Στην αφετηρία ξανά

Αφήνω  πίσω το χρόνο που σβήνει. Ο απολογισμός  είναι αναπόφευκτος  και,  όσο  κι αν προσπαθώ να στρογγυλέψω τις γωνίες, μου αφήνει μια γλυκόπικρη  αίσθηση. Τις  έφαγα και  φέτος τις κλωτσιές μου, σκέφτομαι,  τσαλακώθηκε ο εγωϊσμός μου, ξεροκατάπια κάμποσες φορές από αμηχανία και αδεξιότητα μπροστά στην αλλαγή που έβγαινε αιφνιδιαστικά  μπροστά  και με αφόπλιζε στη στιγμή.

Μέσα στο χορό της αβεβαιότητας,  να μια απρόσμενα απελευθερωτική διαπίστωση που την κρατώ με πίστη στις αποσκευές μου, ενώ στέκομαι στην αποβάθρα για να σκαρφαλώσω στο τραίνο του χρόνου που ξεκινά: Ναι, σε πείσμα των δύσκολων καιρών, είναι   υπαρκτό και ζωντανό  ένα  κομμάτι μέσα  μας που παραμένει καθαρό και δυνατό,  περιμένοντας τη δικαίωσή του.

Κι  αυτή η δικαίωση  έρχεται – καμιά φορά εκεί που δεν το περιμένεις – σε ριπές, με  τη μορφή στιγμιαίων ανταμοιβών, μέσα από καθημερινές αποκαλύψεις, μέσα από φλασάκια διαύγειας που φωτίζουν άλλοτε σκοτεινές γωνιές του νου: Μια συμπεριφορά των παιδιών σου που «ξαφνικά» ορθώνουν ανάστημα, διεκδικώντας τη δική τους θέση στον ήλιο. Μια ανάμνηση πόνου που «αναπάντεχα» σταμάτησε να πληγώνει, αφήνοντας στη θέση της πληγής μια ουλή που σχεδόν την αγαπάς. Μια ευωδιά τριαντάφυλλου από τον κήπο του πατρικού που μεθυστικά σκεπάζει την αγωνία της παιδικότητας που απαρνήθηκες και μετά μετάνιωσες και μετά ξανα-αγκάλιασες.

Η λήθη είναι δυνατή, όχι σαν υπεκφυγή ή άρνηση, αλλά σαν μια φυσική, όμορφη διαδρομή. Ενα μονοπάτι όπου σε βγάζει ο δρόμος της ζωής σου όταν είσαι πρόθυμος να πάρεις τα μαθήματα με την καρδιά ανοιχτή και να συγχωρέσεις. Κι ας φοβάσαι.

photo by brsun

Κι έτσι, ξεθαρρεμένη, έρχομαι να σας ευχηθώ ένα δημιουργικό και εμπνευσμένο νέο έτος, και σας αφιερώνω δέκα διαμαντάκια που γράφτηκαν για τα νέα ξεκινήματα. Διαλέξτε ό,τι σας ταιριάζει και βάλτε το στις αποσκευές σας για το ταξίδι που μόλις αρχίζει:

1. «Μην περιμένεις τις ιδανικές συνθήκες για να ξεκινήσεις. Το ξεκίνημα είναι που κάνει  τις συνθήκες  ιδανικές» – Alan Choen

2. «Ερχεται μια στιγμή που πιστεύεις  πως  όλα  έχουν τελειώσει.  Τότε  ακριβώς  είναι που γίνεται μια νέα αρχή» – Louis L’ Amour

3. «Ανέβα το  πρώτο σκαλοπάτι με πίστη.   Δεν χρειάζεται να βλέπεις  όλη τη σκάλα, αρκεί να κάνεις το πρώτο βήμα»- Μartin  Luther  King, Jr

4. «O άνθρωπος  δεν  θα ανακάλυπτε  νέους τόπους αν φοβόταν να απομακρυνθεί  από την ακτή» – Andre Gide

5. «Ξεκίνα από κάπου!  Δεν  πρόκειται να κάνεις  τίποτα αν αρκείσαι μόνο στις καλές  προθέσεις» – Liz Smith

6. «To μυστικό για να πας μπροστά είναι να κάνεις το πρώτο  βήμα. Το μυστικό για να κάνεις το πρώτο βήμα είναι να «σπάσεις» τον  πολύπλοκο  στόχο σου σε  διαχειρίσιμα κομμάτια και να αρχίσεις με το πρώτο  απ΄αυτά» –  Mark Twain

7. «H ζωή δεν είναι πρόβα φορέματος. Σταμάτα να φέρεσαι σαν να  κάνεις πρόβα  κι άρχισε τη δράση.  Μέσα  από τη δράση έρχεται η μεταμόρφωση» – Marilyn Grey

8. «Ξεκίνα  σήμερα. Βροντοφώναξε ότι είσαι επιτέλους πρόθυμος να  απαλλαγείς από  την  αγωνία και να πάρεις μαθήματα ζωής μέσα από τη  χαρά»  – Sarah Ban Breathnach

9. «Στόχευσε το φεγγάρι! Ακόμα κι αν δεν το φτάσεις, θα προσγειωθείς ανάμεσα στ’  αστέρια»  –  Briam Littreff

10. «Oταν μια πόρτα κλείνει,  μια άλλη ανοίγει.  Συχνά όμως  λυπόμαστε  τόσο για την  πόρτα που έκλεισε, που δεν μπορούμε να δούμε τη νέα πόρτα που ανοίγει για μας»-  Alexander Graham Bell

Με το καλό να απολαύσουμε την καινούργια χρονιά και τις συναρπαστικές εμπειρίες που θα μας προσφέρει!

