Newagemama.com

«Mε τις ιστορίες κοιμούνται οι μικροί και ξυπνάνε οι μεγάλοι» – Χόρχε Μπουκάϊ

΄Οταν πρωτοδιάβασα αυτή την ιστορία του Αργεντίνου συγγραφέα ένιωσα μια ευχάριστη έκπληξη από το μαγικό –  και ταυτόχρονα απλό – τρόπο με τον οποίο συνδέει τα δυό αυτά οδυνηρά συναισθήματα. Και,  χωρίς να  ξέρω γιατί,  μου φάνηκε πολύ απελευθερωτικό να γνωρίσω μέσα από την όμορφη διήγηση μια άλλη οπτική για τη σχέση της θλίψης με την οργή και αντίστροφα. Διάβασα την ίδια ιστορία στα παιδιά μου και μου έκανε εντύπωση πόσο … αυτονόητη τους φάνηκε η σύνδεση που εμένα εξέπληξε. Μάλλον τα παιδιά έχουν το δικό τους μηχανισμό να αντιλαμβάνονται τη σοφία της ζωής,  ενώ εμείς σα γονείς συχνά πιστεύουμε ότι χρειάζεται να τους εξηγούμε τα πάντα. Αναδημοσιεύω το κείμενο, με την προτροπή να το διαβάσετε κι εσείς στα παιδιά σας και να μοιραστούμε τις εντυπώσεις μέσα από τα σχόλιά σας:

Σ΄ ένα μαγεμένο βασίλειο όπου οι άνθρωποι δεν μπορούσαν ποτέ να φτάσουν ή, ίσως,  οι άνθρωποι μεταφέρονται αδιάκοπα  χωρίς να το καταλαβαίνουν…

Σ΄ ένα βασίλειο μαγεμένο όπου τα αφηρημένα πράγματα γίνονται χειροπιαστά…

΄Ηταν, μια φορά κι έναν καιρό, μια πανέμορφη λίμνη. Μια λίμνη με νερά κρυστάλλινα και καθαρά,  όπου κολυμπούσαν ψάρια όλων των χρωμάτων κι όλες οι σποχρώσεις των χρωμάτων λαμπύριζαν διαρκώς…

Ως εκείνη τη μαγική και διάφανη λίμνη έφτασαν η θλίψη και η οργή για να κάνουν μπάνιο παρέα. Και οι δυο έβγαλαν τα ρούχα τους και, γυμνές, μπήκαν στη λίμνη.

Η οργή, που βιαζόταν (όπως συμβαίνει πάντα στην οργή χωρίς να ξέρει γιατί), έκανε μπάνιο στα γρήγορα κι ακόμα πιο γρήγορα βγήκε από το νερό.  Αλλά  η οργή είναι τυφλή ή – τέλος πάντων – δεν βλέπει ξεκάθαρα την πραγματικότητα. ΄Ετσι, γυμνή και καθαρή, φόρεσε βγαίνοντας από το νερό το πρώτο ρούχο που βρήκε…

Και συνέβη εκείνο το ρούχο να μην είναι δικό της αλλά της θλίψης…Κι έτσι, ντυμένη θλίψη, η οργή έφυγε.

Πολύ ήρεμη, πολύ γαλήνια, διατεθειμένη όπως πάντα να παραμείνει σε όποιο μέρος βρίσκεται, η θλίψη τελείωσε το μπάνιο της και, χωρίς καμιά βιασύνη – ή μάλλον χωρίς συνείδηση του χρόνου που περνάει – τεμπέλικα και αργά, βγήκε από τη λίμνη.

Στην όχθη συνειδητοποίησε ότι τα ρούχα της δεν ήταν εκεί. ΄Οπως όλοι ξέρουμε, αν υπάρχει κάτι που δεν αρέσει στη θλίψη είναι να μένει γυμνή. ΄Ετσι, φόρεσε το μοναδικό ρούχο που υπήρχε δίπλα στη λίμνη: το φόρεμα της οργής.

Λένε ότι από τότε, πολλές φορές συναντάμε την οργή τυφλή, σκληρή, τρομερή και θυμωμένη. Αλλά, αν σταματήσουμε για λίγο και κοιτάξουμε καλύτερα, καταλαβαίνουμε ότι αυτή η οργή που βλέπουμε είναι μόνο μια μεταμφίεση κι ότι πίσω από την όψη της οργής στην πραγματικότητα κρύβεται η θλίψη.

