Δέκα σκληρές αλήθειες για όλες τις εποχές

“Η αλήθεια είναι απλή κι ο λόγος της ακόμα πιο απλός” – Ευρυπίδης

Η κρίση φέρνει στην επιφάνεια τις πιο δύσκολες, απαιτητικές και πληγωμένες πτυχές της ανθρώπινης φύσης. Μύθοι και στερεότυπα ετών καταρρέουν κι έρχονται στο προσκήνιο καταστάσεις πρωτόγνωρες για πολλούς από μας.

Μέσα σ΄όλα αυτά που ζούμε, ξέρετε τι είναι αυτό που μου κάνει την πιο μεγάλη εντύπωση; Το πόσο δύσκολο είναι να αποδεχτούμε και να διαχειριστούμε τη ματαίωση και την αλλαγή. Γι΄ αυτό μου κάνει καλό να θυμάμαι, να προσπαθώ να “χωνέψω” και να μοιράζομαι  με τα παιδιά μου τις σοφές κουβέντες του παππού, που –  έχοντας διανύσει διά πυρός και σιδήρου σχεδόν έναν αιώνα ζωής –  μας γείωνε λέγοντάς μας ξανά και ξανά, με τον τρόπο του, τα εξής:

"Το δέντρο της αιωνιότητας" από τον guyjasper, flickr

1. Κανείς δεν σου υποσχέθηκε πως η ζωή είναι εύκολη: Οι προκλήσεις, οι αλλαγές και οι ανατροπές παραμονεύουν σε κάθε βήμα. Τα ροζ βασίλεια και τα «ζήσαν αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα» υπάρχουν μόνο στις σελίδες των παραμυθιών και στις εκπομπές του λαϊφστάϊλ.

2. Οι αποτυχίες είναι μέρος της ζωής: Οσο νωρίτερα το αποδεχτείς τόσο το καλύτερο. Το λάθος είναι ζωτικό τμήμα σε κάθε διαδικασία μάθησης, γι΄αυτό μην  το φοβάσαι  και μην το δραματοποιείς! Αντιμετώπισε καλύτερα τις  αποτυχίες σαν τα σκαλοπάτια που οδηγούν στην επιτυχία.

3. Πάντα θα υπάρχουν άνθρωποι που δεν θα σε συμπαθούν: Αν επιδιώκεις να τους κρατάς όλους ευχαριστημένους, το πιο πιθανό είναι να ισοπεδώσεις τον εαυτό σου και τις αξίες σου. Βάλε σκοπό να ακολουθείς αυτό που προστάζει η καρδιά σου και  μην  ασχολείσαι πια με τη  γνώμη των άλλων.

4. Ο,τι έγινε έγινε, το παρελθόν δεν αλλάζει: Δεν μπορείς να γυρίσεις το χρόνο πίσω και να κάνεις μια καινούργια αρχή, μπορείς όμως να δημιουργήσεις ένα καινούργιο τέλος, τροποποιώντας την ερμηνεία και την προσέγγισή σου για ό,τι συνέβη.

5. Πάντα θα υπάρχουν καταστάσεις πέρα από τον έλεγχό σου: Το να δημιουργείς σενάρια και να προσπαθείς να ασκείς έλεγχο σε όλα τα πιθανά ενδεχόμενα είναι όχι μόνο αδύνατον, αλλά και απίστευτα ψυχοφθόρο. Οσο δύσκολο κι αν είναι, πάρε την απόφαση να παραδοθείς με εμπιστοσύνη στη ροή της ζωής και να καλλιεργήσεις την πεποίθηση πως πάντα κάτι καλό θα βγει μέσα από την αβεβαιότητα.

