Newagemama.com

Φέτος νιώθω περισσότερο από ποτέ την ανάγκη των γιορτών. Λαχταράω να έρθουν τα Χριστούγεννα και η Πρωτοχρονιά. Ποια εγώ, που κάποτε σχεδόν τους γύριζα την πλάτη! Τότε μ΄ενοχλούσε όλη εκείνη η έμφαση στην κατανάλωση κάθε είδους και η υποκρισία πως «πρέπει» ντε και καλά να είμαστε χαρούμενοι, «πρέπει» ντε και καλά να βάλουμε στόχους για το νέο έτος, «πρέπει» ντε και καλά να παίξουμε τους κοσμικούς και τους «γκλάμουρ» και να ξεχυθούμε στα ρεβεγιόν φορώντας τα καλά μας… Τώρα γνωρίζω πως δικαίως όλα αυτά μ΄ενοχλούσαν, γιατί σκέπαζαν με υποκρισία την πνευματικότητα και την αλήθεια των γιορτών.

Art: May Ann Licudine

Και να που ήρθε η κρίση να σαρώσει το προσωπείο του λαιφστάιλ και να μας αναγκάσει να δούμε κατάματα την αλήθεια. Ποια είναι η αλήθεια; Πως ναρκώναμε τις αισθήσεις μας και τα συναισθήματά μας με την κατανάλωση φαγητού, ποτού και με άσκοπα, πανάκριβα ψώνια, συχνά με δανεικό χρήμα. Πως αγοράζαμε από υποχρέωση και μετρούσαμε την εκτίμηση με το πόσο ακριβό ήταν το δώρο πίσω από το περιτύλιγμα. Πώς δεν μας ένοιαζε. Πώς πιέζαμε τους εαυτούς μας και τις οικογένειές μας να υπηρετήσουν μια παράδοση που δεν ήταν ποτέ δικιά μας. Πώς ξεχνούσαμε πως η αληθινή ανάγκη γύρω από το γιορτινό τραπέζι ήταν και είναι μία και μόνο μία: να νιώσεις το συναίσθημα πως είσαι καλοδεχούμενος, πως σ΄αγαπάνε, πόσο όμορφο είναι να σε φροντίζουν με νοιάξιμο και να κάνεις το ίδιο κι εσύ, πόσο γλυκαίνει και ζεσταίνεται η καρδιά όταν εκμυστηρεύεται κι ανοίγεται μ΄εμπιστοσύνη, πόσο φαίνεται στ’ αλήθεια το  φως μέσα στο σκοτάδι όταν κρατάς ζωντανή την πίστη μέσα σου, όταν η πνευματικότητα έχει θέση στη ζωή σου, όταν κρατάς τον προσωπικό σου άξονα σταθερό μέσα σ΄έναν κόσμο που προσπαθεί λυσσαλέα να σε κατευθύνει με το όπλο του φόβου και της απελπισίας.

Art: Despoena Leonis

Γι΄αυτό γυρίζω πίσω στα βασικά και αναζητώ τρόπους για να ανακαλύψω ξανά την απλότητα και την ποιότητα στις γιορτές των Χριστουγέννων και της Πρωτοχρονιάς.

Μέγα θέμα κάθε χρόνο είναι τα δώρα για τα παιδιά και η διαχείριση του «θέλω, θέλω, θέλω…..» . Τα παιδιά μας δεν χρειάζεται να ζούνε σε  ροζ γυάλα. Φέτος συνειδητά να έχουμε στο νου και στην καρδιά μας το εξής: Όταν τα δώρα, τα ψώνια, τα παιχνίδια και τα φαγητά γίνονται υποκατάστατα και όχι απλά σύμβολα αγάπης, τότε τα παιδιά συνδέουν το πόσο αγαπιούνται με τον αριθμό των δώρων που δέχονται. Κι επειδή ό,τι κι αν πάρεις από κάτι που δεν χρειάζεσαι δεν είναι ποτέ αρκετό, όσα χρήματα κι αν ξοδέψουν οι γονείς, οι νονοί και  οι παππούδες, τα παιδιά μόλις ανοίξουν το ένα δώρο θα ψάχνουν για το επόμενο, παγιδευμένα σ΄ έναν φαύλο κύκλο ανικανοποίητου που δεν τελειώνει ποτέ.

Στην πραγματικότητα, το δώρο που κάθε παιδί επιθυμεί είναι να νιώσει ότι είναι άξιο ν΄ αγαπιέται κάθε στιγμή, ότι ανήκει σε μια κοινότητα που το αγκαλιάζει, το υπολογίζει, το υποστηρίζει και τιμά τη μοναδικότητά του.

Τα πολύτιμα αυτά συναισθήματα γεννιούνται και στεριώνουν όταν παιδιά και μεγάλοι μοιράζονται το γιορτινό χρόνο τους μέσα από κοινές δραστηριότητες που θρέφουν τη δημιουργικότητα, την ευγνωμοσύνη, την προσφορά και την ευχαρίστηση της σύνδεσης με τους άλλους ανθρώπους.
Να μερικές ιδέες για το πώς μπορούμε να κάνουμε αυτές τις γιορτές αληθινά διαφορετικές και ουσιαστικές:

Κατ΄ αρχήν, αν δεν το έχουμε ήδη κάνει από ανάγκη, παίρνουμε την απόφαση να απομακρυνθούμε συνειδητά από καταναλωτικές υπερβολές και ενημερώνουμε για την απόφασή μας αυτή το ευρύτερο οικογενειακό, φιλικό και συγγενικό περιβάλλον ώστε να υπάρξει «συγχρονισμός».

