Newagemama.com

Κοιτάζω πίσω το χρόνο που αποχωρεί από τις ζωές μας σε λίγες μέρες και, ναι, νιώθω λίγο στραπατσαρισμένη. Εφαγα τις σφαλιάρες μου φέτος και, τώρα που το σκέφτομαι, μου φαίνεται  ότι τις χρειαζόμουν. Είναι καιρός να κάνω τον απολογισμό μου και να αναγνωρίσω τα μαθήματα που μου έδωσε γενναιόδωρα το  2011: Γράφω αυθόρμητα όπως βγαίνει και δεν θα αλλάξω τη σειρά:

1. Η ωραία κοιμωμένη  ξύπνησε μόνη της και αντιλήφθηκε ότι το παραμύθι είναι στημένο.  Ναι,  έχω την ευθύνη που μου αναλογεί για την ανοχή που σιωπηλά έδειχνα όλα αυτά τα χρόνια απέναντι σ΄ ό,τι μ΄ενοχλούσε. Ναι, έχω την ευθύνη για τη φούσκα της δικής μου ζωής που έσκασε (ευτυχώς) με κρότο και με ξύπνησε . Οχι άλλες δικαιολογίες.

2. Κύκλοι στη ζωή μας κλείνουν για ν΄ανοίξουν άλλοι, μα τίποτα όμορφο απ΄ό,τι ζήσαμε δεν ακυρώνεται. Η ζωή μάς σπρώχνει παρακάτω και είναι ανώφελο να στερούμαστε το καινούργιο για να παραμείνουμε στο οικείο γνώριμο παλιό. Εξάλλου η  ομορφιά και η αγάπη που μοιραστήκαμε δεν χάνονται ποτέ.

3. Η πραγματική μας πατρίδα είναι η παιδική μας ηλικία. Παντού μας ακολουθεί, μας στηρίζει, μας ανοίγει δρόμους και μας φέρνει αντιμέτωπους με τις εκκρεμότητες της προσωπικής μας ιστορίας. Οταν προκύψει ένας ανοιχτός λογαριασμός, μην το βάζεις στα πόδια. Κοίταξέ τον στα μάτια για να απελευθερωθείς και να φύγεις ανάλαφρος μπροστά.

4. Είναι κουραστικό και συχνά ανώφελο να προσπαθείς να είσαι καλός με τους άλλους. Είναι κουραστικό  και συχνά ανώφελο να προσπαθείς να τους αναγνωρίζεις ελαφρυντικά, κατανοώντας τη δική τους οπτική. Καιρός είναι να γίνεις καλός με σένα, να αναγνωρίσεις τα δικά σου ελαφρυντικά και να αποδεχτείς ότι οι άλλοι κάνουν αδιανόητες για σένα επιλογές, επειδή ακριβώς νιώθουν τελικά καλά μ΄αυτές.

5. Οταν μέσα σου νιώθεις να καίγεσαι αληθινά από την επιθυμία να βρεις τη λύση σε κάτι που σ΄ απασχολεί, όταν πράγματι αυτή η επιθυμία είναι σφοδρή και μεγαλειώδης, τότε η λύση θα βρεθεί στο δρόμο σου (και θα σου κάνει κλικ όταν τη συναντήσεις). Δεν υπάρχει περίπτωση, η δυνατή επιθυμία είναι μαγνήτης πανίσχυρος.

6. Ο φόβος και η αβολεψιά είναι σημάδια  που φανερώνουν ότι είσαι έξω από τη ζώνη άνεσής σου. Βρέθηκες – ίσως χωρίς καν να το επιδιώκεις συνειδητά – να ψαρεύεις σε άγνωστα νερά. Ψυχραιμία. Κάτι καλό έρχεται, μόλις άνοιξες έναν καινούργιο κύκλο εμπειριών που θα σε πάει αλλού.

