Ενα αστέρι για όλους μας

Mε τον άγιο Βαλεντίνο δεν τα πήγαινα ποτέ καλά. Μ΄ενοχλούσε το ότι ντε και καλά τη μέρα αυτή θα πρέπει να πλέω σε πελάγη ευτυχίας, να αγοράσω τούρτα σε σχήμα καρδιάς και να σχεδιάσω ρομαντικό δείπνο για να τιμήσω τον αγαπημένο μου. Καλά είναι όλα αυτά, αν τα νιώθεις, έχω όμως έναν πιο όμορφο τρόπο: τον λόγο τον ποιητικό, αυτόν που ανάγλυφα μιλά στην ψυχή για το ατόφιο συναίσθημα, που σαρώνει τις εσωτερικές άμυνες και μας αφήνει ευάλωτους και εκτεθειμένους:

Πολύ πριν σε συναντήσω, εγώ σε περίμενα.
Πάντοτε σε περίμενα.
Σαν ήμουνα παιδί και μ’ έβλεπε λυπημένο η μητέρα,
έσκυβε και με ρωτούσε, «Τι έχεις αγόρι;»
Εγώ δεν μίλαγα, μονάχα έβλεπα πίσω απ’ τον ώμο της
έναν κόσμο άδειο από ‘σένα.
Κι όταν έπαιρνα το παιδικό κοντύλι,
ήταν για να μάθω να σου γράφω τραγούδια,
όταν κοίταγα στο τζάμι τη βροχή,
ήταν που αργούσες ακόμα,
κι όταν χτύπαγε η πόρτα μου και άνοιγα,
δεν ήταν κανείς, κάπου όμως μες στον κόσμο
ήταν η καρδιά σου που χτυπούσε.
Έτσι έζησα πάντοτε.
Κι όταν βρεθήκαμε για πρώτη φορά
-Θυμάσαι;-
Μου άπλωσες τα χέρια τόσο τρυφερά
σαν να με γνώριζες χρόνια.
Μα και βέβαια με γνώριζες.
Γιατί πολύ πριν μπεις μες στη ζωή μου
είχες ζήσει μες στα όνειρά μου Αγαπημένη μου!
Στην πιο μικρή στιγμή μαζί σου, έζησα όλη τη ζωή!

Tάσος Λειβαδίτης, Από τη συλλογή Αυτό το αστέρι είναι για όλους μας (1953)

Κι ένα ποίημα αφιερωμένο με πολύ αγάπη στους φίλους που βιώνουν τη μοναξιά και την απουσία του έρωτα από τη ζωή τους:

Εσείς που βρήκατε τον άνθρωπό σας
κι έχετε ένα χέρι να σας σφίγγει τρυφερά,
έναν ώμο ν’ ακουμπάτε την πίκρα σας,
ένα κορμί να υπερασπίζει την έξαψή σας,
κοκκινίσατε άραγε για την τόση ευτυχία σας,
έστω και μια φορά;
Είπατε να κρατήσετε ενός λεπτού σιγή
για τους απεγνωσμένους;

Nτίνος Χριστιανόπουλος, από τη συλλογή Ανυπεράσπιστος καημός (1960)

Διαβάστε εδώ μερικά από τα διαμάντια της ελληνικής ερωτικής ποίησης (Ελύτης, Σεφέρης, Καβάφης, Πολυδούρη, Λουντέμης, Κορνάρος, Μυρτιώτισσα, Εμπειρίκος, Καρυωτάκης).

Επίσης  κλικ εδώ μπορείτε να γνωρίσετε το ιστολόγιο με ποίηση του Τάσου Λειβαδίτη και ένα πολύ όμορφο  αφιέρωμα της Γ. Αργυροπούλου στα ερωτικά έργα του ποιητή.

Άρθρο δημοσιεύτηκε σε Ζωή εδώ, Της καρδιάς | Ετικετοποιημένο , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , | 2 Σχόλια

Δέκα τρόποι για να απλουστεύσεις τη ζωή σου

«Η ζωή δεν είναι πολύπλοκη. Εμείς είμαστε πολύπλοκα όντα. Η ζωή είναι απλή και πάντα το απλό είναι το καλύτερο» –  Οσκαρ Ουάϊλντ

Οταν παρατηρείς τα μικρά παιδιά μαθαίνεις πολλά. Τα παιδιά τρώνε όταν πεινάνε, κοιμούνται όταν νυστάζουν, κλαίνε όταν στεναχωριούνται και γελάνε όταν είναι χαρούμενα. Δεν κρατάνε στο μυαλό τους «δεύτερες σκέψεις»,  δεν σκοτίζονται και πολύ για τη γνώμη των άλλων, ούτε ανησυχούν προκαταβολικά για το τι θα συμβεί αύριο.

Αντιθέτως, εμείς οι μεγάλοι κάνουμε ό,τι περνάει από το χέρι μας για να δυσκολέψουμε τη ζωή μας, χτίζοντας μια όλο και πιο σύνθετη καθημερινότητα. Πέρα από τα «υποχρεωτικά» (τη φροντίδα των παιδιών, τη δουλειά, τις αυτονόητες για τους περισσότερους ευθύνες) επιδιδόμαστε με ζήλο και σ΄έναν αγώνα να ικανοποιήσουμε ψεύτικες ανάγκες, να ευχαριστήσουμε τρίτους, να προλάβουμε καταστάσεις και να σηκώσουμε το βάρος μιας ολοένα αυξανόμενης αρνητικότητας.

"Aρχισε να ονειρεύεσαι" από τον απίθανο Ben Heine, flickr

Ωρα να αλλάξουμε κάποια πράγματα. Η επιστροφή στην απλότητα είναι πια θεμελιώδης ανάγκη, για να ανακτήσουμε το μεγαλύτερο μέρος της χαμένης μας δύναμης. Πάρε μερικές ιδέες για το πώς μπορεί να γίνει:

1. Βάλε φραγμό στον καταναλωτισμό: Το πιο πιθανό είναι να έχεις ήδη περιορίσει τις καταναλωτικές σου δαπάνες είτε από ανάγκη είτε από φόβο . Αυτό είναι καλό, αλλά χρειάζεται και κάτι ακόμα: να έχεις μέσα σου την πρόθεση και την αποφασιστικότητα να λειτουργήσεις επιλεκτικά από στάση ζωής, όχι απλώς επειδή δεν μπορείς να κάνεις αλλιώς.

2. Σταμάτα να προσπαθείς να μαντεύεις τη σκέψη των άλλων:  Σταμάτα επίσης να είσαι κρυψίνους και απροσπέλαστος. Μάθε να επικοινωνείς με λόγια, ρώτα, μίλα, συζήτησε. Δεν υπάρχει πιο ανόητη σπατάλη ενέργειας και χρόνου από το να εικάζεις τι έχουν στο νου τους οι άλλοι και να λειτουργείς βάσει  σεναρίων. Αν έχεις απορίες, κάνε ερωτήσεις. Αν έχεις να δώσεις απαντήσεις, πάρε το λόγο. Με ηρεμία και καλή πρόθεση.

3. Μείνε συστηματικά και αδιάλειπτα μακριά από όλους αυτούς που στραγγίζουν την ενέργειά σου (διάβασε σχετικό ποστ εδώ) και σταμάτα συνειδητά να αναπαράγεις το ρόλο του θύματος, αναμασώντας καταστάσεις της ζωής που σε πλήγωσαν. Τελεία και παύλα. Κάτω από τις δύσκολες συνθήκες που ζούμε, η θυματοποίηση είναι επικίνδυνη και για έναν ακόμα λόγο: σπαταλά πολύτιμο δυναμικό σε αδιέξοδες καταστάσεις.

