Newagemama.com

Μερικές φορές ασήμαντα περιστατικά μάς οδηγούν σε σκέψεις που είναι αδύνατο να αγνοήσουμε. Είναι το «κλικ» μέσα μας που κάνει τη διαφορά κι αλλάζει την οπτική μας καθοριστικά απέναντι στην καθημερινότητα.

Ενώ μαγείρευα στην κουζίνα, ετοιμάστηκα να ρίξω στο φαγητό ένα μυρωδικό που δεν είχα ξαναχρησιμοποιήσει. Ενιωσα αμέσως ένα μούδιασμα. «Κι αν το μυρωδικό δεν ταιριάζει και χαλάσει τη γεύση του φαγητού αντί να το κάνει πιο νόστιμο?» έρχεται η πρώτη αυθόρμητη σκέψη.
«Μα υπάρχει περίπτωση να φτιάξεις κάτι καινούργιο αν δεν τολμήσεις το διαφορετικό?» έρχεται ακαριαία η απάντηση.

Είναι ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα του πώς ο φόβος μήπως κάνουμε λάθος καταστρέφει τη δημιουργικότητά μας. Βρήκα δεκάδες παρόμοια παραδείγματα στην καθημερινότητα:
· Δεν δοκιμάζω μια εναλλακτική διαδρομή με το αυτοκίνητο μήπως μπερδευτώ ή μπλέξω στην κίνηση
Δεν βάφω μωβ έναν τοίχο του υπνοδωματίου μου μήπως δεν πετύχω τη σωστή απόχρωση
· Δεν αγοράζω ένα ρούχο διαφορετικού στυλ μήπως και δεν μου ταιριάζει
· Δεν πιάνω κουβέντα με τον συμπαθητικό συνάδελφο για να μη νιώσω αμηχανία και μετά το μετανιώσω

Μα τι γίνεται εδώ? Εξαιτίας του φόβου «μήπως κάνω λάθος» στραγγαλίζω τη δημιουργική μου έκφραση και χάνω ευκαιρίες που μπορεί να κάνουν τη ζωή μου αν όχι καλύτερη, σίγουρα όμως συναρπαστικότερη! Ε, λοιπόν όχι! Θα αφήσω τον εαυτό μου να δοκιμάσει και να κάνει λάθη. Ο ιδρυτής της IBM Τόμας Γουότσον το είπε πολύ ωραία: «Αν θέλεις να αυξήσεις τον δείκτη της επιτυχίας σου, διπλασίασε το δείκτη της αποτυχίας σου».

Το κείμενο αυτό γράφτηκε στα πλαίσια του μαθήματος Δημιουργικής γραφής με το συγγραφέα Ηλία Φλωράκη, στο Ashinart, το χειμώνα του 2009

Γραμμή 054 Μεταμόρφωση – Περισσός.
Επιβίβαση στην Πλατεία Τσιρακοπούλου 06.55.
Αποβίβαση στον Ευαγγελισμό 07.20.
Δέκα στάσεις
Κάθε πρωί τα ίδια πρόσωπα.
Πότε κουρασμένα
Πότε στωικά
Πότε απελπισμένα γι΄ αυτό που δεν έρχεται
Πότε με την ελπίδα πως κάτι θ΄ αλλάξει
Ο ίδιος ψηλός άντρας κάθε πρωί στις 7
Στάση «Αγορά»
Ασυνήθιστα ψηλός, με αμπέχωνο
Εχω χρόνια να δω αμπέχωνο
Πρόσωπο σαν να βγήκε από πίνακα του Μοντιλιάνι
Ευγένεια με αμπέχωνο
Όταν μπαίνει όλοι τον κοιτούν
Ισως επειδή είναι πάνω από δύο μέτρα
Ισως επειδή είναι τόσο γελαστός
Πώς γίνεται να είναι πάντα γελαστός 7 το πρωί
Τον ζηλεύω
Βρίσκει λόγους να χαίρεται.

Το κείμενο αυτό γράφτηκε στα πλαίσια του μαθήματος Δημιουργικής γραφής με το συγγραφέα Ηλία Φλωράκη, στο Ashinart, το χειμώνα του 2009

 Αυτό το δωμάτιο αισθάνομαι πως μ΄ αγκαλιάζει σαν απαλή κουβέρτα. Είναι το κουκούλι μου, το καταφύγιό μου. Βαμμένο στο ίδιο ροζ χρώμα όπως τότε που ήμουν 11 ετών. Εκτοτε, κάθε δυο-τρία χρόνια το φρεσκάρω και το ίδιο τρυφερό  μπομπονιερί ροζ παραμένει στους τοίχους για να με παρηγορεί και να με ανακουφίζει.