7. Μαθήματα ζωής που νομίζεις ότι τα έχεις περάσει προ πολλού με επιτυχία, έρχονται καμιά φορά πάλι μπροστά σου. Γιατί; Εδώ σε θέλω,  είσαι ακόμα σε φόρμα ή έχεις βολευτεί σε κανέναν καναπέ και παριστάνεις τον «παλιό» και τον «εγώ ξέρω, το΄χω ζήσει»; «Για δείξε μας τι ξέρεις» απαντάει η ζωή. Σήκωσε ξανά τα μανίκια και πιάσε δουλειά χωρίς μεμψιμοιρία.

8. Δεν χρειάζεται να προσπαθείς να αποδείξεις τίποτα. Απλά κάνε το καλύτερο που μπορείς με τα μέσα που διαθέτεις. Ο,τι αληθινά είσαι οι άλλοι το αντιλαμβάνονται με την πρώτη ματιά. Κανείς δεν μπορεί να ξεγελάσει κανένα (έστω κι αν υποκρίνεται το αντίθετο).

9. Οι πιο δυνατοί μας σύμμαχοι είναι καμιά φορά άνθρωποι που ούτε καν φανταζόμαστε. Η «καλοσύνη των ξένων» και η γενναιοδωρία των αγνώστων είναι πηγές ανέλπιστης υποστήριξης και αγάπης κι αυτό δεν είναι σπάνιο. Η ανθρώπινη αρετή είναι υπαρκτή, ζωντανή και ακμαία, σε πείσμα όσων λυσσαλέα προσπαθούν να μας πείσουν για το αντίθετο.

10. Η έμπνευση δεν είναι ουρανοκατέβατη. Ερχεται όταν έχεις αληθινή πρόθεση να μοιραστείς  ένα κομμάτι από το γνήσιο μέσα σου. Το βίωσα ξανά και ξανά μέσα απ΄αυτό το μπλογκ σ΄όλη τη διάρκεια του 2011 και το γράφω εδώ για να το θυμίζω στον εαυτό μου όταν δεν βρίσκει χρόνο να γράψει.

Αυτά τα μαθήματα μου έμαθε (ελπίζω μια κι έξω) το 2011. Θα αποχαιρετήσω αυτή τη γόνιμη χρονιά με το ποίημα «Γιορτινές ευχές» της Γιόλας Αργυροπούλου-Παπαδοπούλου. Σας φιλώ σταυρωτά και σας ευχαριστώ από καρδιάς για τις όμορφες στιγμές υποστήριξης και έμπνευσης που μοιραστήκαμε τη χρονιά που φεύγει:

Ημέρα της γιορτής μου.

Χτύπησε το τηλέφωνο
κι άκουσα τη φωνή σου
να μου ψιθυρίζει γλυκά
ευχές γιορτινές.
Και ξαφνικά
ο ήχος αυτής της φωνής
έγινε μια γραμμή φωτός
που χώρισε τη ζωή μου
σε δυο μέρη.
Σ’ εκείνο του παρελθόντος,
όπου ποτέ δεν γιόρταζα.
Και σ’ εκείνο του μέλλοντος,
όπου η κάθε μέρα θα είναι
μέρα γιορτής.

Καλώς να δεχτούμε το 2012 με όλα τα μαθήματα ζωής που μάς επιφυλλάσει. Και δεν σας κρύβω πως πολύ θα ήθελα να μάθω ποιο ήταν το πιο «γερό μάθημα» που περάσατε το 2011! 

