Δέκα τρόποι για να φτιάξεις τη μέρα σου

Άρθρο δημοσιεύτηκε στις 25 Απριλίου, 2012 από Νewagemama

«Aπόλαυση είναι να ζεις το παρόν, να θέλεις να είναι έντονο και να γνωρίζεις πως είναι μοναδικό” – Michel Onfray  

Με τόση αβεβαιότητα γύρω μας, κινδυνεύουμε να χάσουμε το πολύτιμο παρόν, ζώντας είτε στην αγωνία για το  αύριο είτε στη θύμηση του χθες. Αν το καλοσκεφτείς  όμως, το «σήμερα» είναι χειροπιαστό και αληθινό και μπορείς πράγματι κάτι να κάνεις τώρα για να το ομορφήνεις. Ορίστε μερικοί πρακτικοί τρόποι για να κάνεις τη σημερινή σου μέρα σου καλύτερη:

1. Εστιάσου στην τωρινή στιγμή. Ανάπνευσε. Βίωσε το αληθινό σου συναίσθημα, όποιο κι αν είναι. Παρατήρησε. Ομολόγησε σε σένα:  «Είμαι θυμωμένος με…» ή «φοβάμαι για…   κι έχει σφιχτεί το στομάχι μου», «νιώθω χαρά που….». Καμία κριτική. Εχεις κάθε δικαίωμα να νιώθεις όπως νιώθεις. Τελεία και παύλα.

2. Αφουγκράσου τον εσωτερικό σου διάλογο. Αν πιάσεις τον εαυτό σου να πλάθει σενάρια καταστροφής και να δραματοποιεί καταστάσεις, στρέψε αμέσως τη ροή της σκέψης σου σε κάτι που αγαπάς πολύ και άφησε ελεύθερη την αγάπη να πάρει τη θέση της ανησυχίας. Γύρνα τον διακόπτη συνειδητά. Εχεις αυτή τη δύναμη. Κανείς δεν μπορεί να σου τη στερήσει αν δεν το επιτρέψεις εσύ.

Eνα ελπιδοφόρο ξημέρωμα από τον Μassimo Valiani, flickr

Eνα ελπιδοφόρο ξημέρωμα από τον Μassimo Valiani, flickr

3. Κάνε κάτι καινούργιο. Κάτι που δεν έχεις ξανακάνει. Δεν χρειάζεται να είναι υπερπαραγωγή. Γύρνα σπίτι από έναν δρόμο που δεν έχεις ξαναπεράσει. Πήγαινε για καφέ σ΄ένα μπαράκι που μόλις άνοιξε. Μίλα σ΄έναν άγνωστο. Φόρεσε ένα φουλάρι της κόρης σου που το ζαχαρώνεις εδώ και καιρό. Αυτή η κίνηση έχει απίστευτη δύναμη στην αλλαγή της διάθεσης. Ισως γιατί υπενθυμίζει πως πάντα υπάρχουν επιλογές.

4. Σκάρωσε μια φάρσα, ένα αστείο, μια αθώα σκανταλιά σ΄ένα φίλο. Γράψε ένα μήνυμα σαν αυτά που γράφαμε στα λευκώματα του Γυμνασίου και στείλτο. Πρόσφερε λουλούδια στον καλό σου. Πάρε το παιδί σου τηλέφωνο και άλλαξε τη φωνή σου παριστάνοντας τον αγαπημένο του ήρωα. Θα εκπλαγείς από τη χαρά που θα νιώσεις όταν ζωντανέψει μέσα σου το εσωτερικό σου παιδί, αυτό που πάντα λαχταρά να το τιμήσεις και να το θρέψεις με κέφι και γέλιο.

5. Σπρώξε τον εαυτό σου λίγο πιο πέρα από τα συνήθη του όρια. Αν περπατάς στο διάδρομο είκοσι λεπτά, αύξησε το χρόνο στα τριάντα λεπτά. Αν λες μια ξερή «καλημέρα» στη συνάδελφο της διπλανής πόρτας, πιάσε συζήτηση. Αν γράφεις μια ανάρτηση την εβδομάδα στο ιστολόγιό σου, δοκίμασε να γράψεις δύο ή γράψε και για ένα άλλο φιλικό μπλογκ. Γιατί όλ΄ αυτά; Γιατί η διεύρυνση, η φυγή από την πεπατημένη, είναι αναζωογονητική!

6. Αφησε κάποιον άλλο να σε βοηθήσει. Μπορείς κι εσύ να ζητήσεις βοήθεια για κάποιο θέμα που σε δυσκολεύει ή απλώς σου είναι άγνωστο. Ειδικά αν είσαι ο τύπος «μπορώ μόνος να τα καταφέρω μια χαρά», όσο άβολα κι αν νιώθεις,  η συγκεκριμένη κίνηση θα σου κάνει καλό γιατί θα σπάσει το ανόητο αυτό στερεότυπο. Νιώσε πόσο πιο απλή και όμορφη θα ήταν η ζωή αν προσφέρεις  και δέχεσαι αβίαστα γνώση και  εμπειρία από τους ανθρώπους γύρω σου.

7. Ολοκλήρωσε τις μισοτελειωμένες δουλειές που έχεις σε εκκρεμότητα και σε «τρώνε». Αν υπάρχει κάτι που αναβάλλεις καιρό, μπες αμέσως στη δράση. Ενώ φροντίζεις  ό,τι αποσπά την προσοχή σου και στραγγίζει την ενέργειά σου, θα νιώσεις αμέσως μια εξαιρετική ώθηση, μια δύναμη να σε κινητοποιεί να κάνεις πράγματα που υποστηρίζουν τις αληθινές σου προτεραιότητες στη ζωή. Μην στερείς από τον εαυτό σου αυτή την απελευθέρωση!

H ευλογία μιας καινούργιας μέρας από τον Massimo Valiani, flickr

H ευλογία μιας καινούργιας μέρας από τον Massimo Valiani, flickr

8. Μέτρα τις ευλογίες σου. Εστιάσου σ΄ όλα αυτά που υπάρχουν στον κόσμο σου και σου προκαλούν όμορφα συναισθήματα. Οταν βομβαρδίζεσαι από αρνητισμό και καλλιεργείς το φόβο, ξεχνάς να τιμήσεις τις  πηγές χαράς και υποστήριξης στη ζωή σου. Μείνε για λίγο στη σιωπή και άφησε κάθε κύτταρό σου να βιώσει την ευγνωμοσύνη για τα πολύτιμα μικρά και μεγάλα δώρα της ζωής. Επανάλαβε τακτικά και, γιατί όχι, κατάγραψε τις ευλογίες σου σε μια λίστα που θα την εμπλουτίζεις τακτικά και θα τη διαβάζεις ακόμα πιο τακτικά.

9. Τίμα την πνευματική σου ευεξία. Αφιέρωσε χρόνο και χώρο για να νιώσεις την άσβεστη φλόγα, που πάντα σιγοκαίει μέσα σου, να σε οδηγήσει  απαλά σε ό,τι ωραίο και αληθινό θρέφει τη δική σου ψυχή. Συνδέσου με τη γνήσια φωνή σου μέσα από  τρόπους που σου ταιριάζουν:  ένα θεαματικό ηλιοβασίλεμα, ένας εκστατικός χορός, μια επίσκεψη σ΄έναν ιερό χώρο, μια εμπειρία σύνδεσης με ένα αγαπημένο πρόσωπο, μια περιποίηση …ο σοφός εαυτός σου γνωρίζει τι θέλει πραγματικά.