4. Να λειτουργείς με εντιμότητα, ακεραιότητα, ευθύτητα, υπευθυνότητα: Οχι πλάγια μέσα, όχι ψέματα, όχι «ναι μεν, αλλά…». Μια για πάντα. Από αυτή τη στιγμή. Τα μεγαλύτερα ψέματα είναι οι μισές αλήθειες.

5. Οργάνωσε τη ζωή σου με γνώμονα την εξοικονόμηση πόρων και την ευκολία: Φτιάξε μέσα στο Σαββατοκύριακο ένα εβδομαδιαίο μενού και ψώνισε ό,τι χρειάζεται μία φορά την εβδομάδα. Πλήρωσε έγκαιρα τους λογαριασμούς. Απόφυγε τις πιστωτικές κάρτες. Μοίρασε δουλειές σε όλα τα μέλη της οικογένειας, που θα γίνονται στην ώρα τους μέσα στην εβδομάδα.

6. Φρόντισε για την υγεία (σωματική, ψυχική, πνευματική) όσο καλύτερα μπορείς: Ασκήσου, περπάτα, τροφοδότησε τον οργανισμό σου με υγιεινό σπιτικό φαγητό, μην αρκείσαι στις εύκολες λύσεις, κοιμήσου ένα γεμάτο οκτάωρο τη νύχτα. Να τρως όταν πεινάς, να πίνεις νερό όταν διψάς. Μην αρνείσαι την ξεκούραση. Τα παιδιά σου μέσα από τη στάση σου θα μάθουν κι αυτά να φροντίζουν και να προσέχουν τον εαυτό τους.

7. Αρχισε να ξυπνάς καθημερινά μισή ώρα νωρίτερα: Αυτό το μισάωρο κάνει θαύματα γιατί σου επιτρέπει να ετοιμαστείς κι εσύ κι όλη η οικογένεια το πρωί όμορφα και χαλαρά, χωρίς εκνευρισμούς και  καθυστερήσεις. Δίνει επίσης τη δυνατότητα να  προλάβεις την κίνηση και το στριμωξίδι της τελευταίας στιγμής στα μέσα μεταφοράς. Γιατί όλο αυτό είναι τόσο σημαντικό; Γιατί αν ξεκινάς τη μέρα σου με την αδρεναλίνη στα ύψη, έτσι θα συνεχίσεις,  και μέχρι το μεσημέρι θα έχεις ήδη εξαντλήσει την ενέργειά σου.

8. Διώξε την αναβλητικότητα από τη ζωή σου: Οταν προκύπτει ένα ζήτημα που μπορεί να λυθεί άμεσα, ρύθμισέ το εσύ ο ίδιος ή ανάθεσέ το χωρίς καθυστέρηση. Τα μικροπράγματα που συσσωρεύονται, περιμένοντας την «κατάλληλη στιγμή» για να επιλυθούν, καταλήγουν να σε πνίγουν και να απορροφούν τις πολύτιμες δυνάμεις σου.

9. Τίμα την πνευματική σου ευεξία: Φρόντισε και θρέψε την ψυχή σου με όμορφες εικόνες, με τη μουσική που αγαπάς, με τα βιβλία που σε γεμίζουν, με μια δραστηριότητα που σε κάνει να ξεχνάς το χρόνο, με στιγμές σύνδεσης με τους αγαπημένους, με ό,τι σε κάνει να νιώθεις πλουσιότερος σε συναισθήματα. Δείξε την αγάπη σου, πρόσφερε το χαμόγελό σου, αγκάλιασε τους ανθρώπους σου…Οσο απασχολημένος κι αν είσαι, όσες δυσκολίες κι αν περνάς, η ζωή αποκτά άλλο νόημα  όταν κρατάς ζωντανή τη σύνδεση και  μοιράζεται με αγάπη!

10. Πάρ΄το απόφαση. Ανεξάρτητα απ΄το αν μια κατάσταση είναι καλή ή κακή, κάποια στιγμή θα αλλάξει. Η αλλαγή είναι ο φυσικός νόμος της ζωής και έχουμε να μάθουμε να τη διαχειριζόμαστε. Αν ανησυχούμε όλη την ώρα για το πώς, γιατί  και αν θα αλλάξει κάτι, απλώς ματαιοπονούμε. Καλύτερα να διοχετεύουμε συνειδητά το δυναμικό μας σε δημιουργικές λύσεις, όσο κι αν ένα κομμάτι του εαυτού μας πάντα θα ανησυχεί για το άγνωστο.

Άρθρο δημοσιεύτηκε σε Ζωή εδώ, Κοινή λογική | Ετικετοποιημένο , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , | 7 Σχόλια

Τα παιδιά ήταν μόνα…

"Το δάκρυ" από την jassari, flickr

Η μητέρα τους είχε φύγει από νωρίς το πρωί και τα είχε αφήσει στη Μαρίνα, μια νέα 18 χρόνων, την οποία έπαιρνε κάποιες φορές για λίγες ώρες προκειμένου να τα προσέχει με αντάλλαγμα μερικά νομίσματα.

Από τότε που είχε πεθάνει ο πατέρας, οι καιροί είχαν δυσκολέψει πολύ για να το ρισκάρει να λείψει από τη δουλειά όταν η γιαγιά αρρώσταινε ή έλειπε από την πόλη.

Οταν ο φίλος της κοπέλας τηλεφώνησε για να της προτείνει μια βόλτα με το καινούργιο του αυτοκίνητο, η Μαρίνα δεν δίστασε και πολύ. Αλλωστε, τα παιδιά κοιμόντουσαν όπως κάθε απόγευμα, και δεν θα ξυπνούσαν πριν τις πέντε.

Μόλις άκουσε την κόρνα, άρπαξε την τσάντα της κι άφησε ανοιχτό το ακουστικό του τηλεφώνου. Προνόησε να κλειδώσει την πόρτα του δωματίου και φύλαξε το κλειδί στην τσέπη της. Δεν ήθελε να διακινδυνέψει να ξυπνούσε ο Πάντσο και να κατέβαινε τη σκάλα για να την ψάξει, γιατί, όπως και να ‘χει, ήταν μόνο έξι χρόνων, και με την παραμικρή απροσεξία μπορούσε να σκοντάψει και να χτυπήσει. Επίσης, σκέφτηκε ότι αν συνέβαινε αυτό, δεν θα ήξερε πώς να εξηγήσει στη μητέρα το λόγο για τον οποίο το παιδί δεν την είχε βρει.

Ισως να ήταν ένα βραχυκύκλωμα στην τηλεόραση ή σε κάποιο από τα φώτα του σαλονιού, ή μπορεί μια φλόγα στα καυσόξυλα – το θέμα είναι ότι όταν οι κουρτίνες άρχισαν να καίγονται, η φωτιά έφτασε γρήγορα στην ξύλινη σκάλα που οδηγούσε στα υπνοδωμάτια.

"Αδέλφια" από την ΒοnBonMom, flickr

Τον ξύπνησε ο βήχας του μωρού, εξαιτίας του καπνού που περνούσε κάτω από την πόρτα. Χωρίς να σκεφτεί, ο Πάντσο πήδηξε απ΄ το κρεβάτι και πίεσε με δύναμη το πόμολο για ν΄ανοίξει την πόρτα, αλλά δεν τα κατάφερε. Οπως και να ‘χει, ακόμα κι αν το είχε καταφέρει, οι φλόγες θα είχαν καταβροχθίσει τον ίδιο και τον λίγων μηνών αδελφό του σε ελάχιστα λεπτά.

Ο Πάντσο φώναξε τη Μαρίνα, αλλά κανείς δεν απάντησε στην έκκλησή του.Ετσι, έτρεξε στο τηλέφωνο του δωματίου (αυτός ήξερε πώς να παίρνει τηλέφωνο τη μαμά του) αλλά δεν υπήρχε γραμμή.