Φωτό: brsun, flickr 

Άρθρο δημοσιεύτηκε σε Ζωή εδώ, Κοινή λογική | Ετικετοποιημένο , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , | 11 Σχόλια

Χειροπιαστά δώρα

«To μόνο γνήσιο δώρο που μπορούμε να προσφέρουμε είναι ένα κομμάτι απ΄τον ίδιο μας τον εαυτό»    –   Ralph Emerson

Mε την οικονομική στενότητα της εποχής, η αγορά των χριστουγεννιάτικων δώρων είναι πια δύσκολη υπόθεση. Γι΄ αυτό έχω να προτείνω κάτι διαφορετικό, που θα σε φέρει πιο κοντά στα αγαπημένα πρόσωπα, χωρίς να χρειάζεται να ξοδέψεις  χρήματα. Εγώ τουλάχιστον το έχω δοκιμάσει και έχω εντυπωσιαστεί από το πόσο όμορφα αισθάνθηκα, σαν να κατέθεσα πραγματικά ένα κομμάτι από μένα…

Σκέψου τι είναι αυτό που απασχολεί στην καθημερινότητα τους ανθρώπους για τους οποίους νοιάζεσαι: Υπάρχει κάποιος φίλος που θέλει να διακοσμήσει εορταστικά το χώρο του αλλά δεν έχει χρόνο; Μια φίλη μανούλα που λαχταράει να βγει μια βόλτα αλλά δεν έχει κάποιον να της κρατήσει το παιδί; Ενας συνάδελφος που δεν βρίσκει άκρη με μια υπόθεσή του στο Δημόσιο που εσύ έχεις τη γνώση ή τη δυνατότητα να διαχειριστείς;  Ενας αδελφός που αγόρασε καινούργιες κουρτίνες για το διαμέρισμά του αλλά δεν ξέρει να τις κρεμάσει; ΄Η μια θεία που θέλει παρεούλα για να πάει σε μια θεατρική παράσταση;

Arty: Emma Plunkett

Art: Emma Plunkett

Πολλές παρόμοιες αφορμές  μπορείς να βρεις για να πλησιάσεις τους ανθρώπους που αγαπάς και να τους προσφέρεις το πιο ξεχωριστό και ιδιαίτερο δώρο: το δώρο του χρόνου, της γνώσης και της δημιουργικότητάς σου.

Φέτος, αντί να ξοδέψεις χρήματα  για να  αγοράσεις κάτι υλικό, καθιέρωσε μια καινούργια «εορταστική παράδοση»:

  • Φτιάξε έναν κατάλογο των ανθρώπων για τους οποίους σκόπευες να πάρεις δώρο
  • Τηλεφώνησε και εξήγησέ τους την ιδέα σου. Βρείτε από κοινού αυτό που μπορείς να κάνεις για λογαριασμό τους για να τους βοηθήσεις να νιώσουν όμορφα
  • Καθορίστε ημερομηνία και ώρα για να βρεθείτε και να περάσετε στη δράση

Το «εναλλακτικό» αυτό δώρο προσφέρει καταπληκτικές δυνατότητες: Πρώτον, ίσως απελευθερώνεις έναν αγαπημένο από κάτι που τον απασχολεί ή τον βαραίνει. Δεύτερον, δείχνεις με τον πιο χειροπιαστό τρόπο πόσο νοιάζεσαι. Τρίτον, δημιουργείς, μέσω της ουσιαστικής προσφοράς, το άνοιγμα που θα επιτρέψει στη ζωή να σου ανταποδώσει με το παραπάνω το καλό. Και τέταρτον, απoδεσμεύει και σένα τον ίδιο από τα «ψευτο-δώρα», αυτά που νιώθεις υποχρεωμένος να αγοράσεις για κάποιους, χωρίς στην πραγματικότητα να το επιθυμείς.

Εμπρός λοιπόν για ένα  καινούργιο γιορταστικό έθιμο! Χωρίς καταναλωτισμό, εμπορικά κέντρα, πιστωτικές, άτοκες δόσεις και «πρέπει». Αλλά με νοιάξιμο,  σύνδεση, αληθινό ενδιαφέρον και χειροπιαστές κινήσεις αγάπης, τρυφερότητας και υποστήριξης.

Άρθρο δημοσιεύτηκε σε Ζωή εδώ, Κοινή λογική, Της καρδιάς | Ετικετοποιημένο , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , | 3 Σχόλια

Το παιδί με τα σπίρτα…

Μια ανάρτηση αφιερωμένη στα παιδιά που ζητούν τη βοήθειά μας στις γωνιές των δρόμων, μπροστά στις στολισμένες βιτρίνες, στην έξοδο των σταθμών του μετρό. Τα θλιμμένα μάτια τους με βουρκώνουν, τα κρύα χεράκια τους με κάνουν να νιώθω ασήμαντα μικρή μέσα στη σαθρή, καταρρέουσα, χριστουγεννιάτικη  ψευδαίσθησή μου:

Το παιδί της μεγάλωσε.
Έκλεισε σήμερα τα έξι χρόνια.
Το χτένισε όμορφα.
Δε θα ‘χει πια ανάγκη.
Περνά και το βλέπει.
Στη γωνιά της πλατείας
στέκει σαν άντρας.
Απ’ τα πέντε κουτιά τα σπίρτα
έχει κιόλας
πουλήσει τέσσερα. – Παίζει ο χειμώνας
στα δέκα του δάχτυλα.
Έγινε νύχτα.
Κοιτάζει η μητέρα του δεξιά της, ζερβά της,
απάνω και κάτω. Σκοτάδι:
“Ας μπορούσεν ανάβοντας το παιδί  μου ένα σπίρτο
        να φωτίσει τον κόσμο”.

