Παράθυρο ανοιχτό στο αναπάντεχο

Άρθρο δημοσιεύτηκε στις 28 Ιουνίου, 2010 από Νewagemama

«Ουτοπία είναι μια πρόωρη αλήθεια»- Βίκτωρ Ουγκό

Η ρουτίνα υφαίνει αργά και σταθερά τον ιστό της στη ζωή μας κι έτσι νιώθουμε μέσα στον μικρόκοσμό μας, με τον τρόπο μας, ασφαλείς. Εκτιμάμε ότι η μέρα που ξεκινάει κάθε πρωί θα είναι προβλέψιμη , ίδια ίσως με τη χθεσινή ή όπως αλλιώς την έχουμε ήδη σχεδιάσει. Ετσι απλά, κάποια στιγμή μάς αγκαλιάζει η πλήξη. Αυτό είναι το τίμημα για τη ρουτίνα και τη βολή μας. Τότε, ο δημιουργικός και ανήσυχος εαυτός μας δυσανασχετεί, όπως ένα παιδί που λαχταράει να τρέξει στην παραλία ενώ εμείς το κρατάμε κλεισμένο στα διαμέρισμα για να παίξει με τα ίδια παιχνίδια. Αρκεί να αφήνουμε πού και πού το παιδί που κρύβουμε μέσα μας να τρέχει στην παραλία για να αποφορτιζόμαστε από τις συνέπειες της ρουτίνας; Αρκεί ένας μήνας διακοπών ή μια περιστασιακή αίσθηση περιπέτειας για να καταλαγιάσει το κομμάτι μας που διψάει για αλλαγή, θέλει το καινούργιο και διαφορετικό και αντιστέκεται στη βολική και στρωμένη καθημερινότητα;

Μάλλον όχι. Καλά είναι τα παραπάνω αλλά δεν αρκούν από ένα σημείο και μετά. Πιστεύω πως χρειάζεται να αφήνουμε, διαρκώς και συνειδητά, ένα παράθυρο ανοιχτό στο αναπάντεχο. Να καλλιεργούμε με επίγνωση και πίστη καθημερινά την αίσθηση πως τα πάντα μπορούν να συμβούν. Να αφήνουμε μια ρωγμή στη δομημένη ιεραρχία της ζωής μας για να έλθει το απρόσμενα καλύτερο. Ετσι απλά. Το πιο τρελό μας όνειρο μπορεί να συμβεί, η πιο βαθιά μας επιθυμία να πάρει σάρκα και οστά. Πώς; Η διεθνώς καταξιωμένη συγγραφέας, δασκάλα και διαισθητική Caroline Myss υποστηρίζει ότι είναι ζωτικής σημασίας να επιτρέπουμε στη φαντασία μας να λειτουργήσει όπως ενός νηπίου, χωρίς αποκλεισμούς και όρους. Σαν την Αλίκη στη Χώρα των Θαυμάτων να εξερευνούμε με τη δύναμη της φαντασίας και την πιο απίθανη από λογική σκοπιά λύση σε ένα πρόβλημα που μας απασχολεί. Να ενεργοποιούμε τη δημιουργική ευφυία τιμώντας μια πιθανότητα που θα είχε στατιστικά απειροελάχιστη δυνατότητα υλοποίησης.

  • Η Myss προτείνει να κρατάμε ανοιχτό το παράθυρο στο αναπάντεχο με την εξής καθημερινή άσκηση: · Φτιάχνουμε καθημερινά για τη ζωή μας μια λίστα από έξι «αδύνατον να συμβούν» πράγματα ή καταστάσεις. · Στη συνέχεια τα φανταζόμαστε να συμβαίνουν. Για παράδειγμα, βλέπουμε τον εαυτό μας να φοράει κάτι που θα ήταν εντελώς έξω από τα δεδομένα του. Ή να πιάνει την κουβέντα με ένα συνάδελφο που μέχρι τώρα ούτε που πλησίαζε. Ή να οδηγεί βέσπα για να πάει στη δουλειά. Ή να βγάζει εισιτήρια για Νέα Υόρκη. Με την τεχνική αυτή εξασκούμε τη φαντασία και επιτρέπουμε σταδιακά στο διαφορετικό και αναπάντεχο να μας απασχολήσει και να κατοικήσει στη ζωή μας.
  •  Όταν ο λογικός μας νους αρχίσει να σαμποτάρει τις φανταστικές μας διαδρομές (με άσχετες σκέψεις, ειρωνικά σχόλια ή σενάρια φόβου) δεν δίνουμε σημασία, απλώς αναγνωρίζουμε ήρεμα την ύπαρξη και αυτών των σκέψεων. · Αφού εξοικειωθούμε μετά από κάποιο διάστημα με τη δημιουργική μας φαντασία, περνάμε – σε πρώτο επίπεδο συμβολικά – στη δράση. Για παράδειγμα αν συχνά φανταζόμαστε ένα ταξίδι στη Νέα Υόρκη, μπαίνουμε σ΄ ένα ταξιδιωτικό γραφείο και ρωτάμε για τις τιμές των εισιτηρίων. ΄Η ζητάμε από μια φίλη μας που έχει πάει να μας μιλήσει για την εμπειρία της. Με τη δράση αυτή καλούμε πιο ενεργά ό,τι επιθυμούμε, σαν να στέλνουμε μια πρόσκληση σ΄ αυτό που θέλουμε να συμβεί.

