Άφησε τα δάκρυα να κυλήσουν

Άρθρο δημοσιεύτηκε στις 26 Ιουλίου, 2011 από Νewagemama

«Τα δάκρυα είναι για την ψυχή  ό,τι το σαπούνι για το σώμα»

Τα δάκρυα έχουν πολλές αποχρώσεις. Υπάρχουν δάκρυα πόνου και δυστυχίας, υπάρχουν δάκρυα χαράς και ευτυχίας. Υπάρχει το δυνατό κλάμα ενός νεογέννητου που σου λέει «πεινάω» ή «πάρε με αγκαλιά, νιώθω μοναξιά». Η μάνα γρήγορα μαθαίνει να καταλαβαίνει τι σημαίνει το κλάμα του μωρού της.

Δεν κλαίνε όμως μόνο τα μωρά. Καθώς τα παιδιά μεγαλώνουν, είναι φυσικό να θέλουν πολλές φορές να κλάψουν, είτε είναι κορίτσια είτε είναι αγόρια. Τα δάκρυα είναι ένας φυσικός τρόπος να γιατρευτεί μια πληγωμένη καρδιά και να ξεθυμάνει η απογοήτευση. Μπορεί πάλι να δείχνουν ένα ξεχείλισμα ευτυχίας, να εκφράζουν το ξέσπασμα μιας καρδιάς που πλημμυρίζει από απέραντη χαρά. Παρόλο που μπορεί να αναστατώνεσαι όταν βλέπεις το παιδί σου να κλαίει, μερικές φορές αυτό είναι το μόνο πράγμα που το ανακουφίζει και το ηρεμεί.

"Δάκρυα" από τον Sebastian_S, flickr

Ακόμα κι αν νιώθεις ανήμπορος μπροστά στα δάκρυα του παιδιού σου, σε παρακαλώ μην προσπαθήσεις να τα σταματήσεις. Κάτι τέτοιο θα κάνει το παιδί σου να ντραπεί και θα του μάθει να καταπιέζει τα συναισθήματά του.

Αν θέλεις να κάνεις  κάτι όταν το παιδί σου κλαίει, ρώτησέ το ήρεμα: «Μπορώ να σε πάρω αγκαλιά;» Αν σου πει ναι, κράτησέ το απαλά και πες του ότι μπορεί να κλάψει όσο θέλει. Πες του ότι τα δάκρυα δείχνουν ότι είναι ευαίσθητο, γεμάτο αγάπη. Μην το κρίνεις και μην το ντροπιάσεις. Άφησέ το να κλάψει μέχρι να αδειάσει από μέσα του τον πόνο και τη θλίψη, πριν το ρωτήσεις για ποιο λόγο έκλαιγε.

Μην το πιέσεις να σου πει, γιατί μερικές φορές δεν ξέρει και κείνο με σιγουριά για ποιο λόγο κλαίει. Μερικές φορές τα ίδια τα δάκρυα είναι η μόνη έκφραση που χρειάζεται. Αν δεν ανακατευτείς, τα δάκρυα θα φέρουν την ανακούφιση και σύντομα το παιδί θα είναι και πάλι δραστήριο και χαρούμενο.

Οταν ο γιος μου έσπασε κατά λάθος το παράθυρο του γείτονα με μια μπάλα, έτρεξε στο σπίτι κλαίγοντας τόσο δυνατά, που δεν μπορούσε ούτε ανάσα να πάρει. Τα λόγια δεν μπορούσαν να τον παρηγορήσουν. Το μόνο που ήθελε ήταν να τον κρατήσει ο μπαμπάς του αγκαλιά. Οταν  τελικά μπόρεσε να ανασάνει, είπε την ιστορία και ο πατέρας του άρχισε να γελάει: «Παιδί μου, στο γήπεδο αυτό θα σήμαινε νίκη!» Υστερα πήγαν στο γείτονα να κουβεντιάσουν το ζήτημα. Τι απέραντη ανακούφιση είναι για ένα παιδί να έχει γονείς με κατανόηση!

Πηγές:1.  Judy Ford, Wonderful ways to love a child (Conari press, 1995). Στα ελληνικά, Υπέροχοι τρόποι να αγαπήσεις ένα παιδί, σε μετάφραση Ηλέκτρας Ιακωβίδη, εκδόσεις Δυναμική της επιτυχίας.  2. http://www.judyford.com/

Δες ακόμη: Κλάψε παιδί μου! 

Άρθρο δημοσιεύτηκε σε Μαμαδίστικα, Της καρδιάς | Ετικετοποιημένο , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , | 7 Σχόλια

Ζήτω η πλήξη!

Άρθρο δημοσιεύτηκε στις 22 Ιουλίου, 2011 από Νewagemama

«Οποιος οχυρώνεται απέναντι στην πλήξη, οχυρώνεται απέναντι στον εσωτερικό του εαυτό» – Νίτσε

«Πλήξη είναι η επιθυμία να έχεις επιθυμίες» Λέων Τολστόϊ

Πλήξη, ανία, βαρεμάρα, έλλειψη ενδιαφέροντος, τεμπελιά…Σίγουρα ό,τι χειρότερο μπορεί να συμβεί σε έναν «ενεργό» πολίτη της εποχής μας που έχει σχεδόν εθιστεί στον «συναρπαστικό» σύγχρονο τρόπο ζωής με υψηλές δόσεις αδρεναλίνης, υπερ-πληροφόρησης και υπερ-απασχόλησης του εγκεφάλου επί 24 ώρες το 24ωρο, επτά μέρες την εβδομάδα…

"Ομορφη πλήξη" από τον Τodd Klassy, flickr

Η αλήθεια είναι πως αν για κάποιο λόγο απελευθερωθεί χρόνος στην καθημερινότητά μας για ένα διάστημα (άδεια από τη δουλειά, τα παιδιά στην κατασκήνωση,  ολοκλήρωση ενός χρονοβόρου έργου κλπ) αρχικά νιώθουμε άβολα. Το να μην έχεις κάτι να κάνεις και να προσαρμοστείς σ΄ έναν πιο αργό ρυθμό, με ελεύθερο και απρογραμμάτιστο χρόνο, δημιουργεί στην αρχή κύματα πλήξης και ανίας που φαίνονται σχεδόν ανυπόφορα και  οδηγούν στις πιο …απίστευτες δραστηριότητες για να γεμίσει ο «χαμένος χρόνος».