Ο Πάντσο συνειδητοποίησε ότο έπρεπε να βγάλει τον αδελφό του από  κει μέσα. Προσπάθησε να ανοίξει το παράθυρο που έβγαζε στο περβάζι, αλλά ήταν αδύνατο για τα μικρά του χέρια να λύσει την ασφάλεια και  – ακόμα κι αν τα κατάφερνε – θα έπρεπε να ξεμπλέξει και με τη σήτα που οι γονείς του είχαν βάλει για προστασία.

Οταν οι πυροσβέστες τελείωσαν με το σβήσιμο της φωτιάς, το θέμα συζήτησης όλων ήταν το ίδιο:
– Πώς μπόρεσε αυτό το τόσο μικρό παιδί να σπάσει με την κρεμάστρα το τζάμι και μετά να σχίσει τη σήτα;
– Πώς μπόρεσε να φορτώσει το μωρό στο σακίδιο;
Πώς μπόρεσε να περπατήσει στο περβάζι κουβαλώντας σημαντικό βάρος και να κατέβει από το δέντρο;
Πώς μπόρεσε να σώσει τη ζωή του αδελφού του και τη δική του;
Ο ηλικιωμένος πυροσβέστης, άνθρωπος σοφός που όλοι σέβονταν, τους έδωσε την απάντηση:
«Ο μικρός Πάντσο ήταν μόνος…Δεν είχε κανέναν να του πει ότι δεν μπορούσε»…

……………………………………………………………………………………………………………………………………

Απέφυγα να σχολιάσω προκαταβολικά την υπέροχη αυτή ιστορία του Χόρχε Μπουκάϊ από τη συλλογή του «Ιστορίες να σκεφτείς» (εκδ. Οπερα, 2008, μετάφραση στα ελληνικά της Μ. Μπεζαντάκου) για να μη σας  …χαλάσω την αγωνία και το συναίσθημα της λύτρωσης, καθώς ο Αργεντίνος συγγραφέας κλιμακώνει αριστοτεχνικά την αφήγησή του, αφήνοντας το καλύτερο (τη σοφή ατάκα του γέρου πυροσβέστη) για το τέλος. Προβληματίστηκα προς στιγμή – ως Ελληνίδα μαμά που είμαι – μήπως δεν ήταν σωστό να διαβάσω στα παιδιά μου αυτή την ιστορία, από φόβο μήπως τους περάσω «λάθος μήνυμα» κι αρχίσουν να παριστάνουν τον μπάτμαν ανοίγοντας τα παράθυρα και σκαρφαλώνοντας στα περβάζια. Τελικά, φυσικά  τους τη διάβασα και… ενθουσιάστηκα με τον ενθουσιασμό τους για τη μαχητικότητα και το θάρρος  του εξάχρονου Πάντσο, που καθρέφτισε τη λαχτάρα και την επιθυμία τους για περισσότερη εμπιστοσύνη και υπευθυνότητα!

Πιστεύω πως η ιστορία αυτή, γραμμένη μ΄ αυτή τη μαγική αφηγηματική απλότητα, δίνει μια πρώτης τάξεως ευκαιρία να μιλήσουμε στα παιδιά μας για την τεράστια  δύναμη στην οποία όλοι  έχουμε πρόσβαση, όταν σταματάμε να υπονομεύουμε τον εαυτό μας με τους διάφορους νοητικούς σαμποτέρ του τύπου «δεν μπορώ/δεν μπορείς», «δεν γίνεται», «είναι αδύνατον», «δεν έχει ξανασυμβεί» κλπ. κλπ.   Και καμιά φορά έρχεται ένα ασυνήθιστο περιστατικό, όπως αυτό της ιστορίας μας, για να μας θυμίσει ότι η πηγή της δύναμης είναι υπαρκτή, αληθινή  και μας περιμένει!

Μια ενδιαφέρουσα συνέντευξη του Αργεντίνου συγγραφέα στο Σταύρο Θεοδωράκη μπορείτε να διαβάσετε εδώ και  στον Π. Κακολύρη  εδώ.

Άρθρο δημοσιεύτηκε σε Ζωή εδώ, Μαμαδίστικα, Της καρδιάς | Ετικετοποιημένο , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , | 2 Σχόλια

Δέκα φράσεις που χρειάζεται να λέμε καθημερινά στα παιδιά

Λέξεις και φράσεις που αξίζει να χρησιμοποιούμε καθημερινά και συστηματικά, ανάλογα με την περίσταση, για να ενισχύσουμε την αυτοπεποίθηση και τον αυτοσεβασμό των παιδιών, καθώς και το πολύτιμο συναίσθημα σύνδεσης και μοιράσματος μέσα στην οικογένεια:

1. «Σ΄ ευχαριστώ! «: Μοιάζει αυτονόητο, αλλά πόσο συχνά ευχαριστούμε τα παιδιά μας, αναγνωρίζοντας την προσπάθειά τους να μας βοηθήσουν; «Σ΄ευχαριστώ που έστρωσες το τραπέζι. Εφτιαξα τη σαλάτα όσο με βοηθούσες». «Σ΄ευχαριστώ που βρήκες τη χαμένη θήκη του cd μου» κοκ.

2. «Πες μου κι άλλα»: Η φράση – κλειδί για άμεση σύνδεση, χωρίς κριτική και υποδείξεις (τουλάχιστον άμεσα). Δίνει το πράσινο φως για να λυθεί η γλώσσα και ν΄ανοίξει η καρδούλα του παιδιού, που μπορεί να αρχίσει να λέει οτιδήποτε το απασχολεί: από την προπαίδεια που μόλις έμαθε μέχρι το πόσο εντυπωσιακό ήταν το πολύχρωμο κασκόλ της δασκάλας του. Στην πραγματικότητα δεν έχει τόσο σημασία τι θα πει, όσο το να νιώθει άνετα να μιλάει με φυσικό τρόπο για την καθημερινότητα και η οικειότητα που αναπτύσσεται μέσα από μια επικοινωνία που ρέει.

"Ιπτάμενα παιδιά" από τον Neil Pierce, flickr

3. «Μπορείς!»: Η λέξη – σφραγίδα που αντανακλά την εμπιστοσύνη μας στο δυναμικό του. Η παρότρυνση του γονιού είναι αυτή που κάνει τη διαφορά όταν το παιδί χρειάζεται ενθάρρυνση για να συνεχίσει την προσπάθεια, για να δοκιμάσει κάτι καινούργιο, για να κάνει το πρώτο βήμα, για να επιμείνει απέναντι στη δυσκολία.

4. «Πώς μπορώ να βοηθήσω;»: Η προθυμία μας να βοηθήσουμε (προσοχή, λέμε απλώς να βοηθήσουμε όχι να κάνουμε τη δουλειά για λογαριασμό του) προσφέρει το πολύτιμο συναίσθημα της υποστήριξης στο παιδί. Το εξοικειώνει επίσης με μια πιο γενναιόδωρη και ακομπλεξάριστη συμπεριφορά που μπορεί να υιοθετήσει το ίδιο απέναντι στους συνομηλίκους του.