Ισως όλα τα παραπάνω να ξενίζουν και να προκαλούν τη ιεραρχικά δομημένη λογική μας σκέψη. Όμως τι έχουμε να χάσουμε; Γιατί να μην κατευθύνουμε ένα μέρος της νοητικής μας ενέργειας σε κάτι που επιθυμούμε να συμβεί, ακόμα κι αν φαίνεται ανέφικτο ή ουτοπικό αυτή τη στιγμή; Είναι προτιμότερο να ασχολούμαστε με τα διάφορα σενάρια χρεωκοπίας και καταστροφής; Ας δοκιμάσουμε κάτι άλλο! Ας δώσουμε μια ευκαιρία στο αναπάντεχο να μας εκπλήξει ευχάριστα!

Άρθρο δημοσιεύτηκε σε Ζωή εδώ, Της καρδιάς | Ετικετοποιημένο , , , , , , , , , , , | 2 Σχόλια

Σεβασμός στα παιδιά!

Άρθρο δημοσιεύτηκε στις 23 Ιουνίου, 2010 από Νewagemama

Ενα από τα συχνότερα λάθη που κάνουμε ως ενήλικες είναι να νομίζουμε ότι τα παιδιά δεν νιώθουν τα ίδια συναισθήματα με μας, επειδή είναι μικρά και δεν έχουν ακόμη αρκετές  γνώσεις και εμπειρίες. Στην πραγματικότητα νιώθουν ό,τι κι εμείς, μόνο που είναι ακόμα πιο ευάλωτα και τρυφερά! Ο,τι πληγώνει, ταπεινώνει ή χαροποιεί έναν ενήλικα, το ίδιο – και μάλιστα σε υπερθετικό βαθμό – πληγώνει, ταπεινώνει ή χαροποιεί κι ένα παιδί.Δεν ξέρω για σας, αλλά εμένα αυτή η προφανής διαπίστωση με τάραξε και έφερε στη μνήμη μου αρκετά περιστατικά από την παιδική ηλικία, φαινομενικά ασήμαντα στα μάτια ενός ενήλικα, όπου ένιωσα αμηχανία, ντροπή ή ταπείνωση εξαιτίας ενός σχολίου, μιας υπόδειξης ή μιας συμπεριφοράς ενός μεγάλου. Είμαι δε σίγουρη ότι «ο μεγάλος» στα περιστατικά αυτά ούτε καν διανοήθηκε εκείνη τη στιγμή ότι μπορεί να πλήγωνε ένα παιδί. Απεναντίας ίσως πίστευε ότι ενεργούσε «για το καλό του».

Γι΄αυτό μου φάνηκε σχεδόν επαναστατική η προσέγγιση της Αμερικανίδας αρθρογράφου Erma Bombeck, η οποία προτείνει να συμπεριφερόμαστε στους φίλους μας και στα παιδιά μας με τον ίδιο τρόπο («Treat friends, kids the same») !

Στην πράξη αυτό σημαίνει ότι δεν υπάρχει περίπτωση να μιλάμε στα παιδιά μας ως εξής:

  • Σταμάτα την κλάψα, είμαι κουρασμένη
  • Κλείσε την πόρτα, σε βάρκα γεννήθηκες?
  • Σε πέντε λεπτά φεύγω, όποιος δεν είναι έτοιμος θα μείνει εδώ
  • Κράτα ίσια την πλάτη σου αλλιώς θα γίνεις καμπούρα

Θα μιλούσαμε ποτέ στους φίλους μας έτσι? Οχι, θα ήταν σαν να τους υποτιμούσαμε. Τα πιο πολλά απ΄ τα λόγια αυτά οι γονείς τα ξεστομίζουμε «αυτόματα» στα παιδιά, χωρίς να συνειδητοποιούμε ότι ίσως υποσκάπτουμε τον αυτοσεβασμό τους. Ξεχνάμε μέσα στη δίνη της καθημερινότητας ότι διδάσκουμε στα παιδιά το σεβασμό και την αξιοπρέπεια μέσα από τον τρόπο που τους συμπεριφερόμαστε εμείς οι ίδιοι.