Να τι κατέγραψα σε ένα πρόχειρο γκάλοπ με φίλους και γνωστούς που ρώτησα τι κάνουν αν τους προκύψει ελεύθερος χρόνος:
-Ξεκαθάρισμα των σημειωμάτων και μικροπραγμάτων στην καθημερινή τσάντα και στο πορτοφόλι
-Καταγραφή των αποδείξεων για την εφορία σε φύλλο Excel
-Διάβασμα τηλεφωνικού καταλόγου (!)
-Διάβασμα μικρών αγγελιών για πώληση ακινήτων (ενώ μόλις έχεις πουλήσει το    ακίνητό σου και δεν έχει νόημα να συνεχίζεις την έρευνα)
-Καθάρισμα με μπατονέτα στους διακόπτες της ηλεκτρικής κουζίνας (!)

Γιατί αποφεύγουμε την πλήξη; Γιατί δεν τη δεχόμαστε απλά ως μία φυσιολογική κατάσταση ανάμεσα σε διάφορες δραστηριότητες, που έχει ένα μήνυμα για μας; Γιατί προτιμάμε να είμαστε διαρκώς επικεντρωμένοι σε κάτι «εκεί έξω» από το να αφεθούμε να δούμε τι συμβαίνει «εδώ μέσα»; Κάτω από το μανδύα της πλήξης ίσως να κρύβεται  ο φόβος για το άγνωστο, η ξεχασμένη λαχτάρα να δούμε τα όνειρά μας να πραγματοποιούνται, η ανάγκη να αποδεχτούμε τις απώλειες της ζωής και να βιώσουμε συναισθήματα που έχουμε επιμελώς αγνοήσει για πολύ καιρό… Αν είναι έτσι, τότε η παράδοση στην πλήξη  μάς προσφέρει μια υπέροχη ευκαιρία να βαδίσουμε σε μια διαδρομή που θα μας τροφοδοτήσει με έναν εντελώς διαφορετικό τρόπο απ΄ αυτόν που γνωρίζαμε.

Η φωτογραφία από τον ιστοχώρο της εφημερίδας Toronto Sun

Είναι ενδιαφέρον που ολοένα και πληθαίνουν οι φωνές,  που όχι μόνο διερευνούν την όμορφη πλευρά της πλήξης, αλλά την προσεγγίζουν από μια νέα σκοπιά. Να μερικές από τις απόψεις που τραβούν την προσοχή:

1.      Η πλήξη αξιοποιείται από τον εγκέφαλο σαν εργαλείο για να ταξινομήσει και να ξεσκαρτάρει πληροφορίες, ένα είδος ευαίσθητου φίλτρου spam

2.    Είναι ένα ανθρώπινο συναίσθημα καθοριστικό στη διαδικασία εκμάθησης νέων πραγμάτων

3.    Αναζωπυρώνει τη δημιουργικότητα γιατί ωθεί τον άνθρωπο να ξεφύγει από τη ζώνη άνεσής του (η οποία τον κάνει να βαριέται) και να δοκιμάσει κάτι διαφορετικό, που με τη σειρά του τού  ανοίγει άλλους δρόμους

4.    Ενεργοποιεί περιοχές του εγκεφάλου που συνδέονται με την αυτοβιογραφική μνήμη, τη φαντασία, την ερμηνεία των συμπεριφορών άλλων ανθρώπων και τη σύνθεση μιας υποθετικής πραγματικότητας – οι ίδιες περιοχές που χρησιμοποιούνται όταν γράφουμε μια ιστορία!

5.    Ειδικά τα παιδιά ωθούνται από την πλήξη να απογειώσουν τη δημιουργικότητά τους, να εξερευνήσουν το περιβάλλον και να ανακαλύψουν ευρηματικές λύσεις σε διάφορα σύνθετα προβλήματα.

Μετά απ΄ όλα αυτά, τι να πει κανείς! Αξίζει τον κόπο να δώσουμε την ευκαιρία στον εαυτό μας να βαρεθεί! ΄Η, αν μας έχει ήδη κατακλύσει η ανία, να τη βιώσουμε διαφορετικά: σαν μια κατάσταση, μια φάση που θα φορτώσει ξανά τις μπαταρίες μας και θα αποκαταστήσει τη σύνδεσή μας με τις αληθινές προτεραιότητές μας στη ζωή! Ας πλήξουμε άφοβα και χωρίς ενοχές!

Πηγές: Διαβάστε εδώ κι εδώ  κι εδώ  μερικά  μόνο ατράνταχτα επιχειρήματα υπέρ της πλήξης και της αξίας της!

Άρθρο δημοσιεύτηκε σε Ζωή εδώ, Κοινή λογική | Ετικετοποιημένο , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , | 10 Σχόλια

Kαρχαρίες ή χρυσόψαρα;

Άρθρο δημοσιεύτηκε στις 19 Ιουλίου, 2011 από Νewagemama

«Μπορούν να κάνουν τα πάντα επειδή πιστεύουν ότι μπορούν» – Βιργίλιος

Είναι κάποιες νύχτες που η μεγάλη μου  γοργονίτσα δυσκολεύεται να αποκοιμηθεί γιατί, όπως λέει, «κάνει ανήσυχες σκέψεις». Προσπαθώ να τη βοηθήσω να εστιαστεί σε μια όμορφη εικόνα ή ανάμνηση και να αποκοιμηθεί μ΄ αυτήν, αλλά ο πολυπράγμων νους της δεν ηρεμεί και τη φορτώνει μ΄ένα σωρό ερωτηματικά και απορίες. Μέχρι που είχα την έμπνευση να επιστρατεύσω το παράδειγμα του καρχαρία και του Ινδιάνου από την παρακάτω ιστορία  του σπουδαίου δασκάλου και συγγραφέα Άλαν Κοέν, που φαίνεται πώς απάντησε σε πολλές από τις απορίες της και της έδωσε ένα πολύ πειστικό επιχείρημα για να εκπαιδεύσει το νου της στο θετικό τρόπο σκέψης.