Aνθισμένη μανόλια από τον jdcow, flickr

6. Δεν θα παίρνεις πάντα αυτό που θέλεις: Πιθανόν όμως να παίρνεις αυτό που χρειάζεσαι, αν είσαι διατεθειμένος να δεις το αληθινό κέρδος πίσω απ΄ό,τι συμβαίνει. Εντάξει, η ματαίωση πονάει, αλλά το να μένεις προσκολλημένος σε ό,τι έχασες είναι από ένα σημείο και μετά επιλογή.

7. Η συλλογή πληροφοριών δεν είναι αληθινή γνώση: Στην εποχή μας ζούμε σ΄ έναν ωκεανό πληροφοριών που εναλλάσσονται καταιγιστικά. Η επένδυση στη Γνώση είναι η αληθινή Αξία, όχι η επιφανειακή παράθεση φημών, απόψεων και πληροφοριών αμφιβόλου προέλευσης και αξιοπιστίας.

8. Ο,τι σπείρεις θα θερίσεις: Δεν γίνεται η ζωή σου να ανθίσει όταν εσύ γκρινιάζεις, παραπονιέσαι, διαβάλλεις, αποφεύγεις τη δουλειά και πετάς το μπαλάκι των ευθυνών στους άλλους. Διάγραψε από τη ζωή σου αυτές τις συμπεριφορές και στη θέση τους βάλε τη γνώση, τη σκληρή δουλειά, τη δημιουργικότητα, το μεράκι, την ακεραιότητα, την υπευθυνότητα, την ενσυναίσθηση. Σκέψου πως τα παιδιά σου θα χτίσουν τη ζωή τους σύμφωνα με τις αξίες και το “μοντέλο” που εσύ εκπροσωπείς και σήκωσε τα μανίκια, γιατί σίγουρα θέλεις – αν μη τι άλλο – να τα δεις μαχητές της ζωής και όχι μεμψίμοιρα πλάσματα που παραπονιούνται γιατί ο κόσμος δεν γυρίζει γύρω από τις ανάγκες τους.

9. Ο μόνος άνθρωπος που μπορεί να σε κάνει ευτυχισμένο είσαι εσύ ο ίδιος: Όλα ξεκινούν από τη σχέση που έχεις με τον εαυτό σου. Αν εσύ ο ίδιος τον υποτιμάς και τον λοιδωρείς, ό,τι κι αν σου προσφέρουν οι άνθρωποι γύρω σου δεν θα μπορέσει ποτέ να καλύψει το κενό αγάπης και αποδοχής που λαχταράς.

10. Ποτέ δε θα νιώθεις 100% «έτοιμος» για να διεκδικήσεις ό,τι επιθυμείς: Όταν η ευκαιρία που ποθείς βρεθεί μπροστά σου μην περιμένεις να νιώσεις άνετα για να προχωρήσεις. Εξ ορισμού τα όνειρά μας κατοικοεδρεύουν έξω από τη ζώνη της άνεσής μας!

Posted in Ζωή εδώ, Κοινή λογική | Tagged , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , | 7 σχόλια

Θετικές δηλώσεις για παιδιά

Αν οι θετικές δηλώσεις είναι ένα ισχυρό εργαλείο για να κάνουμε εμείς, οι «μεγάλοι», τη ζωή μας καλύτερη, φανταστείτε πόση δύναμη έχουν στα παιδιά. Ο νους των παιδιών είναι σαν το εύφορο έδαφος, έτοιμο να φιλοξενήσει τους σπόρους σκέψης που θα δώσουν νέες πεποιθήσεις, αντιλήψεις και συμπεριφορές για τον εαυτό τους και τον κόσμο.

"Iπτάμενο παιδί", φωτογραφία του iconinho, flickr

Τα παιδιά συντονίζονται πολύ πιο εύκολα με τον θετικό τρόπο σκέψης γιατί κρατούν ακόμα μέσα τους ζωντανή την επαφή με την εσωτερική τους δύναμη, την πηγή της δημιουργίας, της αγάπης και της αθωότητας. Ας τα βοηθήσουμε, λοιπόν, να «φυτέψουν» σπόρους σκέψεις που θα τα οδηγήσουν σε περισσότερη αυτοπεποίθηση, υψηλότερη αυτοεκτίμηση, θάρρος και σεβασμό για τον εαυτό τους και τους άλλους!

