Τρίποντο στη ζωή

Ενας μπαμπάς της νέας εποχής, ο Γιώργος,  μάς ανοίγει με τρυφερότητα την καρδιά του και μοιράζεται μαζί μας τa συναισθήματά του για τα γυρίσματα της ζωής του: την επαγγελματική του πτώση από την κορυφή του επαγγελματικού μπάσκετ, το  χωρισμό από τη γυναίκα του, την ανάληψη της ευθύνης για το μεγάλωμα των παιδιών του  και – πάνω απ΄ όλα – την προσωπική του απόφαση να ξαναμπεί δυναμικά στο παιχνίδι της ζωής, απ΄ όπου είχε παραιτηθεί για ένα διάστημα.

"Bροχή" από τον re 1lly, flickr

Ανοιξαν οι καταρράκτες του ουρανού. Στέκομαι στη στάση χωρίς ομπρέλλα, μέσα στη βροχή και περιμένω το λεωφορείο για να κατέβω στο Παγκράτι. Κάτι ηλικιωμένες κυρίες με κοιτάνε περίεργα έτσι που ξεχωρίζω ανάμεσα στον κόσμο, σαν στύλος της ΔΕΗ. Κάποιοι άντρες στην ηλικία μου μάλλον με αναγνωρίζουν: «Μια παλιά δόξα του ελληνικού μπάσκετ» θα σκέφτονται. «Ενας ξεπεσμένος θρύλος των ριμπάουντ» «Περασμένα μεγαλεία και διηγώντας τα να κλαις» συμπληρώνω… Το μόνο που έμεινε από το ένδοξο παρελθόν των διακρίσεων είναι τα μπασκετικά παπούτσια νούμερο 49 που ακόμα φοράω βρέξει χιονίσει…

Ηλθε επιτέλους το 054. Μεταμόρφωση – Περισσός. Επιβιβάζομαι στην πλατεία Τσιρακοπούλου, μαζί με τις κυρίες που μου φτάνουν μέχρι τη μέση. Πια μέση δηλαδή… Αυτή που κρύβεται πίσω από ένα σωσίβιο λίπους που φουσκώνει πάνω από τη ζώνη του παντελονιού. Πού είναι εκείνες οι εποχές που εδώ μπροστά ήταν σίδερο οι μύες…Από τότε όμως που σταμάτησα τις προπονήσεις και τον αθλητισμό πήρα την κάτω βόλτα.

Φωτογραφία της MariSther, flickr

Στάση «Αγορά». Βλέπω έξω γεμάτα τα καφέ και κόσμο μπροστά στις βιτρίνες. Ένα μπουκέτο κοριτσόπουλα μπαίνει μέσα στο λεωφορείο και φέρνει την άνοιξη. Ολες τους γύρω στα 17, όλο δροσιά και χάρη. Είναι καμιά τους ιδιαίτερα όμορφη? Οχι, αλλά «στα 17 και οι καλικάντζαροι όμορφοι φαίνονται» που έλεγε και ο παππούς μου. Ούτε που μου δίνουν σημασία. Αχ, πού ΄ναι τα χρόνια που μαζεύονταν γύρω μου σαν μελισσούλες παρακαλώντας για αυτόγραφα και φωτογραφίες…

Εκεί γύρω στα 17 ήταν και κείνη όταν γνωριστήκαμε μετά από τον πιο κρίσιμο αγώνα του Κυπέλλου το ΄93. Δεν υπήρχε περίπτωση να της αντισταθεί κανείς. Τόσο επιθυμητή, τόσο φουριόζα, τόσο τρελαμένη μαζί μου…