Παιδιά στο ενυδρείο. Φωτό του richard-ugadawg 1990, flickr

«Πόσο μεγάλος γίνεται αυτός ο καρχαρίας;» ρώτησε ο Ρίτσαρντ που λατρεύει τα ενυδρεία. «Εξαρτάται από το μέγεθος του ενυδρείου σου» του απάντησε ο πωλητής. «Αν τον κρατήσεις σ΄αυτόν το μικρό χώρο θα μείνει 20 πόντους. Αν όμως τον αφήσεις στον ωκεανό, τότε θα γίνει αρκετά μεγάλος για να σε φάει».

Οι καρχαρίες, όπως και τα χρυσόψαρα, μεγαλώνουν ανάλογα με το μέγεθος του περιβάλλοντος που τους προσφέρεται. Το ίδιο και οι σκέψεις. Δώσε στις θετικές ή στις αρνητικές σου σκέψεις χώρο και τροφή και θα διαμορφώσουν τη ζωή σου. Συνειδητοποίησε την ισχύ του δυναμικού και της προσοχής. Μπορούμε να κάνουμε ό,τι θέλουμε με τη ζωή μας, γιατί έχουμε όλο το απαραίτητο υλικό. Πρέπει όμως να διαλέξουμε το  τι θέλουμε να κάνουμε. Διαφορετικά θα αφήσουμε τον εαυτό μας να υποταχτεί στην καθοδική έλξη της μαζικής σκέψης. Αν δεν χρησιμοποιήσεις εσύ το νου σου, θα το κάνει κάποιος άλλος.

Ενας Ινδιάνος πήγε σ΄ένα μάγο γιατρό και του είπε: «Μέσα στο μυαλό μου τσακώνονται συνέχεια δυο σκυλιά: το ένα είναι όμορφο και το άλλο άσχημο».
«Θα νικήσει το όμορφο» του είπε ο σαμάνος.
«Γιατί;» ρώτησε ο άντρας.
«Γιατί θα ταϊζεις το όμορφο».

Δώσε μου τη σοφία και τη δύναμη
να δίνω τροφή και φροντίδα στο καλό, στο ωραίο και στο αληθινό

Είμαι ελεύθερη να χτίσω τη ζωή που επιλέγω.

Πηγή: Alan Cohen, A deep breath of life (Hay House, 1996). Στα ελληνικά: Μια βαθιά ανάσα ζωής, σε μετάφραση Ρένας Καρακατσάνη,  εκδόσεις Success Dynamics.

Άρθρο δημοσιεύτηκε σε Ζωή εδώ | Ετικετοποιημένο , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , | 6 Σχόλια

Μητρικό αλάτι

Άρθρο δημοσιεύτηκε στις 15 Ιουλίου, 2011 από Νewagemama

«Το πνεύμα μου, σαν ουρανός, σαν ωκεανός, σαν θάλασσα,
λύνεται απόψε στο άπειρο χωρίς να βρίσκει αναπαμό. » – Νικηφόρος Βρεττάκος

Λιγοστεύει ο κόσμος στην Αθήνα  όσο κυλάει το κουρασμένο  καλοκαίρι. Από τη μια οι άδειοι δρόμοι  μ΄ανακουφίζουν γιατί επιτρέπουν  σ΄όσους μένουμε πίσω να χαρούμε στιγμές ηρεμίας και ραστώνης, που εξανεμίζονται με την πρώτη ανάσα του Σεπτέμβρη. Από την άλλη μ΄αγκαλιάζει  μια μελαγχολία, γιατί όταν η μεγαλούπολη απογυμνώνεται από τον παλμό των ανθρώπων μού μοιάζει πιο μουντή, πιο αφιλόξενη, πιο σκληρή πίσω από το πέπλο μιας επιφανειακής  ησυχίας.

Υπάρχει όμως πάντα μια παρηγοριά: Η αύρα της θάλασσας που  απαλά χαιδεύει τα μάγουλά μας και δροσίζει τις διψασμένες μας ψυχές. Που μας τυλίγει με τη γεύση του αλατιού, θυμίζοντάς μας  πόσο μικρές και ταπεινές είναι οι έννοιες των ανθρώπων μπροστά στη μεγαλοσύνη και γενναιοδωρία του φυσικού κόσμου που κάθε στιγμή αναγεννιέται, μεταλλάσσεται και επιστρέφει κοντά μας. Τι πιο όμορφο και άμεσο από ένα  ποίημα του Νικηφόρου Βρεττάκου για να περιγραφεί  η  λύτρωση που απλόχερα μάς προσφέρει σαν μάνα η μαγεία της θάλασσας:

To κάλεσμα της θάλασσας από την Josephine Wall

Ίσως είναι το μητρικό σου αλάτι
που σήμερα μ’ έφερε, θάλασσα,
κοντά σου. Αλλά κι αν ακόμη
δεν είσαι μητέρα μου, μοιάζουμε
πάντως. Μπορεί και τα λόγια μου
να είναι αέρας σαν τα δικά σου.
Καιρός είναι άλλωστε ν’ αφήσουμε
τα όνειρα, σαν μια φούχτα άμμο
που τη ρίχνουμε πίσω μας. Αρκεί
πως αυτός ο παράδοξα όμορφος
κόσμος μάς μάγεψε. Μεθύσαμε
θάλασσα!
Τόσο η ψυχή μου όσο
κ’ εσύ, τον γιομίσαμε κύματα.

Πηγή: Νικηφόρος Βρεττάκος, Συνάντηση με τη θάλασσα, (εκδόσεις Τρία φύλλα, 1991).