10. Ξεκόλλα από τον υπολογιστή. Τροφοδότησε τον πολύτιμο εαυτό σου με εμπειρίες και βιώματα από την αληθινή ζωή, εκεί έξω. Οσο ευάλωτος κι αν νιώθεις στον πραγματικό κόσμο, όσο περίπλοκες γι αν γίνονται καμιά φορά οι σχέσεις με τους  «αληθινούς» ανθρώπους (σε αντιδιαστολή με τις ψηφιακές  διαδικτυακές προσωπικότητες) αυτή είναι η Ζωή. Και σε περιμένει να τη ζήσεις.

Δες ακόμα: 1. Δέκα σκληρές αλήθειες για όλες τις εποχές και
2. Σχέσεις που στραγγίζουν την ενέργειά σου

Άρθρο δημοσιεύτηκε σε Ζωή εδώ, Κοινή λογική | Ετικετοποιημένο , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , | 3 Σχόλια

Τα μικρά παιδιά

Άρθρο δημοσιεύτηκε στις 23 Απριλίου, 2012 από Νewagemama

Εχω την τύχη το σπίτι μου να βρίσκεται ανάμεσα σε δυο Δημοτικά σχολεία. Ακούω το κουδούνι που χτυπάει για μάθημα και διάλειμμα και τις φωνές των παιδιών που  ξεχύνονται στην αυλή για παιχνίδι, σαν βουερό μελίσσι. Κι έτσι όμορφα, η γειτονιά μας έχει μια γερή δόση κίνησης και ενέργειας, που χάνεται απότομα όταν τα σχολεία κλείνουν για διακοπές. Σήμερα που ξανάνοιξαν, ο  ήσυχος δρόμος μας  ζωντάνεψε γλυκά, βρήκε το γνώριμο σφρίγος του, απέκτησε ξανά ενέργεια και διάθεση, γέμισε φωνές και τρεχαλητά. Κι έτσι θυμήθηκα το νοσταλγικό υπέροχο τραγούδι της Αρλέτας, που το αφιερώνω στους γονείς όπως εγώ, που σήμερα ξαναπήγαν τα μικρά τους στα σχολειά, κάνοντας ίσως μέσα τους τον υπολογισμό πόσες μέρες υπολείπονται για να ολοκληρωθεί κι αυτή η σχολική χρονιά…

Τα μικρά παιδιά
που κρατούνε στο χέρι τους
σαν το μύλο το χάρτινο
τις ελπίδες μας.

Τα μικρά παιδιά
που μπερδεύουν τα λόγια τους
που μιλούν με νοήματα
στα παιχνίδια τους.

Μες σε κήπους και χώματα
με λουλούδια ή λάσπη
έναν κόσμο ζουν τα μικρά
τον πιο όμορφο…

Ένα φύλλο ή μια μέλισσα
ένα τόπι, μια βέργα
γίνουνται αυτοκίνητα, χαρά
κόσμος, ζωή.

Δυο κουτιά σπίρτα γίνηκαν
ο σταθμός και τα τρένα
που μπορούνε να φτάσουνε
ως την άκρη της γης.

Τα μικρά παιδιά
που κρατούνε στο χέρι τους
σαν το μύλο το χάρτινο
τις ελπίδες μας.

Δες ακόμη: Οταν νόμιζες ότι δεν σε κοιτούσα

Άρθρο δημοσιεύτηκε σε Ζωή εδώ, Μαμαδίστικα | Ετικετοποιημένο , , , , , , , , , , , , , , , , | 6 Σχόλια

Σύνδεσε το νου με την καρδιά

Άρθρο δημοσιεύτηκε στις 18 Απριλίου, 2012 από Νewagemama

«Είναι η καρδιά που βλέπει πριν δει ο νους» – Thomas Carlyle

Οι περισσότεροι από μας έχουμε εκπαιδευτεί να ζούμε «από το λαιμό και πάνω». Ο πολιτισμός μας δίνει αξία στη γνώση, στη γρήγορη σκέψη και σε μια καλή παιδεία με γερές βάσεις. Ομως, όταν «ζεις μέσα στο νου σου», αποκλειστικά μέσα από τη λογική και τις χιλιάδες σκέψεις, αποσυνδέεσαι από τα συναισθήματά σου, που αποτελούν το κλειδί για να τιμήσεις τη φροντίδα του εαυτού σου.

"Ρίζες" από τη συγκλονιστική Φρίντα Κάλο (1943)

"Ρίζες" από τη συγκλονιστική Φρίντα Κάλο (1943)

Οταν δεν έχεις επαφή με τα συναισθήματά σου, συμβαίνουν συνήθως τα εξής:

Πρώτον, παίρνεις αποφάσεις που συχνά δεν  είναι προς το συμφέρον σου. Αποκτάς την τάση να βάζεις στο περιθώριο τις προτεραιότητές σου και να ασχολείσαι με τις απαιτήσεις των άλλων, κάνοντας αυτό που νομίζεις πως πρέπει να κάνεις, αντί γι΄αυτό που θέλεις να κάνεις. Θα αντιληφθείς ότι λειτουργείς έτσι, όταν πιάνεις τον εαυτό σου να λέει «ναι» σε κάτι που του ζητάνε και, αμέσως μετά, εύχεσαι να είχες πει «όχι».

Δεύτερον, το όριό σου για το στρες ανεβαίνει κι αρχίζεις να  ανέχεσαι ολοένα και πιο δύσκολες καταστάσεις. Συχνά αναλαμβάνεις περισσότερες ευθύνες χωρίς καν να συνειδητοποιείς ότι φορτώνεσαι  παραπάνω απ΄όσο αντέχεις. Μπορείς να αναγνωρίσεις αυτό το πρότυπο στους ανθρώπους που υποφέρουν από το ένα κρυολόγημα μετά το άλλο ή είναι συνεχώς άρρωστοι. Η διαρκής αδιαθεσία είναι σημάδι υπερβολικής δουλειάς και  άγχους. Ο συναγερμός χτυπάει όταν είναι πια πολύ αργά.

Τρίτον, στερείσαι  το θησαυρό που προσφέρει η συναισθηματική ισορροπία. Χάνεις το   «δεσμό με την ψυχή», την  ικανότητα να αισθάνεσαι τι αληθινά θέλεις σε μια δεδομένη κατάσταση. Oταν  ζεις «μέσα στο νου σου», επιστρατεύοντας μονίμως τη λογική και χιλιάδες σκέψεις, δεν επιτρέπεις να σε αγγίξουν βαθιά οι εμπειρίες της ζωής, με κίνδυνο να νιώθεις μονίμως απόμακρος και νεκρωμένος.

"Το δέντρο της ζωής". Εργο του Γκούσταβ Κλιμτ (1909)

"Το δέντρο της ζωής". Εργο του Γκούσταβ Κλιμτ (1909)

Θα αντιληφθείς ότι έχεις χάσει την επαφή με τα συναισθήματά σου όταν συλλαμβάνεις τον εαυτό σου να είναι ψυχρός και αποστασιοποιημένος σε καταστάσεις όπου οι άλλοι συγκινούνται, όπως σε γάμους και σε κηδείες. Ο/η σύντροφός σου, οι φίλοι ή οι δικοί σου μπορεί να σου λένε ότι δείχνεις ξεκομμένος ή απρόσιτος συναισθηματικά. Η σύνδεση ανάμεσα στο νου και στην καρδιά είναι ζωτικής σημασίας για να ζεις καλά. Χωρίς αυτήν, θα καταλήξεις να περνάς μέσα από τη ζωή σαν υπνοβάτης.