• Περιορίζουμε δραστικά τον αριθμό των δώρων προς κάθε κατεύθυνση. Τα παιδιά θα μπορούν διαλέξουν μόνο ένα δώρο, αυτό που πραγματικά λαχταρούν περισσότερο (και εφόσον τα οικονομικά της οικογένειας το επιτρέπουν, αν δεν το επιτρέπουν θα τους μιλήσουμε γι΄αυτό). Εξηγούμε στα παιδιά τι επιδιώκουμε και τα προστατεύουμε από την άσκοπη έκθεσή τους στο διαφημιστικό βομβαρδισμό. Ισως χρειαστεί να τους μιλήσουμε για το ρόλο της διαφήμισης και να δώσουμε πρώτοι εμείς το καλό παράδειγμα κλείνοντας τελείως την τηλεόραση ή τουλάχιστον την ένταση της φωνής όταν έχει διαφημίσεις.

• Απελευθερώνουμε τον εαυτό μας από την υποχρέωση να κάνει τα πάντα για να είναι «όλοι ευχαριστημένοι». Εχουμε δικαίωμα να εστιαστούμε σε ό,τι μας ικανοποιεί αληθινά, σε ό,τι μας προσφέρει χαλάρωση, ξεκούραση και όμορφες στιγμές μακριά ενδεχομένως από τα εμπορικά κέντρα, τις απανωτές επισκέψεις, τα φορτωμένα τραπέζια, αν όλα αυτά μας εξαντλούν και μας αδειάζουν.

• Στη θέση των παλιών συνηθειών προγραμματίζουμε κοινές δραστηριότητες με τα παιδιά: ζωγραφίζουμε μαζί  στολίδια για το δέντρο, αφήνουμε τα παιδιά να στολίσουν το σπίτι όπως θέλουν, πάμε μαζί μια χαλαρή βόλτα με τα πόδια για να θαυμάσουμε τους γιορτινούς στολισμούς, λέμε μαζί τα κάλαντα στον παππού και τη γιαγιά, παίζουμε χριστουγεννιάτικη μουσική και τραγουδάμε παρέα, διασκεδάζουμε με ένα επιτραπέζιο για όλη την οικογένεια μπροστά στο χριστουγεννιάτικο δέντρο, κοιμόμαστε στρωματσάδα λέγοντας παραμύθια, διαβάζουμε χριστουγεννιάτικες ιστορίες, πάμε μαζί σε μια εκκλησία με ωραία χορωδία. Το «μαζί» αυτών των στιγμών είναι το μαγικό συστατικό που θα τις κάνει αξέχαστες.
• Ενα πολύ όμορφο παιχνίδι που μπορούμε να παίξουμε όλοι μαζί όσο πλησιάζει ο καινούργιος χρόνος είναι «το ποιος θέλω να είμαι σε ένα χρόνο». Σ’ ένα χαρτί κάθε μέλος της οικογένειας γράφει τι θα ήθελε να «κερδίσει» μέχρι το τέλος της επόμενης χρονιάς. «Θέλω να έχω περισσότερους φίλους», «θέλω να μάθω να παίζω κιθάρα», «θέλω να παίξω καλύτερο βόλεϊ», οτιδήποτε επιθυμούμε να βάλουμε ενεργά στη ζωή μας. Διαβάζουμε τις επιθυμίες μας, τις συζητάμε με αγάπη και μετά τις τοποθετούμε ευλαβικά στο κουτί, το οποίο θα το ανοίξουμε ξανά τις επόμενες γιορτές για να κάνουμε έναν μικρό απολογισμό. Με έκπληξη θα διαπιστώσουμε ότι τα πιο πολλά απ΄όσα γράψαμε και μοιραστήκαμε με θέρμη έχουν αρχίσει να παίρνουν τη θέση τους στη ζωή μας !

• Καθιερώνουμε νέες οικογενειακές παραδόσεις για να δώσουμε το ιδιαίτερο …οικογενειακό μας στίγμα στις γιορτές.: Μια όμορφη ιδέα είναι η «λίστα προσφοράς» που θα φτιάξουμε μαζί με τα παιδιά. Σ΄αυτήν θα καταγράψουμε τις δραστηριότητες στις οποίες  θα λάβουμε μέρος κάνοντας κάτι όμορφο και χρήσιμο για όλους, καθώς και τα πράγματα που επιθυμούμε και μπορούμε να προσφέρουμε σε ανθρώπους που έχουν μεγαλύτερη ανάγκη από μας.

• Αλλη μια καλή ιδέα είναι να σκαρώνουμε κάθε χρόνο το “οικογενειακό στολίδι”  που θα δεσπόζει στο χριστουγεννιάτικο στολισμό του σπιτιού αντιπροσωπεύοντας τις όμορφες στιγμές που προσδοκούμε από τη νέα χρονιά. Τα στολίδια αυτά τα κρατάμε κάθε χρόνο και τα αξιοποιούμε και την επόμενη χρονιά, δημιουργώντας έτσι με το πέρασμα των χρόνων μια αγαπημένη οικογενειακή συλλογή γεμάτη συναισθήματα και αναμνήσεις.
• Σε κάθε περίπτωση, αν πραγματικά έχουμε την πρόθεση, πολλά καινούργια πράγματα θα βρούμε να κάνουμε. Εμπρός λοιπόν να ανακαλύψουμε ξανά την ομορφιά της απλότητας και της ποιότητας στις γιορτές των Χριστουγέννων και της Πρωτοχρονιάς!