Βασικές αρχές

1. Οι σκέψεις που κάνουμε για τον εαυτό μας και τους άλλους επηρεάζουν τη ζωή (και το μέλλον μας). Δεν πρόκειται για μεταφυσική, αλλά για κοινή λογική. Για παράδειγμα, ένα παιδί που αναμασά τη σκέψη «κανείς δεν μ΄ αγαπάει, κανείς δεν θέλει να παίξει μαζί μου», είναι εύκολο να νιώσει απομονωμένο, να εισπράξει απόρριψη και να μην πλησιάζει άλλα παιδιά που θα μπορούσαν να γίνουν φίλοι του. Αντιθέτως, ένα παιδί που καλλιεργεί την πεποίθηση πως είναι αξιαγάπητο γίνεται πιο κοινωνικό, συνδέεται πιο εύκολα με τους άλλους και δεν αποθαρρύνεται από αρνητικές συμπεριφορές. Φαίνεται απλοϊκό αλλά λειτουργεί.

 

“Superhero” από τον JimJamAATC, flickr

 2. Οι δηλώσεις γίνονται πάντα σε χρόνο ενεστώτα, σαν να συμβαίνει ήδη το επιθυμητό γεγονός. «Κάθε μέρα γίνομαι όλο και πιο καλός στα Μαθηματικά» και  όχι «θα γίνω καλός…».

3. Χρησιμοποιούμε θετικές λέξεις και έννοιες. «Είμαι θαρραλέα» και όχι «δεν φοβάμαι».

4. Το «μαγικό ραβδί» που κάνει μια δήλωση πραγματικά αποτελεσματική είναι η φόρτιση με το  όμορφο συναίσθημα που προκαλεί: Η δήλωση «πιστεύω σε μένα και στις ικανότητές μου!» ενεργοποιεί στο παιδί το συναίσθημα περηφάνειας για τον εαυτό του και τα επιτεύγματά του και αυτό ακριβώς εδραιώνει ακόμη περισσότερο την αυτοπεποίθησή του.

5. Για τα παιδιά οι θετικές δηλώσεις μπορούν να είναι ένα διασκεδαστικό, νέο παιχνίδι. Στην αρχή τις επαναλαμβάνουμε μαζί τους, τα αφήνουμε να διαλέξουν όποια τα αγγίζει περισσότερο, τα παροτρύνουμε να τη γράφουν, να την τραγουδούν, να τη λένε δυνατά, από μέσα τους πριν κοιμηθούν το βράδυ, μπροστά στον καθρέφτη όταν ντύνονται ή πλένονται κοκ.

Θετικές δηλώσεις

1. Είμαι αξιαγάπητος -η!

2. Εχω γύρω μου ανθρώπους που μ΄ αγαπάνε

3. Κάνω εύκολα φίλους και παίζω μαζί τους υπέροχα!

4. Η μέρα μου είναι γεμάτη χαρά

5. Φροντίζω τον εαυτό μου με αγάπη.

6. Είμαι έξυπνος! Mαθαίνω κάθε μέρα κάτι καινούργιο!

7. Moυ αρέσει ο εαυτός μου!

8. Κάθε μέρα γίνομαι όλο και πιο επιμελής.

9. Μαθαίνω από τα λάθη μου και συνεχίζω.

10. Εχω καταπληκτική φαντασία!

11. Μ΄ αρέσει να μαθαίνω καινούργια πράγματα.

12. Εχω υπέροχες ιδέες!

13. Μαθαίνω εύκολα να ……

14. Μπορώ να τα καταφέρω!

15. Νιώθω ευγνωμοσύνη για ό,τι έχω.