Σε προσεχή ανάρτηση θα δούμε τι μπορούμε να κάνουμε για να ζωντανέψουμε ξανά τη σύνδεση ανάμεσα στην καρδιά και το νου.

Πηγή αποσπάσματος: Cheryl Richarson, Take time for your life (Random House, 1998). Στα ελληνικά: Βρες χρόνο για τη ζωή σου, σε μετάφραση Ρένας Καρακατσάνη, από τις εκδόσεις “Δυναμική της επιτυχίας”.

Διαβάστε εδώ μια εξαιρετική «ζουμερή» συνέντευξη της Cheryl Richarson και της Louise Hay με θέμα «Συναισθήματα, υγεία και στρες», με προτάσεις καθημερινής πρακτικής δουλειάς για να φροντίσουμε τον πολύτιμο εαυτό μας, κι εδώ ένα ενδιαφέρον άρθρο της Marcelle Pick για το πώς η συναισθηματική εμπειρία επηρεάζει την υγεία μας.

Άρθρο δημοσιεύτηκε σε Ζωή εδώ, Κοινή λογική | Ετικετοποιημένο , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , | 4 Σχόλια

Μια Μάνα για όλους μας

Άρθρο δημοσιεύτηκε στις 11 Απριλίου, 2012 από Νewagemama

Τις μέρες αυτές, όσο αδιάφοροι κι αν είμαστε τον υπόλοιπο καιρό, μας αγγίζει  η ξεχωριστή πνευματικότητα της Μεγάλης Εβδομάδας. Από τότε που έκανα παιδιά στέκομαι με συγκίνηση στο πρόσωπο της Παναγιάς,  στην τραγική φιγούρα της μάνας που υπομένει κάτω απ΄το Σταυρό. Στην εικόνα της Σταύρωσης είναι στα δεξιά του Χριστού με το αριστερό χέρι στο μάγουλό της, σα να προσπαθεί να συγκρατήσει τον αβάσταχτο πόνο της.

Η Παναγιά γίνεται στα μάτια μου το σύμβολο της μάνας  που θρηνεί για την απώλεια του παιδιού της, σε κάθε γωνιά του πλανήτη. Είναι  η πνευματική μορφή που  συγκεντρώνει το συλλογικό πόνο της ανθρωπότητας για τις ζωές που χάνονται μέσα στον ανταγωνισμό  και στα παιχνίδια της μοίρας. Είναι η Μάνα όλων μας, που κουβαλά αγόγγυστα την κοσμική οδύνη, που μεταλλάσσει το θρήνο σε προσευχή, που  απελευθερώνει τις ψυχές από τον αβάσταχτο καημό της απώλειας, η μόνη που μπορεί να υπερβεί την πικρία και να τη μετασχηματίσει σε παρηγοριά.

Εργο της Kimberly Kirk

Εργο της Kimberly Kirk

«Πού να σε κρύψω, γιόκα μου, να μη σε φτάνουν οι κακοί;
Σε ποιο νησί του Ωκεανού, σε ποια κορφήν ερημική;
Δε θα σε μάθω να μιλάς και τ’ άδικο φωνάξεις
Ξέρω πως θάχεις την καρδιά τόσο καλή, τόσο γλυκή,
που με τα βρόχια της οργής ταχιά θενά σπαράξεις.
(…)
 Τη νύχτα θα σηκώνομαι κι αγάλια θα νυχοπατώ,
να σκύβω την ανάσα σου ν’ ακώ, πουλάκι μου ζεστό
να σου τοιμάζω στη φωτιά γάλα και χαμομήλι,
κ’ ύστερα απ’ το παράθυρο με καρδιοχτύπι να κοιτώ
που θα πηγαίνεις στο σκολειό με πλάκα και κοντύλι…
(…)
 Κι αν κάποτε τα φρένα σου μ’ αλήθεια, φως της αστραπής,
χτυπήσει ο Κύρης τ’ ουρανού, παιδάκι μου να μη την πεις!
Θεριά οι ανθρώποι, δεν μπορούν το φως να το σηκώσουν!
Δεν είν’ αλήθεια πιο χρυσή σαν την αλήθεια της σιωπής.
Χίλιες φορές να γεννηθείς, τόσες θα σε σταυρώσουν!»

Κώστας Βάρναλης, Οι πόνοι της Παναγιάς

"Θλίψη" από την Rose Aubut, flickr

"Θλίψη" από την Rose Aubut, flickr

«Σε λένε μάνα του Χριστού, σε λεν κι άγια-Βαρβάρα
κλειδί του κάστρου του κλειστού στης μάχης την αντάρα.

Απ’ όπου να ‘σαι και θα ‘ρθεις και γλώσσα όποια μιλήσεις
μ’ όσους ανθρώπους κι αν βρεθείς, πίσω δε θα γυρίσεις.

Σε λένε μάνα του ληστή και μάνα του Πιλάτου
μα εσύ κρυφά μιλάς και κλαις τις ώρες του θανάτου.

Απ’ όπου νά ‘σαι και θα ‘ρθείς και γλώσσα όποια μιλήσεις
μ’ όσους ανθρώπους κι αν βρεθείς, πίσω δεν θα γυρίσεις.»

«Σε λένε μάνα του Χριστού», στίχοι: Μάνος Ελευθερίου, μουσική: Μϊκης Θεοδωράκης, ερμηνεία: Γρηγόρης Μπιθικώτσης, από το δίσκο «Οκτώβρης ’78». Ακούστε το εδώ:

Μετά τα  όμορφα αυτά έργα, εύχομαι σε όλους μας να υποδεχτούμε, με ανοιχτή καρδιά και ανοιξιάτικο οίστρο, το πνεύμα της Ανάστασης! Καλό Πάσχα!

Δες ακόμη: Οι μάνες μας, τα κύτταρά μας

Άρθρο δημοσιεύτηκε σε Ζωή εδώ, Μαμαδίστικα, Της καρδιάς | Ετικετοποιημένο , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , | 4 Σχόλια

Το σπίτι του πατέρα μου

Άρθρο δημοσιεύτηκε στις 8 Απριλίου, 2012 από Νewagemama
Αφιερώνω αυτό το δυνατό, ίσως άγνωστο στο πλατύ κοινό, ποίημα του Ισπανού Γκαμπριέλ Αρέστι σε όλους τους φίλους και τις φίλες του ιστολογίου που γυρίζουν, όπως κι εγώ,  για τις διακοπές, στο πατρικό τους σπίτι. Τέτοιες μέρες συνειδητοποιώ πως το  πατρικό σπίτι είναι το αγέρωχο σύμβολο των παιδικών  μας χρόνων, είναι η φωλιά της οικογένειας που μας γαλούχησε, είναι οι ρίζες που κουβαλάμε όπου κι αν βρεθούμε, όποιες κι αν είναι οι μετέπειτα επιλογές μας στη ζωή. Κι αυτό το ποίημα του Αρέστι με συγκινεί γιατί μου θυμίζει τη δύναμη και τη γνώση που μπορούμε να αντλήσουμε όταν επιστρέφουμε με σεβασμό και επίγνωση στο σημείο της προσωπικής μας εκκίνησης:
Θα υπερασπιστώ
το σπίτι του πατέρα μου
Ενάντια στους λύκους,
ενάντια στην ξηρασία,
ενάντια στην τοκογλυφία,
ενάντια στη δικαιοσύνη,
θα υπερασπιστώ
το σπίτι
του πατέρα μου.
Θα χάσω
τα ζωντανά,
τα περιβόλια,
τα πευκοδάση·
θα χάσω
τους τόκους,
τα εισοδήματα,
τα μερίσματα,
αλλά θα υπερασπιστώ το σπίτι του πατέρα μου.
Τα όπλα θα μου αφαιρέσουν,
και με γυμνά τα χέρια θα υπερασπιστώ
το σπίτι του πατέρα μου·
τα χέρια θα μου κόψουν,
και με τα μπράτσα μου θα υπερασπιστώ
το σπίτι του πατέρα μου·
χωρίς μπράτσα,
χωρίς ώμους,
χωρίς στήθος
θα με αφήσουν,
και με την ψυχή μου θα υπερασπιστώ
το σπίτι του πατέρα μου.
Θα πεθάνω,
η ψυχή μου θα χαθεί,
η φάρα μου θα χαθεί,
αλλά το σπίτι του πατέρα μου
θα μείνει
όρθιο.
Γκαμπριέλ Αρέστι, Το σπίτι του πατέρα μου (1963), μετάφραση: Petardo, Βίκυ Ρούσκα. Tα έργα που ομορφαίνουν την ανάρτηση είναι της αγαπημένης Sascalia.
Άρθρο δημοσιεύτηκε σε Της καρδιάς | Ετικετοποιημένο , , , , , , , , , , , , , , , , | 9 Σχόλια