Είτε μας αρέσει είτε όχι, τα παιδιά μαθαίνουν βλέποντας τους γονείς τους να λειτουργούν και να δρουν στην καθημερινή τους ζωή. Είτε μας αρέσει είτε όχι, δεν είμαστε τα αφεντικά τους, είμαστε οι «οδηγοί» τους. Και θέλουμε να μας ακολουθούν γιατί μας αγαπούν και μας σέβονται, όχι γιατί μας φοβούνται. Αυτή κι αν είναι μεγάλη πρόκληση για κάθε γονιό!

 Σχετικός σύνδεσμος: http://en.wikipedia.org/wiki/Erma_Bombeck

 

Άρθρο δημοσιεύτηκε σε Μαμαδίστικα | Ετικετοποιημένο , , , , | 4 Σχόλια

Διακοπή

Άρθρο δημοσιεύτηκε στις 18 Ιουνίου, 2010 από Νewagemama

Eνα απρόσμενο διήμερο ρεπό από οικογένεια και δουλειά ήταν για μένα πραγματική αποκάλυψη. Μετά από πολλούς μήνες συνεχούς δραστηριότητας σε γραφείο και σπίτι, όπου ακόμα και ο υποτιθέμενος ελεύθερος χρόνος καλύπτονταν βάσει προγραμματισμού κυρίως σύμφωνα με τις ανάγκες των παιδιών, βρέθηκα απροσδόκητα χωρίς να έχω κάτι να κάνω.

Και ενώ νόμιζα πως απλώς θα απολάμβανα επιτέλους τον ελεύθερο χρόνο και χώρο μου… ένιωσα να πλήττω αφόρητα! Αισθανόμουν άχρηστη και βαρετή, σαν μια ηλεκτρική συσκευή όταν έχει διακοπή ρεύματος. Στην αρχή τρόμαξα με το κενό. Συνειδητοποίησα πως όταν κρατάς τον εαυτό σου μόνιμα απασχολημένο, στο τέλος μπορεί και να τον χάσεις κιόλας, όπως χάνεις την επαφή με έναν αγαπημένο φίλο που έχεις καιρό να συναντήσεις. Όταν επιτέλους τον ξαναδείς, χρειάζεται χρόνος για να σπάσει ο πάγος και να νιώσεις τη σύνδεση και την αγάπη να ζωντανεύουν.

Μου πήρε 48 σχεδόν μαρτυρικές ώρες για να αρχίσω να είμαι «εγώ», ο εαυτός μου που είχα ξεχάσει ότι υπήρχε. Κατάλαβα ότι οι περισσότερες γυναίκες – και ειδικά οι μαμάδες αλλά σίγουρα όχι μόνο εμείς – έχουμε πέσει με τα μούτρα στην παγίδα της υπεραπασχόλησης. Κι έχουμε εθιστεί σ΄ αυτήν.

Αν αφαιρέσεις τις δεκάδες μικρές και μεγάλες δραστηριότητες από την καθημερινότητα (όλα τα «πρέπει», «έχω να κάνω» κλπ) δημιουργείται ένα κενό. Εκεί βρίσκουν την ευκαιρία να ξεπηδήσουν όλα τα συναισθήματα πόνου, φόβου και απογοήτευσης για τον εαυτό σου και τους άλλους. Προφανώς είναι προτιμότερο να γεμίζεις το κενό με μια δουλειά για να αποφύγεις το επώδυνο φορτίο των μαζεμένων συναισθημάτων. Όταν όμως σταματήσεις να αποφεύγεις την αλήθεια και αντιμετωπίσεις το φόβο και τον πόνο, τότε αρχίζεις να νιώθεις τη δύναμή σου. Όταν περιορίσεις την υπεραπασχόληση μπορείς να αξιολογήσεις τι είναι πραγματικά σημαντικό και τι όχι.

Σε προσκαλώ να δώσεις μια ευκαιρία στον εαυτό σου. Τι θα συμβεί αν αφήσεις να μαζευτούν τα άπλυτα, αν δεν σιδερώσεις τις πετσέτες ή αν δεν σηκώσεις το τηλέφωνο και αφιερώσεις κάποιο χρόνο σε σένα χωρίς να κάνεις τίποτα? Τίποτα.
Ισως ανακαλύψεις ό,τι κι εγώ. Η ιερότητα του εαυτού σου, η δική σου μοναδική φωνή, σε περιμένει υπομονετικά εκεί. Στο κενό.