16. Εκφράζω με ευκολία τις ιδέες και τις σκέψεις μου.

17. Νοιάζομαι για τους άλλους και τα συναισθήματά τους.

18. Διαλέγω την αγάπη!

19. Φέρνω καθημερινά ομορφιά και αγάπη στη ζωή μου.

20. Μου αξίζει το καλύτερο!

 Mε αφορμή τα παιδιά είναι μια πρώτης τάξεως ευκαιρία να αφεθούμε κι εμείς στην ομορφιά των θετικών δηλώσεων. Ετσι θα τους δώσουμε και ένα ζωντανό μήνυμα αισιοδοξίας και εμπιστοσύνης στον εαυτό τους και τη ζωή.

Δες ακόμη: Θετικές δηλώσεις για μανούλες (και όχι μόνο)

 Πηγές: 1. Louise Hay & Kristina Tracy I think I am (Hay House, 2008), 2. Louise Hay, You can heal your life (Hay House, 1984, rev. 1987 & 2004), 3. Louise Hay, I can do it. How to use affirmations to change your life (Hay House, 2004)

Posted in Μαμαδίστικα, Κοινή λογική | Tagged , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , | 3 σχόλια

Μπαμπάς και κόρη στα γυρίσματα της ζωής

“Η Αγάπη, μόνο, βαστάζει όλα τα φορτία” – Μελλισάνθη

Mια δικτυακή φίλη έχασε πρόσφατα τον μπαμπά της κι ανέβασε στο Facebook το ποίημα “Στη μνήμη του πατέρα μου”, κι έτσι ξαναθυμήθηκα τη χαμηλόφωνη διακριτική φωνή της ποιήτριας Μελλισάνθης. Με αγκάλιασε  μια γλυκιά νοσταλγία διαβάζοντάς το, για τον όμορφο τρόπο που περιγράφει την τρυφερότητα, την εμπιστοσύνη και την αφοσίωση που τρέφει το μικρό κορίτσι προς το πρόσωπο του μπαμπά…

Μου ξέφυγε όμως κι ένας αναστεναγμός για τα γυρίσματα της ζωής, που εναλλάσσουν τους ρόλους και τις ιδιότητες, προσφέροντάς μας την ευκαιρία να περάσουμε στην απέναντι όχθη, και να σταθούμε απέναντι στον πατέρα και στη μάνα προστατευτικά και υποστηρικτικά, σαν να είναι πια εκείνοι τα παιδιά μας κι εμείς οι γονείς τους…

"Θέλω να κρατάω το χέρι σου" από τον Matt Mc Gee, flickr

Oταν κοιτάζω τα παιδάκια κάθε μέρα
στους δρόμους, το πρωί, με του σχολείου την τσάντα
φτωχοντυμένη μια μικρούλα βλέπω πάντα,
με την παλιά της σάκκα, δίπλα στον πατέρα.

Απ’ το χεράκι με στοργή τηνε κρατάει –
τόσο κ’ οι δυο είναι ευτυχισμένοι, καθώς πάνε…
Με πόση αθώα σοβαρότητα μιλάνε!
Το κοριτσάκι ολοένα τον ρωτάει,

και κείνος, σοβαρά, της λέει, της διηγάται…
(Πόσο σοφός είν’ ο πατέρας! Πόσα ξέρει!
Πόσην ασφάλεια νιώθει στο μεγάλο χέρι!
Τίποτε, αν το κρατεί, στον κόσμο δε φοβάται!..)