Θηλυκή ενέργεια στο φουλ

Άρθρο δημοσιεύτηκε στις 3 Απριλίου, 2012 από Νewagemama

«Oι άνθρωποι που περιμέναμε να έρθουν για μας είμαστε εμείς οι ίδιες» – φράση από φυλλάδιο του Boston Women΄s Fund

Μια από τις πιο συναρπαστικές στιγμές του blogging είναι όταν συναντάς στον πραγματικό κόσμο τους ανθρώπους που μέχρι τότε γνώριζες μόνο διαδικτυακά. Και είναι πολύ όμορφο όταν συνειδητοποιείς ότι η ποιότητα που συναντάς στην ψηφιακή προσωπικότητα εκπέμπεται και στη φυσική. Αυτό είχα την ευκαιρία να το διαπιστώσω στο Girl Geek Dinner (GGD), το πρώτο που παρακολούθησα, την περασμένη Πέμπτη 29 Μαρτίου στο Κέντρο Καινοτομίας της Microsoft. Γυρνώντας σπίτι, με τις μπαταρίες γεμάτες ενέργεια παρά το περασμένο της ώρας, ήρθαν στο μυαλό μου διάφορες σκέψεις.

Στην όμορφη αυτή εκδήλωση, που έχει σκοπό να αναδείξει γυναικεία επιτεύγματα με όραμα και φρεσκάδα και με όχημα τις νέες τεχνολογίες, γνώρισα από κοντά γυναίκες, που με το μεράκι και την προσωπική τους γνησιότητα βάζουν τη δική τους σφραγίδα στον ψηφιακό και, κατ΄ επέκταση, στο φυσικό κόσμο.

Εργο της Αmanda Cass

Moυ φέρνει μια αίσθηση ανάτασης αυτό το έργο της Αmanda Cass

Οσες τυχερές βρεθήκαμε στο GGD ακούσαμε, απολαύσαμε, συντονιστήκαμε με:

– Tην ευγενική και ταυτόχρονα δυναμική παρουσία της Εβίτας Παρασκευοπούλου και της Δήμητρας Tζιμοπούλου, των απίθανων μαμάδων του Babyfeat.gr, που μέσα από το διαδίκτυο  προωθούν δυναμικά την αλληλεγγύη, την προσφορά, τον διάλογο, την εναλλακτική οικονομία και την οικολογική συνείδηση. Με την ιστοσελίδα τους κατάφεραν να δημιουργήσουν μια ψηφιακή και πραγματική γειτονιά, όπου οι απανταχού μαμάδες μπορούν να ανταλλάξουν ιδέες, συναισθήματα, εμπειρίες και αντικείμενα με επίκεντρο τα παιδιά.

-Tη σαρωτική και σπινθηροβόλα Ελίνα Ζαμπούνη, που με το ηλεκτρονικό κάταστημά της Sunny Side of Life ανοίγει δρόμους δείχνοντας στην πράξη ότι ναι, το εμπόριο μπορεί να υπηρετεί την ηθική και την αλληλεγγύη, μπορεί να αγαπάει το περιβάλλον, τις μαμάδες που εργάζονται από το σπίτι, τη βιωσιμότητα, τα παραδοσιακά επαγγέλματα και τη φωτεινή πλευρά της ζωής.

– Tις γεμάτες ευρηματικότητα και έμπνευση παρεμβάσεις της ψυχολόγου Ιωάννας Καραουλάνη και της επικοινωνιολόγου Φωτεινής Σφακιανάκη, που μας κάλεσαν να εμπιστευτούμε τη γυναικεία μας φύση για να ανακαλύψουμε το δικό μας δρόμο στη ζωή υπηρετώντας την προσωπική μας αλήθεια, τη μοναδικότητά μας, την πηγή έμπνευσης και αυθεντικής υποκίνησης που υπάρχει μέσα μας.

– Tην εξαιρετικά ενδιαφέρουσα παρουσίαση της Ελένης Ραχανιώτoυ, διευθύντριας τεχνολογίας της Microsoft Ελλάς, για τον έξυπνο και δημιουργικό σχέδιο που υλοποιεί η εταιρία προκειμένου να αυξήσει την παραγωγικότητα και να μειώσει τις δαπάνες, έχοντας παράλληλα ικανοποιημένο το προσωπικό της.

"Μαζί είμαστε δυνατές'" από τη Sascalia

"Μαζί είμαστε δυνατές'" από τη Sascalia

Οσο εξελισσόταν η εκδήλωση ένιωσα αυτή την ιδιαίτερη αίσθηση που μας αγκαλιάζει όταν συντονιζόμαστε με κάτι πάνω από τον μικρόκοσμό μας, όταν μας αγγίζει η έμπνευση και η ενέργεια ανθρώπων που παλεύουν, δημιουργούν και – όταν  σκοντάφτουν στις αναποδιές – σηκώνονται και συνεχίζουν…Η  ενέργεια των γυναικών, όταν διοχετεύεται σε δημιουργικά έργα, έχει μια πανίσχυρη δύναμη και ποιότητα. Η γνήσια θηλυκή δύναμη πάλλεται στη συχνότητα της καρδιάς, υπηρετεί ειρηνικά το όραμα ενός καλύτερου κόσμου για όλους, περιλαμβάνει ιδιότητες όπως οικειότητα, διαίσθηση, σύνδεση, έκφραση, αυθεντική επικοινωνία και συμμετοχή, χωρίς να καταφεύγει στον ανταγωνισμό, στην αποπλάνηση και στο χειρισμό.