Μια ανάρτηση αφιερωμένη στα παιδιά που ζητούν τη βοήθειά μας στις γωνιές των δρόμων, μπροστά στις στολισμένες βιτρίνες, στην έξοδο των σταθμών του μετρό. Τα θλιμμένα μάτια τους με βουρκώνουν, τα κρύα χεράκια τους με κάνουν να νιώθω ασήμαντα μικρή μέσα στη σαθρή, ετοιμόρροπη, χριστουγεννιάτικη ευημερία μου:

Το παιδί της μεγάλωσε.
Έκλεισε σήμερα τα έξι χρόνια.
Το χτένισε όμορφα.
Δε θα ‘χει πια ανάγκη.
Περνά και το βλέπει.
Στη γωνιά της πλατείας
στέκει σαν άντρας.
Απ’ τα πέντε κουτιά τα σπίρτα
έχει κιόλας
πουλήσει τέσσερα. – Παίζει ο χειμώνας
στα δέκα του δάχτυλα.
Έγινε νύχτα.
Κοιτάζει η μητέρα του δεξιά της, ζερβά της,
απάνω και κάτω. Σκοτάδι:
“Ας μπορούσεν ανάβοντας το παιδί  μου ένα σπίρτο
        να φωτίσει τον κόσμο”.

Nικηφόρος Βρεττάκος,  Ποιήματα 1929-1970, τόμος 2, Διογένης

«To μόνο γνήσιο δώρο που υπάρχει είναι ένα κομμάτι του ίδιου μας του εαυτού»    –   Ralph W. Emerson

Mε την οικονομική στενότητα της εποχής, η αγορά των χριστουγεννιάτικων δώρων είναι πια δύσκολη υπόθεση. Γι΄ αυτό έχω να προτείνω κάτι εναλλακτικό, που θα σε φέρει πιο κοντά στα αγαπημένα πρόσωπα, χωρίς να χρειάζεται να ξοδέψεις  ήματα.

Σκέψου τι είναι αυτό που απασχολεί στην καθημερινότητα τους ανθρώπους για τους οποίους νοιάζεσαι: Υπάρχει κάποιος φίλος που θέλει να διακοσμήσει εορταστικά το χώρο του αλλά δεν έχει χρόνο; Μια φίλη μανούλα που λαχταράει να βγει μια βόλτα αλλά δεν έχει κάποιον να της κρατήσει το παιδί; Ενας συνάδελφος που δεν βρίσκει άκρη με μια υπόθεσή του στο Δημόσιο που εσύ έχεις τη γνώση ή τη δυνατότητα να διαχειριστείς;  Ενας αδελφός που αγόρασε καινούργιες κουρτίνες για το διαμέρισμά του αλλά δεν ξέρει να τις κρεμάσει; ΄Η μια θεία που θέλει παρεούλα για να πάει σε μια θεατρική παράσταση;

Πολλές παρόμοιες αφορμές  μπορείς να βρεις για να πλησιάσεις τους ανθρώπους που αγαπάς και να τους προσφέρεις το πιο ξεχωριστό και ιδιαίτερο δώρο: το δώρο του χρόνου, της γνώσης και της δημιουργικότητάς σου.

Φέτος, αντί να ξοδέψεις χρήματα  για να  αγοράσεις κάτι υλικό, καθιέρωσε μια καινούργια «εορταστική παράδοση»:

• Φτιάξε έναν κατάλογο των ανθρώπων για τους οποίους σκόπευες να πάρεις δώρο
• Τηλεφώνησε και εξήγησέ τους την ιδέα σου. Βρείτε από κοινού αυτό που μπορείς να κάνεις για λογαριασμό τους για να τους βοηθήσεις να νιώσουν όμορφα
• Καθορίστε ημερομηνία και ώρα για να βρεθείτε και να περάσετε στη δράση

Το «εναλλακτικό» αυτό δώρο προσφέρει καταπληκτικές δυνατότητες: Πρώτον, ίσως απελευθερώνεις έναν αγαπημένο από κάτι που τον απασχολεί ή τον βαραίνει. Δεύτερον, δείχνεις με τον πιο χειροπιαστό τρόπο πόσο νοιάζεσαι. Τρίτον, δημιουργείς, μέσω της ουσιαστικής προσφοράς, το άνοιγμα που θα επιτρέψει στη ζωή να σου ανταποδώσει με το παραπάνω το καλό. Και τέταρτον, απoδεσμεύει και σένα τον ίδιο από τα «ψευτο-δώρα», αυτά που νιώθεις υποχρεωμένος να αγοράσεις για κάποιους, χωρίς στην πραγματικότητα να το επιθυμείς.