Ξάφνου, του λέει εκείνο: « – Σαν θα μεγαλώσω…»
« – Τότε εγώ πια ένας φτωχός γεράκος θα’μαι…
Δε  θα μπορώ  στα χέρια μου να σε σηκώσω,
και  θα μου λες: ακούμπα πάνω μου να πάμε…

Σαν θα ‘ρχονται για να  σε παίρνουν έξω οι  ξένοι,
μόνος στη  σκοτεινή γωνίτσα μου θα μένω…»
« – Εγώ στην άμαξά μου πάντα θα σε παίρνω!»
λέει, έτοιμη η  μικρή να  κλάψει, κ’ επιμένει…

Νιώθει μια τέτοια ανυπομονησία, σκάει,
θέλει μεγάλη, τώρα, γρήγορα να γίνει,
αν εἰναι δυνατόν την ώρα αμέσως κείνη,
για να  του δείξει πόσο θα τον αγαπάει!..

Κι όπως θερμά τον σφίγγει το λιγνό χεράκι
ο κουρασμένος νιώθει τόση εμπιστοσύνη!..
(Εγινε εκείνος τώρα το μικρό παιδάκι,
και ο  προστατευτικός πατέρας είναι εκείνη…)

Διαβάστε εδώ κι εδώ  μερικά από τα όμορφα ποιήματα της Μελισσάνθης κι εδώ μια εξομολόγησή της για το τι την οδήγησε στην ποίηση.

Δες ακόμη: Ενας μπαμπάς γράφει ποίημα για την κόρη του

Posted in Ζωή εδώ, Μαμαδίστικα | Tagged , , , , , , , , , , , , , , , , , | 4 σχόλια

Το ισχυρό πνεύμα των παιδιών μας

Από τη στιγμή της γέννησής τους τα μωρά είναι δυνατά, διαισθητικά όντα. Ερχονται στο φυσικό κόσμο και ξοδεύουν τα πρώτα τους χρόνια μαθαίνοντας να ζουν σε ένα σώμα. Η μορφή τους είναι νεότερη και λιγότερο έμπειρη από τη δική μας, αλλά το πνεύμα τους είναι εξίσου ισχυρό και ανεπτυγμένο με το δικό μας. Στην πραγματικότητα, τα  παιδιά  είναι πιο ανεπτυγμένα πνευματικά από μας,  ώστε να μπορούμε να μάθουμε απ΄ αυτά.

"Spirit of flight", από την Josephine Wall

Τα παιδιά μας έρχονται στον κόσμο συνειδητοποιημένα. Ξέρουν ποια είναι και τι ήρθαν να κάνουν εδώ. Ισως,  σε κάποιο επίπεδο συνειδητότητας, γονείς και παιδιά  έχουμε κάνει μια “συμφωνία”: Ως γονείς ”συμφωνήσαμε” να υποστηρίξουμε τα παιδιά μας να αναπτύξουν τη μορφή τους (μυαλό, σώμα, προσωπικότητα), και να λειτουργούν στον κόσμο. Από την πλευρά τους τα παιδιά -έχοντας ακόμα ζωντανή  τη συνειδητή επαφή  με το πνεύμα τους- “συμφώνησαν” να μας βοηθήσουν να συντονιστούμε και να συνδεθούμε εκ νεου με το διαισθητικό, αυθεντικό μας εαυτό.

"Λατρεία" από την cap001, flickr

Οραματισμός

Κάθισε άνετα, χαλάρωσε και κλείσε τα μάτια σου. Πάρε μερικές βαθιές αναπνοές  και μετέφερε τη συνειδητότητά σου σε ένα βαθύ και ήσυχο σημείο μέσα σου. Οραματίσου ότι το παιδί σου στέκεται μπροστά σου. Κοίτα το στα μάτια και νιώσε την ισχυρή οντότητα που υπάρχει μέσα του. Βίωσε με ολη σου την καρδιά  αυτή την εμπειρία και δέξου όποιο συναίσθημα, όποια ιδέα, όποια αίσθηση ή εντύπωση έρθει για το ποιο στ΄ αλήθεια είναι το παιδί σου.  Μίλησε του πηγαία και αυθόρμητα για το σεβασμό και την εκτίμηση που τρέφεις  γι΄ αυτό. Στη συνέχεια,  φαντάσου το παιδί σου να σου ανταποδίδει με το τρόπο του το σεβασμό και την εκτίμηση που νιώθει για σένα.