Η τέταρτη επέτειος. Όχι τόσο δύσκολη όσο η πρώτη ή η δεύτερη αλλά ακόμα μία από τις πολλές που πρόκειται να έρθουν. Περίεργη αίσθηση η επέτειος. Η ζωή σου συνεχίζεται κανονικά κι έρχεται ξαφνικά αυτή η μέρα, που τη θυμάσαι με κάθε λεπτομέρεια, σα να μην έχει περάσει ώρα, πόσο μάλλον 4 χρόνια.

Αλλάζουν οι ζωές των ανθρώπων μέσα σε 4 χρόνια. Πολλές φορές άρδην. Και πάντα έχεις την αίσθηση ότι θα ήθελες να το μοιραστείς με τον άνθρωπο που έχει φύγει, να του πεις τα νέα. Νομίζω ότι αυτό είναι από τα δυσκολότερα συναισθήματα της απώλειας. Να νιώθεις ότι αυτός που έφυγε δεν ξέρει τίποτα από τη ζωή σου μετά. Δεν ξέρει για τα παιδιά σου, δεν ξέρει για τις δυσκολίες σου, δεν ξέρει για τις χαρές σου, δεν ξέρει για τα καινούργια σου ταξίδια. Δεν ξέρει και δε θα μάθει. Δεν είναι πια εδώ.

Art: Elzbieta Mozyro

Η απώλεια έχει τους δικούς της κανόνες. Οι κανόνες της δε συμβαδίζουν με τη ζωντάνια, τη φασαρία, την ευτυχία, τη ζωή. Οι αναμνήσεις που τη συνοδεύουν είναι εξαιρετικά επώδυνες. Και τα χρόνια περνούν. Κι ενώ πιστεύεις ότι ο πόνος θα παραμείνει ο ίδιος, όλο αυτό με τον καιρό αλλάζει. Αρχίζεις να μνημονεύεις αυτόν που δεν είναι πια εδώ, να θυμάσαι τα αστεία του, να γράφεις γι’αυτόν, αρχίζεις με έναν μαγικό τρόπο να τον διατηρείς μαζί σου. Και δεν πονάει πια τόσο πολύ. Πάντα σου λείπει, αυτό δεν αλλάζει. Μπορείς όμως πια να βλέπεις φωτογραφίες χωρίς να γίνεσαι κομμάτια. Μπορείς να ανακαλείς μνήμες βαθιά θαμμένες για να μην πονέσουν. Μπορείς να περνάς από γειτονιές και να μην τρέχεις για να ξεφύγεις από την ανάμνηση που σε κατακλύζει. Μπορείς να μιλάς με τους φίλους του και να μην έχεις συνέχεια μόνο την εικόνα του μπροστά σου. Μπορείς να ξεπεράσεις πια το γεγονός ότι ζούνε άνθρωποι πολύ μεγαλύτεροι από αυτόν (τα παράλογα της απώλειας- γιατί όχι αυτοί;). Μπορείς να επισκέπτεσαι το πατρικό σου και να μη σε πονάει κάθε του γωνιά.

Η απώλεια για μένα είναι σαν μία μεγάλη πέτρα. Την κουβαλάς πάντα στην τσέπη σου. Στην αρχή είναι πολύ μεγάλη. Εσύ την ακουμπάς, τη χαιδεύεις, αυτή είναι πολύ τραχιά, σου πληγώνει τα χέρια. Και σιγά σιγά από το άγγιγμα και την τριβή αρχίζει και μικραίνει, και λειαίνει. Και γίνεται όλο και μικρότερη. Είναι πάντα εκεί, δεν φεύγει ποτέ, αλλά από ένα σημείο και μετά παύει να σε βαραίνει, έχει γίνει μικρούλα και την έχεις συνηθίσει. Αυτό ακριβώς. Μαθαίνεις να ζεις μαζί της.

Ο πατέρας μου έφυγε στις 18 Νοεμβρίου 2009. Πριν 4 χρόνια ακριβώς. Μου λείπει πάντα.

Πηγή: Αφροδίτη Μαντά, Εις μνήμην, Ταξίδι στις εικόνες του μυαλού και της καρδιάς
Σ΄ευχαριστούμε Αφροδίτη, μας άγγιξες βαθιά…

Μια ανάρτηση αφιερωμένη στις τρυφερές στιγμές της καθημερινότητας που κυλούν σαν το νερό και ξεχνιούνται τόσο γρήγορα καθώς τα παιδιά μεγαλώνουν κι αρχίζουν ν’ αποκτούν τις σκοτούρες των μεγάλων… Μια ζεστή ματιά στον κόσμο της παντοκρατορίας των μεγάλων μέσα από την παιδική ματιά, που αναγνωρίζει την αλήθεια και την εκφράζει με χιούμορ, ευστοχία και διεισδυτικότητα:

Οι μεγάλοι λένε
ότι οι μαμάδες βάφουν τα χείλη τους
για να είναι όμορφες.
Αλλά εγώ δεν τα πιστεύω αυτά.
Η μαμά μου βάφει τα χείλη της για
να μου δίνει φιλιά που φαίνονται.