Σαν να με παρέσυρε και πάλι ο ανοιξιάτικος οίστρος μου, μιας και το θέμα της γυναικείας δύναμης είναι από τα αγαπημένα μου. Θα κλείσω την ανάρτησή μου αυτή, συγχαίροντας τη Δέσποινα Μπακιρτζή για την ποιότητα της εκδήλωσης και καταγράφοντας ορισμένες ατάκες της βραδιάς που έγραψαν μέσα μου:

«Η δουλειά δεν καθορίζει αυτό που είμαι. Εχω και πολλές άλλες ιδιότητες και, για να νιώθω καλά, χρειάζεται να αφιερώνω χρόνο σε ό,τι με καθορίζει σαν άνθρωπο. Όταν οι άνθρωποι είναι ευχαριστημένοι και έχουν κίνητρα, η δουλειά τους γίνεται όλο και καλύτερη» – Ελένη Ραχανιώτου

«Η γέννηση του παιδιού δίνει έμπνευση και αισιοδοξία, κόντρα στις αντιξοότητες και στην κρίση»
«Η αλληλεγγύη και η προσφορά είναι φιλοσοφία ζωής και τα σπρωξίματα μας δίνουν δύναμη για να συνεχίσουμε» – Εβίτα Παρασκευοπούλου – Δήμητρα Τζιμοπούλου

«Οι γυναίκες όλες μαζί, συνδεδεμένες μπορούμε να κάνουμε πολλά γι΄ αυτό τον κόσμο που θα παραδώσουμε αύριο στα παιδιά μας. Μαζί, ενωμένες, αλληλοϋποστηριζόμενες, να μεγαλώσουμε το κύκλο των γυναικών που ενδιαφέρονται να γίνουν εκείνες η αλλαγή που θέλουν να δουν στο κόσμο!» – Ελίνα Ζαμπούνη

«Η απάντηση στο θυμό είναι η αλλαγή. Και η αλλαγή γίνεται μόνο με στόχους!»
«Για να ορίζω τους στόχους μου χρειάζεται να απαντάω στις εξής ερωτήσεις: Τι θέλω να είμαι; Τι θέλω να κάνω; Τι θέλω να έχω;» – Ιωάννα Καραουλάνη

«Οι γυναίκες έχουμε ανάγκη να συνεισφέρουμε σε κάτι που είναι σημαντικό, βλέπει μπροστά, μας εμπνέει, μας ικανοποιεί, υπηρετεί την προσωπική μας αλήθεια, είναι μοναδικό και αντιπροσωπευτικό για καθεμιά από μας» – Φωτεινή Σφακιανάκη.

Μετά απ΄όλα αυτά τα ωραία, δεν μπορώ παρά να κλείσω την ανάρτηση με μια πρόσκληση της αγαπημένης Louise Hay:

Μέσα σου υπάρχει μια
έξυπνη, δυναμική,
αξιαγάπητη, ζωντανή,
δημιουργική, ικανή
Υπέροχη γυναίκα
γεμάτη αγάπη κι αυτοπεποίθηση.
Αφησέ την ν΄αναδυθεί
και να παίξει
το θαυμαστό παιχνίδι της ζωής.
Ο κόσμος σε περιμένει!

Άρθρο δημοσιεύτηκε σε Ζωή εδώ, Κοινή λογική, Της καρδιάς | Ετικετοποιημένο , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , | 11 Σχόλια

Ανοιξιάτικος οίστρος

Άρθρο δημοσιεύτηκε στις 1 Απριλίου, 2012 από Νewagemama

«Η σοφία δεν μετριέται με τις γνώσεις ενός ανθρώπου. Στην πραγματικότητα, σοφία είναι όλα εκείνα που μένουν από τις γνώσεις κάποιου, όταν ο ίδιος αποποιείται όλα αυτά που έχει μάθει» – Χόρχε Μπουκάϊ

Ανοιξιάτικος οίστρος από την Jo-Ann Stokes, flickr

Μάλλον  μ΄ έπιασε η άνοιξη για τα καλά, γιατί να συμμαζέψω τα μυαλά μου δεν μπορώ. Ηθελα να γράψω κάτι για τον οίστρο που πιάνει τα παιδιά τέτοια εποχή, όταν τα ξαμολήσεις μέσα στη φύση, σ΄ένα λιβάδι με αγριολούλουδα ας πούμε..΄Η όταν τ΄αφήσεις να σκαρφαλώσουν σ΄ένα ανθισμένο δέντρο και δεις στο φωτεινό μουτράκι τους την αίσθηση του θριάμβου που τα κάταφεραν…Πώς όλα αυτά τα όμορφα συναισθήματα γίνονται ακόμα πιο βαθιά την άνοιξη; Ισως γιατί η μαγική αυτή εποχή μάς συντονίζει με την αίσθηση της αναγέννησης, το μυστήριο του έρωτα και της ζωής, με τη σοφία της φύσης που υπερβαίνει τη μικρότητα του μίζερου τρόπου που έχουμε εφεύρει για να μετράμε τη γνώση, μέσα από πτυχία και πιστοποιήσεις κάθε λογής…

Δυο άνθρωποι, μια καρδιά. Εργο της S. Breillat

Κι ύστερα είναι κι αυτός ο έρωτας…Θέλεις – δεν θέλεις, πραλαβαίνεις – δεν προλαβαίνεις, έρχεται κάθε Απρίλη και σου χτυπάει την πόρτα, σε βαράει στο κεφάλι με τις μυρωδιές και τ΄αρώματα, σε τυλίγει με τον ενθουσιασμό και την ενέργεια αυτής της αρχέγονης υπέροχης αίσθησης πως είσαι ζωντανός και , ναι, είσαι εδώ και το παλεύεις, κι ανοίγεις την αγκαλιά στον άνθρωπό σου και σε κατακλύζει ένα μεγαλείο αληθινό και δεν έχει τίποτα άλλο σημασία πέρα από το «μαζί». Ναι, «μαζί» κι ας με κουρδίζουν ώρες ώρες οι διαφορές μας, ναι «μαζί»  κι ας έχουμε ράμματα για τις γούνες μας, ναι «μαζί» κι ας είναι τόσες φορές δύσκολη η καθημερινότητα, ναι «μαζί» κι ας έχουν βαθύνει οι χαρακιές του χρόνου στο μέτωπό μας…

Γι΄αυτό αγαπημένε μου, σου αφιερώνω την πιο όμορφη ποιητική πρόταση για τις διαπροσωπικές σχέσεις, που μόνο ένας Χόρχε Μπουκάϊ,  μπορεί να μεταφέρει:

Θέλω να με ακούς χωρίς να με κρίνεις
Θέλω τη γνώμη σου χωρίς συμβουλές
Θέλω να με εμπιστεύεσαι χωρίς απαιτήσεις
Θέλω τη βοήθειά σου, κι όχι ν΄ αποφασίζεις για μένα
Θέλω να με προσέχεις χωρίς να με ακυρώνεις
Θέλω να με κοιτάς χωρίς να προβάλλεις τον εαυτό σου σε μένα
Θέλω να μ΄ αγκαλιάζεις χωρίς να με κάνεις να ασφυκτιώ
Θέλω να μου δίνεις ζωντάνια χωρίς να με σπρώχνεις
Θέλω να με υποστηρίζεις χωρίς να με φορτώνεσαι
Θέλω να με προστατεύεις χωρίς ψέματα
Θέλω να πλησιάζεις χωρίς να εισβάλλεις
Θέλω να ξέρεις τις πλευρές μου που πιο πολύ σ΄ενοχλούν
Να τις αποδέχεσαι και να μην προσπαθείς να τις αλλάξεις
Θέλω να ξέρεις…πως σήμερα μπορείς
να βασίζεσαι πάνω μου…
Χωρίς όρους.

Πηγή: Χόρχε Μπουκάϊ, Γράμματα στην Κλαούντια, 1989. Περιλαμβάνεται και στη συλλογή Ιστορίες  να σκεφτείς, εκδόσεις Οπερα, σε μετάφραση Μ. Μπεζαντάκου.