Αν έχεις περισσότερα από ένα παιδιά, επανάλαβε τη διαδικασία με το καθένα χωριστά. Ο οραματισμός αυτός είναι πολύ αποτελεσματικός για το άνοιγμα της αγάπης και της επικοινωνίας, ανάμεσα σε σένα και τα παιδιά σου, είτε  είναι  μωρά είτε ενήλικες.

Πηγή: Shakti Gawain & Laurel King Living in the light, a guide to personal and planetary transformation (New World Library, 1986). Στα ελληνικά: Κάνε τη ζωή σου να λάμψει, εκδόσεις Success Dynamics, 1996

Posted in Μαμαδίστικα | Tagged , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , | 6 σχόλια

Ενα αστέρι για όλους μας

Mε τη “γιορτή” του βαλεντίνου δεν τα πήγαινα ποτέ καλά. Μ΄ενοχλούσε το ότι ντε και καλά τη μέρα αυτή θα πρέπει να πλέω σε πελάγη ευτυχίας, να αγοράσω τούρτα σε σχήμα καρδιάς και να σχεδιάσω ρομαντικό δείπνο για να τιμήσω τον έρωτά μου. Δεν θα ασχοληθώ περισσότερο, ούτε θα γκρινιάξω για τον καταναλωτισμό  που καλλιεργείται μέσω του  λάϊφτάιλ, έτσι κι αλλιώς όλ΄αυτά τα τερτίπια έχουν ηττηθεί κατά κράτος από την ίδια την πορεία της  ζωής μας.

Θα τιμήσω όμως τον έρωτα με τον καλύτερο τρόπο που ξέρω: τον λόγο τον ποιητικό, αυτόν που ανάγλυφα μιλά στην ψυχή για το ατόφιο συναίσθημα, που σαρώνει τις εσωτερικές άμυνες και μας αφήνει ευάλωτους και εκτεθειμένους:

Πολύ πριν σε συναντήσω, εγώ σε περίμενα.
Πάντοτε σε περίμενα.
Σαν ήμουνα παιδί και μ’ έβλεπε λυπημένο η μητέρα,
έσκυβε και με ρωτούσε, «Τι έχεις αγόρι;»
Εγώ δεν μίλαγα, μονάχα έβλεπα πίσω απ’ τον ώμο της
έναν κόσμο άδειο από ‘σένα.
Κι όταν έπαιρνα το παιδικό κοντύλι,
ήταν για να μάθω να σου γράφω τραγούδια,
όταν κοίταγα στο τζάμι τη βροχή,
ήταν που αργούσες ακόμα,
κι όταν χτύπαγε η πόρτα μου και άνοιγα,
δεν ήταν κανείς, κάπου όμως μες στον κόσμο
ήταν η καρδιά σου που χτυπούσε.
Έτσι έζησα πάντοτε.
Κι όταν βρεθήκαμε για πρώτη φορά
-Θυμάσαι;-
Μου άπλωσες τα χέρια τόσο τρυφερά
σαν να με γνώριζες χρόνια.
Μα και βέβαια με γνώριζες.
Γιατί πολύ πριν μπεις μες στη ζωή μου
είχες ζήσει μες στα όνειρά μου Αγαπημένη μου!
Στην πιο μικρή στιγμή μαζί σου, έζησα όλη τη ζωή!