Οι μεγάλοι λένε
ότι οι μαμάδες έχουν πολύ καλούς τρόπους.
Αλλά εγώ νομίζω
ότι αυτό είναι λάθος.
Η μαμά μου δεν είναι καθόλου ευγενική
όταν εκνευρίζεται στα μποτιλιαρίσματα.

Οι μεγάλοι λένε
ότι στις μαμάδες αρέσουν πολύ οι εκπλήξεις.
Εγώ νομίζω ότι δεν έχουν δίκιο.
Στη μαμά μου δεν άρεσε καθόλου
η μεγάλη καρδιά που ζωγράφισα
για κείνη στον τοίχο του σαλονιού.

Οι μεγάλοι λένε
ότι οι μαμάδες δεν μπορούν να κάνουν
την ίδια ώρα πολλές δουλειές.
Εγώ όμως ξέρω
ότι η μαμά μου είναι πολύ δυνατή.
Μπορεί να με βοηθάει όταν κάνω μπάνιο
και την ίδια ώρα να τηλεφωνεί στο διευθυντή της
και να ψάχνει παντού για τα γυαλιά της.

Οι μεγάλοι λένε
ότι στις μαμάδες αρέσει να είναι τα πάντα τακτοποιημένα.
Εγώ όμως σας λέω ότι δεν είναι πάντα έτσι.
Η μαμά μου δεν βρίσκει ποτέ τα πράγματα
που ψάχνει μέσα στην τεράστια τσάντα της.

Οι μεγάλοι λένε
ότι οι μαμάδες δεν φοβούνται τίποτα.
Εγώ νομίζω ότι κάνουν λάθος.
Κάθε φορά που η μαμά μου βλέπει ένα ποντικάκι
ανεβαίνει πάνω στην καρέκλα ουρλιάζοντας.

Οι μεγάλοι λένε
πως οι μαμάδες είναι πολύ κουρασμένες το απόγευμα
και δεν μπορούν να παίξουν μαζί μας.
Εγώ όμως αυτό δεν το καταλαβαίνω.
Η μαμά μου δεν πηγαίνει σχολείο.
Γιατί να είναι πιο κουρασμένη από μένα;

Οι μεγάλοι λένε
ότι οι μαμάδες φτιάχνου πολύ ωραία γλυκά.
Εγώ δεν νομίζω ότι αυτό είναι αλήθεια.
Απλώς η δική μου μαμά είναι μια νεράϊδα μεταμφιεσμένη,
που ξέρει να μετατρέπει το αλεύρι, τη ζάχαρη
και τη σοκολάτα σε γλυκό.
(…..)

Οι μεγάλοι λένε ότι κανένας δεν μας λέει την αλήθεια
για το πώς συναντήθηκαν
οι μπαμπάδες και οι μαμάδες.
Αλλά εγώ ξέρω την αλήθεια.
Ο μπαμπάς μου ήταν φυλακισμένος
από έναν τεράστιο και φοβερό δράκο.
Η μαμά μου πήγε και τον απελευθέρωσε.
Ετσι άρχισαν…

Πηγή: Από το απίθανο Εγώ τα ξέρω όλα για τη μαμά μου, των Ναταλί Ντελεμπάρ – Ολερί Μπλανς, σε μετάφραση Β. Βασιλού, εκδόσεις Μεταίχμιο

Με μεγάλη μου έκπληξη διαπίστωνα εδώ και καιρό πως  μια από τις δημοφιλέστερες αναρτήσεις του ιστολογίου  είναι η «Δέκα αλήθειες  που πονάνε για τις  ανθρώπινες σχέσεις», που είχα γράψει για να ξορκίσω μια δύσκολη περίοδο μοναξιάς και ματαίωσης. ‘Oταν η φίλη του μπλογκ Signora Alba μου έστειλε το κείμενο που είχε εμπνευστεί από την  ανάρτησή μου αυτή, της ζήτησα να το μεταφράσει από τα αγγλικά για να το μοιραστούμε εδώ, μιας που ό,τι τελικά αγγίζει το θέμα των σχέσεων, ανεξάρτητα αν συμφωνούμε ή διαφωνούμε, πατάει κουμπιά σε όλους μας…  ‘Ολοι μας έχουμε θρηνήσει απώλειες, όλοι διψάμε για αποδοχή και υποστήριξη, όλοι λαχταράμε την αγάπη κι όλοι νιώθουμε ευάλωτοι όταν τη ζητάμε:

Art: Jessica Stride

Έχω ένα αγαπημένο μπλογκ, το newagemama.com. Είναι γι΄αυτούς που κρατούν ανοιχτούς τους λογαριασμούς τους με τη ζωή. Έχει πολλά άρθρα για την αυτοεξάρτηση, την οικογένεια, τις γυναίκες και την ανθρώπινη δύναμη – λίγα από τα θέματα με τα οποία καταπιάνεται η μαμά. Η Newagemama λοιπόν έγραψε ένα άρθρο με τίτλο «Δέκα αλήθειες που πονάνε για τις ανθρώπινες σχέσεις». Το διάβασα, το ξαναδιάβασα και είπα λοιπόν κι εγώ να γράψω τις δικές μου σκέψεις για τις ανθρώπινες σχέσεις.