Η γυναικεία μορφή είναι έργο της Eddie Art, μιας από της αγαπημένες ζωγράφους του newagemama.

Άρθρο δημοσιεύτηκε σε Ζωή εδώ | Ετικετοποιημένο , , , , , , | Σχολιάστε

Εχει πλάκα να είσαι γονιός!

Άρθρο δημοσιεύτηκε στις 14 Ιουνίου, 2010 από Νewagemama

Τελείωσε η σχολική χρονιά και κάθε γονιός με παιδί πρωτάκι νιώθει μια απελευθέρωση! Κι όταν είσαι ανάλαφρος μπορείς να κάνεις και λίγο χιούμορ με την κατάστασή σου.

Μάζεψα μερικές αστείες συμβουλές και διαπιστώσεις γύρω από το θέμα «γονιός – παιδί» και σας τις παρουσιάζω:

· Η αλήθεια είναι ότι οι γονείς δεν ενδιαφέρονται να είναι δίκαιοι. Ενδιαφέρονται απλώς για την ησυχία τους.
· Το μάθημα της σεξουαλικής διαπaιδαγώγησης είναι καλό να μπει στα σχολεία. Αρκεί τα παιδιά να μην έχουν δουλειά για το σπίτι.
· Οι άνθρωποι είναι τα μοναδικά όντα στη φύση που επιτρέπουν στα παιδιά τους νa γυρίζουν σπίτι.

Bill Cosby

· Ποτέ μη δίνεις το αμάξι σου σε κάποιον-α που έχεις φέρει στον κόσμο.
· Ένα πράγμα που δεν περιμένεις ότι θα αντιμετωπίσεις όταν είσαι γονιός είναι το εξής: για την υπόλοιπη ζωή σου θα πρέπει ανά πάσα στιγμή να θυμάσαι το όνομα του παιδιού σου και πόσων ετών είναι.

Erma Bombeck

Θέλω τα παιδιά μου να αποκτήσουν όλα αυτά που δεν έχω χρήματα να τους αγοράσω. Μετά θα πάω να μείνω σπίτι τους.

Το να καθαρίσεις το σπίτι σου όταν έχεις μικρά παιδιά είναι σαν να καθαρίζεις το μονοπάτι ενώ χιονίζει!

Μερικά παιδιά απειλούν τους γονείς ότι θα φύγουν από το σπίτι. Αυτή η κουβέντα αρκεί για να κάνουν κουράγιο αρκετοί γονείς και να συνεχίζουν την προσπάθεια.

Phyllis Diller

· M΄ αρέσει να παίζω κυνηγητό και κρυφτό με τα παιδιά μου. Προσπαθώ να βρω ένα μέρος να κρυφτώ που να μη με βρίσκουν με τίποτα μέχρι να τελειώσουν το Λύκειο.

· Το μεγαλύτερο πρόβλημα με τα μωρά είναι το τραγούδι της μητέρας!

Kin Hubard

Καλό, χιουμοριστικό καλοκαίρι σε όλους – γονείς και μαθητές!

Άρθρο δημοσιεύτηκε σε Μαμαδίστικα | Ετικετοποιημένο , , , , , | Σχολιάστε

Μασάζ στα σχολεία

Άρθρο δημοσιεύτηκε στις 11 Ιουνίου, 2010 από Νewagemama

 Από τα πιο συναρπαστικά πράγματα που διάβασα τελευταία, είναι τα αποτελέσματα ενός εξαιρετικού  προγράμματος με τίτλο «Μασάζ στα Σχολεία» που εφαρμόστηκε πιλοτικά σε νηπιαγωγεία και δημοτικά στη Βρετανία, στη Γαλλία και στην Αυστραλία. Στα πλαίσια του προγράμματος, τα παιδάκια έκαναν μασάζ στην πλατούλα των συμμαθητών τους και στη συνέχεια δέχονταν το μασάζ. Τα αποτελέσματα που καταγράφηκαν από τους ειδικούς είναι εντυπωσιακά, καθώς αποδείχτηκε πως το μασάζ μέσα στην τάξη είναι ένα εξαιρετικό εργαλείο για να ενισχυθεί:
· η αποδοχή του εαυτού και των άλλων
· η ανεκτικότητα
· η δημιουργία κλίματος εμπιστοσύνης στην τάξη
· η δυνατότητα του παιδιού να βάζει όρια
· η υποστήριξη και η αίσθηση της μοναδικότητας κάθε παιδιού
· η αυτοεκτίμηση και η κατανόηση των άλλων
Επίσης παρατηρήθηκε ότι αυξήθηκε η συγκέντρωση των παιδιών κατά τη διάρκεια του μαθήματος!