5. «Ας βάλουμε όλοι ένα χεράκι για να…..»: συμμαζέψουμε το σπίτι, καθαρίσουμε το δωμάτιο, φυτέψουμε τον κήπο…κοκ. Υπάρχει πιο όμορφος τρόπος για να μάθουν τα παιδιά την αξία της συνεργασίας και της συλλογικότητας, ώστε να γίνονται όλα πιο αποτελεσματικά, πιο εύκολα και πιο γρήγορα;

6. «Τι θα ΄λεγες για μια αγκαλιά;»: Ο πιο γλυκός , άμεσος, υπέροχος τρόπος για να δείξουμε τρυφερότητα, υποστήριξη, αγάπη… Ισως όσο τα παιδιά μεγαλώνουν να  αλλάζει και ο τρόπος που θέλουν να τους εκδηλώνουμε την τρυφερότητά μας: μπορεί να θέλουν αγκαλιά «διαρκείας» ή ένα χτυπηματάκι στην πλάτη ή ένα φιλάκι στο μάγουλο ή μια γρήγορη αγκαλιά…

7. «Παρακαλώ»: Διαχρονική και κλασική λέξη όταν ζητάμε οτιδήποτε από το παιδί. Στο κάτω κάτω δείχνει στοιχειώδη ευγένεια, το χρησιμοποιούμε με τους ξένους, γιατί όχι και με το παιδί μας;

Ποιος δεν ξεσηκώνεται απ΄αυτή τη φωτογραφία;

8. «Μπράβο, τα κατάφερες!»: Η λεκτική επιβράβευση από έναν περήφανο γονιό δίνει φτερά στο παιδί για να επιστρατεύσει τις δυνάμεις του και να ανοιχτεί σε νέα επιτεύγματα. Προσοχή: Να λέμε το μπράβο όταν το νιώθουμε πραγματικά και για μια συγκεκριμένη προσπάθεια ή συμπεριφορά. Αν το λέμε με ευκολία για καθετί χάνει την αξία του!

9. «Είναι ώρα για …»:ύπνο, μελέτη, ξεκούραση, να κλείσει η τηλεόραση κοκ. Είναι πολύ σημαντικό να υπάρχει ένα σταθερό πλαίσιο μέσα στο οποίο τα παιδιά λειτουργούν και είναι δουλειά του γονιού να το παρέχει και να το τηρεί, ειδικά όταν τα παιδιά είναι ακόμα μικρά.

10. «Σ΄ αγαπώ!»: Δεν αρκεί να το νιώθουμε, χρειάζεται  να το λέμε και να το ξαναλέμε! Οσο πιο συχνά λέμε «σ΄αγαπώ» τόσο πιο συχνά το ακούμε και η ζωή γίνεται όλο και πιο όμορφη! Οσο για τα παιδιά, τα θεμέλια της αυτοεκτίμησής τους είναι τα «σ΄ αγαπώ», σε λέξεις και πράξεις, που εισέπραξαν από τους γονείς τους!

Πηγές: 1. http://life.familyeducation.com, 2. Terri Apter, The Confident Child (Bantam, 1998)

Δες ακόμη:Παιδιά με αυτοπεποίθηση: Απλοί πρακτικοί τρόποι για να τονώσουμε μέσα στην καθημερινότητα την πολύτιμη αυτοπεποίθηση των παιδιών μας.

Άρθρο δημοσιεύτηκε σε Κοινή λογική, Μαμαδίστικα | Ετικετοποιημένο , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , | 15 Σχόλια

Η θλίψη και η πίστη

Μέσα από ποιο μαγικό μηχανισμό η θλίψη για την απώλεια της μάνας μετασχηματίζεται σε δύναμη; Μέσα από ποιους διαδρόμους του νου και της καρδιάς ξυπνά η πίστη πως οι αγαπημένοι μας που έφυγαν μας αγκαλιάζουν παντοτινά με τα φτερά της αγάπης και της υποστήριξής τους; Μέσα από ποια αόρατα νήματα νιώθουμε το νοιάξιμο και τη γλυκιά τους παρουσία να μας παρηγορούν, ακόμα κι όταν βιώνουμε την πιο βαθιά θλίψη για την απουσία τους;

Δεν έχω απαντήσεις να δώσω. Αυτή τη στιγμή και μόνο η σκέψη της απώλειας με τρομάζει. Με συγκινεί όμως βαθιά το κείμενο της Γιώτας, του πολυαγαπημένου ιστολογίου Myorama, που μοιράζεται μαζί μας γνήσια κι αληθινά, τα συναισθήματα και τις σκέψεις της για τη μανούλα της που έφυγε αναπάντεχα από τη ζωή πριν από λίγο καιρό:

Ονειρεύτηκα τη δύση του ήλιου που φώτιζε από μακριά την άμμο της θάλασσας. Το λυκόφως έπεφτε και νόμιζα ότι ήταν όπως όλα τα λυκόφωτα και σαν όλες τις δύσεις. Κάποιος μου έφερα ένα γράμμα που ήθελα να το διαβάσω αλλά δεν έβλεπα τίποτα. Και τότε μόνο κατάλαβα ότι, παρ΄όλο που νόμιζα ότι υπήρχε άπλετο φως, όλα ήταν σκοτεινά και η δύση του ήλιου ήταν υπερβολικά χλωμή και, καθώς κοιτούσα την άμμο, δεν μπορούσα να τη δω και ο ήλιος έμοιαζε άχρωμος σαν ήλιος σε μια πολική ακτή. Ξύπνησα με ένα συναίσθημα αδιόρατου φόβου και παγωνιάς, ήταν 22 μέρες πριν, ήταν η μέρα που έχασα τη μάνα μου. Έφυγε στα χέρια μου στο σπίτι μου ξαφνικά μετά από δέκα μέρες νοσηλείας στο νοσοκομείο, ενώ ήμουν μόνη μαζί της, και ενώ μιλούσαμε.

"O δρόμος ποτέ δεν τελειώνει" από τον Ben Heine, flickr

Επιχείρησα πολλές φορές να γράψω ένα άρθρο για τη μητέρα μου αλλά δεν τα κατάφερα. Τώρα που γράφω πιέζω πολύ τον εαυτό μου, αλλά ξέρω ότι όταν θα καταγράψω τις σκέψεις μου και τα συναισθήματα μου θα νιώσω καλύτερα.

Η μάνα μου είναι για μένα ένα αδιάκοπο τραγούδι τρυφερότητας, καλοσύνης και χωρίς όρους και όρια αγάπης, ήταν ένα σταθερό έδαφος που μπορούσα να γείρω και να αποκοιμηθώ, ήταν η πόρτα του πατρικού μου σπιτιού, τα θεμέλια και τα γεμάτα φως παράθυρα, ήταν εκείνη που μπορούσε να μεταμορφώνει τη θλίψη της καρδιά μου και να κάνει τη χαρά να ανατέλλει με μια κουβέντα της, γιατί διέθετε ψυχική αρχοντιά. Νοιώθω βαθιά ευγνωμοσύνη για όλα αυτά που μου έδωσε, για όλες τις ευλογίες που πήρα από εκείνη. Όταν χάσαμε τον πατέρα μου, την πρώτη Μάη του 2011, ενώ πενθούσε για την απώλεια του συντρόφου της, τον οποίο λάτρευε, παρ΄ όλα αυτά έδινε προτεραιότητα στον δικό μας πόνο, μας παρηγορούσε και μας μας στήριζε.

Τώρα που έχω χάσει και τους δυο, σκέφτομαι ότι ο πατέρας μου ήταν η κάθετη γραμμή της ύπαρξής μου, η ουσία και το βάθος, ενώ η μητέρα μου ήταν η οριζόντια, ήταν η απλωσιά, η παρουσία της είναι παντού.

Aυτές οι τελευταίες μέρες είναι για μένα μέρες βαθιάς θλίψης, οι σκηνές από τα παιδικά μου χρόνια συνωστίζονται και το νερό των αναμνήσεων κυλάει με ιλιγγιώδη ταχύτητα στις τωρινές στιγμές μου και αφού τις περνάει μέσα από πολλές συναισθηματικές αναθυμιάσεις τις ανασύρει στην επιφάνεια.