Εμπρός λοιπόν για ένα  καινούργιο γιορταστικό έθιμο! Χωρίς καταναλωτισμό, εμπορικά κέντρα, πιστωτικές, άτοκες δόσεις και «πρέπει». Αλλά με νοιάξιμο,  σύνδεση, αληθινό ενδιαφέρον και χειροπιαστές κινήσεις αγάπης, τρυφερότητας και υποστήριξης.

Παρακολούθησα πριν από λίγες μέρες  την  Κική Δημουλά  στην εκπομπή «Στα άκρα» και συνειδητοποίησα πόσο διψασμένη ήμουν ν΄ακούσω να μου μιλά  μια τέτοια φωνή… Ενιωσα πόσο ύπουλα η καθημερινότητα μπορεί να επισκιάσει  τους ψιθύρους της εσωτερικής μας φωνής, σκεπάζοντάς τους με κραυγές και αλαλαγμούς πανικού για θέματα  που, στην πραγματική τους διάσταση, είναι  ασήμαντα μπροστά στην απλότητα και στην ένταση της  ανάγκης μας γι΄ αγάπη και αποδοχή.

Σαν να  μου φαίνεται πως όλα γύρω μας (και μέσα μας) γίνονται γι΄αυτήν ακριβώς την αγάπη και την αποδοχή, αλλά συχνά με λάθος τρόπο… Πέρα από τους αριθμούς, τα νούμερα, τα ποσοστά και τα κάθε είδους μνημόνια και ρυθμίσεις, το βράδυ στο προσκεφάλι του ο καθένας από μας έρχεται αντιμέτωπος με το παιδί μέσα του, που – σε πείσμα της καταπίεσης και της δήθεν ενηλικίωσης – παραμένει ζωντανό και κλαίει, τσιρίζει βουβά ή φωναχτά, πονάει και δεν θέλει ποτέ, μα ποτέ να μεγαλώσει. Και ζητά απεγνωσμένα να το πιάσουμε από το χεράκι και να το αγκαλιάσουμε σφιχτά.

Εργο της Mollie Kellogg

Ύπνε που παίρνεις τα παιδιά
έλα πάρε και μένα
βέβαια παιδί δεν είμαι
άλλο ζήτημα τώρα
αν όλο ζητώ,
όλο θέλω
όλο ρωτώ το ακατανόητο
γιατί
γιατί δεν είναι θάλασσα η ξηρά
γιατί δεν είναι τρυφερή η ξηρασία
γιατί όταν προσθέτω
λίγο πιο έντονο κόκκινο στο κόκκινο
το κέρδος μου ξεβάφει
σαν παιδί τσιρίζω
το θέλω το θέλω
είναι δικό μου
αλλά παιδί δεν είμαι
άλλο ζήτημα τώρα
αν τη νύχτα κλαίω
και σα να είμαι παιδί που
ακόμα δε μιλά
δεν ξέρω να αρθρώσω αν πονάω
ή αν απορώ
ναι, παιδί δεν είμαι
άλλο θέμα αν
όταν μου φωνάζουν
μη εκεί, μη, κάνει τζιζ
εγώ όλο εκεί βάζω το χεράκι μου
είμαι περίεργη να καεί το χεράκι μου
κι επειδή αυτό το αναφαίρετα
δικό μου λάθος
ποτέ του δεν θα μεγαλώσει
γι’ αυτό λέω χεράκι μου αντί χέρι.

Κική Δημουλά, Ακατάλληλο για παιδιά, Μεταφερθήκαμε παραπλεύρως, Β΄ έκδοση, εκδόσεις Ικαρος

Δείτε εδώ μια ομιλία της Δημουλά προς τους νέους (στο τέλος του κειμένου) που τους καλεί να μην σπαταλούν την ανεπανάληπτη νεότητά τους.