Στην Ελλάδα είναι δύσκολο να ζεις πια. Δεν είναι τόσο οι οικονομικές δυσκολίες και η γενικότερη οικονομικότερη κρίση, αλλά οι άνθρωποι που έχουν χάσει τον προσανατολισμό τους και έχουν μεταμορφωθεί. Αυτή η κρίση έχει βγάλει τον καλύτερο ή τον χειρότερο εαυτό των ανθρώπων (ανάλογα με το ποιον λύκο τάιζαν τα τελευταία χρόνια (από την ιστορία των δύο λύκων των Ινδιάνων Τσερόκι). Κι όπως λέει και η Newagemama, «οι άνθρωποι αναζητούν μια όμορφη φιλική ή ρομαντική σχέση χωρίς όμως να παραχωρήσουν χιλιοστό από το ζωτικό τους χώρο» ή τη βολή τους (προσθέτω εγώ).

Για μένα η αλήθεια είναι μόνο μία. Οι ανθρώπινες σχέσεις είναι δύσκολες. Σε μια σχέση και οι δύο είναι υπεύθυνοι για τη σχέση που έχουν καλλιεργήσει. Κι όταν λέω υπεύθυνοι, εννοώ να αναλαμβάνουν την ευθύνη των πράξεών τους, να αναγνωρίζουν το ρόλο που έχουν σε αυτή τη σχέση και να επωμίζονται την ευθύνη των πράξεών τους όταν στενοχωρήσουν τον άλλον – πράγμα που σπάνια συμβαίνει. Είναι τόσο ανώριμο να ρίχνουμε το φταίξιμο μόνο στον άλλον χωρίς να λαμβάνουμε καν υπόψη το ρόλο που παίξαμε εμείς σε μια άσχημη κατάσταση. Ναι, η καμήλα δεν βλέπει την καμπούρα της.

Οι περισσότερες σχέσεις στην καθημερινότητά μας είναι επιφανειακές, ανώριμες ή κρύβουν κάποιον απώτερο σκοπό. Για δείτε γάμους γύρω σας και θα καταλάβετε τι εννοώ. Για δείτε σχέσεις γονιών με παιδιά… για δείτε…

Art: Mazher Nizar

Οι περισσότερες σχέσεις έχουν μια δόση υποκρισίας (αχ, πόσο τη σιχαίνομαι!). Αφεντικά με υπαλλήλους, συνάδελφοι, ή ακόμα χειρότερα «φίλοι» ή και εραστές. Η υποκρισία μέχρι ένα βαθμό είναι κατανοητή (είναι και λίγο θέμα επιβίωσης ή και βιοπορισμού), αλλά όταν το πράγμα ξεφεύγει, τότε μάλλον πρέπει να αναθεωρήσουμε τη σχέση μας.

Λίγες σχέσεις υπάρχουν για τον καθένα μας που μας είναι πολύτιμες και αξίζουν τον χρόνο και την προσπάθειά μας. Αν είμαστε τυχεροί κι έχουμε βρει μια τέτοια σχέση, ας την κρατήσουμε, ας την «ταΐσουμε» και ας την απολαύσουμε! Ο Ραλφ Γουόλντο Έμερσον είπε: «Φίλος είναι αυτός που μπορώ να σκέφτομαι φωναχτά μπροστά του». Τι δίκιο που έχει! Σε μια αληθινή φιλία, ή όποια άλλη σχέση, θα πρέπει να ‘μαστε ελεύθεροι να εκφραστούμε χωρίς να νιώθουμε λογοκριμένοι ή καταπιεσμένοι. Αν δεν νιώθεις ελεύθερος, τότε μάλλον ήρθε η ώρα να πεις αντίο και να προχωρήσεις!

Οι πράξεις είναι αυτές που μετράνε και όχι τα λόγια (συμφωνώ απόλυτα με την Newagemama). Αν λες πως αγαπάς και σέβεσαι κάποιον και την επόμενη στιγμή κατακρίνεις τις επιλογές του ή τις πράξεις του, πώς γίνεται να σέβεσαι την προσωπικότητά του; Αν τον αγαπάς, γιατί τον πληγώνεις τόσο με τις βαριές σου κουβέντες; Διάβασα κάποτε ένα τσιτάτο: «Τέσσερα πράγματα δεν γυρίζουν πίσω: τα βέλη που έριξες, οι ευκαιρίες που έχασες, οι μέρες που έζησες, τα λόγια που είπες». Ας είμαστε προσεκτικοί με την επιλογή των λέξεων,  ιδιαίτερα στα παιδιά που τώρα μαθαίνουν να σέβονται τον εαυτό τους.

Η γνήσια αγάπη ανθίζει όταν εξαλείφονται παντός είδους «χειρισμοί» (η δέκατη αλήθεια της Newagemama). Ας αποδεχτούμε τον άλλον δίπλα μας όπως είναι και όχι όπως θα θέλαμε να είναι ή όπως θα μπορούσε να είναι. Ας βγάλουμε λοιπόν τις μάσκες μας και ας αποκαλύψουμε τον πραγματικό μας εαυτό.