Θυμάμαι όταν πηδούσα με όλες μου τις δυνάμεις, όταν φιλούσα τη μάνα μου χίλιες φορές, όταν έτρεχα μπροστά πολύ μακριά όπως ένα μικρό σκυλί η όταν έμενα πολύ πίσω για να μαζέψω παπαρούνες η σιτολούλουδα που τα κουβάλαγα φωνάζοντας χαρούμενα, δεν ήταν τόσο η χαρά του περιπάτου στα χωράφια του θείου μου, αλλά ήταν μια ανεξήγητη ευτυχία που αισθανόμουν μέσα μου που ήταν έτοιμη να απλωθεί στο άπειρο πέρα από το τέλος του ορίζοντα, των αμπελιών και του ουρανού.. Ηταν τότε που δεν μπορούσα καν να υποπτευθώ πως κάποια πράγματα τελειώνουν η αλλάζουν μορφή.

Και τώρα, τρεις εβδομάδες μετά, με παρηγορούν οι πυκνές φυλλωσιές των γεμάτων αγάπη αναμνήσεων, το φως που έλαβα που διαπερνά τη ματιά μου, και δεν καταλαβαίνω πραγματικά ποια μυστηριώδης οντότητα μέσα μου μεταστρέφει τη θλίψη της απώλειας σε πίστη, αγάπη, ευγνωμοσύνη και αισιοδοξία. Ίσως να είναι το νοιάξιμο της μάνας μου από εκεί ψηλά, ίσως να είναι η ιδιότητα της ψυχής να θεραπεύει και να κλείνει μόνη τις πληγές της ίσως να είναι η πίστη μου πως μπορεί ο κόσμος να έρχεται και να φεύγει, αλλά η ψυχή είναι αθάνατη και κατοικεί σε σφαίρες φωτός…

Πηγή: http://myorama.wordpress.com

Άρθρο δημοσιεύτηκε σε Μαμαδίστικα, Της καρδιάς | Ετικετοποιημένο , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , | 6 Σχόλια

Τι είναι η ζωή;

Από μικρό παιδί είχα ένα πάθος με τις λέξεις. Θυμάμαι στη δευτέρα Δημοτικού μού είχαν πάρει ένα τετράδιο με σκληρό μωβ εξώφυλλο που πολύ με είχε ενθουσιάσει. Το ονόμασα λοιπόν «τετράδιο λέξεων» και μέσα σ΄αυτό κατέγραφα τις λέξεις που μου έκαναν εντύπωση: θυμάμαι χαρακτηριστικά πως καταχώρισα με χτυποκάρδι τις λέξεις «απερισκεψία», «επιστημονικότητα» , «εμβάθυνση» (!) και άλλες τέτοιες εξωτικές, που μάλλον δεν ήξερα καν τι σημαίνουν αλλά μου φαίνονταν πολύ σπουδαίες και αξιόλογες, οπότε θα έπρεπε να υπάρχουν  στη συλλογή μου.

Σαν να βλέπω τον εαυτό μου σ΄ αυτήν την ηλικια. Φωτογραφία της Alexandratx, flickr

Tέλος πάντων – έχω διάθεση να φλυαρήσω σήμερα –  μέσα απ΄ αυτό το χόμπι, καλλιέργησα τη συνήθεια να διαβάζω ό,τι υπήρχε στον οπτικό μου ορίζοντα, προκειμένου να βρίσκω ωραίες και συναρπαστικές λέξεις για τη συλλογή μου. Κι επειδή ό,τι μάθεις από μικρός σε ακολουθεί για μια ζωή, φυσικά το ίδιο κάνω, με τον τρόπο μου, και τώρα κι ας έχω δυστυχώς χάσει προ πολλού το μωβ μου τετραδιάκι. Καταβροχδίζω βιβλία, περιοδικά, εφημερίδες, αναρτήσεις σε ιστολόγια, πινακίδες, διαφημιστικά φυλλάδια, σημειώματα, οτιδήποτε περιλαμβάνει τις αγαπημένες μου λέξεις.

"Διαμάντια" από τον Stephan Klassen, flickr

Κι έτσι, από τη μια βομβαρδίζω το νου μου με μπόλικη άχρηστη πληροφορία, την οποία έχω εξασκηθεί να διαγράφω αμέσως από το νοητικό σκληρό μου δίσκο, από την άλλη «ψαρεύω»  θησαυρούς ακόμα και στα πιο θολά νερά. Ενα τέτοιο  ακατέργαστο διαμαντάκι εντόπισα ανήμερα των Φώτων, με θέα τη λίμνη Πλαστήρα, σε μια τοπική εφημερίδα της Καρδίτσας. Τα ήσυχα νερά της λίμνης  απλώνονταν μπροστά μου γαλήνια και  γαλανά, αλλά εμένα το εξασκημένο μάτι μου σκανάριζε με ταχύτητα το περιεχόμενο της εφημερίδας που βρέθηκε ξεχασμένη στο τραπέζι μας, μέχρι που σε μια γωνίτσα εντόπισε το ποίημα «Αυτό είναι η ζωή’ του Δημήτρη Θ. Αδαμόπουλου, το οποίο μίλησε κατευθείαν στην καρδιά μου, προσθέτοντας μια πινελιά στωϊκότητας, ανθρωπιάς και χαμόγελου στο υπέροχο φυσικό τοπίο:

To γαλήνιο τοπίο της Λίμνης Πλαστήρα. Φωτογραφία του a4ex, flickr

Σαν τι θαρρείς πως είναι η ζωή και λες
«εγώ θα την κερδίσω»!
Μα ποιο είναι το κέρδος να μας πεις
μήτε που ξέρεις
Αν ήξερες θα το΄βρισκες
χωρίς θυσίες…
Ενα χαμόγελο και ένα χάδι είν΄ η ζωή.
Η πρωϊνή καλημέρα του γείτονα
είναι η ζωή.
Το γκάστρωμα της γυναίκας
και το παιδί που θα γεννηθεί,
αυτό είναι η ζωή.
Το πρώτο του χαμόγελο,
η πρώτη του λεξούλα,
το πρώτο του δοντάκι.
Να αυτό,
σαν τι άλλο θαρρείς πως είναι η ζωή
και ψάχνεις απεγνωσμένα
ξοδεύοντας την ίδια τη ζωή,
για τη ζωή.
Το τσούγκρισμα δυο ποτηριών
με χέρια που δεν τρέμουνε
και που ο ήχος που αφήνουν τα ποτήρια
δεν δημιουργείται για να κρύψει
υστεροβουλίες.
Ενας περίπατος χέρι χέρι
με το αγαπημένο σου πρόσωπο,
το ηλιοβασίλεμα, ναι το ηλιοβασίλεμα,
γιατί χωρίς αυτό
πώς θα περιμέναμε να δούμε
μια καινούργια ανατολή.
Το χάδι της μάνας είναι ζωή.
Το γύρισμα του γιου από το στρατό,
από το πανεπιστήμιο,
το γύρισμα του γιου από το χωράφι
είναι ζωή.
Το μεγάλωμα των βυζιών της κόρης σου
που γίνεται γυναίκα.
Καμάρωσέ την,
δικό σου έργο είναι.
Τι άλλο θέλεις,
τι άλλο νομίζεις πως είναι η ζωή
και όλο ψάχνεις απεγνωσμένα.
Το χάδι της γυναίκας σου,
όταν το βράδυ πλαγιάζουν τα παιδιά
κάτω από το φρεσκοπλυμένο
και πεντακάθαρο σεντόνι,
δεν κοστολογείται.
Δεν πουλιέται,
άρα δεν αγοράζεται.
Μόνο καταχτιέται,
μόνο κερδίζεται.