Nικηφόρος Βρεττάκος,  Ποιήματα 1929-1970, τόμος 2, Διογένης

Άρθρο δημοσιεύτηκε σε Ζωή εδώ, Κοινή λογική, Μαμαδίστικα, Της καρδιάς | Ετικετοποιημένο , , , , , , , , , , , , , , | 2 Σχόλια

To δώρο που κάθε παιδί θέλει για τις γιορτές

Τρόποι για να  ανακαλύψουμε ξανά την ομορφιά της απλότητας και της ποιότητας στις γιορτές των Χριστουγέννων και της Πρωτοχρονιάς! 

Όταν με ρώτησε η κόρη μου ποια είναι η πιο έντονη ανάμνησή μου από τα Χριστούγεννα των παιδικών μου χρόνων, αμέσως αναδύθηκε στο νου μου η εικόνα της μητέρας μου να ανάβει φωτιά, πολύ πριν ξημερώσει, στην ξυλόσομπα της κουζίνας. Ακόμα θυμάμαι την  ευωδιά από τα μυρωδάτα ξύλα που τριζοβολούσαν και την αίσθηση του παγωμένου αέρα στο πρόσωπό μου, όταν – λίγο αργότερα –  έβγαινα στο χιονισμένο δρόμο για να συναντήσω τις φιλενάδες μου – καμιά δεκαριά κορίτσια 8-10 ετών – και να πάμε για τα κάλαντα.

Ανακαλώ ένα δυνατό αίσθημα ανυπομονησίας να συναντήσω την παρέα μου, την ευχαρίστηση της σύνδεσης με την ομάδα και της συμμετοχής σε κάτι κοινό, χαρούμενο και διασκεδαστικό, καθώς περιδιαβαίναμε ακούραστα τους δρόμους του Βελβεντού σχεδόν μέχρι το μεσημέρι, τραγουδώντας και μαζεύοντας κέρματα και κεράσματα από τα φιλόξενα σπίτια.

judy-mastrangeloΑν και σαν παιδί μάλλον δεχόμουν αρκετά δώρα  δεν έχει μείνει τίποτα στη μνήμη μου απ΄ αυτά. Η γλύκα των παιδικών μου γιορτών, Χριστουγέννων και Πρωτοχρονιάς,  έχει το άρωμα της οικογενειακής θαλπωρής και της σύνδεσης με τους ανθρώπους που αγαπούσα και όχι της κατανάλωσης και της προσδοκίας «για ακόμα ένα δώρο».

Γι΄ αυτό και εκνευρίζομαι όταν από τα μέσα Οκτωβρίου αρχίζει η …αντίστροφη μέτρηση για τα Χριστούγεννα και τα παιδικά τηλεοπτικά προγράμματα κατακλύζονται από ανούσιες διαφημίσεις για παιχνίδια και δώρα που, όσα κι αν αγοράσεις, όσα κι αν προσφέρεις, φαίνεται να μην είναι ποτέ αρκετά.

Τελικά τι θέλουν τα παιδιά τα Χριστούγεννα; Απλά να πάρουν περισσότερα δώρα; Κι εμείς οι γονείς τι ρόλο παίζουμε; Ψωνίζουμε, μαγειρεύουμε, δωρίζουμε, ξοδευόμαστε εξαντλητικά σε όλα τα επίπεδα, προσπαθώντας να προλάβουμε κάθε καταναλωτική προσδοκία, δική τους και δική μας;

Όταν τα δώρα, τα ψώνια, τα παιχνίδια και τα φαγητά γίνονται υποκατάστατα και όχι απλά σύμβολα αγάπης, τότε τα παιδιά συνδέουν το πόσο αγαπιούνται με τον αριθμό των δώρων που δέχονται. Κι επειδή «ό,τι κι αν πάρεις από κάτι που δεν χρειάζεσαι δεν είναι ποτέ αρκετό», όσα χρήματα κι αν ξοδέψουν οι γονείς, οι νονοί και  οι παππούδες, τα παιδιά μόλις ανοίξουν το ένα δώρο θα ψάχνουν για το επόμενο, παγιδευμένα σ΄ έναν φαύλο κύκλο ανικανοποίητου που δεν τελειώνει ποτέ.

Ηρθε η ώρα να βάλουμε ένα τέλος  σ΄ όλη αυτή την τρέλλα. Ηρθε η ώρα να επιστρέψουμε με θέρμη στην ομορφιά της απλότητας και της λιτότητας  των γιορτών.

Στην πραγματικότητα, το δώρο που κάθε παιδί επιθυμεί είναι να νιώσει ότι είναι άξιο ν΄ αγαπιέται κάθε στιγμή, ότι ανήκει σε ένα σύνολο που το αγκαλιάζει, το υπολογίζει, το υποστηρίζει και τιμά τη μοναδικότητά του.

Τα πολύτιμα αυτά συναισθήματα γεννιούνται και στεριώνουν όταν παιδιά και μεγάλοι μοιράζονται το γιορτινό χρόνο τους μέσα από κοινές δραστηριότητες που θρέφουν τη δημιουργικότητα, την ευγνωμοσύνη, την προσφορά και την ευχαρίστηση της σύνδεσης με τους άλλους ανθρώπους.

My-star

Να μερικές ιδέες για το πώς μπορούμε να κάνουμε αυτές τις γιορτές αληθινά διαφορετικές και ουσιαστικές:

Κατ΄ αρχήν παίρνουμε την απόφαση να απομακρυνθούμε συνειδητά από τις καταναλωτικές υπερβολές και ενημερώνουμε για την απόφασή μας αυτή το ευρύτερο οικογενειακό, φιλικό και συγγενικό περιβάλλον ώστε να υπάρξει «συγχρονισμός».