Άρθρο δημοσιεύτηκε σε Ζωή εδώ, Της καρδιάς | Ετικετοποιημένο , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , | 3 Σχόλια

Ενα αλλιώτικο ραντεβού

Άρθρο δημοσιεύτηκε στις 12 Ιουλίου, 2011 από Νewagemama

Θυμάστε πόσο έντονες και πολύτιμες είναι οι αναμνήσεις από τα πρώτα ραντεβού με τον αγαπημένο/την αγαπημένη σας ; Πόσο συναρπαστική ήταν όλη αυτή η αίσθηση της προσδοκίας, ο σχεδιασμός, η προετοιμασία κι εκείνο το υπέροχο συναίσθημα σύνδεσης και μοιράσματος μετά από μια επιτυχημένη  συνάντηση;

Ε, λοιπόν, το ίδιο μπορούμε να κάνουμε με τα  παιδιά  μας! Να αρχίσουμε δηλαδή να «βγαίνουμε ραντεβού» με κάθε παιδί, έχοντας σκοπό να περάσουμε όμορφα, να δημιουργήσουμε πολύτιμες αναμνήσεις και να δυναμώσουμε κι άλλο τους δεσμούς της αγάπης. Η  ιδέα ανήκει  στη συγγραφέα και  life coach Lori Radun, προσωπικά τη βρήκα καταπληκτική  και πρόκειται να την εφαρμόσω άμεσα. Να τι προτείνει για να ένα συναρπαστικό ραντεβού  με το παιδί («child date»):

To ραντεβού γίνεται ανάμεσα σε  έναν γονιό – ένα παιδί

Για να λειτουργήσει το σχήμα χρειάζεται «τετ-α-τετ»: όχι όλη η οικογένεια μαζί, όχι ο μπαμπάς ή η μαμά με τα παιδιά κλπ (αυτά είναι ωραία, αλλά για άλλες στιγμές). Οταν το παιδί είναι μικρό εννοείται ότι είστε μαζί εξ αρχής, ενώ αν το παιδί είναι πιο μεγάλο μπορείτε να επιλέξετε ένα σημείο συνάντησης και να βρεθείτε εκεί. Η αποκλειστικότητα του γονιού κάνει  το παιδί να νιώθει πραγματικά ιδιαίτερο κι έτσι μπορεί  να απολαμβάνει χωρίς περισπασμούς το χρόνο του  πατέρα ή της μητέρας. Με το σχήμα αυτό αποφεύγονται και οι διενέξεις  μεταξύ αδελφών και υπάρχει δυνατότητα για άμεση, ουσιαστική αλληλεπίδραση και επικοινωνία.

Φωτογραφία από το hotel dei tigli, flickr

Πάτε οπωσδήποτε κάπου εκτός σπιτιού

Το μέρος θα πρέπει να είναι κάτι ιδιαίτερο και ξεχωριστό για το παιδί, έξω από τα πλαίσια της καθημερινότητάς του. Μπορείτε να πάτε σινεμά, μια βόλτα στην προκυμαία ή στην παραλία, να παρακολουθήσετε κάποιο θέαμα ή να φάτε παγωτό σε έναν χώρο καινούργιο για το παιδί. Πάντως, δεν είναι απαραίτητο να ξοδέψετε χρήματα. Ισως απλά να ανακαλύψετε μια γωνιά στον Εθνικό Κήπο, να ξαπλώσετε στο χώμα και να σχολιάζετε μαζί τα χρώματα των φύλλων και σχήματα που παίρνουν τα σύννεφα καθώς ταξιδεύουν στον ουρανό. Θυμηθείτε, το συναίσθημα είναι που μετράει όχι τα χρήματα που ξοδεύετε!

Σχεδιάστε με κέφι και καλλιεργήστε τον ενθουσιασμό

Με κάθε παιδί χωριστά συζητήστε, κανονίστε τις ημερομηνίες, διερευνήστε πιθανούς προορισμούς, σχεδιάστε τις λεπτομέρειες και κάντε τις απαραίτητες συνεννοήσεις (τι ώρα θα φύγετε, πού και πώς θα πάτε, τι ώρα θα γυρίσετε, αν θα έχετε φάει κοκ). Οσο πλησιάζει η μέρα διασκεδάστε καλλιεργώντας την προσμονή και εμπλουτίζοντας με δημιουργικές ιδέες το πρόγραμμά σας.

Kάντε το ραντεβού με κάθε παιδί μέρος της οικογενειακής σας ζωής

Ολα τα παραπάνω έχουν νόημα όταν γίνονται τακτικά (κι όχι μια φορά το χρόνο) και όταν προσφέρουν χαρά και ικανοποίηση (κι όχι αίσθημα υποχρέωσης). Ξεκινήστε με μια ρεαλιστική συχνότητα, λαμβάνοντας υπόψη τις ανάγκες όλων των μελών της οικογένειας. Προσοχή, χρειάζεται ισότιμη μεταχείριση και σεβασμός όσων έχουν συμφωνηθεί, σε συνδυασμό με χαλαρή ατμόσφαιρα. Να θυμάστε πως οι δεσμοί των ανθρώπων δυναμώνουν μέσα από το μοίρασμα και τη χαρά που ρέει με φυσικότητα!

Καλή επιτυχία σε όλους μας, εγώ ήδη κάνω τα πρώτα σχέδια!

Άρθρο δημοσιεύτηκε σε Μαμαδίστικα | Ετικετοποιημένο , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , | 9 Σχόλια

Αποχωρισμοί και αποχαιρετισμοί

Άρθρο δημοσιεύτηκε στις 7 Ιουλίου, 2011 από Νewagemama

Αφιερωμένο στην Τάνια Ρ., που μου έμαθε πως ακόμα και οι πιο δραστικές αλλαγές στη ζωή έρχονται γλυκά όταν έχεις πίστη και αγάπη για τον  προορισμό σου

Πριν από μερικά χρόνια απέφευγα συστηματικά τους αποχαιρετισμούς κάθε είδους. Ενιωθα ένα αφόρητο μίγμα συναισθημάτων (από αμηχανία και θλίψη μέχρι θυμό και ανακούφιση), που προτιμούσα να μην πάω στο αποχαιρετιστήριο πάρτυ μιας φίλης που μετακόμιζε στο εξωτερικό, στην κηδεία ενός αγαπημένου συγγενή ή στην τελευταία συνάντηση των συναδέλφων σε μια δουλειά που έκλεινε, πιστεύοντας – λανθασμένα – ότι έτσι έκανα πιο εύκολα τα πράγματα για μένα.