Άρθρο δημοσιεύτηκε σε Ζωή εδώ, Της καρδιάς | Ετικετοποιημένο , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , | 2 Σχόλια

Δώσε μια ευκαιρία στο αναπάντεχο

Άρθρο δημοσιεύτηκε στις 30 Μαρτίου, 2012 από Νewagemama

«Ουτοπία είναι μια πρόωρη αλήθεια»- Λαμαρτήνος

Μέρα με τη μέρα, ακόμα κι όταν το κλίμα της εποχής είναι αντιφατικό, με την αβεβαιότητα να υποβόσκει διαρκώς όπως σήμερα, αφήνουμε σταδιακά τον  εαυτό μας να νανουριστεί από το τραγούδι της καθημερινότητας. Η ρουτίνα υφαίνει αργά και σταθερά τον ιστό της στη ζωή μας κι έτσι νιώθουμε, μέσα στον μικρόκοσμό μας, με τον τρόπο μας, ασφαλείς. Εκτιμάμε ότι η μέρα που ξεκινάει κάθε πρωί θα είναι προβλέψιμη, ίδια ίσως με τη χθεσινή ή όπως αλλιώς την έχουμε ήδη σχεδιάσει.

Ετσι απλά, κάποια στιγμή μάς αγκαλιάζει η πλήξη. Αυτό είναι το τίμημα για τη ρουτίνα και τη βολή μας. Κι αν η επόμενη και η μεθεπόμενη μέρα είναι κι αυτές προβλέψιμες,  ο δημιουργικός και ανήσυχος εαυτός μας  αρχίζει να δυσανασχετεί, όπως ένα παιδί που λαχταράει να τρέξει στην παραλία κι  εμείς το κρατάμε κλεισμένο στα διαμέρισμα για να παίξει ξανά και ξανά με τα ίδια παιχνίδια.

Αρκεί να αφήνουμε πού και πού το παιδί που κρύβουμε μέσα μας να τρέχει στην παραλία για να αποφορτιζόμαστε από τις συνέπειες της ρουτίνας; Αρκεί ένας μήνας διακοπών ή μια περιστασιακή αίσθηση περιπέτειας για να καταλαγιάσει το κομμάτι μας που διψάει για αλλαγή, θέλει το καινούργιο και διαφορετικό και αντιστέκεται στη βολική και στρωμένη καθημερινότητα;

Μάλλον όχι. Καλά είναι τα παραπάνω, αλλά δεν αρκούν από ένα σημείο και μετά. Πιστεύω πως χρειάζεται να αφήνουμε, διαρκώς και συνειδητά, ένα παράθυρο ανοιχτό στο αναπάντεχο. Να καλλιεργούμε με επίγνωση και πίστη καθημερινά την αίσθηση πως τα πάντα μπορούν να συμβούν. Να αφήνουμε μια ρωγμή στη δομημένη ιεραρχία της ζωής μας για να έλθει το απρόσμενα καλύτερο. Ετσι απλά. Το πιο τρελλό μας όνειρο μπορεί να συμβεί, η πιο βαθιά μας επιθυμία να πάρει σάρκα και οστά.

Πώς; Η διεθνώς καταξιωμένη συγγραφέας, δασκάλα και διαισθητική Caroline Myss υποστηρίζει ότι είναι ζωτικής σημασίας να επιτρέπουμε στη φαντασία μας να λειτουργήσει όπως ενός νηπίου, χωρίς αποκλεισμούς και όρους. Σαν την Αλίκη στη Χώρα των Θαυμάτων να εξερευνούμε με τη δύναμη της φαντασίας και την πιο απίθανη – πέρα από τη σκοπιά της λογικής – λύση σε ένα πρόβλημα που μας απασχολεί. Να ενεργοποιούμε τη δημιουργική ευφυία τιμώντας μια πιθανότητα που θα είχε στατιστικά απειροελάχιστη δυνατότητα υλοποίησης.

  • Η Myss προτείνει να κρατάμε ανοιχτό το παράθυρο στο αναπάντεχο με την εξής καθημερινή άσκηση:
    · Φτιάχνουμε καθημερινά για τη ζωή μας μια λίστα από έξι «αδύνατον να συμβούν» πράγματα ή καταστάσεις.
    · Στη συνέχεια τα φανταζόμαστε να συμβαίνουν. Για παράδειγμα, βλέπουμε τον εαυτό μας να φοράει κάτι που θα ήταν εντελώς έξω από τα δεδομένα του. Ή να πιάνει την κουβέντα με ένα συνάδελφο που μέχρι τώρα ούτε που πλησίαζε. Ή να οδηγεί βέσπα για να πάει στη δουλειά. Ή να βγάζει εισιτήρια για Νέα Υόρκη. Με την τεχνική αυτή εξασκούμε τη φαντασία και επιτρέπουμε σταδιακά στο διαφορετικό και αναπάντεχο να μας απασχολήσει και να κατοικήσει στη ζωή μας.
    · Όταν ο λογικός μας νους αρχίσει να σαμποτάρει τις φανταστικές μας διαδρομές (με άσχετες σκέψεις, ειρωνικά σχόλια ή σενάρια φόβου) δεν δίνουμε σημασία, απλώς αναγνωρίζουμε ήρεμα την ύπαρξη και αυτών των σκέψεων.
    · Αφού εξοικειωθούμε μετά από κάποιο διάστημα με τη δημιουργική μας φαντασία, περνάμε – σε πρώτο επίπεδο συμβολικά – στη δράση. Για παράδειγμα αν συχνά φανταζόμαστε ένα ταξίδι στη Νέα Υόρκη, μπαίνουμε σ΄ ένα ταξιδιωτικό γραφείο και ρωτάμε για τις τιμές των εισιτηρίων. ΄Η ζητάμε από μια φίλη μας που έχει πάει να μας μιλήσει για την εμπειρία της. Με τη δράση αυτή καλούμε πιο ενεργά ό,τι επιθυμούμε, σαν να στέλνουμε μια πρόσκληση σ΄ αυτό που θέλουμε να συμβεί.

Ισως όλα τα παραπάνω να ξενίζουν και να προκαλούν τη ιεραρχικά δομημένη λογική μας σκέψη. Όμως τι έχουμε να χάσουμε; Γιατί να μην κατευθύνουμε ένα μέρος της νοητικής μας ενέργειας σε κάτι που επιθυμούμε να συμβεί, ακόμα κι αν φαίνεται ανέφικτο ή ουτοπικό αυτή τη στιγμή; Είναι προτιμότερο να ασχολούμαστε με τα διάφορα σενάρια χρεωκοπίας και καταστροφής; Ας δοκιμάσουμε κάτι άλλο! Ας δώσουμε μια ευκαιρία στο αναπάντεχο να μας εκπλήξει ευχάριστα!

Άρθρο δημοσιεύτηκε σε Ζωή εδώ, Της καρδιάς | Ετικετοποιημένο , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , | 3 Σχόλια

Πώς τα παιδιά θα αποκτήσουν το θάρρος της γνώμης τους

Άρθρο δημοσιεύτηκε στις 26 Μαρτίου, 2012 από Νewagemama

Αν με ρωτήσεις «τι είναι πιο σημαντικό να αναπτύξουν τα παιδιά σου σε επίπεδο συμπεριφοράς;», η απάντησή μου είναι μία και ξεκάθαρη: «Να έχουν το θάρρος της γνώμης τους. Να μπορούν δηλαδή να μιλούν με σαφήνεια για να εκφράσουν και να υπερασπιστούν τις απόψεις τους, για να μοιραστούν τις επιθυμίες τους, για να προστατεύσουν τον εαυτό τους αν χρειαστεί».  