  • Περιορίζουμε δραστικά τον αριθμό των δώρων προς κάθε κατεύθυνση. Τα παιδιά θα μπορούν διαλέξουν μόνο ένα δώρο, αυτό που πραγματικά λαχταρούν περισσότερο (εφόσον τα οικονομικά της οικογένειας το επιτρέπουν). Εξηγούμε στα παιδιά τι επιδιώκουμε και τα προστατεύουμε από την άσκοπη έκθεσή τους στο διαφημιστικό βομβαρδισμό. Ισως χρειαστεί να τους μιλήσουμε για το ρόλο της διαφήμισης και να δώσουμε πρώτοι εμείς το καλό παράδειγμα κλείνοντας τελείως την τηλεόραση ή τουλάχιστον την ένταση της φωνής όταν έχει διαφημίσεις.
  • Απελευθερώνουμε τον εαυτό μας από την υποχρέωση να κάνει τα πάντα για να είναι «όλοι ευχαριστημένοι». Εχουμε δικαίωμα να εστιαστούμε σε ό,τι μας ικανοποιεί αληθινά, σε ό,τι μας προσφέρει χαλάρωση, ξεκούραση και όμορφες στιγμές μακριά ενδεχομένως από τα εμπορικά κέντρα, τις απανωτές επισκέψεις, τα φορτωμένα τραπέζια, αν όλα αυτά μας εξαντλούν και μας αδειάζουν.
  • Στη θέση των παλιών συνηθειών προγραμματίζουμε κοινές δραστηριότητες με τα παιδιά: ζωγραφίζουμε μαζί  στολίδια για το δέντρο, αφήνουμε τα παιδιά να στολίσουν το δωμάτιό τους για τα Χριστούγεννα όπως θέλουν, πάμε μαζί μια χαλαρή βόλτα με τα πόδια για να θαυμάσουμε τους γιορτινούς στολισμούς, λέμε μαζί τα κάλαντα στον παππού και τη γιαγιά, παίζουμε χριστουγεννιάτικη μουσική και τραγουδάμε παρέα, διασκεδάζουμε με ένα επιτραπέζιο για όλη την οικογένεια μπροστά στο χριστουγεννιάτικο δέντρο, διαβάζουμε χριστουγεννιάτικες ιστορίες, πάμε μαζί σε μια εκκλησία με ωραία χορωδία. Το «μαζί» αυτών των στιγμών είναι το μαγικό συστατικό που θα τις κάνει αξέχαστες.
  • Καθιερώνουμε νέες οικογενειακές παραδόσεις για να δώσουμε το ιδιαίτερο …οικογενειακό μας στίγμα στις γιορτές.: Μια όμορφη ιδέα είναι η «λίστα προσφοράς» που θα φτιάξουμε μαζί με τα παιδιά. Σ΄αυτήν θα καταγράψουμε τις δραστηριότητες στις οποίες  θα λάβουμε μέρος κάνοντας κάτι όμορφο και χρήσιμο για όλους, καθώς και τα πράγματα που επιθυμούμε και μπορούμε να προσφέρουμε σε ανθρώπους που έχουν ανάγκη.
  • Αλλη μια καλή ιδέα είναι να σκαρώνουμε κάθε χρόνο το “οικογενειακό στολίδι”  που θα δεσπόζει στο χριστουγεννιάτικο στολισμό του σπιτιού αντιπροσωπεύοντας τις όμορφες στιγμές που προσδοκούμε από τη νέα χρονιά. Τα στολίδια αυτά τα κρατάμε κάθε χρόνο και τα αξιοποιούμε και την επόμενη χρονια, δημιουργώντας έτσι με το πέρασμα των χρόνων μια αγαπημένη οικογενειακή συλλογή γεμάτη συναισθήματα και αναμνήσεις.
  • Σε κάθε περίπτωση, αν πραγματικά έχουμε την πρόθεση, πολλά καινούργια πράγματα θα βρούμε να κάνουμε. Εμπρός λοιπόν να ανακαλύψουμε ξανά την ομορφιά της απλότητας και της ποιότητας στις γιορτές των Χριστουγέννων και της Πρωτοχρονιάς!
Άρθρο δημοσιεύτηκε σε Ζωή εδώ, Κοινή λογική | Ετικετοποιημένο , , , , , , , , , , , , , | 6 Σχόλια

«Σ΄ αγαπώ, να προσέχεις»

Μια ανάρτηση αφιερωμένη στις προκλήσεις της ζωής που μας συγκλονίζουν, μας αναγκάζουν να μάθουμε και, όταν πια καταλαγιάσουν, μας αφήνουν με μια γλυκόπικρη αίσθηση γνώσης και με μια καρδιά γεμάτη με ακόμα πιο λεπτές αποχρώσεις αγάπης:

…Σηκώθηκες απότομα, φόρεσες ένα ασιδέρωτο t-shirt, κοίταξες φευγαλέα το χλωμό σου πρόσωπο στον καθρέφτη του χωλ και, παίρνοντας στο χέρι το βρώμικο μπουφάν σου, κίνησες να φύγεις…

– Πού πας;

– Όπου θέλω πάω …. λογαριασμό;…

– Να έρθω μαζί σου;

– Δεν θα είσαι με τα καλά σου… Δεν είναι για σένα… αυτά …

– Γιατί; …επειδή είμαι μεγάλη;

– Α, … γεια  σου… μέσα έπεσες.

– Με πληγώνεις…

– Δεν φταίω εγώ. Η ταυτότητά σου φταίει …Ας το σκεφτόσουν πριν… Άει παράτα με…

– Βρέχει …. να σε κατεβάσω με το αυτοκίνητο τουλάχιστον …. Θα κρυώσεις.

– Για να με πάρεις στο κατόπι; …. Για να με παρακολουθείς πού θα πάω; ….Φόρτωμα μου έχεις γίνει…Δεν το καταλαβαίνεις;

– Δεν θα σε πάρω στο κατόπι …. άσε με να είμαστε λίγο ακόμα μαζί… να μιλάμε …..