Δεν χρειάζονται λοιπόν ούτε «σφιχτά» προγράμματα, ούτε «σιδηρά πειθαρχία», ούτε φωνές και νουθεσίες. Με το χάδι, την αγκαλιά και την αγάπη όλα τα παιδιά (και όλοι οι μεγάλοι φυσικά) δίνουν τον καλύτερο τους εαυτό. Τελικά η θεραπεία βρίσκεται κυριολεκτικά στα ίδια μας τα χέρια!

Πηγή: www.massageinschools.com

Άρθρο δημοσιεύτηκε σε Μαμαδίστικα | Ετικετοποιημένο , , , , , , | Σχολιάστε

Όταν νόμιζες ότι δεν σε κοιτούσα

Άρθρο δημοσιεύτηκε στις 10 Ιουνίου, 2010 από Νewagemama

Όταν νόμιζες ότι δεν σε κοιτούσα, σε είδα να κρεμάς την πρώτη μου ζωγραφιά στο ψυγείο και θέλησα να φτιάξω άλλη μία.

Όταν νόμιζες ότι δεν σε κοιτούσα, σε είδα να ταΐζεις ένα αδέσποτο γατάκι και σκέφτηκα ότι είναι ωραίο να είσαι καλός με τα ζώα.

Όταν νόμιζες ότι δεν σε κοιτούσα, σε είδα να φτιάχνεις το αγαπημένο μου γλυκό, μόνο για μένα, και κατάλαβα ότι τα μικρά πράγματα είναι τόσο σημαντικά.

Εργο της αγαπημένης μας ζωγράφου Josephine Wall

Όταν νόμιζες ότι δεν σε κοιτούσα, σε άκουσα να λες μια προσευχή και πίστεψα ότι υπάρχει  Θεός στον οποίο μπορούσα πάντοτε να μιλώ.

Όταν νόμιζες ότι δεν σε κοιτούσα, με καληνύχτησες μ΄ ένα φιλί και ένιωσα ότι με αγαπούν.

Όταν νόμιζες ότι δεν σε κοιτούσα, είδα δάκρυα να τρέχουν απ΄ τα μάτια σου και έμαθα ότι κάποια πράγματα πληγώνουν αλλά  δεν είναι κακό να κλαίμε.

Όταν νόμιζες ότι δεν σε κοιτούσα, σε είδα να νοιάζεσαι και θέλησα να γίνω τα πάντα που θα μπορούσα να γίνω.

Όταν νόμιζες ότι δεν σε κοιτούσα, κοιτούσα….και ήθελα να σου πω ότι σ΄ ευχαριστώ για όλα όσα έβλεπα όταν νόμιζες ότι δεν κοιτούσα.

Πηγή: «Συμβουλευτική Επιτροπή για την Καταπολέμηση της Βίας στην Οικογένεια, σε συνεργασία με Υπηρεσίες Κοινωνικής Ευημερίας της Κύπρου». 

Άρθρο δημοσιεύτηκε σε Μαμαδίστικα, Της καρδιάς | Ετικετοποιημένο , , , , , , , , , , | 5 Σχόλια

Θέλει χρόνο η ευχαρίστηση

Άρθρο δημοσιεύτηκε στις 8 Ιουνίου, 2010 από Νewagemama

H ευχαρίστηση, η πιο ισχυρή δύναμη του κόσμου, χρειάζεται χρόνο και εξάσκηση. Ναι, δεν είναι τόσο εύκολο όσο φαίνεται να τη βάλεις συστηματικά και αδιάλειπτα στη ζωή σου. Γιατί άραγε? Γιατί στην πραγματικότητα ο πολιτισμός μας εξυμνεί τον πόνο και τη στέρηση, θεωρώντας μάλιστα πως όταν υποφέρεις γίνεσαι κατά κάποιο τρόπο «καλύτερος άνθρωπος».

Η αλήθεια είναι πως αν βάλεις στο κεφάλι σου το φωτοστέφανο του οσιομάρτυρα («όλα τα στραβά συμβαίνουν σε μένα» κοκ), θα φέρεις κοντά σου περισσότερο πόνο και στέρηση. Καλλιεργείς έναν τρόπο ζωής που εξολοθρεύει τη χαρά και επικεντρώνεται στη δυσκολία. Ταυτόχρονα έλκεις σαν μαγνήτης και άλλους …αναξιοπαθούντες για να ανταγωνίζεστε μεταξύ σας ποιος έχει το μεγαλύτερο βάσανο.