"Tραγούδι αγάπης", έργο της Liz Welch

Κι ενώ υποτίθεται έχω αυτή την ξεκάθαρη άποψη και  καλλιεργώ τη συγκεκριμένη συμπεριφορά, διαπιστώνω καθημερινά ότι στέλνω αντιφατικά μηνύματα στα ίδια μου τα παιδιά: Από τη μια θέλω να μιλάνε και να εκφράζονται, αλλά από την άλλη συχνά ενοχλούμαι όταν βομβαρδίζομαι με τις απορίες τους! Από τη μία επιδιώκω να συζητάμε για θέματα που τα απασχολούν, από την άλλη δεν έχω αρκετή υπομονή και χρόνο  να τους αφιερώσω, ούτε μου αρέσει να με φέρνουν σε αμηχανία μεταφέροντας σε τρίτους  τις συζητήσεις μας!

Γι΄ αυτό αλλάζω  συνειδητά συμπεριφορά. Σταματάω  να βάζω όρους στην επικοινωνία με τα παιδιά μου. Αν θέλω να αποχτήσουν πράγματι το θάρρος της γνώμης τους χρειάζεται να τους επιτρέψω να μάθουν να μιλούν. Κι εγώ χρειάζεται να τα βοηθήσω, όπως τα βοήθησα να μάθουν να πάνε τουαλέτα, να ντύνονται και να λύνουν ασκήσεις αριθμητικής.

Η λέξη κλειδί είναι «εκπαίδευση». Και υπομονή, για να εδραιωθούν οι νέες συμπεριφορές όχι μόνο από τα παιδιά αλλά και από μας, τους ίδιους τους γονείς. Ακολουθούν ορισμένες προτάσεις, για διευκόλυνση της διαδικασίας «εκπαίδευση στην έκφραση»:

Ξεκαθαρίζουμε  στα παιδιά ότι έχουν κάθε δικαίωμα να μιλάνε:

 1. Όταν δεν καταλαβαίνουν κάτι

Τα «μυστήρια» του κόσμου αναστατώνουν τα παιδιά που συχνά έχουν την ανάγκη για εξηγήσεις και διευκρινίσεις. Τους μαθαίνουμε να λένε: «Δεν καταλαβαίνω γιατί…..» ή «θα μου εξηγήσεις γιατί…..;», «μπορείς να με βοηθήσεις να καταλάβω γιατί….;»

2. Όταν χρειάζονται βοήθεια

Τα παιδιά έχουν πολύ συχνά ανάγκη τη βοήθειά μας για να κατεβάσουν τα βιβλία τους από το πάνω ράφι, για να λύσουν ένα πρόβλημα στα μαθηματικά, για να χειριστούν τη φιλονικία με ένα φίλο τους, δεκάδες θέματα που μπορούν να προκύψουν μέσα από την καθημερινότητά τους, ανάλογα με τη φάση ανάπτυξης που βρίσκονται.

"Καμηλοπαρδάλεις" από την Εddie Art

"Καμηλοπαρδάλεις" από την Εddie Art

3. Όταν θέλουν κάτι

Ναι, είναι υγιές ένα παιδί να έχει επιθυμίες. Είναι επίσης υγιές να ζητάει αυτό που επιθυμεί. Και να αντιληφθεί μέσα από την επικοινωνία με τους γονείς του ότι όταν ζητά κάτι δεν σημαίνει ότι θα το αποκτήσει κιόλας. Αν είναι αποδεκτή στα πλαίσια της οικογένειας η έκφραση των επιθυμιών και η ανοιχτή συζήτηση γύρω από αυτές, είναι πιθανό να αποφύγουμε τις συμπεριφορές γκρίνιας που επιστρατεύουν τα παιδιά για να αναγκάσουν τους γονείς να υπακούσουν στις επιθυμίες τους.

Μερικές φορές τα παιδιά χρειάζεται να  μάθουν απλώς να περιμένουν . Για παράδειγμα, κατά περίπτωση, λέμε :«Μπορείς να φας το γλυκό μετά το φαγητό» ή «φαίνεται να θέλεις πολύ να πάρεις καινούργιο υπολογιστή. Εχεις κάποιο σχέδιο για την αποπληρωμή του; Πώς μπορείς να συνεισφέρεις;».

4. Όταν  έχουν διαφορετικές προτιμήσεις

Συνήθιζα παλιότερα να επιλέγω πράγματα (ρούχα, φαγητά, δραστηριότητες) για λογαριασμό των  παιδιών μου και στη συνέχεια δυσανασχετούσα όταν δεν τους άρεσαν. Εμαθα  λοιπόν να τα ρωτάω και να λαμβάνω υπόψη τις προτιμήσεις τους. Τώρα πια συζητάω μαζί τους, ενθαρρύνοντάς τα να μιλήσουν για ό,τι δεν τους αρέσει.

Το νόημα βρίσκεται στο να αντιληφθούν ότι – στο μέτρο του δυνατού – οι απόψεις τους, τα «ναι» και τα «όχι» τους, είναι σεβαστές στην πράξη. Και όταν τα παιδιά νιώσουν ότι είναι δικαίωμά τους η επιλογή, αποκτούν σταδιακά την αυτοπεποίθηση να διεκδικούν ό,τι επιθυμούν.

5. Όταν ο προσωπικός τους χώρος παραβιάζεται

Θυμάμαι σαν παιδί πόσο με ενοχλούσε που οι γονείς μου έκαναν αλλαγές στο δωμάτιό μου χωρίς να με ρωτήσουν. Ή όταν «έπρεπε» να δεχτώ το αγκάλιασμα και το φιλί μιας θείας, που δεν είχα στην πραγματικότητα καμία διάθεση ούτε καν να πλησιάσω.

Το κεφάλαιο «προσωπικός χώρος» είναι κεφαλαιώδους σημασίας και είναι απολύτως σημαντικό να ενθαρρύνουμε το παιδί μας να εκφράζει την αντίθεσή του και να νιώθει άνετα να αρνηθεί την προσωπική επαφή. Κι εμείς να σεβόμαστε το «όχι» του.

Όταν το παιδί νιώθει ότι το «όχι» του είναι σεβαστό μέσα στην οικογένεια θα έχει το θάρρος να προστατεύσει τον εαυτό σου και σε πιο επικίνδυνες καταστάσεις.

  6. Όταν έχουν μια ιδέα

Ο δημιουργικός νους των παιδιών έχει απίστευτες δυνατότητες. Ενθαρρύνουμε την επικοινωνία, την έκφραση, το μοίρασμα της αστείρευτης φαντασίας τους, απολαμβάνουμε μαζί τους την ομορφιά μέσα από τη ματιά τους, χαιρόμαστε κοντά τους την ανακάλυψη του καινούργιου!

7. Όταν εκφράζουν τη γνώμη τους

Για να πιστέψουν ότι η γνώμη τους μετράει, χρειάζεται να τα ρωτάμε σε τακτική βάση: «Τι γνώμη έχεις για …..;», «Τι νομίζεις ότι είναι χρήσιμο για να καταφέρουμε να…..;», «Τι πιστεύεις για…..;». Εννοείται ότι δίνουμε βάση σε ό,τι λένε και δεν κλείνουμε τα αυτιά μας όταν εκφράζουν τις απόψεις τους  ούτε κάνουμε κάτι άλλο όταν μας μιλάνε.

8. Όταν δέχονται μια ευθεία ερώτηση

Πόσο συχνά απαντάτε σε ερωτήσεις τρίτων για λογαριασμό του παιδιού σας; «Πώς είσαι Μαρία;» ρωτάει η κυρία. «Είναι λίγο ντροπαλή σήμερα» απαντάει αμέσως η αμήχανη μάνα, πριν η κόρη της προλάβει καλά καλά να ακούσει την ερώτηση. Ποιο είναι το μήνυμα για τη Μαρία; «Η φωνή σου δεν είναι σημαντική, δεν υπάρχει λόγος να ακουστεί. Εγώ θα φροντίσω τα πάντα».