– Μίλα μόνη σου… Τέλος πάντων…Ντύσου και πάμε…Θα με αφήσεις στην κεντρική πλατεία.

Ντύθηκα αμίλητη, πήρα τα κλειδιά στο χέρι και …..
Η βροχή  είχε νοτίσει τα πάντα. Μεσάνυχτα παρά κάτι. Κρύο ….. Σε ένιωθα δίπλα μου να τρέμεις ….. Δεν μίλησα …. Κάτι, σαν φυσικός πόνος,  έσφιγγε το στήθος μου ….. Έβαλα μπρος τους υαλοκαθαριστήρες κι άνοιξα το ραδιόφωνο…

Φωτό: Jason Langer

Κράτησα την ανάσα μου, όταν με την άκρη του ματιού μου, αντιλήφθηκα πως με κοίταζες. Ένιωσα το βλέμμα σου σαν χάδι … Όχι …. όχι επειδή έτσι θα το ήθελα, μα …. Είμαι σίγουρη πως με “χάϊδευες” με τα μάτια σου …. τα μεγάλα, πάντα “βρεμμένα”, πανέμορφα, γκρίζα μάτια σου ….. “Μωρό μου … γλυκό μου μωρό ….”  ήθελα να σου ψιθυρίσω …..
Η φωνή σου ακούστηκε ξερή σαν πυροβολισμός:

– Σταμάτα… Θα κατέβω εδώ.

Παρακολούθησα την λατρευτή σου φιγούρα  να απομακρύνεται μέσα στη βροχή. Ψηλός, αδύνατος, με τα μακρυά σου μαλλιά να τα χτυπά και να τα μουσκεύει η …. ανάσα της βροχής. Ευθυτενής και αγέρωχος, όπως πάντα, με το … στυλάκι του “δεν με νοιάζει κι αν βραχώ” …. Απόψε όμως …. σαν να μου φάνηκε πως έγερνες λιγάκι τους ώμους …. σαν κάτι να τους βάρυνε …. ή μου φάνηκε;…. Μπορεί και να μου φάνηκε …. 
Πλησίασα το πρόσωπό μου στο τζάμι του αυτοκινήτου. Το τζάμι, παγωμένο, θάμπωσε από την καυτή μου ανάσα . Άπλωσα τον δείκτη του δεξιού μου χεριού και το …. έσυρα μαλακά πάνω στο νοτισμένο τζάμι : 

Δεν γύρισες να με κοιτάξεις …. Σε κατάπιε η βρεγμένη νύχτα ….
Ήθελα να κλάψω, μα δεν μπορούσα …. Έμεινα ακουμπισμένη στο τζάμι ώρα πολλή. Το καυτό μου μέτωπο  έσβησε το … “μήνυμά” μου. Ούτως ή άλλως δεν είχες γυρίσει το κεφάλι για να το δεις …. Είχες φύγει  χωρίς να γυρίσεις να με δεις….
Ώρα πολλή….
……………………………………………………………….
…… Ο χαρούμενος ήχος της “Ελαφράς Ταξιαρχίας”  ξεκόλλησε απότομα το μέτωπό μου από το τζάμι. Έψαξα ταραγμένη για το κινητό μου. SMS … από σένα ….. Τα χέρια μου έτρεμαν…. Όλη η καμπίνα του αυτοκινήτου έγινε μια φωσφορίζουσα οθόνη κινητού τηλεφώνου …. Το “YES” …. έτριξε κάτω από τον παγωμένο μου αντίχειρα :

ΚΙ ΕΓΩ Σ’ ΑΓΑΠΑΩ , ΜΑΜΑ
ΟΜΩΣ ΔΕΝ ΜΠΟΡΩ ΝΑ ΣΤΟ ΠΩ …
ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟ ΤΟ ΘΗΡΙΟ ΜΕΣΑ ΜΟΥ
ΠΟΥ ΜΕ ΚΡΑΤΑΕΙ …
ΑΥΤΑ ΤΑ 17 ΜΟΥ ΧΡΟΝΙΑ ….
ΟΜΩΣ , ΚΙ ΕΓΩ Σ’ ΑΓΑΠΑΩ ΜΑΜΑ
ΚΑΙ …. ΜΗ ΣΚΑΣ … ΘΑ ΠΡΟΣΕΧΩ

Η βροχή … σταμάτησε απότομα . Άνοιξε την πόρτα του συνοδηγού, μπήκε μέσα και …. θρονιάστηκε πάνω στα μάτια μου …..

Από τότε  πέρασαν …… 7 ολόκληρα χρόνια ……

Πηγή: Από το γεμάτο συναίσθημα και έμπνευση ιστολόγιο της δικτυακής φίλης Αννας – Σίλια: http://silia.wordpress.com, ευχαριστούμε πολύ!

Άρθρο δημοσιεύτηκε σε Μαμαδίστικα, Της καρδιάς | Ετικετοποιημένο , , , , , , , , , , , , , , , , | 12 Σχόλια

25 πράγματα που έμαθα από τότε που έγινα μπαμπάς

Μια ανάρτηση αφιερωμένη στους μπαμπάδες της νέας εποχής, με ένα ακόμα εξαιρετικό κείμενο του Tom Matlack από την  Huffpost Parents:

1. Η πατρική αγάπη είναι πλήρης μ΄έναν τρόπο ξεχωριστό: Είμαι αυστηρός όταν χρειάζεται, μα κάθε ένα από τα παιδιά μου γνωρίζει πως ο δεσμός μεταξύ μας είναι ισχυρός και αδιαπραγμάτευτος. Δεν υπάρχει τίποτα στον κόσμο που να με κάνει να σταματήσω να τ΄αγαπάω.