Πηγή: Χόρχε Μπουκάϊ,  Ιστορίες για να σκεφτείς (εκδόσεις  Οπερα, 1997). Οι  φωτό προέρχονται από το αρχείο της Shakaya Leone.

“Aν  ο ήλιος μπαίνει μες στο σπίτι, μπαίνει λίγο και μες στην ψυχή σου” – Λε Κορμπυζιέ

Δεν ξέρω για σας, αλλά εγώ με τις δουλειές του νοικοκυριού δεν τα πήγαινα ποτέ καλά. Ενώ στις σπουδές και στα επαγγελματικά  μπορώ να διαχειριστώ, τουλάχιστον ικανοποιητικά, παράλληλες δραστηριότητες  και να ανταποκριθώ σε δύσκολες καταστάσεις με επιτυχία, πιάνω τον εαυτό μου να βρίσκεται σε απόλυτη σύγχυση μπροστά στο νεροχύτη της κουζίνας.

Ωρες ώρες μού φαίνεται τιτάνιο έργο να τακτοποιήσω το συνήθως ακατάστατο σπίτι μου, με τα παιχνίδια και τα πράγματα των παιδιών να καλύπτουν κάθε τετραγωνικό εκατοστό χώρου. Κάτι παθαίνει το μυαλό μου. Τελεία και παύλα. Οσο γι΄ αυτά τα καταπληκτικά που κάνουν πολλές μαμάδες – μαγειρεύουν, ενώ σιδερώνουν, ενώ μιλάνε στο τηλέφωνο, ενώ διαβάζουν τα παιδιά, ενώ τσεκάρουν το ηλεκτρονικό τους ταχυδρομείο, ενώ βάζουν πλυντήριο, ενώ…….- εγώ καμμία σχέση! Μέχρι που το πήρα απόφαση ότι μάλλον κατατάσσομαι στις μαμάδες του ουράνιου τόξου και πορεύομαι μ΄ αυτό όπως μπορώ στη ζωή, επιστρατεύοντας –  όσο τα οικονομικά της οικογένειας το επιτρέπουν – μια εξωτερική  βοήθεια για τις δουλειές του σπιτιού…

Οταν λοιπόν πριν από καιρό διάβασα την ανάρτηση «Εστία»,  στο πολυαγαπημένο ιστολογίο  myorama, κάτι «φτερούγισε» μέσα μου. «Κάτι τρέχει εδώ’ σκέφτηκα, «αυτή είναι μια διαφορετική  άποψη για το νοικοκυριό και τις δουλειές του σπιτιού». Με την άδεια του αγαπημένου μπλογκ αναδημοσιεύω το εξαιρετικό αυτό κείμενο.  Είμαι σίγουρη πως θα αγγίξει πολλές μαμάδες της νέας εποχής, που – όπως κι εγώ – πασχίζουν να ισορροπήσουν τη δημιουργική τους φλόγα με την ανάγκη τους για ένα όμορφο, ζεστό σπιτικό, μια αληθινή φωλιά για  όλη τους την οικογένεια!  Περιμένω με ανυπομονησία τα σχόλιά σας….

Εργο της Laura Hollick

Πριν από τρεις χιλιάδες χρόνια στην Αρχαία  Ελλάδα, υπήρχε η Εστία η θεά του σπιτιού, φύλακας της οικογενειακής  ζωής  και προστάτιδα του ιερού της. Στη θεά στρέφονταν όλες οι γυναίκες ζητώντας έμπνευση και προστασία για να μπορέσουν να μεταμορφώσουν το χώρο που ζούσαν σ΄ ένα σπιτικό άνετο και όμορφο. Ενώ όλοι οι Ολύμπιοι θεοί έχουν απεικονιστεί σε  γλυπτά, στη θεά Εστία δεν δόθηκε ποτέ ανθρώπινη μορφή.  Αντί γι αυτό, η πνευματική της παρουσία τιμήθηκε  σαν μιά αιώνια φλόγα που καίει συνεχώς γύρω από μιά κυκλική εστία.

Οι περισσότερες γυναίκες σήμερα έχουν αποκοπεί από τη σχέση με το νοικοκυριό τους  και το θεωρούν αγγαρεία.

Η Εστία δεν νιώθει χαμένη ούτε παραζαλισμένη, δεν νιώθει οτι κρέμεται από μια κλωστή.  Αντίθετα είναι σταθερή στο εξωτερικό χάος, και τη συνηθισμένη καθημερινή αταξία. Οτιδήποτε χρειάζεται να γίνει στο σπίτι μπορεί να γίνει με άνεση, ηρεμία και αγάπη. Μπορούμε να αφήσουμε συνειδητά τη θεά να λειτουργήσει μέσα από μας και να ανακαλύψουμε το ιερό μυστήριο που κρύβεται στην  καθημερινότητά μας.

