Newagemama.com

Ναι,  μου επιτρέπω να νιώθω απογοήτευση και θυμό για την κατάσταση της χώρας μου. Μου επιτρέπω να νιώθω φόβο για το άγνωστο. Μου επιτρέπω, μου επιτρέπω, μου επιτρέπω. Να νιώθω όπως νιώθω και άλλο τόσο ακόμα. Να βουτήξω στην απογοήτευση, στο θυμό, στο φόβο. Σήμερα έτσι νιώθω και δεν θέλω παρηγοριά. Κανείς να μη μου χρυσώσει το χάπι.  Κανείς να μη μου εξηγήσει. Κανείς να μη μου δικαιολογήσει.  Αυτή τη στιγμή επιλέγω για συντροφιά μου το θυμό, το φόβο και την απογοήτευση. Και είναι δικαίωμά μου.

Οτιδήποτε  έχει πλάκα είναι προτιμότερο από μια ντουζίνα υποχρεώσεις. Να μην ξεχνάμε πως είναι φυσιολογικό για ένα παιδί να διαλέγει το παιχνίδι παρά την  αντιγραφή, την ορθογραφία και τις ασκήσεις μαθηματικών. Κι ο ενήλικας στην πραγματικότητα το ίδιο κάνει, μόνο που θέλει να δείχνει το αντίθετο. Κάτω από το σοβαρό έγγραφο στον υπολογιστή μπορεί να είναι ανοιχτή η πασιέντζα. Η λαχτάρα για παιχνίδι είναι πάντα ζωντανή.

Το μάθαμε ως ρητό από παιδιά: «Μην αναβάλλεις για αύριο ό,τι μπορείς να κάνεις σήμερα». Αν και προσπάθησα να το εφαρμόσω για να απλουστεύσω τη ζωή μου, διαπίστωσα ότι για μένα η τακτική αυτή δεν προσφέρει την πολυπόθητη απλούστευση. Αντιθέτως με οδηγεί να κάνω τη μια δουλειά μετά την άλλη, χωρίς να τις ιεραρχώ ουσιαστικά.

 Εφάρμοσα με λίγο ψάξιμο μια παραλλαγή, που με απελευθέρωσε σημαντικά. Στο ξεκίνημα κάθε μέρας ρωτάω τον εαυτό μου: «Τι είναι αυτό που έχεις να κάνεις και  θα ήθελες να αποφύγεις?» Μόλις μου δώσω την απάντηση, χωρίς δεύτερη κουβέντα, πάω αμέσως και κάνω πρώτο – πρώτο αυτό που  ήθελα να αποφύγω!

Ουφ! Αυτό ήταν! Εχω παρατηρήσει ότι αμέσως μετά νιώθω πιο ευδιάθετη και  ενεργητική και η  μέρα μου κυλάει πιο όμορφα και δημιουργικά!

Γιατί άραγε? Τις περισσότερες φορές, αυτό που θα προτιμούσα να αναβάλλω δεν είναι ούτε χρονοβόρο, ούτε κουραστικό. Συνήθως είναι κάτι σημαντικό, που όμως με ξεβολεύει ή με φοβίζει: ένα τηλεφώνημα για ένα επαγγελματικό ραντεβού που ίσως ανοίξει (ή κλείσει) κάποια πόρτα, μια δουλειά που απαιτεί να χρησιμοποιήσω δεξιότητες για τις οποίες δεν εμπιστεύομαι αρκετά τον εαυτό μου, μια συνεννόηση με κάποιον «απαιτητικό» που στην πορεία έχει πάντα να μου μάθει κάτι καινούργιο…

 Ο,τι κι αν είναι αυτό που αποφεύγεις, μη χάνεις στιγμή!Δώσε προτεραιότητα με άμεση δράση και επίτρεψε  στον εαυτό σου να σε εκπλήξει ευχάριστα!

Ένα ποίημα του Κωνσταντίνου

Γέλα!
Τα μάτια να υγραίνονται
κι άφοβα
τα χείλη να ανοίγουν
σαν τα παιδιά που ακούν το μπράβο,
σαν τη μάνα
όταν στο σπίτι σε ξαναβλέπει.
Γέλα
σαν να μην ένιωσες του κόσμου το βάσανο
κι αψήφιστα πετάς
στ΄ όνειρο της παιδικής βραδιάς.
Κι όλος ο κόσμος ουρανός
Γέλα!