Αλλά, ποιος μπορεί να γλιτώσει από τη δοκιμασία των αποχαιρετισμών στην πορεία της ζωής; Στην πραγματικότητα οι αποχαιρετισμοί – αποχωρισμοί μάς επισκέπτονται με πολλές και διαφορετικές μορφές: πουλάμε το σπίτι μας για να αγοράσουμε κάτι μεγαλύτερο, το μέχρι χτες μωράκι μας μπαίνει άρον άρον στην εφηβεία και θέλει μόνο την παρέα των φίλων του, το άλλο παιδί μας φεύγει για σπουδές σε άλλη πόλη, αγαπημένοι συνάδελφοι μετακινούνται σε άλλη υπηρεσία, αλλάζουμε δουλειά…., ο κατάλογος δεν έχει τελειωμό.

"Αquarius" από την Josephine Wall

Κάποιους αποχαιρετισμούς τους επιδιώκουμε, κάποιοι μας επιβάλλονται, άλλοτε πάλι απλώς συμβαίνουν χωρίς καλά καλά να το καταλάβουμε. Όπως και να΄ ναι, το θέμα αυτό μ΄έχει απασχολήσει πολύ, μ΄έκανε να διαβάσω και να σκεφτώ αρκετά. Εχω καταλήξει σε κάποιες σκέψεις  που θέλω να μοιραστώ μαζί σας:

1. Ο αποχαιρετισμός είναι διαδικασία, όχι γεγονός

  • Είτε πρόκειται για μια ερωτική σχέση που τελείωσε είτε για την πολυπόθητη προαγωγή που σε οδήγησε σ΄ ένα καλύτερο εργασιακό περιβάλλον, χρειάζεται χρόνος για να αναγνωρίσεις και να αποδεχτείς ό,τι συνέβη. Στην πραγματικότητα δεν αποχαιρετάς απλώς έναν άνθρωπο, μια δουλειά, ένα σπίτι ή μια κατάσταση, αλλά μια σειρά από εμπειρίες, μαθήματα ζωής, προσδοκίες και όνειρα που συνδέονται μ΄ αυτό. Τα συναισθήματα που πηγάζουν από την αλλαγή – επιθυμητή ή μη δεν έχει σημασία –  θα έρχονται για καιρό στο προσκήνιο για να τα αντιμετωπίσεις και να τα αγκαλιάσεις.

2. Το συνειδητό «αντίο» ανοίγει το δρόμο

  • Δημιουργείς τις προϋποθέσεις για ένα αληθινά νέο ξεκίνημα όταν συμμετέχεις με ανοιχτή καρδιά στο «κλείσιμο» της προηγούμενης κατάστασης. Απελευθερώνεις έτσι ό,τι δεν χρειάζεσαι πια και βάζεις θεμέλια στο καινούργιο που χτίζεις στη θέση του παλιού. Δεν θα ξεχάσω ποτέ πόσο εντυπωσιάστηκα ευχάριστα όταν το παλιό μου διαμερισματάκι πουλήθηκε με τους καλύτερους δυνατούς όρους, μία μόλις μέρα μετά την αυτοσχέδια «τελετή αποχαιρετισμού» που είχαμε σκαρώσει με την αδελφή μου προς τιμήν των ανέμελων χρόνων που ζήσαμε εκεί σαν φοιτήτριες. Η «τελετή» ήταν απλά ένα δίωρο πέρασμα από το άδειο σπίτι, όπου θυμηθήκαμε διάφορα περιστατικά της κοινής μας ζωής, νιώθοντας πόσο όμορφη και σημαντική υπήρξε για μας η παλιά μας «φωλιά».

3. Η θλίψη είναι φίλη

  • Στον πολιτισμό μας ξοδεύουμε τεράστια ποσότητα ενέργειας (συναισθηματικής και οικονομικής) για να αποφύγουμε τη θλίψη και τον πόνο, λες και δεν είναι φυσιολογικό να υπάρχουν στη ζωή ενός ανθρώπου. Όταν καταπιέζεις τη θλίψη και τον πόνο οδηγείς τον εαυτό σου στην αναισθησία και δεν μπορείς να νιώσεις ούτε τη χαρά όταν έλθει με τη σειρά της. Αφησε λοιπόν τον εαυτό σου να παραδοθεί  στη θλίψη που συνοδεύει κάθε αποχαιρετισμό, χωρίς να προσπαθείς να τον πείσεις  να νιώσει αναγκαστικά κάτι διαφορετικό.

"Φτερωτό άλογο" από την Blue Jane

Τι μπορείς να κάνεις

Αυτές τις μέρες πάρε τη συνειδητή απόφαση να  αποχαιρετήσεις  με αγάπη κάποιον ή κάτι που τελείωσε στη ζωή σου. Ισως να ανάψεις ένα κερί για έναν φίλο που έφυγε απ΄ αυτόν τον κόσμο, ίσως να πετάξεις τα χαρτιά που ακόμα κρατάς από μια παλιά δουλειά, ίσως να δώσεις σε κάποια οικογένεια τα μωρουδιακά του παιδιού σου που πάει πια στο Δημοτικό, ίσως να ξεκαθαρίσεις τις φωτογραφίες από τον πρώτο σου γάμο, ίσως να γράψεις ένα αποχαιρετιστήριο γράμμα σε μια συμμαθήτρια από το Γυμνάσιο που τη σκέφτεσαι με νοσταλγία….
Ό,τι κι αν κάνεις, τίμησέ το με όλη σου τη συνειδητότητα. Όταν τιμάς τη ζωή που έζησες, θα έλθει κι αυτή με τη σειρά της να σε τιμήσει.