Τόσο απλή είναι η ζωή.
Κι εσύ πελαγοδρομείς
και τη χάνεις,
αντικαθιστώντας τα όμορφα χαμόγελά της
με αναστεναγμούς.
Κοιτάζεις έναν απέραντο και όμορφο κάμπο
κι αντί να τρέξεις να τον χαρείς,
εσύ σκέφτεσαι πώς να τον κατακτήσεις,
πώς να τον κάνεις δικό σου.
Αφού και μόνο ο κήπος του σπιτιού σου
σε φτάνει! Αφού στο τέλος
μήτε κι αυτόν θα πάρεις
και το ξέρεις.
Το ξέρεις πως σου ανήκει γη
ίση με το ανάστημά σου,
και μάλιστα για λίγο.
Τόσο όσο το χώμα αυτής της γης,
που εσύ ήθελες να κατακτήσεις,
θα σε αφομοιώσει.

Πηγή: εφημερίδα της Καρδίτσας «Νέος Αγών», 6-1-2011.

Άρθρο δημοσιεύτηκε σε Ζωή εδώ, Της καρδιάς | Ετικετοποιημένο , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , | 8 Σχόλια

Μια γερή σπρωξιά που χρειαζόμουν

«… και τι δεν κάνατε για να με θάψετε,
όμως ξεχάσατε πως ήμουν σπόρος»- Ντίνος Χριστιανόπουλος

Για μένα η ποίηση είναι  ένα καταφύγιο,  ένα απαλό και φιλικό μέρος όπου μπορώ να ακουμπήσω τις έννοιες μου και να βρω παρηγοριά. Εκεί που αφήνω τους συλλογισμούς του νου στην άκρη κι επιτρέπω στο συναίσθημα να εκφραστεί μέσα από τους μαγικούς συνδυασμούς λέξεων που μόνο ένας ποιητής μπορεί να υφάνει.

"Με τρελλαίνεις" από τον Ben Heine, flickr

Προτιμάω λοιπόν τα ποιήματα που μου χαϊδεύουν την ψυχή, μου ξυπνούν τη νοσταλγία και μου γλυκαίνουν τον πόνο, ακόμα κι αν ξύνουν τις πληγές. Μια τραχιά φωνή σαν του Ντίνου Χριστιανόπουλου δεν με παρηγορεί, με πάει αλλού. Μου ξυπνάει την πλευρά του εαυτού μου που θέλει να σαρκάσει, να ειρωνευτεί, να ταπεινωθεί και, ίσως, να ταπεινώσει. Ο αντισυμβατικός δημιουργός της Θεσσαλονίκης  με τον οξύ  προσωπικό τόνο μού υπενθυμίζει – δίνοντάς μου μια γερή σπρωξιά  –   πως η ποίηση είναι κάτι πολύ παραπάνω από παρηγοριά: είναι πνευματική ανάταση, είναι γκρέμισμα της βολικού μικρού μας κόσμου, είναι  ξεγύμνωμα της υποκρισίας που τη λουζόμαστε αλλά κάνουμε πως δεν υπάρχει, είναι η λεβεντιά τού να υποστηρίξεις την εκφραστικότητα και την αυτοδιάθεσή σου  στέρεα και με συνέπεια, μέσα από την ίδια σου τη ζωή.

Αυτές τις σκέψεις θέλω να μοιραστώ μαζί σας, με αφορμή την άρνηση του κρατικού βραβείου λογοτεχνίας και του χρηματικού ποσού που το συνοδεύει από τον Χριστιανόπουλο. Δεν έχω κάτι άλλο να πω παρά μόνο πως είχα αληθινά ανάγκη να ακούσω αυτή την ανυπότακτη φωνή να ορθώνεται. Κάτι μέσα μου ένιωσε μια άγρια χαρά.

Υποκλίνομαι στη λεβεντιά του δημιουργού που έχει τη δύναμη να είναι αυτός που είναι χωρίς να επιδιώκει να είναι αρεστός. Υποκλίνομαι στη δύναμη του έργου του που μου δίνει γροθιά στο στομάχι και με σπρώχνει να μεταμορφώσω τον συμβατικό μου μικρόκοσμο σε  κάτι που θα είναι, για μένα και μόνο για μένα, γνήσιο κι αληθινό.

Απόγευμα

Ήταν ωραίο εκείνο το απόγευμα με την ατέλειωτη
συζήτηση στο πεζοδρόμιο.
Τα πουλιά κελαηδούσαν, οι άνθρωποι πέρναγαν,
τ’ αυτοκίνητα τρέχανε.
Στο απέναντι παράθυρο το ράδιο έπαιζε ρεμπέτικα
και το κορίτσι του διπλανού μας τραγούδαγε το ντέρτι του.
Φυλλορροούσε η ακακία κι ευώδιαζε το γιασεμί
και μες στην Τάπια τα παιδιά παίζαν κρυφτούλι
και τα κορίτσια γύρναγαν σχοινί –
παίζαν στην Τάπια και δεν ξέραν από θάνατο,
παίζαν στην Τάπια και δεν ξέραν από τύψη,
κι εγώ τους αγάπησα πολύ τους ανθρώπους εκείνο το
απόγευμα,
δεν ξέρω γιατί, πολύ τους αγάπησα, σαν ένας μελλοθάνατος.

(από τη συλλογή: Ο Αλλήθωρος)

"Δώσε μου χρώματα!" από τον Ben Heine, flickr

Εκείνοι που μας παίδεψαν

Εκείνοι που μας παίδεψαν βαραίνουν μέσα μας πιο πολύ,
όμως η δική σου τρυφερότητα πόσο καιρό ακόμα θα βαστάξει;
Ό,τι μας γλύκανε, το ξέπλυνε ο χρόνος κι η συναλλαγή,
εκείνοι που μας χαμογέλασαν βουλιάξαν σε βαθιά πηγάδια
και μείναν μόνο κείνοι που μας πλήγωσαν,
εκείνοι που αρνήθηκαν να τους υποταχτούμε.
Εκείνοι που μας παίδεψαν βαραίνουν πιο πολύ…

(από τη συλλογή Ανυπεράσπιστος Καημός)

Τι να τα κάνω τα τραγούδια σας

Τι να τα κάνω τα τραγούδια σας
ποτέ δε λένε την αλήθεια
ο κόσμος υποφέρει και πονά
και ΄σεις τα ίδια παραμύθια

Τι να τα κάνω τα τραγούδια σας
είναι πολύ ζαχαρωμένα
ταιριάζουν για σοκολατόπαιδα
μα δεν ταιριάζουνε για μένα.

Δείτε εδώ την πολύ ενδιαφέρουσα  εκπομπή «Στα Ακρα» με την Βίκυ Φλέσσα για τον Ντίνο Χριστιανόπουλο: πρώτο μέρος (κλικ εδώ) και δεύτερο μέρος (κλικ εδώ)

Διαβάστε εδώ μια ανατρεπτική συνέντευξη του ποιητή και εδώ μερικά από τα ποιήματά του. Ακόμη κλικ εδώ  για να ακούσετε το κείμενό του «Εναντίον» στο οποίο – ήδη από το 1979 – εξηγεί τη στάση ζωής του και το πώς βλέπει τη θέση του ποιητή μέσα στον κόσμο.

Άρθρο δημοσιεύτηκε σε Ζωή εδώ, Κοινή λογική | Ετικετοποιημένο , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , | 6 Σχόλια

Γύρνα σπίτι

«Μια ζωή χωρίς αγάπη είναι σαν ανήλιαγος κήπος με μαραμένα λουλούδια. Η συναίσθηση ότι αγαπάς και αγαπιέσαι φέρνει μια ζεστασιά κι έναν πλούτο στη ζωή που τίποτε άλλο δεν μπορεί να φέρει» – Οσκαρ Ουάϊλντ

"Δέντρο" από την strawberry holiday, flickr

Σε μια μικρή πόλη της Ισπανίας, ένας άντρας που τον λέγαν Χόρχε καυγάδισε άσχημα ένα πρωί με το μικρό του γιο, τον Πάκο. Οταν έφτασε στο σπίτι του αργότερα, την ίδια μέρα, ο Χόρχε ανακάλυψε πως ο Πάκο είχε φύγει από το σπίτι. Μετανιωμένος, ο Χόρχε έψαξε μέσα στην ψυχή του και συνειδητοποίησε πως ο γιος του ήταν πιο σημαντικός γι΄αυτόν από οτιδήποτε άλλο.