Η εξάσκηση στην ευχαρίστηση απαιτεί πειθαρχία. Με σεβασμό και αγάπη για τον εαυτό σου. Σίγουρα το πιο σημαντικό βήμα είναι η προσωπική απόφαση, αλλά μην ξεχνάς ότι το να φέρεις περισσότερη ευχαρίστηση στη ζωή σου είναι διαδικασία, όχι ένα γεγονός που συμβαίνει στιγμιαία. Η αλλαγή θέλει χρόνο και είναι σταδιακή. Οι επιθυμίες της καρδιάς συντονίζονται σιγά σιγά με τις σκέψεις και τις πράξεις κι έτσι περνάς κάποια στιγμή στην αντίπερα όχθη, διασχίζοντας το πέρασμα από τον πόνο στη χαρά. Κι αυτό το μαγικό ταξίδι είναι από μόνο του ένα μεγάλο μάθημα ζωής.

Άρθρο δημοσιεύτηκε σε Της καρδιάς | Ετικετοποιημένο , , , , , , , | Σχολιάστε

Οι στρατηγικές της αγάπης

Άρθρο δημοσιεύτηκε στις 2 Ιουνίου, 2010 από Νewagemama

Η Louise Hay δεν χρειάζεται συστάσεις. Κοσμαγάπητη συγγραφέας (πολλά από τα βιβλία της με πιο γνωστό το Μεταμορφώστε τη ζωή σας κυκλοφορούν και στα ελληνικά), εκδότης και δασκάλα, άνοιξε όσο λίγοι δρόμο στον τομέα της προσωπικής ανάπτυξης. Μία από τις πιο πρωτοποριακές δουλειές της ήταν και η δημιουργία μιας ομάδας υποστήριξης για ασθενείς και  φορείς του AIDS, και μάλιστα στη δεκαετία του 1980, όταν πρωτοστατούσαν η προκατάληψη και η άγνοια για τη συγκεκριμένη  νόσο.

Η προσέγγιση της Hay απέναντι στο AIDS επικεντρώθηκε στην καλλιέργεια της αγάπης και της αποδοχής του εαυτού (και της ασθένειας) χωρίς όρους και στη συνειδητή βελτίωση της ποιότητας  ζωής  με τη  χρήση «στρατηγικών αγάπης«, δηλαδή τεχνικών ελέγχου του νου, δημιουργικού οραματισμού και θετικών δηλώσεων.

Το αποτέλεσμα ήταν να αλλάξει εκπληκτικά προς το καλύτερο η καθημερινότητα των μελών της ομάδας υποστήριξης και να ανταποκριθεί ανάλογα και το ανοσοποιητικό τους σύστημα. Οταν πρωτοξεκίνησε η ομάδα αυτή είχε μόλις έξι μέλη, ενώ σήμερα αριθμεί περισσότερα από 600 (ανάμεσά τους και πολλοί επαγγελματίες της υγείας και συγγενείς ασθενών).

Στο πέρασμα των ετών ένα μέρος της δουλειάς αυτής κινηματογραφήθηκε, με σεβασμό και αγάπη, αποτελώντας την πρώτη ύλη για την ταινία με τίτλο Doors Opening, η οποία προβλήθηκε πρόσφατα κατά τη διάρκεια συνεδρίου που διοργάνωσε πρόσφατα η Hay στο Τορόντο του Καναδά, συγκινώντας βαθιά όσους είχαν την τύχη να την παρακολουθήσουν και να τη σχολιάσουν στη συνέχεια στις προσωπικές τους ιστοσελίδες, παρουσιάζοντας παράλληλα και τις  βασικές «στρατηγικές αγάπης» της Louise Hay.

Να πώς συνοψίζει τις στρατηγικές αυτές, λιτά και ουσιαστικά,  η επίσης πολύ αγαπημένη συγγραφέας και δασκάλα Cheryl Richarson, εμπνευσμένη από την ταινία:

  1. Σταμάτα να κρίνεις τον εαυτό σου και τους άλλους. Αν ξεχαστείς και πιαστείς στο δόκανο του κουτσομπολιού και της κακίας, συνειδητά άλλαξε τη συμπεριφορά σου αμέσως.
  2. Σταμάτα να τρομάζεις τον εαυτό σου. Μην επιτρέπεις ούτε στους άλλους να σε τρομάζουν με διάφορα σενάρια καταστροφής. Αν παρασυρθείς στη δίνη του φόβου, επικέντρωσε αμέσως το νου σου σε μια εικόνα που σε γεμίζει αγάπη (του παιδιού σου, για παράδειγμα) προκειμένου να αλλάξεις το συναίσθημά σου.
  3. Πάντα να είσαι υπομονετικός και ευγενικός με τον εαυτό σου.
  4. Επιβράβευσε τον εαυτό σου. Αρχισε να παρατηρείς τα δυνατά σου σημεία, τις μικρές καθημερινές σου νίκες που συνήθως περνούν απαρατήρητες όταν δίνεις σημασία σε ό,τι δεν καταφέρνεις ή σε ό,τι σου λείπει.
  5. Υποστήριξε με κάθε τρόπο την προσωπική σου ανάπτυξη. Αν νιώθεις πως χρειάζεσαι βοήθεια μη διστάσεις να τη ζητήσεις από κάποιον που εμπιστεύεσαι. Δεσμεύσου σε ένα προσωπικό και κατάλληλο για σένα πρόγραμμα με συγκεκριμένα καθημερινά βήματα.
  6. Φρόντισε τον εαυτό σου. Πρόσφερέ του θρεπτικές τροφές και άσκηση που να του αρέσει.
  7. Αξιοποίησε, με συνέπεια και σε καθημερινή βαση, τα πολύτιμα εργαλεία του δημιουργικού οραματισμού και των θετικών δηλώσεων. Αγαπημένη άσκηση της Hay είναι να κοιτάς τον εαυτό σου στον καθρέφτη, σε διάφορες στιγμές της μέρας σου, και να του λες πως τον αγαπάς και τον αποδέχεσαι. Φαίνεται απλοϊκό και εύκολο (δεν είναι όμως), αλλά είναι πανίσχυρο και λειτουργεί.

Με δυο λόγια, οι στρατηγικές της αγάπης σε οδηγούν να ζεις διαφορετικά. Στην πραγματικότητα η εφαρμογή τους, με τέτοια αφθονία πηγών και γνώσης που υπάρχουν διαθέσιμες στην εποχή μας, δεν απαιτεί περισσότερα χρήματα. Αντιθέτως απαιτεί προσωπική δέσμευση, ισχυρή και στέρεα.

Κι αυτό είναι το προσωπικό στοίχημα για κάθε έναν από μας.

Άρθρο δημοσιεύτηκε σε Ζωή εδώ, Της καρδιάς | Ετικετοποιημένο , , , , , , , , | 2 Σχόλια

Φόβος ο σύμμαχος

Άρθρο δημοσιεύτηκε στις 28 Μαΐου, 2010 από Νewagemama

Η μεγαλύτερη πρόκληση για μένα αυτή την εποχή είναι να κάνω σύμμαχο και βοηθό μου τον φόβο. Ναι, αυτό το συναίσθημα που θα προτιμούσα να αποφύγω αλλά τρυπώνει ακάλεστο με την πρώτη ευκαιρία και μου χαλάει τη στιγμή. Και έχει και την καταπληκτική ιδιότητα,  έτσι και εμφανιστεί και σε βρει ανυποψίαστο, να διαχέεται παντού σε χρόνο – ρεκόρ. Και εκεί που φοβόσουν, ας πούμε, μήπως  χάσεις τη δουλειά σου, αρχίζεις να φοβάσαι ταυτόχρονα και για χιλιάδες άλλα σημαντικά ή μη: μήπως αρρωστήσεις, μήπως χάσεις μια προθεσμία, μήπως  καεί το φαγητό, μήπως φύγει το λεωφορείο κοκ….Ουφ!

Ε, λοιπόν, όχι! Αποφάσισα να τα βρω με το  φίλο μου το φόβο. Να τον αξιοποιήσω και όχι να τον αφήσω να καταλάβει το νου και τη ζωή μου. Να τι κάνω: Εντοπίζω την αρχική  – και συνήθως περιοδικά επαναλαμβανόμενη – σκέψη φόβου  και αμέσως μετά προχωράω στη δημιουργική δράση. Αν, για παράδειγμα, πιάνω τον εαυτό μου να φοβάται την ανημπόρια και την περιορισμένη κινητικότητα που αντιμετωπίζουν κάποιοι ηλικιωμένοι, φροντίζω να υιοθετήσω έναν τρόπο ζωής, με σωστή διατροφή και άσκηση, που θα περιορίσει σοβαρά το ενδεχόμενο να βρεθώ στη θέση που φοβάμαι. Αν φοβάμαι ότι δεν θα μπορώ να αποπληρώσω τα χρέη μου, καταστρώνω με κοινή λογική και σωστή πληροφόρηση ένα πρόγραμμα αποπληρωμών, ερευνώ τις δυνατότητες που υπάρχουν, ζητάω βοήθεια από ανθρώπους που γνωρίζουν κοκ.

