Φτερούγα ή μπούτι;

Πόσες άσκοπες τριβές και πόσες ψυχοφθόρες κι ανώφελες στιγμές ενοχών θα γλιτώναμε, αν είχαμε  εκπαιδευτεί  να επικοινωνούμε  σωστά;  (Ναι, χρειαζόμαστε κι εδώ εκπαίδευση, όπως  ακριβώς μαθαίνουμε μια ξένη γλώσσα ή μια νέα  δεξιότητα).  Αφιερώνω αυτή την ανάρτηση στους γονείς της νέας εποχής που,  όπως κι εγώ, γίνονται μαθητές  στο  σχολείο της ζωής και  των  σχέσεων,  αρχίζοντας να εκφράζουν τις ανάγκες  τους και να μοιράζονται τις αλήθειες  τους  χωρίς να πληγώνουν:

header-emotions-newagemama

Μετά το δείπνο ο σύντροφός μου μου αναγγέλει: «Εχω μια δουλειά να τελειώσω απόψε». Παλιά θα σώπαινα, ενώ από μέσα μου θα μουρμούριζα: «Ωραία, πάλι τα ίδια, έχει δουλειά, πάλι εγώ θα κρατώ όλη νύχτα το μωρό αγκαλιά, δεν θα μπορέσω να κάνω τίποτα. Κι όμως, νιώθω πως είμαι σε φόρμα και θέλω να γράψω. Ο υπολογιστής του μου σπάει τα νεύρα, είναι άδικο, δεν με προσέχει αρκετά…». Αυτή τη φορά, όμως, αποφάσισα –  πριν καταλήξω μόνη μου σε συμπεράσματα –  να εκφράσω τις ανάγκες μου και να διαπιστώσω πόσο σημαντικές είναι οι δικές του.

«Σε μια κλίμακα από το 1 μέχρι το 10, πού θα τοποθετούσες από άποψη σημασίας τη δουλειά που έχεις να κάνεις απόψε;» ρωτώ. «Θα έλεγα στο 5», μου απαντά. Η απάντηση με ξαφνιάζει. Για μένα η πρώτη του διατύπωση «έχω μια δουλειά να τελειώσω απόψε» έδειχνε κάτι επείγον. Περίμενα να την κατατάξει από άποψη σπουδαιότητας στο 8 ή στο 9. Θα διαπραγματευόμασταν σκληρά…Θα υποχωρούσα… Αλλά όχι. Αυτό το 5 με υποχρεώνει να αναλάβω τις ευθύνες μου. Ισως όλες τις προηγούμενες μέρες να ήταν διαφορετικές αν είχα μιλήσει!

Gina-Marie-Dun

«Σ’ αγαπώ μέχρι τον ουρανό» από την Gina Marie Dun

«Τότε, αγάπη μου, νομίζω πως δεν θα δουλέψεις απόψε το βράδυ, γιατί έχω κι εγώ μια ανάγκη που τη βαθμολογώ με 9!» λέω. «Εντάξει, κανένα πρόβλημα» απαντά.
Δεν εκπλήσσομαι. Λειτουργούμε διαφορετικά. Εγώ συνηθίζω να ερευνώ πρώτα τις προθέσεις του, μετά διατυπώνω ενδεχομένως τις ανάγκες μου, εκτός αν είναι κάτι που επείγει. Υποθέτω ότι κι εκείνος κάνει το ίδιο. Κι όταν εκφράζει τις ανάγκες του, φαντάζομαι πως είναι οριστικές και υποχωρώ. Μόνο που εκείνος δεν βλέπει τα πράγματα με το ίδιο μάτι. Διατυπώνει τις επιθυμίες του… και περιμένει να μιλήσω κι εγώ για τις δικές μου. Οταν δεν λέω τίποτα, συμπεραίνει ότι δεν έχω ανάγκες. Κοντολογίς, ευτυχώς που άνοιξα το στόμα μου.

Φέρνετε ένα ψητό κοτόπουλο στο τραπέζι. Αν σας αρέσει η φτερούγα, κινδυνεύετε από ευγένεια να την προσφέρετε στον καλεσμένο σας. Μόνο που αυτός προτιμά το μπούτι. Δεν τολμά να σας το πει, είναι σίγουρος ότι προτιμάτε το μπούτι όπως κι αυτός.