Πήγε λοιπόν σε ένα μεγάλο μπακάλικο, στο κέντρο της μικρής τους πόλης, και τοποθέτησε μια μεγάλη πινακίδα που έλεγε: «Πάκο, γύρνα στο σπίτι. Σ΄αγαπώ. Συνάντησέ με εδώ αύριο το πρωί». Το άλλο πρωί ο Χόρχε πήγε στο μαγαζί, όπου βρήκε επτά αγόρια με το όνομα Πάκο, που είχαν φύγει κι εκείνα από τα σπίτια τους. Είχαν όλα ανταποκριθεί στο κάλεσμα γι΄αγάπη, ελπίζοντας πως ήταν ο δικός τους πατέρας που τα προσκαλούσε στο σπίτι με ανοιχτές αγκάλες.

Η αγάπη είναι η μεγάλη ανάγκη αυτού του κόσμου. Εχουμε «κατακτήσει» κάθε λογής υλική επιτυχία κι όμως οι ανθρώπινες υπάρξεις σε τούτο τον πλανήτη ικετεύουν και πεθαίνουν καθημερινά γι΄αγάπη. Αν μπορούσαμε μόνο ν΄αγαπήσουμε, πόσο γρήγορα θα εξαφανίζονταν τα προβλήματά μας! Οσο μεγάλοι, σκληροί ή κυνικοί κι αν έχουμε γίνει, μέσα μας ζει πάντα ένα τρυφερό παιδί που λαχταράει να δώσει και να δεχτεί αγάπη.

Πράσινη πανδαισία από την J. Francis Peters.

Οταν ήμουν 35 ετών, πήγα να επισκεφθώ τη μητέρα μου σε κάποια στιγμή που η ψυχή μου ήταν πονεμένη. Διαισθάνθηκε τον πόνο μου και με κάλεσε να καθήσω στα γόνατά της. Με κράτησε τρυφερά στην αγκαλιά της και με χάϊδευε, κι εκείνη τη στιγμή έμαθα πως ποτέ δεν θα είμαι υπερβολικά μεγάλος για να δεχτώ τη μητρική αγάπη και πως μια μάνα πάντα θα νιώθει χαρά δίνοντάς την.

Σκέψου τους ανθρώπους στη ζωή σου που ζητάνε αγάπη, συμπεριλαμβανομένου και του εαυτού σου. Πώς μπορείς να τη δώσεις; Στην απάντησή σου βρίσκεται το κλειδί για τη γιατρειά και την ελευθερία σου.

Βοήθησέ με να αναγνωρίζω τις επικλήσεις για αγάπη
και  δώσε μου την ικανότητα να ανταποκρίνομαι.

Το νόημα της ζωής μου είναι η σύνδεση
με τους αδελφούς και τις αδελφές μου.
Ζω μέσα από την καρδιά μου.

Πηγή: Alan Cohen, A deep breath of life (Hay House, 1996). Στα ελληνικά: Μια βαθιά ανάσα ζωής, σε μετάφραση Ρένας Καρακατσάνη, εκδόσεις Success Dynamics.

Άρθρο δημοσιεύτηκε σε Ζωή εδώ, Κοινή λογική, Μαμαδίστικα, Της καρδιάς | Ετικετοποιημένο , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , | Σχολιάστε

Πέτα τα παπούτσια σου!

Εχεις προσέξει ότι τα μικρά παιδιά τρελαίνονται να βγάζουν τα παπούτσια και τις κάλτσες τους με την πρώτη ευκαιρία; Kάποιος λόγος θα υπάρχει. Βγάλε λοιπόν κι εσύ τα παπούτσια και τις κάλτσες σου και στριφογύρισε τα δάχτυλά σου. Περπάτα  στην άμμο, περπάτα στο γρασίδι, νιώσε το έδαφος κάτω από τα πόδια σου.

"Ευτυχισμένα πόδια" από τη Lulu Taylor, flickr.

  • Αν διαπιστώνεις ότι φέρνεις συχνά δουλειά στο σπίτι από το γραφείο
  •  αν φοβάσαι ότι παραμελείς τους ανθρώπους που αγαπάς,
  • αν επιμένεις να τελειώσεις πρώτα όλες τις δουλειές και μετά να χαλαρώσεις,
  • αν νιώθεις ότι οι υποχρεώσεις σού στερούν τη χαρά της ζωής,
  • αν έχεις την τάση να ανησυχείς και να πελαγώνεις από τις ευθύνες
  • αν  πιέζεσαι υπερβολικά…

Τότε,  μια «ξυπόλητη περιπέτεια» ίσως να σε ωφελήσει! Αναρωτήσου: «Μήπως πάντοτε δίνω προτεραιότητα στις δουλειές αντί να διαθέτω χρόνο για τα παιδιά μου;» Αντί να δουλεύεις τόσο πολύ, γιατί να μη βγάλεις τα παπούτσια σου, να βάψεις τα νύχια σου κόκκινα και κάνεις ένα μασάζ στα πόδια σου;

H Kέλι άρχιζε να βγάζει τα παπούτσια και τα ρούχα όταν ήταν εννέα μηνών. Η μητέρα της μου είπε: «Αρνείται να φορέσει οτιδήποτε δεν είναι απαλό ή τη στενεύει». Αυτό μου φαίνεται απόλυτα λογικό. Αν τα ρούχα σου είναι άνετα θα νιώθεις καλύτερα, θα σκέφτεσαι κάπως λιγότερο και θα κινείσαι πολύ περισσότερο. Χωρίς τα παπούτσια σου ο κόσμος θα σου φανεί διαφορετικός.

Ο Σαμ και η Μάργκαρετ βάζουν τα παιδιά τους να βγάζουν τα παπούτσια τους μέσα στο σπίτι. «Ετσι δε χρειάζεται να ανησυχώ και να φωνάζω για τις λάσπες στο πάτωμα και στο χαλί». O Σαμ συμφωνεί: «Το σπίτι είναι πολύ πιο ήσυχο, όταν τα παιδιά τρεχοβολούν χωρίς παπούτσια». Μάλιστα, τους άρεσε τόσο πολύ αυτή η ιδέα, που άρχισαν να ζητούν από τους επισκέπτες κάθε ηλικίας να κάνουν το ίδιο. Αυτή η τακτική μπορεί να γίνει συνήθεια και να κάνει τους καλεσμένους, μόλις δουν ένα ζευγάρι παπούτσια δίπλα στην πόρτα, να βγάλουν αμέσως και τα δικά τους.

Το να είσαι καλός με τα πόδια σου θα σε χαλαρώσει και θα σε κάνει να είσαι καλύτερος και με τα παιδιά σου. Στο κάτω-κάτω αυτά τα πόδια είναι τα μόνα που έχεις. Βγάλε τα στενά σου παπούτσια, κούνα τα δάχτυλα και πάρε μια ανάσα. Αφησε τα πόδια σου να σου θυμίσουν ότι τα παιδιά σου χρειάζονται το χρόνο και σένα, πιο χαλαρό και πιο άνετο!