2. Κάποτε πίστευα πως το να είσαι πατέρας είναι κάτι που το μαθαίνεις στην πορεία. Τώρα πια, έχοντας ήδη μεγαλώσει τρία παιδιά, πιστεύω πως όλοι οι άντρες ξέρουμε πώς να είμαστε μπαμπάδες. Αυτό που χρειάζεται να ξε-μάθουμε είναι η πεποίθηση πως αυτό που λένε οι άλλοι είναι πιο σημαντικό απ΄αυτό που εμείς οι ίδιοι γνωρίζουμε.

Art: Margarita Sikorskaia

3. Ακόμα κι όταν είναι μωρά, τα αγόρια έχουν μια εμμονή με τα γεννητικά τους όργανα. Γι΄αυτό προσέξτε τις κινήσεις σας όταν τους αλλάζετε πάνα, γιατί θα’χετε να κάνετε μαζί τους!

4. Τα παιδιά παρακολουθούν προσεχτικά πώς λειτουργείς κάτω από συνθήκες άγχους και πίεσης. Αν αυτά χτυπιούνται κι εσύ παραμένεις ήρεμος, θα ηρεμήσουν κι αυτά. Αν εσύ τρελαίνεσαι, θα τρελαθούν κι αυτά.

5. Η αίσθηση του να έχεις το  παιδί σου αποκοιμισμένο στην αγκαλιά σου είναι υπέροχη, σαν να είσαι στον παράδεισο!

6. Κάθε παιδί – όπως κάθε άνθρωπος –  έχει τη δική του μοναδική προσωπικότητα. Το να  επιχειρείς να αλλάξεις την προσωπικότητά του  είναι σαν να προσπαθείς να κολυμπήσεις στο αντίθετο ρεύμα  ενός ορμητικού καταρράκτη. Καλύτερα να την αποδεχτείς και να την αγκαλιάσεις όπως είναι.

7. Μη φορτώνεις τα παιδιά σου με τις προσδοκίες και τις επιθυμίες σου. Ενα «φορτωμένο» παιδί δεν έχει τη δυνατότητα ν΄αφουγκραστεί τη δική του αυθεντική φωνή.

8. Το πάθος και ο ενθουσιασμός δίνουν την απάντηση σε όλα σχεδόν τα  ερωτήματα. Αν το παιδί σου έχει πάθος με κάτι, τότε όλα πάνε καλά.

9. Οποιος είπε «σαν γονιός είσαι τόσο ευτυχισμένος όσο είναι το λιγότερο ευτυχισμένο παιδί σου» έχει δίκιο.

10. Οταν τους αλλάξεις πάνες καλό είναι να τα σταθεροποιείς με το ένα χέρι σου για να μη φάνε καμιά τούμπα.

11. Δεν μπορείς να προφυλάξεις τα παιδιά σου από τις δυσκολίες. Μπορείς να τα εκπαιδεύσεις, να τα στηρίξεις με την αγάπη σου, χρειάζεται όμως να βγουν μόνα τους κάποια στιγμή σ΄έναν κόσμο που δεν είναι πάντα φιλικός και καλοπροαίρετος.

12. Αν πιστεύεις στο Θεό, να θυμάσαι ότι υπάρχει Θεός για όλα τα παιδιά κι όχι μόνο για σένα. Και συχνά χρειάζεται να φύγεις απ΄το δρόμο τους και απλά να προσευχηθείς γι΄αυτά.

13. Υπάρχουν στιγμές – ορόσημα στη ζωή κάθε πατέρα: Οταν το παιδί σου περπατά για πρώτη φορά ή όταν ανεβαίνει στη σκηνή και συμμετέχει σε μια παράσταση που σου κόβει την ανάσα.  Αυτές οι στιγμές είναι πραγματικός θησαυρός και δεν ξεχνιούνται ποτέ.

Art: Eng Tay

14. Το να είσαι πατέρας είναι μια καθημερινή μάχη.  Aνάμεσα στις όμορφες στιγμές υπάρχουν άπειρες δουλειές, αγγαρείες και ασφυκτικά προγράμματα. Η υπέρβαση είναι μια καθημερινή κατάσταση.

15. Η πατρότητα δίνει νόημα και σκοπό στη ζωή μ΄έναν τρόπο απελευθερωτικό, σ΄έναν κόσμο που δεν προσφέρει εύκολες λύσεις. Οταν αγαπάς τα παιδιά σου, το να είσαι καλός μπαμπάς έρχεται πρώτο: πριν από την δουλειά, πριν από τους φίλους, ίσως και πριν από το γάμο σου.

16. To να είσαι μπαμπάς σε μια μονογονεϊκή οικογένεια  είναι μεγάλο «σχολείο», γεμάτο προκλήσεις  και ανταμοιβές. Για έξι χρόνια είχα αυτό το ρόλο με δυο μικρά παιδιά, χωρίς δίχτυ ασφαλείας. Σήμερα λέω πως δεν θα άλλαζα με τίποτα στον κόσμο αυτές τις στιγμές.

17. Οταν το παιδί σου δεν μπορεί να κοιμηθεί, βάλε το  κεφαλάκι του στον ώμο σου και ξαπλώστε δίπλα-δίπλα. Η ‘»τεχνική» αυτή  λειτουργεί μέχρι την ηλικία των οκτώ ετών. Μετά απ΄αυτή την ηλικία χρειάζεται κουβεντούλα.

18.  Το να συνοδεύσεις το παιδί σου την πρώτη του μέρα στο Πανεπιστήμιο είναι ένα είδος εξωσωματικής εμπειρίας, σαν να περπατάς στο φεγγάρι. Η ένταση της εμπειρίας διπλασιάζεται αν το Πανεπιστήμιο είναι το ίδιο μ΄αυτό που καλωσόρισε και σένα ως φοιτητή.