 Οποτε τα βρίσκω σκούρα, αφήνω για λίγες ώρες  διαμέρισμα, άντρα και παιδιά κι έρχομαι εδώ, στο πατρικό, για να χωθώ στο εφηβικό μου καταφύγιο, στα πολύτιμα δέκα τετραγωνικά αποκλειστικά προσωπικού χώρου, που παραμένει ίδιος κι απαράλλαχτος από τις πρώτες τάξεις του Γυμνασίου.

"Ροζ τριαντάφυλλο", φωτογραφία του Fred Seghetti, Flickr

Το γραφειάκι μου είναι μπροστά στο παράθυρο. Για να κάθομαι και να βλέπω έξω, να γράφω και να με λούζει το μεσημεριανό φως, το πιο γλυκό φως της μέρας. Για ν΄ ανεμίζουν οι κουρτίνες στο πρόσωπό μου όταν ανοίγω το παράθυρο. Φαίνεται παλιό και δουλεμένο, αλλά εμένα μ΄ αρέσει. Στα συρτάρια του το ημερολόγιο, τετράδια με σημειώσεις, φωτογραφίες. Πραγματικός θησαυρός από αναμνήσεις. Βγάζω το ημερολόγιό μου κι αραδιάζω στο χαρτί ό,τι μου κατεβαίνει στο μυαλό. Αδειάζω. Τι παράξενο… Στο σπίτι μου δεν έχω έναν χώρο για να γράφω, τα πάντα είναι κατειλημμένα από τα παιδιά.

 Στο τοίχους φωτογραφίες από τις εκδρομές του σχολείου με την παλιοπαρέα. Ξενοιασιά και όλες οι δυνατότητες της ζωής μπροστά μας σαν στρωμένο κόκκινο χαλί. Στα ράφια βιβλία και λούτρινα. Σκόνη πουθενά. Όλα καθαρά και φροντισμένα από τα ακούραστα χέρια της μάνας. Καμιά φορά μου φαίνεται πως η μάνα έχει πιο πολύ ανάγκη αυτό το δωμάτιο από μένα. Τη γυρίζει πίσω στο χρόνο, στην εποχή που τα παιδιά της ήταν μικρά και εκείνη  νέα και «μάχιμη».

 Το κρεβάτι μου με ουρανό από λευκή γάζα, το όνειρο κάθε έφηβης. Κουρνιάζω στη γωνιά πάνω σ΄ ένα σωρό από ροζ μαξιλαράκια. Τα μυρίζω κι αφήνω αυτή τη γλυκιά πιπεράτη μυρωδιά να με διαποτίσει…Ουφ! Ηδη νιώθω καλύτερα, αυτό το βάρος στο στήθος σαν να έχει μειωθεί…

 Ο πατέρας μου θέλει να κάνει ξενώνα το δωματιάκι μου, για να φιλοξενεί τους συγγενείς του όταν έρχονται στην Αθήνα, αλλά εγώ (και η μάνα) δεν τον αφήνουμε. Θέλουμε το καταφύγιό μου να είναι για πάντα εδώ, στο πατρικό μου και να με περιμένει. Όταν με κουράζουν τα δικά μου παιδιά, όταν με βαραίνει η δουλειά, όταν κάτι μου φταίει και δεν ξέρω τι, να ΄ρχομαι εδώ. Εδώ είμαι μόνο εγώ και ο εαυτός μου. Εξω πιέζομαι να δείχνω αυτάρκης  και να φροντίζω τους άλλους. Εδώ μέσα φροντίζω εμένα. Σε πέντε λεπτά  συντονίζομαι με τον εαυτό μου και αποκλείω τον  θόρυβο του έξω κόσμου. Τρωτή και προστατευμένη μαζί. Μέσα στο ροζ μπομπονιερί κάστρο μου.

  Με αφορμή τη συνάντηση των συμμαθητών 25 χρόνια μετά την αποφοίτησή μας από το Λύκειο, βρέθηκα για τρεις μέρες 500 χιλιόμετρα μακριά από την Αθήνα, στην κωμόπολη  όπου μεγάλωσα, και την οποία αφήσαμε οικογενειακώς εδώ και μια εικοσαετία.

Νεραϊδούλα από την Kathy Crabbe

Ηταν μια βουτιά στις αναμνήσεις της παιδικής και εφηβικής ηλικίας, που έφερε στην επιφάνεια γεγονότα και εικόνες που είχαν ξεθωριάσει με το χρόνο: ο δρόμος όπου έκανα ποδήλατο για πρώτη φορά, το χαμόγελο της γειτόνισσας  που  ήταν το ίδιο κι ας είχαν περάσει από πάνω της δυο δεκαετίες, η αγαπημένη κρυψώνα στον κήπο πίσω από τις τριανταφυλλιές, όλα ήταν ακόμη εκεί!. Συνειδητοποίησα  επίσης πως ό,τι μου δίνει χαρά σήμερα είναι απόηχος μιας αγαπημένης δραστηριότητας που είχα από παιδί και πώς κάποια ακόμη ανεκπλήρωτα όνειρά μου με περιμένουν από την εφηβεία.