Στάση «Σχολεία», μπροστά στα Δημοτικά Σχολεία του Βύρωνα. Εδώ έρχονται κάθε μέρα τα παιδιά. Τους κακοφάνηκε στην αρχή που άφησαν το χλιδάτο Κολλέγιο Ψυχικού κι ήλθαν εδώ στη λαϊκή γειτονιά μαζί με τον παππού και τη γιαγιά, αλλά στην πορεία προσαρμόστηκαν μια χαρά. Αυτή μόνο δεν άντεξε την πτώση από το Ψυχικό στο Βύρωνα, από τη μονοκατοικία στο διαμερισματάκι…. «Απ΄ τα βόρεια στα νότια» που λένε και τα διδυμάκια τα κορίτσια μου, που στα δεκατρία τους χρόνια σκίζουν στην ομάδα του Αθηναϊκού και με βγάζουν ασπροπρόσωπο σε κάθε αγώνα. Τις πονάει που η μάνα τους μας άφησε και την κοπάνησε με τον λεφτά στο εξωτερικό. Δεν θέλουν ακόμα ούτε να της μιλήσουν στο τηλέφωνο, ούτε να διαβάσουν τα μηνύματά της.

Στάση «Φούρνος», στάση «Βουτζά», στάση «Δεληολάνης». Μ΄ έχουν πνίξει οι αναμνήσεις. Τη σκέφτομαι κι ακόμα μυρίζω το άρωμά της. Το λεωφορείο έχει γεμίσει κόσμο, ένα πλήθος ανθρώπων κάθε λογής. Να κατέβω εδώ και να περπατήσω καλύτερα προς το Αλσος Παγκρατίου.

Το πόδι μου αρχίζει πάλι να μ΄ ενοχλεί. Η υγρασία περονιάζει το παλιό μου τραύμα κι αυτό ξυπνάει. Μου θυμίζει πώς η ζωή μου κατέρρευσε σαν πύργος με τραπουλόχαρτα όταν χτύπησα κι έμεινα εκτός αγωνιστικής δράσης για ένα χρόνο. Ενας μόλις χρόνος ήταν αρκετός για να σβήσουν τα φώτα, να σταματήσουν τα χειροκροτήματα, να σε ξεχάσουν οι φίλοι και οι θαυμαστές, να σε κρεμάσει ο Σύλλογος, να σε πνίξουν τα χρέη…

"Χρυσός γίγαντας" από τον Josh Williams, flickr

Κατεβαίνω στη στάση της Χρεμωνίδου λίγο πριν κλείσουν οι πόρτες, σπρώχνοντας κακήν κακώς τους άλλους επιβάτες. Καθαρός υγρός αέρας με χτυπάει στο πρόσωπο και στεγνώνει τα μάτια μου που έχουν βουρκώσει. Μπαίνω μέσα στο Αλσος για να κόψω δρόμο και αυτόματα μ΄ αγκαλιάζει η πρασινάδα των δέντρων. Μια σταλιά πάρκο ανάμεσα στο τσιμέντο κι όμως προσφέρει τόση ομορφιά. Νιώθω οικεία εδώ μέσα, ερχόμουν από πιτσιρικάς. Πότε για ραντεβού, πότε για παιχνίδι μετά το σχολείο.

Από το γηπεδάκι ανάμεσα στα πεύκα ακούγονται φωνές. Μια παρέα εφήβων παίζει μπάσκετ και δοκιμάζει τρίποντα. Τα πόδια μου με οδηγούν μόνα τους προς τα εκεί. Με μια δρασκελιά μπαίνω μέσα και πιάνω την μπάλα. Τα παιδιά με κοιτούν ξαφνιασμένα, αλλά είναι τέτοια η φόρα που έχω, που δεν έχουν άλλη επιλογή από το να παίξουν μαζί μου!

Νιώθω πως πετάω! Δεν υπάρχει για μένα τραυματισμός, πονεμένο πόδι, παρελθόν, μέλλον, τίποτα. Είμαι μόνο εγώ και το καλάθι δέκα μέτρα μακριά μου. Σουτάρω και βάζω τρίποντο. Όπως θα βάζω και στη ζωή μου από δω και πέρα. Γιατί μπαίνω πάλι στο παιχνίδι!

Advertisements

About Νewagemama

Full spectrum mother and blogger - Newagemama.com
This entry was posted in Ζωή εδώ and tagged , , , , , , , , , , , , . Bookmark the permalink.

