιγμές μονάχα
κι έφευγα.
Μάνα.

Learning-to-Fly by Sarah Solie

Και σε ξεχνούσα για καιρό πολύ
στους δρόμους μου
και στις στιγμές,
στις αγκαλιές και στις βρισιές…
Με διώχνανε και έκλαιγα
μ΄ αγάπαγαν και γέλαγα
κι εσύ εκεί.
Σαν παραθύρι ανοιχτό,
να περιμένεις τη στιγμή
ο ήλιος να’ βγει
και να  ‘ρθεί να σε ζεστάνει.
Μάνα.
Σταμάτησα να περπατώ.
Κοίταξα πίσω να σε δω
και μου γελούσες.
Μάνα.

Κράτα με νύχια και με δόντια ανοιχτούς τους λογαριασμούς σου με τη ζωή. Μην πεις ποτέ «έκανα παιδιά, τελείωσα», «βρήκα δουλειά, έχω μισθό, είμαι ήσυχος» ή «μεγάλωσαν τα παιδιά μου, ξεμπέρδεψα».

Τα μαθήματα ζωής ποτέ δεν σταματούν, σ΄ όποιο σημείο του νήματος της ζωής κι αν βρίσκεσαι. Μείνε στο παιχνίδι με ζεστή την καρδιά, ζωντανή την ψυχή κι ορθάνοιχτα τα μάτια. Η συμμετοχή σε κρατάει ζωντανό. Η παραίτηση είναι ο πιο ατιμωτικός θάνατος.