 9. Όταν κάποιος κινδυνεύει

Εδώ μιλάμε για άμεση αντίδραση στον κίνδυνο. Μαθαίνουμε στα παιδιά την κρισιμότητα τού να μιλήσουν αμέσως, μόλις αντιληφθούν κάτι επικίνδυνο: «Ο Νίκος χρειάζεται βοήθεια», «μαμά, κίνδυνος!». 

"Fairy expectation" από την Kathleen McElfish

10. Όταν νιώθουν θυμωμένα, φοβισμένα, πληγωμένα ή αναστατωμένα

Η έκφραση των συναισθημάτων, ειδικά των επώδυνων, ανακουφίζει τα παιδιά, όπως και τους μεγάλους. Τα βοηθάμε να  δώσουν όνομα σε ό,τι αισθάνονται: «Όταν ανέβηκα στην σκάλα φοβήθηκα ότι θα πέσω κι άρχισα να κλαίω», «κανένα παιδί δεν ήθελε να καθίσει μαζί μου στο θρανίο κι αυτό με πλήγωσε», «λυπήθηκα που έβαψα με λαδομπογιά το αγαπημένο μου μπλουζάκι». 

Μερικές φορές, ειδικά τα μικρά παιδιά, είναι αναστατωμένα και δεν  είναι εύκολο να εκφράσουν ό,τι νιώθουν. Εδώ βοηθάμε: «Μου φαίνεσαι πραγματικά αναστατωμένος. Θέλεις να μου πεις τι έγινε με τον αδελφό σου;». Η ερώτησή μας θα δώσει το έναυσμα να ξεχυθεί από μέσα του το συναίσθημα.

Προσοχή: Να μην κάνουμε το κλασικό λάθος να υποτιμήσουμε το γεγονός, ακυρώνοντας άθελά μας τη σπουδαιότητα όσων νιώθει. Να μην του πούμε ότι υπερβάλλει , το παρακάνει κλπ. Απεναντίας, με την ήρεμη  στάση μας δείχνουμε ότι η έκφραση των συναισθημάτων είναι ένα φυσιολογικό κομμάτι της ζωής.

11. Όταν έχουν να μοιραστούν μια όμορφη εμπειρία

Παρά τις δυσκολίες, η ζωή είναι όμορφη! Τα παιδιά νιώθουν πηγαία τη γνήσια χαρά της ανακάλυψης καθημερινά και είναι υπέροχο να μεγαλώσουν τιμώντας την ομορφιά, το μοίρασμα, την επικοινωνία μέσα από τη γλυκιά πλευρά της ζωής. Μια στάση ευγνωμοσύνης και αναγνώρισης του καλού μέσα στην οικογένεια είναι ένα πανίσχυρο εφόδιο για να νιώσουν δυνατά και ευλογημένα από το ξεκίνημα της ζωής.

Στην πράξη όλα τα παραπάνω είναι πραγματική πρόκληση για κάθε γονιό.  Ότι κι αν λέμε στα παιδιά, αυτό που τελικά θα μετρήσει είναι η ίδια μας η συμπεριφορά!

Πηγές: 1.  T. Haller & C. Moorman The 10 Commitments, Parenting with purpose (Personal Power Press, 2004), 2. Lori Randun, Guilt free parenting dvd.

Δες ακόμη: Πώς μαθαίνεται ο σεβασμός

Άρθρο δημοσιεύτηκε σε Μαμαδίστικα | Ετικετοποιημένο , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , | 6 Σχόλια

Η πορτούλα της καρδιάς

Άρθρο δημοσιεύτηκε στις 23 Μαρτίου, 2012 από Νewagemama

«Είναι, αλήθεια, γλυκό στην ησυχία του μικρού σου δωματίου να φανερώνεις ό,τι μέσα λέει η καρδιά» – Διονύσιος Σολωμός 

Παιδί που κοιμάται από τον sinjoop, flickr

Παραδομένο με εμπιστοσύνη στον ύπνο. Φωτό του  sinjoop, flickr

Από τότε που γεννήθηκε αυτό εδώ το ιστολόγιο, η πιο αγαπημένη μου ώρα μέσα στο 24ωρο είναι όταν όλοι στο σπίτι κοιμούνται εκτός από μένα. Μη φανταστείτε πως ξενυχτάω, δυστυχώς δεν έχω πια την ενέργεια για τέτοιες πολυτέλειες. Απολαμβάνω όμως έστω και για λίγο  την ησυχία και μια φευγαλέα αίσθηση μοναχικότητας που μου επιτρέπει να συμμαζέψω την ενέργεια και τις σκέψεις μου και, καμιά φορά, να γράψω κιόλας.

Η βραδινή μου ιεροτελεστία κλείνει πάντα με μια επίσκεψη στο δωμάτιο των παιδιών που ήδη κοιμούνται βαθιά. Μ΄αρέσει να κάθομαι δίπλα τους και να παρατηρώ τις αλλαγές στα προσωπάκια τους, το άφεμα της γνήσιας αθωότητας, την απαλή και αυθεντική τους φύση να ξεδιπλώνεται…

Είναι μια μαγική στιγμή για ένα γονιό να κοιτά το παιδί του παραδομένο στην εμπιστοσύνη και τη γλύκα του ύπνου, συντονισμένο με τις πιο λεπτές και αγνές χορδές της ύπαρξής του. Ακόμα κι αν βαραίνουν οι απαιτήσεις του κόσμου τις καρδούλες τους, την ώρα που ονειρεύονται το πνεύμα τους αναδύεται  ελεύθερο κι αυθεντικό, αιθέριο και παιχνιδιάρικο. Καθρεφτίζεται στη μορφή τους και φέγγει πεντακάθαρο και λαμπερό,  δείχνοντάς μας πόσο πολύτιμη και θαυμαστή είναι η ζωή που μας εμπιστεύθηκαν.

Aγγελος που κοιμάται, από την antonina1999, flickr

Aγγελος που κοιμάται, από την antonina1999, flickr

Σ΄ένα μαξιλάρι – φεγγαράκι
το παιδί μου αποκοιμήθηκε.
Ολη η πλάση στις μύτες των ποδιών
κοιτάζει απ΄το παράθυρό μας
κοιτάζει το παιδί μου που κοιμήθηκε.

Ολα τ΄αστέρια
μια μυγδαλιά ανθισμένη αστέρια
μπρος στο παράθυρό μας
κοιτάζει το παιδί μου που κοιμήθηκε.

Ο θεός των σπουργιτιών και των παιδιών
πίσω από μια κουρτίνα λουλουδένια
κοιτάζει το παιδί μου που κοιμήθηκε.

Σιγά μανούλα,
σιγά.
Θα το ξυπνήσεις.

Τι θόρυβο που κάνει
η πορτούλα της καρδιάς σου
καθώς ανοιγοκλείνει
στον κήπο της χαράς.

Πηγή: Απόσπασμα από το Πρωϊνό άστρο του Γιάννη Ρίτσου (1955), το τρυφερό έργο που έγραψε ο αγαπημένος ποιητής εμπνευσμένος από τη γέννηση της κόρης του.

Δείτε ακόμα:  Κοριτσάκι μου, με περισσότερους μαγευτικούς στίχους από το Πρωϊνό άστρο. 

Άρθρο δημοσιεύτηκε σε Μαμαδίστικα | Ετικετοποιημένο , , , , , , , , , , , , , , | 8 Σχόλια