Ένα από τα πιο συναρπαστικά (και καμιά φορά ….τρομακτικά!) κομμάτια της μητρότητας είναι ότι φέρνει στην επιφάνεια μνήμες από την παιδική μας ηλικία, κομμάτια του εαυτού μας που νομίζουμε πως έχουμε αφήσει πίσω μας προ πολλού!
Δεν είμαι ειδική σε θέματα ψυχολογίας, αλλά αντιλαμβάνομαι ενστικτωδώς πως οι εμπειρίες των παιδιών μας πυροδοτούν συχνά τους εσωτερικούς μας  μηχανισμούς, πατάνε τα κουμπιά μας, ξύνουν τις πληγές μας!

Όταν η κόρη μου βγαίνει από την πόρτα του σχολείου χαρούμενη και γελαστή, νιώθω ένα γνώριμο φτερούγισμα στο στήθος, ξαναβρίσκω το χορτασμένο από αγάπη και παιχνίδι εσωτερικό μου παιδί, παντοδύναμο και ενθουσιώδες!

Όταν η κόρη μου βγαίνει με κατεβασμένο το κεφάλι, λυπημένη που δεν την έπαιξαν οι φίλες της, νιώθω ένα φαρμακερό τσίμπημα στο μέρος της καρδιάς… Είναι το πληγωμένο εσωτερικό μου παιδί που ξυπνάει μεμιάς, με χίλια παράπονα για τη μοναξιά, τους χαμένους φίλους και την έλλειψη υποστήριξης που βίωσε σε διάφορες φάσεις της ζωής του…

Αναρωτιέμαι τι να το κάνουμε όλο αυτό το υλικό που αναδύεται απρόσκλητο και καμιά φορά «απαιτητικό».
Το θάβουμε στα γρήγορα και τρέχουμε να προλάβουμε την επόμενη δουλειά?
Σε τελική ανάλυση τι είναι καλύτερο για τα ίδια μας τα παιδιά? Να προσποιηθούμε πως έχουμε τον απόλυτο έλεγχο του εαυτού μας και των συναισθημάτων μας και να τους υποδείξουμε το «σωστό» ή να σταθούμε ευάλωτοι και αληθινοί απέναντι στις ανοιχτές μας πληγές και να τις ακουμπήσουμε με αγάπη και σεβασμό?

Η διαίσθησή μου με οδηγεί στη δεύτερη επιλογή, αν και αναγνωρίζω ότι θέλει κότσια να είμαστε αληθινοί και συνειδητοί.
Κι αυτά τα κότσια –εγώ τουλάχιστον – δεν τα διαθέτω ανά πάσα στιγμή…

Ας είναι… Ετσι κι αλλιώς, ό,τι αφήνουμε στην άκρη θα μας περιμένει πιο κάτω για να το ξαναβρούμε. Το παιχνίδι της ζωής δεν τελειώνει ποτέ…

Nιώθω την καρδιά μου να ξεχειλίζει από χαρά. Χτυπάει γρήγορα και φουσκώνει, φουσκώνει σαν κόκκινο μπαλόνι σε παιδικό πάρτυ. Ναι, μεταμορφώνομαι σε παιδί που μπαίνει τρέχοντας στο νηπιαγωγείο και κάθεται με φόρα στο κόκκινο καρεκλάκι ανάμεσα στην Αθηνά και την Αρτεμη κι απέναντι από την Αννα.

Γελάω δυνατά και χτυπάω τα πόδια μου στο γιαλιστερό πάτωμα. Μεμιάς, σαν να δόθηκε το σύνθημα, αρχίζουμε και οι τέσσερις φίλες το ρυθμικό χτύπημα των ποδιών που συμπαρασύρει και τα υπόλοιπα παιδιά της τάξης σ΄ έναν ιδιόμορφο πρωϊνό χορό, σαν επίδειξη της αστείρευτης δύναμης που έχει κανείς στην ηλικία των πέντε ετών. Και μετά το κερασάκι στην τούρτα: η ομαδική τσιρίδα που γεμίζει τα πνευμόνια μας δύναμη και την καρδιά μας αγαλλίαση.

O ενθουσιασμός είναι μεταδοτικός και σαν κεραυνός χτυπάει τις δύο νηπιαγωγούς που, αντί να λιποθυμήσουν από την τσιρίδα 40 νηπίων, αρχίζουν να γελάνε δυνατά. Το γέλιο τις κατακλύζει, κοκκινίζει τα μάγουλα, φέρνει δάκρυα στα μάτια, διπλώνει τα κορμιά, γλυκαίνει τις καρδιές.

Κανείς δεν μπορεί να αντισταθεί σε μια έκρηξη χαράς.