Αν γίνουμε λίγο πιο εγωϊστές, δηλαδή πιο ρεαλιστές, οι επαφές θα είναι πιο άμεσες και η επικοινωνία πιο βαθιά και ουσιαστική.

Πηγή: Isabelle Filliozat, Η νοημοσύνη της καρδιάς, μετάφραση Β. Κοκκίνου από τα γαλλικά, εκδόσεις Ενάλιος.

Advertisements

About Νewagemama

Full spectrum mother and blogger - Newagemama.com
This entry was posted in Ζωή εδώ, Κοινή λογική and tagged , , , , , , , , , , , , , , , . Bookmark the permalink.

3 Responses to Φτερούγα ή μπούτι;

  1. Ο/Η Άιναφετς λέει:

    χαχα! Παναγιώτα μου, με ξάφνιασε ο τίτλος γιατί τα τελευταία χρόνια δεν τρώμε κρέας και όταν έχουμε κόσμο, τους προσφέρουμε του κόσμου τα καλούδια και κανείς δεν καταλαβαίνει τίποτα!!!
    Τώρα, εμείς οι γυναίκες, μετά από αιώνες ευνουχισμού και καταπίεσης απ’ τους άνδρες, έχουμε γίνει πολύ δειλές, πολύ υποταγμένες, πολύ εξαρτημένες, πολύ ανταγωνιστικές, βασικά πολύ φοβισμένες και έτσι δεν τολμούμε να εκφράσουμε καθαρά τις επιθυμίες μας… και όταν το τολμήσουμε μας εκπλήσσει η αντίδραση των ανδρών, απλά γιατί τους έχουμε κακομάθει! 😉
    Τελευταία η ίδια, έχω αποκτήσει ένα νέο είδος στάσης… προκαλώ και δημιουργώ κρίση, χωρίς εκνευρισμό…έτσι στη ψύχρα, όταν φυσικά βεβαιωθώ πως ο άλλος είναι «έτοιμος» … με αυτό τον τρόπο συζητούμε ότι μας ενοχλεί και ξαναμπαίνει η σχέση σε νέα βάση!
    Οι σχέσεις είναι το πιο δύσκολο πράγμα στο κόσμο, γιατί όλοι μας δύσκολα παραμερίζουμε τον εγωισμό μας!
    ΑΦιλιά καρδιάς στα παιδάκια σου και στον ποιητή σου! 🙂

  2. Ο/Η Νewagemama λέει:

    Μαγισσούλα το ‘ κανες πάλι το θαύμα σου! Βρήκες τον τρόπο να βάλεις τα πράγματα στη θέση τους… Ναι, συμφωνώ πως οι γυναίκες κουβαλάμε βαριά κληρονομιά και θέλει μια συνειδητή στάση για να θεραπεύσουμε τις πληγές (όχι μόνο τις όποιες δικές μας αλλά κι αυτές που κουβαλάμε στο συλλογικό επίπεδο). Οταν βγάζουμε στο φως τις ανάγκες και τις επιθυμίες μας, έστω και άγαρμπα, γίνεται το πρώτο συναρπαστικό βήμα. Και οι άντρες, που τόσο έχουν κατηγορηθεί, ανταποκρίνονται πολύ πιο εύκολα απ΄όσο νομίζουμε παγιδευμένες στη θυματοποίηση και στην άρνηση…
    Ολα στο φως λοιπόν!

  3. Ο/Η Positive Junkie λέει:

    Αν θα διάβαζες το μυαλό μου μπορει και να μη το διατύπωνες τόσο καλα New age mama!!! Το εχω διαπιστώσει άπειρες φορές και μου το έχει πει και ο συζυγος αλλες τόσες ότι αν δε μου πεις τι χρειάζεσαι εγώ δε μπορώ να στο δώσω !! Ζήτα μου βοήθεια και θα την έχεις !! Πόσο απλό …..το κάνω… απλά κάποιες φορες μπορεί να ξεχνιέμαι και να κάνω και γω αυτο το μονόλογο από μεσα μου …»παλι τα ιδια γκρρρρρ» χαχαχαχαχαχαχαχα καμιά φορά νομίζω μόνες μας πιανόμαστε στη φακα του ποντικού είναι η βαριά κληρονομιά που λες και συ !! 🙂

Θέλεις να σχολιάσεις;

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s