19. Μην ανακατεύεσαι ιδιαίτερα στη σχέση των παιδιών σου με τον αθλητισμό. Αν αγαπούν ένα σπορ, θα βρουν το δρόμο τους. Δεν χρειάζεται να τα πιέσεις για να κάνουν πολλά πιο γρήγορα απ΄ό,τι επιθυμούν.

20. Αν έχεις τη δυνατότητα, ταξίδεψε μαζί με τα παιδιά σου. Δεν έχει ιδιαίτερη σημασία αν θα πάτε στην άκρη του κόσμου ή στη διπλανή πόλη. Υπάρχει κάτι μαγικό στην εμπειρία τού να βλέπεις κάτι μέσα απ΄τα μάτια των  παιδιών σου!

21. Κάποτε, σε άλλες εποχές,  ίσως οι γονείς να μην αγκάλιαζαν συχνά τα παιδιά τους. Αυτό ανήκει στο παρελθόν. Αγκάλιασε τα παιδιά σου με κάθε ευκαιρία, σφίξε τα με θέρμη, νιώσε την αγάπη να αναβλύζει απ΄την καρδιά σου!

22. Σχεδόν τυχαία, υπήρξαν διαστήματα όπου τα παιδιά μου μπορούσαν να μιλήσουν για ό,τι τους ερχόταν στο μυαλό. Μερικές φορές αυτό συνέβαινε ενώ χαζεύαμε έξω απ΄το παράθυρο αργά το βράδυ ή ενώ βρισκόμασταν ξαπλωμένοι στο κρεβάτι. Το θέμα είναι να  ακούς με επίγνωση ό,τι κι αν σου λένε. Εχω εντυπωσιαστεί από τους θησαυρούς που μοιράζονται μαζί σου όταν είσαι αληθινά διατεθειμένος να τα ακούσεις.

23. Το γέλιο είναι απολύτως σημαντικό σε μια οικογένεια. Ολα τα παιδιά κάνουν χαζά πράγματα και είναι προτιμότερο να γελάς, παρά την αμηχανία που σου προκαλούν. Κι όταν οι συνθήκες το επιτρέπουν κάνε κι εσύ πλάκα και γέλα μαζί τους!

24. Ο ύπνος είναι φίλος σου. Σε κάθε στάδιο της ανάπτυξης  των παιδιών διαπίστωνα ότι  ο καλός ύπνος σε βοηθά να είσαι καλός γονιός. Οταν λοιπόν σου δίνεται η ευκαιρία για έναν υπνάκο, μην την αφήνεις να πάει χαμένη.

25. Ακόμα κι όταν τα παιδιά δεν είναι μαζί μου, έχω τα προσωπάκια τους μέσα στην καρδιά μου. Κι όταν αντιμετωπίζω μια δύσκολη κατάσταση, προσπαθώ να κάνω το καλύτερο που μπορώ. Σε τελική ανάλυση,  η πατρότητα μου έμαθε να είμαι ο καλύτερος άνθρωπος που θα μπορούσα να γίνω.

Δες ακόμα: 25 πράγματα που θα ήθελα να ξέρουν οι γιοί μου, επίσης του Tom Matlack.

Άρθρο δημοσιεύτηκε σε Ζωή εδώ, Κοινή λογική | Ετικετοποιημένο , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , | 9 Σχόλια

Ωραία κοιμωμένη

«Ψυχή μου, κάθισε υπομονετικός θεατής.
Μην κρίνεις το έργο πριν αυτό τελειώσει.
Η πλοκή του έχει πολλές αλλαγές,
η κάθε μέρα γράφει μια καινούργια σκηνή
και η τελευταία πράξη στέφει το έργο»

Ουίλλιαμ Σαίξπηρ

Art: Cecile Veilhan Resimleri

Ο Ρομπ και η Αντζελα αντιμετώπισαν μεγάλες δυσκολίες με την κόρη τους Μϊντι που περνούσε πολύ ταραγμένη εφηβεία, κάνοντάς τους να αναρωτιούνται μήπως είχαν αποτύχει ως γονείς.

Την παραμονή της μέρας που η Μϊντι θα έφευγε για σπουδές, όλη η οικογένεια βγήκε έξω για φαγητό. Μόλις κάθησαν όλοι, η Μίντι έδωσε στους γονείς και στον αδελφό της από έναν φάκελο. Καθώς η οικογένεια άρχισε να διαβάζει τις κάρτες που περιείχαν οι φάκελοι, δάκρυα άρχισαν να κυλούν από τα μάτια τους. Η Μίντι είχε γράψει λόγια γεμάτα ειλικρίνεια, βγαλμένα από την καρδιά της, σε όλα τα μέλη της οικογένειας, ευχαριστώντας τους για τα δώρα της αγάπης που της είχαν προσφέρει και τιμώντας τους που την είχαν στηρίξει σ΄όλες τις δύσκολες στιγμές. «Εκείνη τη στιγμή», μου είπε η Αντζελα, «ένιωσα πως όλα όσα είχαμε τραβήξει άξιζαν τον κόπο».

‘Οταν προσφέρεις υπηρεσία ή στήριξη σε κάποιον άνθρωπο, μην ξεγελιέσαι από τα φαινόμενα. Οι παροδικές περιστάσεις μπορεί να μην αντανακλούν τα μακροπρόθεσμα οφέλη. Συνέχισε να προσφέρεις τα υψηλότερα δώρα που μπορείς, έχοντας πίστη πως μια μέρα θα μπορέσεις να πεις: «Αξιζε τον κόπο».