Η φροντίδα του σπιτιού είναι μιά πράξη αυτοσυγκέντρωσης ισάξια με το διαλογισμό. Αν νιώθεις ότι δεν έχεις το χρόνο να διαλογιστείς, μπορείς να το κάνεις  μέσα από τις δουλειές του σπιτιού, αν τις προσεγγίσεις με σεβασμό και περίσκεψη και τότε δεν θα μεταμορφωθεί μόνο το σπίτι σου αλλά και εσύ.  Η ενασχόληση με το σπίτι είναι μια δουλειά ιερή.

Πηγή: http://myorama.wordpress.com, ευχαριστούμε πολύ!

Δες ακόμα: Μαμάδες πλήρους φάσματος

«Η μόνη δύναμη, η μόνη αξία, η μοναδική αξιοπρέπεια: να σ’ αγαπάνε»- Charles Péguy

Ας δώσουμε τον κόσμο στα παιδιά έστω και για μια μέρα
ας τον δώσουμε να παίξουν σαν ένα πολύχρωμο μπαλόνι
να παίξουν τραγουδώντας ανάμεσα στ’ αστέρια
ας δώσουμε τον κόσμο στα παιδιά
σαν ένα τεράστιο μήλο, σαν ψίχα ολόζεστου ψωμιού
να χορτάσουν μια μέρα τουλάχιστον
ας δώσουμε τον κόσμο στα παιδιά
να μάθει έστω και για μια μέρα ο κόσμος τη φιλία
τα παιδιά θα πάρουν απ’ τα χέρια μας τον κόσμο
θα φυτέψουν αθάνατα δέντρα.

Ναζίμ Χικμέτ, Η στρατιά των πεινασμένων προχωρεί

Φωτό: notsogoodphotography

«Ο χρόνος τα αλλάζει όλα, εκτός από κάτι μέσα μας που μένει έκπληκτο από την αλλαγή» – Thomas Hardy

Κάθε πατρικό σπίτι έχει ένα συρτάρι με «μυστικά». Ενα συρτάρι που ασκεί έντονη γοητεία στα μάτια ενός παιδιού, που φαντάζεται πως στο εσωτερικό του βρίσκονται κρυμμένα θαύματα, περίεργα αντικείμενα και άγνωστοι, ξεχασμένοι θησαυροί μιας άλλης εποχής. Κι όταν με την εξερεύνηση η παιδική περιέργεια ικανοποιείται, η έκπληξη έρχεται τελικά από κει που δεν το περιμένεις:

Η οικογένεια Σινάπη φωτογραφημένη από τον «Φωτό Βαλύρα» στην Καλαμάτα μιας άλλης εποχής…Πολύτιμες στιγμές που μας ταξιδεύουν στο χρόνο.

Ενα συρτάρι, που ο πατέρας κρατούσε πάντα κλειδωμένο, ξεχάστηκε μια μέρα ανοιχτό. Ο πειρασμός ήταν μεγάλος· κυρίως γιατί ακόμα κι ο πατέρας σπάνια άνοιγε αυτό το συρτάρι και δεν μπορούσες να μαντέψεις τι γύρευε ή τι έβαζε εκεί μέσα. Αν και δεν είχα άλλο στο νου μου από του να ικανοποιήσω την περιέργειά μου, άνοιξα με φόβο ενόχου εκείνο το συρτάρι. Να λοιπόν· τίποτα, κατά την εκτίμησή μου εκείνης της στιγμής, δεν υπήρχε που άξιζε τον κόπο. Χαρτιά και μόνο χαρτιά. Τα χαρτιά, σαν αντικείμενο, δεν ήταν κάτι που θα μπορούσε να δώσει κανείς σημασία. Σ΄ ό,τι κι αν αφορούσαν. Για μένα σημασία είχε το αντικείμενο καθ΄εαυτό. Το είδος. Ωστόσο εγώ έπραξα το καθήκον μου κι ερεύνησα το περιεχόμενο του συρταριού. Σκαλίζοντας, ξετρύπωσα ανάμεσα από τα χαρτιά μια φωτογραφία, που μου αποκάλυπτε κάτι εντελώς άγνωστο: ο πατέρας είχε κάποτε την ίδια ηλικία μ΄εμένα.

Δημήτρης Κάββουρας, Το συρτάρι