Πηγές:1.  Judy Ford, Wonderful ways to love a child (Conari press, 1995). Στα ελληνικά,Υπέροχοι τρόποι να αγαπήσεις ένα παιδί, σε μετάφραση Ηλέκτρας Ιακωβίδη, εκδόσεις Δυναμική της επιτυχίας.  2http://www.judyford.com/

Άρθρο δημοσιεύτηκε σε Ζωή εδώ, Μαμαδίστικα | Ετικετοποιημένο , , , , , , , , , , , , , , , , , , , | 7 Σχόλια

Τριάντα τρόποι για ν΄ αλλάξεις τον κόσμο

«Να λειτουργείς με το σκεπτικό πως ό, τι κάνεις έχει αντίκτυπο στον κόσμο. Η αλήθεια είναι πως  έχει»  – William James

Υπάρχουν διάφορες θεωρίες για το πώς μπορεί ν΄ αλλάξει ο κόσμος. Ισως έχεις κουραστεί να διαβάζεις, ν΄ ακούς και να μιλάς γι΄αυτές, γιατί σε τελική ανάλυση δεν παύουν να είναι παρά μόνο  θεωρίες. Εσένα σ΄ενδιαφέρει πια αυτό που περνάει από το χέρι σου  και μπορείς να κάνεις τώρα, για να αλλάξεις προς το καλύτερο τον κόσμο. Ξεκίνα από μικρά απλά πράγματα, για να γίνει πιο όμορφος ο κόσμος στα μάτια ενός άλλου ανθρώπου. Αυτή  η ομορφιά δεν χάνεται  ποτέ:

"Αγγίζοντας τις ευχές" από την Josephine Wall.

1.  Χαμογέλα πλατιά όταν το βλέμμα σου συναντά το βλέμμα κάποιου άλλου ανθρώπου.

2.  Διάδωσε τα καλά νέα με εγκαρδιότητα (ναι, πάντα υπάρχουν και καλά νέα…) και θετική διάθεση.

3.  Μοιράσου το κολατσιό σου στο γραφείο με το συνάδελφό σου.

4.  Κράτα την πόρτα για να περάσει όποιος έρχεται μετά από σένα.

5.  Πες μια καλή κουβέντα στην κοπέλα που δουλεύει στο φούρνο απ΄όπου  παίρνεις το ψωμί σου –  ή σε μια άγνωστη –  για την εμφάνισή της (κάτι αληθινό, που να το εννοείς).

6.  Πρόσφερε ένα λουλούδι στον  διπλανό σου για καλημέρα.

7.  Μια βροχερή μέρα μοιράσου την ομπρέλα σου με κάποιον που βρέχεται.

8.  Δώσε με χαμόγελο τη σειρά σου στο ταμείο του σούπερ μάρκετ στην κουρασμένη κυρία που περιμένει μετά από σένα κι ας έχει ένα καρότσι φορτωμένο πράγματα.

9.  Πρόσφερε το κάτι παραπάνω στη δουλειά σου για να διευκολύνεις τον πελάτη, ακόμα κι αν δεν το περιμένει, ακόμα κι αν δεν προβλέπεται από τις «συνήθεις διαδικασίες».

10.  Κάνε μια αστεία γκριμάτσα στο παιδάκι που σε χαζεύει από το διπλανό αυτοκίνητο, ενώ περιμένεις στο φανάρι.

11.  Απασχόλησε δημιουργικά για ένα δίωρο το πιτσιρίκι μιας φίλης για να μπορέσει η μαμά του να πάει μια βόλτα μόνη της.

12.  Φύτεψε όμορφα λουλούδια σε μια γλάστρα στο περβάζι του γραφείου για να τη χαίρονται όλοι.

13. Μαγείρεψε τη σπεσιαλιτέ σου και κέρασε τους συναδέλφους ή τους γείτονες, έτσι χωρίς λόγο…

14.  Πρόσφερε τις γνώσεις και την εμπειρία σου για να βοηθήσεις έναν καινούργιο συνάδελφο που τώρα μαθαίνει τη δουλειά κι  έχει πελαγώσει, κι ας μην  σου το έχει ζητήσει.

15.  Βάλε ψιλά σ΄ένα παρκόμετρο που έχει λήξει κι ας μην έχεις ιδέα τίνος είναι το αυτοκίνητο.

16. Αφησε ένα σημείωμα με ενθαρρυντικά λόγια και ευχές μέσα στο βιβλίο που επιστρέφεις στη δανειστική βιβλιοθήκη για να τα διαβάσει ο επόμενος αναγνώστης, όποιος κι αν είναι…

Οι νεράϊδες των ευχών από την Judy Mastrangelo

17.  Πες σε κάποιον που εκτιμάς πόσο αξιόλογο είναι αυτό που κάνει. Ολοι χρειάζονται μια καλή κουβέντα για να συνεχίσουν την προσπάθεια!

18.  Δώσε τη θέση σου στο λεωφορείο με ευγένεια σε κάποιον από τους ορθίους.

19.  Πρόσφερε τον ώμο σου στο φίλο που θέλει να κλάψει.

20.  Παίξε κρυφτό και κυνηγητό με τα παιδιά μέσα στο σπίτι, αμέσως μόλις γυρίσεις από τη δουλειά, χωρίς να σου το έχουν ζητήσει, χωρίς καν να το περιμένουν…

21.  Δώσε κουράγιο σε κάποιον που μόλις απέτυχε σε μια του προσπάθεια, ακόμη κι αν δεν τον γνωρίζεις.

22. Πες από την καρδιά σου «δεν πειράζει» στο συνεργάτη που έκανε ένα λάθος και νιώθει χάλια γι΄αυτό.

23.  Πες μια συνειδητά ανοιχτόκαρδη «καλημέρα» στον οδηγό του λεωφορείου που παίρνεις το πρωί να πας στη δουλειά

24.  Ζήτα τη συμβουλή κάποιου που δεν το περιμένει για ένα θέμα που γνωρίζει και δώσε σημασία στα λόγια που θα σου πει.

25.  Δώσε συγχαρητήρια στο αφεντικό για το προσωπικό του καταστήματος που σε εξυπηρετεί σωστά. Η καλή δουλειά να λέγεται.

26.  Ξεκαθάρισε τα πράγματα στην ντουλάπα σου και πρόσφερε τα ρούχα που δεν σου χρειάζονται πια.

27.  Κουβάλησε μέχρι το αυτοκίνητο τη βαριά τσάντα με τα ψώνια της ηλικιωμένης κυρίας και χάρισέ της το πιο ωραίο σου χαμόγελο.

28.  Χαιρέτισε με μια θερμή χειραψία κάποιον συνεσταλμένο και ρώτησέ τον με ενδιαφέρον πράγματα για τη ζωή του.

29.  Πλησίασε και δώσε μόνος σου τις πληροφορίες που ζητά ο τουρίστας που ψάχνει το χάρτη του μετρό.

30. Φτιάξε κουλούρια ή κάποιο σπιτικό σνακ, συσκεύασέ το κατάλληλα και πρόσφερέ το στον συνάνθρωπο Πακιστανό που καθαρίζει τζάμια στο φανάρι (χωρίς να τον αφήσεις να καθαρίσει το δικό σου τζάμι).

Στη λίστα αυτή μπορούν να γίνουν πολλές ακόμα προσθήκες. Το πνεύμα όλων αυτών των κινήσεων είναι να βάλουμε ένα λιθαράκι θετικότητας και αγάπης στην ανθρώπινη καθημερινότητα, όσο κι αν κάποιοι βρίσκουν τέτοιες ενέργειες «αφελείς». Εγώ πάντως πιστεύω στην αφέλεια, στην αθωότητα, στα μικρά θαύματα που μεταμορφώνουν τη ζωή μας!

Περιμένω κι άλλες ιδέες για να εμπλουτίσω τη λίστα!

Άρθρο δημοσιεύτηκε σε Ζωή εδώ | Ετικετοποιημένο , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , | 4 Σχόλια