 Το παρελθόν δεν καθορίζει το μέλλον μας, σίγουρα όμως το επηρεάζει. Κι όσο δυσάρεστες στιγμές κι αν έχουμε ζήσει, σίγουρα υπάρχουν θησαυροί στο ντουλάπι των αναμνήσεών μας που περιμένουν να τους δώσουμε τη θέση που τους αξίζει στη ζωή μας.

 Γι΄ αυτό, σας προτείνω να επισκεφθείτε με την πρώτη ευκαιρία τα μέρη όπου μεγαλώσατε. Οσοι ζουν μακριά μπορούν να προγραμματίσουν ένα  ταξίδι προς τα εκεί. Κι όταν με το καλό βρεθείτε στα παλιά λημέρια, περιδιαβείτε συνειδητά στα οικεία μέρη και συντονιστείτε με το παιδί που σας περιμένει:

• Ποιες αγαπημένες αναμνήσεις έρχονται στη μνήμη σας?
• Ποιες εμπειρίες νιώθετε πως σας έχουν σημαδέψει?
• Ποιες  δραστηριότητες  της εποχής εκείνης εξακολουθούν να «μιλούν» στην καρδιά σας σήμερα?
• Ποιες ανάγκες έχουν εκπληρωθεί στη σημερινή σας ζωή και ποιες ακόμη περιμένουν?

 Είναι ένα υπέροχο ταξίδι στη «βιβλιοθήκη του μυαλού» μας, εκεί που βρίσκονται αποθηκευμένα τα  πιο αυθεντικά κομμάτια του εαυτού μας. Εμπρός λοιπόν να τα φέρουμε στο προσκήνιο και να τους δώσουμε τη θέση που τους αξίζει!

Το κείμενο αυτό γράφτηκε στα πλαίσια του μαθήματος Δημιουργικής γραφής με το συγγραφέα Ηλία Φλωράκη, στο Ashinart, το χειμώνα του 2009

Mε την οικονομική στενότητα της εποχής, η αγορά των πασχαλιάτικων δώρων είναι πια δύσκολη υπόθεση.
Γι΄ αυτό προτείνω κάτι εναλλακτικό, που θα μας φέρει πιο κοντά στα αγαπημένα μας πρόσωπα.

Σκέψου τι είναι αυτό που απασχολεί στην καθημερινότητα τους ανθρώπους για τους οποίους νοιάζεστε: Υπάρχει κάποιος φίλος που θέλει να διακοσμήσει εορταστικά το χώρο του αλλά δεν έχει χρόνο? Μια μαμά φίλη που λαχταράει να βγει μια βόλτα αλλά δεν έχει κάποιον να της κρατήσει το μωρό? Ενας συνάδελφος που δεν βρίσκει άκρη με μια υπόθεσή του στο Δημόσιο που εσύ έχεις γνώσεις να διαχειριστείς? Ενας αδελφός που αγόρασε καινούργιες κουρτίνες για το διαμέρισμά του αλλά δεν ξέρει να τις κρεμάσει? ΄Η μια θεία που θέλει παρεούλα για να πάει σε μια θεατρική παράσταση?

Δεκάδες παρόμοια πράγματα μπορούμε να σκεφτούμε για τους δικούς μας ανθρώπους. Και οι γιορτές δίνουν τη δυνατότητα να τους προσφέρεις το πιο ξεχωριστό και ιδιαίτερο δώρο: το δώρο του χρόνου, της γνώσης και της δημιουργικότητάς σου.

Φέτος, αντί να ξοδέψεις χρήματα για να τους αγοράσεις κάτι υλικό, καθιέρωσε μια καινούργια «εορταστική παράδοση»:
· Φτιάξε κατάλογο των ανθρώπων που σκόπευες να τους πάρεις δώρο
· Τηλεφώνησέ τους και εξήγησέ τους την ιδέα σου. Βρείτε από κοινού αυτό που μπορείς να κάνεις για λογαριασμό τους για να τους βοηθήσεις να νιώσουν καλύτερα
· Καθορίστε ημερομηνία και ώρα για να βρεθείτε και να περάσετε στη δράση

Το εναλλακτικό δώρο προσφέρει καταπληκτικές δυνατότητες: Πρώτον, απελευθερώνουμε έναν αγαπημένο από κάτι που τον απασχολεί και τον βαραίνει. Δεύτερον, δείχνουμε με τον πιο χειροπιαστό τρόπο πόσο νοιαζόμαστε. Τρίτον δημιουργούμε, μέσω της ουσιαστικής προσφοράς, το άνοιγμα που θα επιτρέψει στο Σύμπαν να μας ανταποδώσει και με το παραπάνω το καλό!
Εμπρός λοιπόν να καθιερώσουμε μια καινούργια εορταστική παράδοση!