Άρθρο δημοσιεύτηκε σε Ζωή εδώ, Κοινή λογική, Της καρδιάς | Ετικετοποιημένο , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , | 6 Σχόλια

Ορμή για αλήθεια

Άρθρο δημοσιεύτηκε στις 4 Ιουλίου, 2011 από Νewagemama

«Η ζωή του κάθε ανθρώπου είναι ένας δρόμος προς τον ίδιο του τον εαυτό…»  Hermann Hesse

Κάθε καλοκαίρι γυρίζω ξανά στη ζεστή αγκαλιά της λογοτεχνίας. Αφήνω στην άκρη όλα τα άλλα είδη για το χειμώνα και χάνομαι πίσω από τη μουσικότητα των λέξεων και τη δημιουργική ευφυία των μεγάλων συγγραφέων. Φέτος ξεκίνησα  με το Ενα θαύμα κάθε αρχή την κατοικεί του Herman Hesse, βιβλίο που αιχμαλωτίζει από τον τίτλο του και μόνο. Δοκίμασα  ακόμα μια ευχάριστη έκπληξη όταν στις πρώτες σελίδες του βρήκα  υλικό για να μοιραστώ μαζί σας σ’ αυτό εδώ το ιστολόγιο.

Eίναι κάποιες σκέψεις του συγγραφέα πάνω στην παιδική περιέργεια, που εκδηλώνεται με χιλιάδες απίθανες ερωτήσεις προς τους μεγάλους. Διαβάζοντας αυτές τις σύντομες παραγράφους αναλογίστηκα με ικανοποίηση  πώς μεταμορφώνονται ταχυδακτυλουργικά οι λέξεις και το νόημά τους μέσα από την οπτική ενός χαρισματικού δημιουργού, που μας αγγίζει, μας αφυπνίζει και μας λυτρώνει ανακαλύπτοντας τη χαμένη μας ενότητα στα διαφορετικά στάδια της ζωής:

"Αγώνας για την Παραμυθοχώρα" από την αγαπημένη Josephine Wall

Ενα κομμάτι παιδικότητας που, καθώς μου φαίνεται χάνεται ολότελα από τους περισσότερους ανθρώπους είναι η ορμή για αλήθεια, η απαίτηση να επιθεωρεί κανείς τα πράγματα και τα αίτιά τους, η λαχτάρα για αρμονία και στέρεα πνευματική νομή. Υπέφερα από άπειρα αναπάντητα ερωτήματα, ώσπου σιγά σιγά ανακάλυψα ότι για τους ενήλικες, στους οποίους τα απηύθυνα, ήταν συχνά ασήμαντα και ακατάληπτα. Μια απάντηση, που μου φαινόταν ως υπεκφυγή ή και ως ειρωνεία, έκανε πολλές φορές την ψυχή μου να γυρίζει φοβισμένη πίσω στον βαθμιαία κλυδωνιζόμενο μυθικό της πύργο.

Αλήθεια, πόσο πιο σοβαρή, καθαρή και τίμια θα γινόταν η ζωή πολλών ανθρώπων αν εκείνοι είχαν διατηρήσει μεγαλώνοντας κάτι από το φιλέρευνο παιδικό τους πνεύμα και την αναζήτηση ονομάτων! Τι είναι το ουράνιο τόξο; Γιατί κλαίει ο αέρας; Γιατί μαραίνονται τα λουλούδια, γιατί ξανανθίζουν, από πού έρχεται η βροχή και το χιόνι; Γιατί είμαστε εμείς πλούσιοι και ο γείιτονας, ο σιδεράς, φτωχός; Πού πάει ο ήλιος το βράδυ;

Ο άνθρωπος βιώνει σε όλη τους την έκταση και τη ζωντάνια τα όσα του συμβαίνουν μόνο στην πρώτη νιότη του, μέχρι λοιπόν τα δεκατρία, τα δεκατέσσερα χρόνια του, και όλη του τη ζωή τρέφεται  από αυτά τα βιώματα.

Δεν υπάρχει τίποτα πιο θαυμαστό και ασύλληπτο και τίποτα πιο αλλόκοτο κι ολότελα χαμένο για μας από την ψυχή ενός παιδιού όταν παίζει.

Τα παιδιά είναι μεγαλόψυχα και μπορούν, με τη μαγεία της φαντασίας τους, να φιλοξενήσουν στην ψυχή τους, το’να δίπλα στ΄άλλο, πράγματα που, σε μυαλά περισσότερο ηλικιωμένα, η μεταξύ τους διαφορά προκαλεί σφοδρό πόλεμο και αλληλοαποκλεισμούς.

Πηγή αποσπάσματος: Ηermann Hesse, Ενα θαύμα κάθε αρχή την κατοικεί – στάδια στο δρόμο της ζωής, μετάφραση Θ. Λουπασάκης, εκδόσεις Σμίλη.

Εδώ μπορείτε να διαβάσετε ένα αξιόλογο αφιέρωμα της εφημερίδας  «Ελευθεροτυπία» για το σπουδαίο αυτόν  συγγραφέα, την προσωπικότητα και μια σύγχρονη ματιά στο έργο του.

Άρθρο δημοσιεύτηκε σε Ζωή εδώ | Ετικετοποιημένο , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , | 7 Σχόλια

Kοριτσάκι μου…

Άρθρο δημοσιεύτηκε στις 30 Ιουνίου, 2011 από Νewagemama

«Εχεις να κάνεις πολύ δρόμο κοριτσάκι, κ΄έχεις μονάχα δυο πεδιλάκια από ουρανό»

Για μένα αυτός ο στίχος είναι ό,τι πιο τρυφερό και μεγαλειώδες έχω διαβάσει για το συναίσθημα που κατακλύζει έναν μπαμπά μπροστά στην κούνια της  νεογέννητης  κόρης του. Ο μπαμπάς αυτός δεν είναι άλλος από το μεγάλο μας ποιητή  Γιάννη Ρίτσο,  που αφιέρωσε τη συλλογή του Πρωϊνό άστρο (1955) στη θυγατέρα του Ερη.