Art:Kelly Lish

«Βοήθησέ με να προσφέρω σήμερα τις υπηρεσίες μου
χωρίς προσκόλληση στα αποτελέσματα.
εγώ θα κάνω το μέρος που μου αναλογεί
και εμπιστεύομαι σε Σένα να κάνεις το δικό σου»

Η αγάπη που επενδύω στις σχέσεις μου
επιστρέφει σε μένα μεγαλύτερη και πολλαπλάσια

ΠηγήAlan CohenA deep breath of life (Hay House, 1996). Στα ελληνικά: Μια βαθιά ανάσα ζωής, σε μετάφραση Ρένας Καρακατσάνη, εκδόσεις Success Dynamics.

Άρθρο δημοσιεύτηκε σε Μαμαδίστικα | Ετικετοποιημένο , , , , , , , , , , , , , | 13 Σχόλια

Σαν πρόκες να καρφώνονται οι λέξεις

«Μα ποιος θα’ρθει να κρατήσει την ορμή μιας μπόρας που πέφτει;«

Ποιο είναι αυτό το συναίσθημα που έχει μέσα του απαισιοδοξία και μελαγχολία, μαζί με αδημονία, τρυφερότητα κι ελπίδα; Λύπη μαζί με προσδοκία;
Κάπως έτσι νιώθω μ΄όλα αυτά που συμβαίνουν στις ζωές μας, μαζί με αμηχανία και αδυναμία να γράψω οτιδήποτε. Βασανίζομαι εδώ και μέρες, γράφω και σβήνω, ψάχνω την επόμενη ανάρτηση του ιστολογίου, αλλά τίποτα δεν βγαίνει με φυσικότητα. Γι΄αυτό, καταφεύγω – για άλλη μια φορά – σ΄έναν μεγάλο μας ποιητή, τον Μανώλη Αναγνωστάκη, που απροσδόκητα έγινε εξαιρετικά επίκαιρος σ΄αυτούς τους αντιφατικούς καιρούς που ζούμε:

Φωτό: James Appleton

Ι
Μες στην κλειστή μοναξιά μου
Έσφιξα τη ζεστή παιδική σου άγνοια
Στην αγνή παρουσία σου καθρέφτισα τη χαμένη ψυχή μου.

Εμείς αγαπήσαμε. Εμείς
Προσευχόμαστε πάντοτε. Εμείς
Μοιραστήκαμε το ψωμί και τον κόπο μας
Κι εγώ μέσα σε σένα και σ’ όλους.

(…)

ΙΙΙ

Δρόμοι παλιοί που αγάπησα και μίσησα ατέλειωτα
Κάτω απ’ τους ίσκιους των σπιτιών να περπατώ
Νύχτες των γυρισμών αναπότρεπτες κι η πόλη νεκρή
Την ασήμαντη παρουσία μου βρίσκω σε κάθε γωνιά

Κάμε να σ’ ανταμώσω, κάποτε, φάσμα χαμένο του πόθου μου
Κι εγώ ξεχασμένος κι ατίθασος να περπατώ κρατώντας
Ακόμα μια σπίθα τρεμόσβηστη στις υγρές μου παλάμες.

(Και προχωρούσα μέσα στη νύχτα χωρίς
Να γνωρίζω κανένανε κι ούτε
Κανένας με γνώριζε.)

ΙV

Κάτω απ’ τα ρούχα μου δε χτυπά πια η παιδική μου καρδιά
Λησμόνησα την αγάπη που ‘ναι μόνο αγάπη
Μερόνυχτα να τριγυρνώ χωρίς να σε βρίσκω μπροστά μου
Ορίζοντα λευκέ της αστραπής και του όνειρου
Ένιωσα το στήθος μου να σπάζει στη φυγή σου

Ψυχή της αγάπης μου αλήτισσα
Λεπίδι του πόθου μου αδυσώπητο
Νικήτρα μονάχη της σκέψης μου.

Από τα «Πέντε μικρά θέματα» από τα Ποιήματα (1941-1956), Αθήνα 1956

Φωτό: Ferdinando Scianna

Κανονικά δεν πρέπει να ‘χουμε παράπονο
Καλή κι εγκάρδια η συντροφιά σας, όλο νιάτα,
Κορίτσια δροσερά – αρτιμελή αγόρια
Γεμάτα πάθος κι έρωτα για τη ζωή και για τη δράση.
Καλά, με νόημα και ζουμί και τα τραγούδια σας
Τόσο, μα τόσο ανθρώπινα, συγκινημένα,
Για τα παιδάκια που πεθαίνουν σ’ άλλην ήπειρο
Για ήρωες που σκοτώθηκαν σ΄ άλλα χρόνια,
Για επαναστάτες Μαύρους, Πράσινους, Κιτρινωπούς,
Για τον καημό του γένει πάσχοντος Ανθρώπου.
Ιδιαιτέρως  σας  τιμά  τούτη  η  συμμετοχή
Στην  προβληματική  και  στους  αγώνες  του  καιρού  μας
Δίνετε  ένα  άμεσο  παρόν  και  δραστικό – κατόπιν  τούτου
Νομίζω  δικαιούστε  με  το  παραπάνω
Δυο  δυο,  τρεις  τρεις,  να  παίξετε,  να  ερωτευθείτε,
Και  να  ξεσκάσετε,  αδελφέ,  μετά  από  τόση  κούραση.
(Μας γέρασαν, προώρως, Γιώργο, το κατάλαβες;)

«Νέοι της Σιδώνος 1970», από τα Ποιήματα 1941-1971, Θεσσαλονίκη 1971

Οσοι αγαπάτε τον ποιητή, αξίζει να δείτε εδώ την ανάρτηση του δικτυακού φίλου Λογομνήμονα, με διαλεγμένους συνδέσμους για το Μανώλη Αναγνωστάκη και το έργο του.

 

Άρθρο δημοσιεύτηκε σε Της καρδιάς | Ετικετοποιημένο , , , , , , , , , | 2 Σχόλια