Πρόσφατα είχα μια εμπειρία με τον καλύτερό μου φίλο. Συνειδητοποίησα ότι δεν είμαι πλέον στη λίστα των προτεραιοτήτων του… στενοχωρήθηκα, θύμωσα… αλλά κατάλαβα πως ο άλλος απλά σου δίνει ό,τι έχει να σου δώσει. Οι δρόμοι μας χώρισαν, πήραμε εντελώς καινούργιες κατευθύνσεις ο καθένας και βαυκαλιζόμασταν με το σύνδρομο της Καζαμπλάνκας «Πάντα θα έχουμε το Παρίσι». Ε… κάποια στιγμή όταν το Παρίσι ξεθωριάσει από τη μνήμη… και το παρόν σου θυμίζει πως το Παρίσι έχει φύγει ανεπιστρεπτί… τότε… πράττεις ανάλογα.

Η Newagemama έχει δίκιο όταν λέει: «Οι άνθρωποι σου φέρονται με τον τρόπο που τους επιτρέπεις. Εσύ βάζεις τον πήχυ ψηλά ή χαμηλά, εσύ θέτεις τα όρια. Σίγουρα δεν μπορείς να ελέγξεις τη συμπεριφορά τους, είσαι σε θέση όμως να ελέγχεις το τι θα δεχτείς και τι όχι». Από τέτοιες εμπειρίες προσωπικές… ουκ ολίγες. Παλιά έδινα απλόχερα… έδινα τα πάντα από μέσα μου μέχρι που ένιωσα τόσο ξεζουμισμένη, κουρασμένη και χειραγωγημένη. Είχα λίγους φίλους που έδιναν κάτι και σε μένα. Τις περισσότερες φορές εγώ έδινα τα πάντα σε όλους. Δεν έβαζα όρια, δεν έλεγα όχι, προσπαθούσα να είμαι δίπλα τους όταν με χρειάζονταν και να τους φροντίζω. Ακόμα το κάνω, αλλά πλέον επιλέγω σε ποιον θα δώσω τι. Κι όταν τις θυμάμαι, μπορώ μόνο να θυμηθώ και να παρατηρήσω τον εαυτό μου εκείνες τις δύσκολες στιγμές. Δεν μπορώ να αλλάξω το παρελθόν αλλά σίγουρα μπορώ να μάθω από αυτό.

Art: Melissa Egan

Διάβασα σ’ ένα βιβλίο του Μπουκάι «Παρατήρησε τον εαυτό σου… στις καλύτερες και τις χειρότερες στιγμές σου». Αυτό κάνω. Μπορώ να σκαλίσω το παρελθόν και να θυμηθώ παρατηρώντας τι έκανα, τι είπα, πώς αντέδρασα, αναγνώρισα τα μοτίβα συμπεριφοράς μου, έβαλα όλες αυτές τις παρατηρήσεις σ’ ένα σακί και τις χρησιμοποιώ πλέον σαν εργαλεία για να πορεύομαι. Κι όπως πάλι λέει η Newagemama «κάποιες σχέσεις είναι ευλογία, ενώ άλλες είναι μαθήματα ζωής». Ναι, οι άλλοι είναι ένας καθρέφτης δικός σου, μέσα από τον οποίο βλέπεις τι τους «βγάζεις». Έτσι μπορείς να κατακτήσεις μεγαλύτερη αυτογνωσία και γνώση του περιβάλλοντος στο οποίο κινείσαι. Αποδοχή του εαυτού σου. Κι όπως λέει και ο Μπουκάι: «Δεν μπορείς ν’ αγαπήσεις τον εαυτό σου αν δεν τον γνωρίσεις και δεν μπορείς να τον γνωρίσεις αν δεν τον αγαπήσεις».

Και κλείνοντας, λέω ότι λίγοι είναι αυτοί που θέλουν και μπορούν να κοιτάξουν τον εαυτό τους στον καθρέφτη και να περάσουν με επιτυχία τα εμπόδια που έχουν μέσα τους. Και ναι, αυτή η διαδικασία ενέχει δυσκολίες, δάκρυα, πολλή σκέψη και θλίψη, αλλά αξίζει! Κι έτσι μόνο θα εξελίσσονται οι σχέσεις. Όταν εξελίσσονται οι άνθρωποι. Κάποιους θα αφήσουμε πίσω μας, κάποιους καινούργιους θα βρούμε, θα δούμε με άλλο πρίσμα τις ήδη υπάρχουσες σχέσεις που έχουμε και θα βρούμε νέους τρόπους απόλαυσης της ζωής!