To έργο της Judy Mastrangelo μού φαίνεται ιδανική εικονογράφηση γι΄αυτήν την ανάρτηση

Δημοσιεύω μερικά αποσπάσματα του υπέροχου αυτού έργου – που πολύ πρόσφατα γνώρισα χάρη στον αναγνώστη του ιστολογίου i.tzika – για να το χαρούμε μαζί. Ο ίδιος ο ποιητής το έχει αποκαλέσει  «μικρή εγκυκλοπαίδεια υποκοριστικών«. Ξεχειλίζει από ομορφιά, στοργή, τρυφερότητα, περηφάνεια και λυρισμό και πιστεύω πως και τα παιδιά μας (ειδικά αν είναι κορίτσια) θα το αγκαλιάσουν με πολύ αγάπη. Τα μικρά παιδιά αντιλαμβάνονται πολύ περισσότερο από μας το βάθος, την αλήθεια και την ένταση του γνήσιου συναισθήματος, ακόμα κι αν η ποιητική γλώσσα ίσως  τους φανεί «παράξενη».

Κοριτσάκι μου, θέλω να σου φέρω
τα φαναράκια των κρίνων
να σου φέγγουν τον ύπνο σου.

Θέλω να σου φέρω
ένα περιβολάκι
ζωγραφισμένο με λουλουδόσκονη
πάνω στο φτερό μιας πεταλούδας
για να σεργιανάει το γαλανό όνειρο σου.

Θέλω να σου φέρω
ένα σταυρουλάκι αυγινό φως
δυο αχτίνες σταυρωτές απ’ τους στίχους μου
να σου ξορκίζουν το κακό
να σου φωτάνε
μη μου σκοντάψεις, κοριτσάκι,
έτσι γυμνόποδο και τρυφερό
στ’ αγκάθι κ’ ενός ίσκιου.

Κοιμήσου.
Να μεγαλώσεις γρήγορα.
Έχεις να κάνεις πολύ δρόμο, κοριτσάκι,
κ’ έχεις δυο πεδιλάκια μόνο από ουρανό.
Κοιμήσου.

Το πρόσωπο της μητερούλας φέγγει
πάνω απ’ τους ρόδινους λοφίσκους τού ύπνου σου
εαρινό φεγγάρι
ανάμεσα απ’ τα στάχυα τής έγνοιας της
και τα τριαντάφυλλα των τραγουδιών μου.
Κοιμήσου, κοριτσάκι.
Είναι μακρύς ο δρόμος.
Πρέπει να μεγαλώσεις.
Είναι μακρύς
μακρύς
μακρύς ο δρόμος.

Κοριτσάκι
πώς τα φίλιωσες όλα, πώς τάσμιξες –
καμιά φωνή δε λέει μου «όχι»,
έτσι καθώς με δένεις
μ’ εχτρούς και φίλους
με τα παλιά και τ’ αυριανά
όλα αυριανά
κι όλα για πάντα.

Τα δέντρα ανθίζουν,
δεν ξέρουν γιατί,
ανθίζουν.
Τα λουλούδια δε νοιάζονται
να γίνουν καρποί,
γίνονται καρποί.
Κι εγώ τραγουδάω,
δεν ξέρω γιατί,
τραγουδάω.
………………..
Έχω ένα κοριτσάκι
έχω ένα κοριτσάκι.
Είμαι ένα δέντρο μες στη μέση τ’ ουρανού.
…………………


Κράτησέ με, κοριτσάκι,
με παίρνει ο αέρας
πάνω απ’ τα βουνά
ψηλά, ψηλά,
γαλανά φτερά,
φτερά, φτερά,
μια θάλασσα φτερά
η χαρά.
Κράτησέ με.
…………………..
Μονάχα το χαμόγελό σου
ένας ρόδινος κρίκος να πιαστώ.
Κράτησέ με.
……………………
Μια κίνηση
του τρυφερού χεριού σου
έσβησε μεμιάς όλο το μαύρο.
Έτσι παιδί που μ’ έκανες, παιδί μου,
πώς θα τα βγάλω πέρα από τους ίσκιους
που στέκουν και παραμονεύουν
πίσω από τ’ ανθισμένο σου χαμόγελο;
………………..
Γιατί δεν είναι, κοριτσάκι,
να μάθεις μόνο
εκείνο που είσαι
εκείνο που έχεις γίνει,
είναι να γίνεις
ό,τι σου λέει
κι ο ρόδινος καρπός που πέφτει
κι η μακρινή σελήνη
στον κοντινό καθρέφτη.
Άλλη χαρά
δεν είναι πιο μεγάλη
απ’ τη χαρά που δίνεις.

Διαβάστε  εδώ: ο Μίκης Θεοδωράκης μιλάει για τη σχέση του με το Γιάννη Ρίτσο.

Άρθρο δημοσιεύτηκε σε Ζωή εδώ, Μαμαδίστικα | Ετικετοποιημένο , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , | 7 Σχόλια

Θέλω τα παιδιά μου να…

Άρθρο δημοσιεύτηκε στις 27 Ιουνίου, 2011 από Νewagemama

«Πριν παντρευτώ είχα έξι διαφορετικές θεωρίες για την ανατροφή των παιδιών. Σήμερα έχω έξι παιδιά και καμιά απολύτως θεωρία» – John Wilmot

Τι θέλουμε στ΄ αλήθεια για τα παιδιά μας; Να είναι υπάκουα και βολικά, καλοί μαθητές, πρόθυμα να ακολουθήσουν ό,τι τους προτείνουμε; Να γίνουν επιτυχημένoι ενήλικες με τους όρους της κοινωνίας  μας; Επιθυμούμε να τα δούμε να στέκουν στα πόδια τους και να χαράζουν το δικό τους δρόμο στη ζωή, όποιος κι αν είναι αυτός; Όπως και να΄χει, στο ερώτημα αυτό υπάρχουν δεκάδες διαφορετικές απαντήσεις. Ο σπουδαίος δάσκαλος, συγγραφέας και πατέρας οκτώ παιδιών – τα επτά με τη νυν σύζυγό του – Wayne W. Dyer, κατέγραψε και κατηγοριοποίησε τις απαντήσεις πολλών γονιών κάπως έτσι:

Θέλω τα παιδιά μου να ζήσουν ευτυχισμένα, χωρίς απωθημένα.