4 Responses to Τρίποντο στη ζωή

  1. Ο/Η Άιναφετς λέει:

    Εξαιρετικά τρυφερό, αληθινό και γι’ αυτό συγκινητικό κείμενο!
    Με συγκινούν οι μπαμπάδες, οι αληθινοί μπαμπάδες αυτοί που είναι παρόντες στο μεγάλωμα των παιδιών τους…Ευτυχώς η νέα γενιά αρχίζει να βλέπει τα πράγματα διαφορετικά…βλέπω τους γιους μου ο ένας μπαμπάς και ο άλλος όπου νάναι…ασχολούνται με τα παιδιά και ξελαφρώνουν τη μαμά …μαγειρεύουν, σιδερώνουν, ράβουν, σκουπίζουν, πάνε τα παιδιά στο πάρκο, τα κάνουν μπάνιο…δηλαδή είναι εκεί!
    Δυστυχώς σύζυγοι σαν αυτή του μπασκετμπολίστα υπάρχουν αλλά είναι λίγες.
    Ας ελπίσουμε πως οι δυσκολίες της ζωής θα φέρουν πιο κοντά τα ζευγάρια…
    Μπράβο στην μανούλα νέας εποχής που έκανε αυτή την ανάρτηση…ότι και αν μας επιφυλάσσει η ζωή, ας μη το βάζουμε κάτω!

    ΑΦιλιά! και καλή δύναμη! :)))

  2. Ο/Η Τελευταίος λέει:

    Δεν μπορείς να φανταστείς πόσο τον καταλαβαίνω το Γιώργο. Εκεί που βρέθηκε έτυχε να βρεθώ κι εγώ, στην πτώση και την παρακμή, στα πρόθυρα της κατάθλιψης. Κι όχι γιατί δεν προσπαθούσα, αλλά γιατί άφηνα να με καθοδηγούν άλλοι. Μέχρι που πήρα κι εγώ την μπάλα και τη ζωή στα χέρια μου. Δυσκολίες βέβαια υπάρχουν αλλά σιγά σιγά ξεπερνιούνται… Κι αυτό το χέρι μου, που το έχω τραυματίσει από την πολύ δουλειά, κάθε φορά που αλλάζει ο καιρός με περονιάζει. Στην αρχή με ενοχλούσε, τώρα πια δεν του δίνω σημασία. Πόσο τον καταλαβαίνω το Γιώργο… Αλλά άμα δεν πιάσεις πάτο δεν ανεβαίνεις…

  3. Ο/Η Θωμάς λέει:

    Εγώ πάλι «διάβασα» την ιστορία από τη μεριά της μητέρας, γιατί πιστεύω πως η κοινωνία μας κάπου τις αδικεί. Και εξηγούμαι. Όταν φεύγει ο πατέρας απ’ το σπίτι τα παιδιά συνήθως κατηγορούν τη μητέρα γιατί «ανάγκασε» το σύζυγό της να την εγκαταλείψει. Αν τυχόν όμως και φύγει η μητέρα, τότε τα παιδιά -που βέβαια συνήθως κάποιος τα καθοδηγεί- δεν της μιλούν και δε θέλουν να την ξέρουν. Μήπως εδώ έχουμε δύο μέτρα και δύο σταθμά;

  4. Ο/Η newagemama λέει:

    Μαγισσούλα, Τελευταίε, Θωμά ευχαριστώ για τα σχόλιά σας!
    Η ιστορία είναι γραμμένη από τον μπαμπά και περιγράφει τη δική του οπτική τη συγκεκριμένη στιγμή. Σίγουρα δεν είμαστε στη θέση – και τουλάχιστον εγώ δεν έχω καμιά τέτοια πρόθεση – να κρίνω κανένα για τις πράξεις του. Στέκομαι στα συναισθήματα και στη δύναμη που πηγαζει από μέσα του και τον οδηγεί ξανά στο παιγνίδι της ζωής!

Θέλεις να σχολιάσεις;

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s