Και, μόλις τελείωσα αυτό το άρθρο, με πήρε η μαμά τηλέφωνο να μου πει πως η γιαγιά μου έσβησε. Θυμήθηκα τη σχέση μου μαζί της, αυτά που κάναμε, το γιουβέτσι στο φούρνο που μας έφτιαχνε… τέσσερις ώρες οδηγούσα να πάω στην κηδεία και όλη την ώρα σκεφτόμουν πώς μεγάλωσε τον μπαμπά μου, τι τον δίδαξε. Θυμήθηκα την ποδιά της… μονίμως βρεγμένη από τη φασίνα. Θυμήθηκα πόσο υπέφερε στη ζωή της, Κατοχή, δύσκολος γάμος, και πως ποτέ δεν την άκουσα να βαρυγκομάει. Θαύμασα τη δύναμή της μα κατάλαβα ότι εγώ δεν θέλω να σιωπώ σε όσους θέλουν να με εκμεταλλευτούν. Η Χάριετ Μπίτσερ Στόου είπε: «Τα πιο πικρά δάκρυα τα ρίχνουμε για όσα δεν είπαμε και όσα δεν κάναμε». Μα όταν έκλαψα για τη γιαγιά δεν μετάνιωνα γι’ αυτά που δεν της είπα ή δεν έκανα. Απλά έκλαψα γιατί δεν θα την ξαναδώ να κάθεται στην αυλή και να μας περιμένει. Σ’ αγαπώ, γιαγιάκα μου.

Υ.Γ. Οι απόψεις και οι σκέψεις είναι καθαρά προσωπικές – Signora Alba

Μπορείτε να διαβάσετε εδώ το «Δέκα αλήθειες που πονάνε για τις ανθρώπινες σχέσεις»

Οι μπαμπάδες του Σαββατοκύριακου έχουν παιδιά του Σαββατοκύριακου. Παιδιά που μοιάζουν με αεροπορικά εισιτήρια. Συγκεκριμένη ημέρα και ώρα άφιξης και αναχώρησης. Παραλαβή, Σάββατο πρωί. Παράδοση, Κυριακή βραδάκι.

Τα παιδιά του Σαββατοκύριακου δεν καταλαβαίνουν. Δεν το χωράει το μυαλουδάκι τους. Άδικα η μαμά λέει και ξαναλέει πως ούτε το πρώτο είναι ούτε το τελευταίο. Να, τόσοι συμμαθητές, τόσοι φίλοι. Ο Κωνσταντίνος, ο Πέτρος, η Λουίζα, ο Αλέξανδρος της διπλανής πόρτας και ο Νίκος που κάθεται στην «πεντάδα» στο σχολικό…  Τόσα παιδιά…

Art: Helen Cottle

Τόσα παιδιά… «Η μισή τάξη, παιδιά χωρισμένων». Η άλλη μισή όμως; Αυτή! Αυτή την άλλη μισή ονειρεύονται τα παιδιά του Σαββατοκύριακου. Όταν γυρίσουν σπίτι, ο μπαμπάς είναι εκεί. Όταν πέφτουν να κοιμηθούν το βράδυ, ο μπαμπάς είναι εκεί. Όταν σηκώνουν πυρετό τη νύχτα, ο μπαμπάς είναι εκεί. Ό,τι και να γίνει, όποτε κι αν γίνει, ο μπαμπάς είναι εκεί. Τελεία. Παύλα.

Οι μπαμπάδες του Σαββατοκύριακου δεν ξεκίνησαν έτσι. Κάποτε ερωτεύτηκαν τη μαμά. Κάποτε, πίστευαν ότι θα ζήσουν και θα γεράσουν μαζί. Τα χρόνια πέρασαν. Γέρασαν. Χωρίς να ζουν μαζί.

Τίποτα δεν έγινε απότομα. Ανεπαισθήτως – όλα. Ο έρωτας ύπουλα γλίστρησε από τη χαραμάδα της εξώπορτας. Τα αγκαλιασμένα σώματα τα χώρισαν τα παγωμένα πόδια. Όσο οι φωνές δυνάμωναν, τα λόγια σβήνανε. Τα αποσιωπητικά πλήθαιναν. Οι παύσεις άπλωναν σαν επιδημία. Από το σπίτι πέταξε η ψυχή. Μπήκε το ψύχος.

Και ύστερα, η «συζήτηση». Η οριστική. Η τελεσίδικη. Καφές φίλτρου, τασάκια ξέχειλα στις γόπες και τα κλισέ. Δεν πάει άλλο. Δεν επικοινωνούμε πια. Εσύ φταις. Όχι, εσύ φταις. Ναι, αλλά εσύ πρώτος. Όχι, εσύ πρώτη. Θυμάσαι τότε που; Ναι, αλλά κι εσύ ξέχασες τότε που; Δεν μπορώ άλλο. Δεν αντέχω άλλο. Υπάρχει άλλος; Υπάρχει άλλη; Δεν είναι εκεί το πρόβλημα. Τότε, πού είναι το πρόβλημα; Ξέρεις πού είναι το πρόβλημα. Το πρόβλημα δεν είναι εκεί. Είναι αλλού το πρόβλημα. Το πρόβλημα είναι ότι δεν βρίσκω πού είναι το πρόβλημα, αλλά υπάρχει πρόβλημα. Δεν καταλαβαίνω πώς φτάσαμε μέχρι εδώ. Ούτε εγώ καταλαβαίνω. Αλλά φτάσαμε. Εδώ. Μέχρι εδώ. Μέχρι εδώ και μη παρέκει. Πού θα μείνεις; Σε ξενοδοχείο. Στους δικούς μου. Στον Θανάση που μόλις χώρισε. Μετά βλέπουμε. Και το παιδί; Τι θα πούμε στο παιδί;

Το παιδί δεν ξέρει. Δεν ξέρει ακόμα ότι τώρα, αυτή τη στιγμή που παίζει πάνω στο χαλί – αυτή ακριβώς τη στιγμή – γίνεται παιδί του Σαββατοκύριακου. Ο μπαμπάς και η μαμά μιλάνε στην κουζίνα χαμηλόφωνα. Η ζωούλα του γίνεται συντρίμμια. Δεν ξέρει. Δεν υποψιάζεται. Ο μπαμπάς θα φύγει. Η μαμά θα κλειστεί στο μπάνιο με πρησμένα μάτια. Δεν ξέρει. Δεν υποψιάζεται.