Το ζήτημα είναι να μην αφήνω το φόβο να με ακινητοποιήσει, αλλά να τον χρησιμοποιήσω σαν πυξίδα για δημιουργική δράση, όσο κι αν είναι συχνά είναι μεγάλος ο πειρασμός να πέσω στην παγίδα της μιζέριας και της αυτο-θυματοποίησης. 

Ας κάνουμε το φόβο σύμμαχό μας. Ας αναδείξουμε τις ευκαιρίες που μας προσφέρει για να κινητοποιήσουμε την πιο ευρηματική μας πτυχή, αυτή που πάντα βρίσκει την άκρη στις δυσκολίες! Ας μην ξεχνάμε πως  τίποτα δημιουργικό δεν γεννιέται χωρίς κάποια υποκίνηση από τον φίλο μας τον φόβο!

Άρθρο δημοσιεύτηκε σε Κοινή λογική | Ετικετοποιημένο , , | Σχολιάστε

Newagemama mia!

Άρθρο δημοσιεύτηκε στις 26 Μαΐου, 2010 από Νewagemama

Ποια είναι η πρώτη κουβέντα που λέμε όταν τα βρίσκουμε σκούρα? «Αχ…μάνα!»
Πού πάει η σκέψη μας όταν χρειαζόμαστε σανίδα σωτηρίας? Φυσικά στη μάνα!
Κι επειδή η αντίδραση αυτή έχει …οικουμενική διάσταση, μελετήθηκε και πειραματικά από ερευνητική ομάδα με επικεφαλής τους ψυχολόγους Seltzer και Seth Pollak, στο Πανεπιστήμιο του Γουϊσκόνσιν, στα πλαίσια μιας ευρύτερης μελέτης για τον έλεγχο του άγχους στα δύο φύλα.

Για τις ανάγκες της μελέτης επιστρατεύτηκαν 61 κορίτσια – εθελόντριες, ηλικίας 7-12 ετών, οι οποίες υποβλήθηκαν σε απροσδόκητες στρεσογόνες καταστάσεις. Τους ζητήθηκε να βγάλουν λόγο σε ομάδα αγνώστων και στη συνέχεια να λύσουν ένα δύσκολο πρόβλημα μαθηματικών μπροστά σε ακροατήριο. Πριν, κατά τη διάρκεια και μετά το πείραμα οι ερευνητές μετρούσαν στο σάλιο των κοριτσιών τις ορμόνες κορτιζόλη και οξυτοκίνη, οι οποίες συνδέονται άμεσα με την αντίδραση του οργανισμού απέναντι στο άγχος.

Στη συνέχεια, τα κορίτσια χωρίστηκαν σε τρεις ομάδες. Για τις εθελόντριες της πρώτης ομάδας «επιστρατεύτηκαν» οι μαμάδες οι οποίες πρόσφεραν διά ζώσης άμεση υποστήριξη με αγκαλιές και ενθαρρυντικά λόγια. Τα κορίτσια της δεύτερης ομάδας μίλησαν τηλεφωνικά στις μαμάδες τους, ενώ η τρίτη ομάδα παρακολούθησε μια «συναισθηματικά ουδέτερη» ταινία, χωρίς να υπάρχει καμία επαφή με τη μητέρα.

Ποια ήταν τα αποτελέσματα? Οι μετρήσεις των ορμονών στις δύο πρώτες ομάδες επιβεβαίωσαν αυτό που όλοι γνωρίζουμε. Τα λόγια της μάνας ηρέμησαν τα αναστατωμένα από τις δοκιμασίες κορίτσια, που ένιωσαν αμέσως καλύτερα. Αντίθετα, οι εθελόντριες της τρίτης ομάδας παρέμειναν για αρκετή ώρα μετά το τέλος του φιλμ εκνευρισμένες, με την κορτιζόλη να χτυπάει κόκκινο!

Μάλιστα, οι ερευνητές εντυπωσιάστηκαν από το γεγονός ότι η επικοινωνία από το τηλέφωνο είχε τα ίδια αποτελέσματα με τη φυσική παρουσία της μητέρας (τα επίπεδα της οξυτοκίνης ήταν κοινά στις δύο περιπτώσεις).

Ποιο είναι το συμπέρασμα? Ένας γλυκός λόγος από τη μανούλα, ακόμα και από το τηλέφωνο,  μπορεί να μας συνεφέρει και να μας παρηγορήσει σε μια δύσκολη στιγμή. Αποδείχτηκε και επιστημονικά ότι για την υποστήριξη κάθε κόρης, μάνα είναι μόνο μία!

Άρθρο δημοσιεύτηκε σε Μαμαδίστικα | Ετικετοποιημένο , , , , | Σχολιάστε