Θέλω τα παιδιά μου να μάθουν να απολαμβάνουν τη ζωή και να χαίρονται κάθε μέρα σαν ένα θαύμα.

Θέλω να νιώθουν σημαντικοί και αξιόλογοι άνθρωποι, ανεξάρτητα από το τι κάνουν.

Θέλω να νιώθουν θετικά συναισθήματα για τον εαυτό τους και τη ζωή.

Θέλω να μεγαλώσουν, γνωρίζοντας  πώς να μην αφήνουν τις αναπόφευκτες αναποδιές της ζωής να τα καταστρέψουν.

Θέλω να αποφύγουν την κατάθλιψη και τη δυστυχία.

Θέλω να μη γίνουν μονομανή και νευρωτικά άτομα.

Φωτογραφία του Randell, flickr

Θέλω να αποκτήσουν  μια  ακλόνητη αίσθηση εσωτερικής γαλήνης  που θα  τα  στηρίζει στις δύσκολες στιγμές.

Θέλω τα παιδιά μου να εκτιμούν το «τώρα». Να χαίρονται  το ταξίδι της ζωής, χωρίς να εστιάζουν την προσοχή τους αποκλειστικά στον προορισμό του.

Θέλω τα παιδιά μου να γνωρίζουν ότι διαμορφώνουν τα ίδια τη ζωή τους και  ότι έχουν τη δύναμη να κάνουν επιλογές και να φέρουν αλλαγές.

Θέλω να είναι ευαίσθητα και υπεύθυνα, με σεβασμό στη φύση και στον άνθρωπο.

Θέλω να είναι πρόθυμα να  εξερευνήσουν το δυναμικό τους και να βιώσουν ικανοποίηση για τη ζωή και το σκοπό της ύπαρξής τους.

Θέλω να μάθουν να αγαπούν και να αγαπιούνται.

Θέλω να ανακαλύπτουν τις ευκαιρίες που κρύβονται μέσα στις αναπόφευκτες οδυνηρές εμπειρίες της ζωής.

Θέλω να έχουν καλές σχέσεις με την υγεία,  σωματική, πνευματική  και ψυχική.

Πηγή: Wayne Dyer, What do you really want for your children (Harper, 2001). Στα ελληνικά: Tι θέλετε στ ΄ αλήθεια για τα παιδιά σας, σε μετάφραση Μαρίνας Λώμη, από τις εκδόσεις Γλάρος.

Απ΄όλα τα παραπάνω, με  αγγίζει πιο πολύ και θα επιθυμούσα για τα παιδιά μου το δεύτερο «θέλω»: «…να απολαμβάνουν τη ζωή και να χαίρονται κάθε μέρα σαν ένα θαύμα». Ισως γιατί αυτό είναι ένα μάθημα ζωής που δεν έχω καταφέρει ακόμα να πάρω, ίσως γιατί ωριμάζοντας συνειδητοποιώ πόσο απελευθερωτικό  είναι να μπορείς να χαίρεσαι το δώρο της ύπαρξης, χωρίς επιδιώξεις, χωρίς «πρέπει», χωρίς να χρειάζεται να αποδείξεις κάτι. Εσάς, φίλοι και φίλες, ποιο «θέλω» σάς αγγίζει πιο πολύ; Περιμένω ανυπόμονα τις απαντήσεις σας!

Άρθρο δημοσιεύτηκε σε Κοινή λογική, Μαμαδίστικα | Ετικετοποιημένο , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , | 22 Σχόλια

Γνήσια, πανίσχυρη ευχαρίστηση

Άρθρο δημοσιεύτηκε στις 24 Ιουνίου, 2011 από Νewagemama

Η πιο ισχυρή, η πιο σφοδρή δύναμη στον κόσμο, αυτή που κινεί γη και ουρανό, είναι στην πραγματικότητα η ευχαρίστηση.
Η ευχαρίστηση είναι το κλειδί για να αγγίξεις την πηγαία  εσωτερική σου νοημοσύνη, αυτή που πάντα κάνει κουμάντο στο παρασκήνιο.
Όταν εντοπίζεις ό,τι σ΄ ευχαριστεί πραγματικά – κι αυτό δεν είναι πάντα ούτε εύκολο ούτε προφανές – συντονίζεσαι με την πιο αληθινή, την πιο γόνιμη πλευρά του εαυτού σου: Την πλευρά του εαυτού που τιμά την αξιοπρέπεια και την εσωτερική σου χάρη, την πλευρά του εαυτού που σέβεται και αναζητά την αυθεντική, δημιουργική σου φωνή και έκφραση, την πλευρά του εαυτού που λαχταράει ν΄ ακουστεί και να προσφέρει ό,τι καλύτερο έχει.

Κόντρα σ΄ όλους αυτούς που βαφτίζουν πνευματικότητα αποκλειστικά τον πόνο και τη στέρηση, η γνήσια ευχαρίστηση και η ακεραιότητα βαδίζουν πάντα χέρι χέρι. Και είναι πανίσχυρες.

Συστήνω ανεπιφύλακτα  το άρθρο H ευχαρίστηση είναι καθοριστική για την υγεία σας, γραμμένο από την πρωτοπόρο γιατρό και συγγραφέα Christian Northrup, που ξεκαθαρίζει πως η γνήσια ευχαρίστηση δεν έχει καμία σχέση με τις εθιστικές συμπεριφορές που ο πολιτισμός μας αντιμετωπίζει ως πηγές ικανοποίησης. Προσθέτει ακόμα  ότι η κουλτούρα τού «no pain no gain» υπονομεύει την προσωπική ολοκλήρωση και υγεία, ενώ – αντιθέτως – η εμπιστοσύνη και η υποστήριξη των επιθυμιών μας φέρνουν ποιότητα,  ζωτικότητα  και νόημα στη ζωή μας.

Άρθρο δημοσιεύτηκε σε Ζωή εδώ, Κοινή λογική | Ετικετοποιημένο , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , | 4 Σχόλια