Art: GB

Τι θα του πούμε, αλήθεια; Τα κλασικά. Τα τυπικά. Τα προκάτ. Αγάπη μου, για λίγο καιρό, ο μπαμπάς θα φύγει από το σπίτι. Γιατί; Γιατί θέλει να μείνει μόνος του. Γιατί; Μη στεναχωριέσαι όμως, θα έρχεται να σε βλέπει. Γιατί; Και σε αγαπάει πολύ πολύ πολύ. Γιατί; Και οι δύο σ’ αγαπάμε και ό,τι κι αν γίνει, αυτό δεν αλλάζει με τίποτα, κατάλαβες, καρδούλα μου;

Όχι. Δεν κατάλαβε η καρδούλα. Η καρδούλα τσάκισε. Απλά. Γιατί να φύγει ο μπαμπάς; Μήπως φταίει εκείνο; Μήπως επειδή έσπασε το κρυστάλλινο βάζο με την μπάλα; Επειδή σκόρπισε τα αυτοκινητάκια του στο σαλόνι; Επειδή γίνεται μάχη, για να πλύνει τα δόντια του; Δεν θα το ξανακάνει. Δεν θα ξανασπάσει βάζο. Θα μαζεύει τα παιχνίδια του. Θα πλένει τα δόντια του. Κάθε βράδυ. Κάθε βράδυ, το υπόσχεται.

Τι θέλει αυτή η βαλίτσα δίπλα στον μπαμπά; Γιατί σκύβει και τον αγκαλιάζει; Τι είναι αυτά που του λέει; Ό,τι χρειαστεί, μέρα ή νύχτα, να το πάρει στο κινητό; Κι εκείνος θα έρθει αμέσως κοντά του; Θα τον πάρει μαζί του το Σάββατο; Θα τον φέρει πίσω την Κυριακή; Ποιο Σάββατο; Ποια Κυριακή; Ποιο Σαββατοκύριακο;

Εκείνη τη στιγμή! Ακριβώς εκείνη τη στιγμή από παιδί σκέτο, γίνεται παιδί του Σαββατοκύριακου. Του πρώτου Σαββατοκύριακου. Γιατί θ’ ακολουθήσουν πολλά, στα χρόνια που θα ‘ρθουν.

Πολλά Σαββατοκύριακα με ένα μικρό σακίδιο. Μέσα  η αλλαξιά που έβαλε η μαμά. Οι πιτζάμες. Το φανελάκι και το βρακάκι. Τα παιχνίδια του. Η μύτη κολλημένη στο τζάμι. Να, σαν να ακούει το αυτοκίνητο του μπαμπά. Όχι, άλλο είναι. Ούτε αυτό. Ούτε εκείνο. Αργησε λίγο.  Αργησε πολύ. Θα έρθει. Δεν θα έρθει. Δεν ήρθε. Καθόλου.

Καμιά φορά, οι μπαμπάδες του Σαββατοκύριακου έρχονται. Ανταλλάσσουν δυο ξέρες ατάκες με τη μαμά. Να τον προσέχεις, έχει ένα βηχαλάκι. Μην περπατάει ξυπόλητο. Και μην του αγοράσεις πάλι γαριδάκια και βγαίνω μετά εγώ η κακιά.

Καμιά φορά, οι μπαμπάδες του Σαββατοκύριακου δεν έρχονται. Απλά, τηλεφωνούν. Κάτι τους συνέβη. Κάτι απρόοπτο. Την επόμενη φορά. Οπωσδήποτε. Εκατό τα εκατό. Υπόσχεται. Φιλάει σταυρό. Το άλλο Σαββατοκύριακο, ο κόσμος να χαλάσει. Ο μπαμπάς του Σαββατοκύριακου κλείνει το τηλέφωνο. Η μαμά της υπόλοιπης εβδομάδας, με μια σύσπαση χαμόγελου, του προτείνει σινεμά. Λούνα παρκ. Να πάει να παίξει με τον Νικήτα. Γαριδάκια. Ακόμα και γαριδάκια…

Το παιδί του Σαββατοκύριακου δεν απαντάει. Βγάζει τα παιχνίδια από το σακίδιο. Τα ακουμπάει πίσω στο ράφι. Δεν κλαίει. Δεν δακρύζει. Αλλά τώρα ξέρει. Τώρα, το ξέρει πολύ καλά. Εκείνο το βάζο δεν έπρεπε να το σπάσει. Ποτέ!

Πηγή: Από το   βιβλίο της Ελενας Ακρίτα Γεννήθηκα ξανθιά, εκδόσεις Καστανιώτη, 2002.
……………………………………………
Το κείμενο είναι  τόσο δυνατό, που προτίμησα να μην κάνω  κανένα σχόλιο και καμιά εισαγωγή. Δε χρειάζεται,  είμαι τόσο σίγουρη ότι σας έχει ήδη συνεπάρει με την αμεσότητά του.