Tάσος Λειβαδίτης, Από τη συλλογή Αυτό το αστέρι είναι για όλους μας (1953)

Κι ένα ποίημα αφιερωμένο με πολύ αγάπη στους φίλους που βιώνουν τη μοναξιά και την απουσία του έρωτα από τη ζωή τους:

Εσείς που βρήκατε τον άνθρωπό σας
κι έχετε ένα χέρι να σας σφίγγει τρυφερά,
έναν ώμο ν’ ακουμπάτε την πίκρα σας,
ένα κορμί να υπερασπίζει την έξαψή σας,
κοκκινίσατε άραγε για την τόση ευτυχία σας,
έστω και μια φορά;
Είπατε να κρατήσετε ενός λεπτού σιγή
για τους απεγνωσμένους;

Nτίνος Χριστιανόπουλος, από τη συλλογή Ανυπεράσπιστος καημός (1960)

Διαβάστε εδώ μερικά από τα διαμάντια της ελληνικής ερωτικής ποίησης (Ελύτης, Σεφέρης, Καβάφης, Πολυδούρη, Λουντέμης, Κορνάρος, Μυρτιώτισσα, Εμπειρίκος, Καρυωτάκης), εδώ δέκα πολύτιμα ερωτικά έργα από την παγκόσμια λογοτεχνία (όλα ένα κι ένα, δεν ξέρει κανείς τι να πρωτοδιαλέξει ανάμεσα σε Ουάιλντ,  Νερούδα,  Καβάφη, Χικμέτ, Λαπαθιώτη, Γώγου και πολλούς άλλους).

Επίσης  κλικ εδώ μπορείτε να γνωρίσετε το ιστολόγιο με ποίηση του Τάσου Λειβαδίτη και ένα πολύ όμορφο  αφιέρωμα της Γ. Αργυροπούλου στα ερωτικά έργα του ποιητή.

Posted in Ζωή εδώ, Της καρδιάς | Tagged , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , | 2 σχόλια

Δέκα τρόποι για να απλουστεύσεις τη ζωή σου

“Η ζωή δεν είναι πολύπλοκη. Εμείς είμαστε πολύπλοκα όντα. Η ζωή είναι απλή και πάντα το απλό είναι το καλύτερο” –  Οσκαρ Ουάϊλντ

Οταν παρατηρείς τα μικρά παιδιά μαθαίνεις πολλά. Τα παιδιά τρώνε όταν πεινάνε, κοιμούνται όταν νυστάζουν, κλαίνε όταν στεναχωριούνται και γελάνε όταν είναι χαρούμενα. Δεν κρατάνε στο μυαλό τους “δεύτερες σκέψεις”,  δεν σκοτίζονται και πολύ για τη γνώμη των άλλων, ούτε ανησυχούν προκαταβολικά για το τι θα συμβεί αύριο.

Αντιθέτως, εμείς οι μεγάλοι κάνουμε ό,τι περνάει από το χέρι μας για να δυσκολέψουμε τη ζωή μας, χτίζοντας μια όλο και πιο σύνθετη καθημερινότητα. Πέρα από τα “υποχρεωτικά” (τη φροντίδα των παιδιών, τη δουλειά, τις αυτονόητες για τους περισσότερους ευθύνες) επιδιδόμαστε με ζήλο και σ΄έναν αγώνα να ικανοποιήσουμε ψεύτικες ανάγκες, να ευχαριστήσουμε τρίτους, να προλάβουμε καταστάσεις και να σηκώσουμε το βάρος μιας ολοένα αυξανόμενης αρνητικότητας.

"Aρχισε να ονειρεύεσαι" από τον απίθανο Ben Heine, flickr

Ωρα να αλλάξουμε κάποια πράγματα. Η επιστροφή στην απλότητα είναι πια θεμελιώδης ανάγκη, για να ανακτήσουμε το μεγαλύτερο μέρος της χαμένης μας δύναμης. Πάρε μερικές ιδέες για το πώς μπορεί να γίνει:

1. Βάλε φραγμό στον καταναλωτισμό: Το πιο πιθανό είναι να έχεις ήδη περιορίσει τις καταναλωτικές σου δαπάνες είτε από ανάγκη είτε από φόβο . Αυτό είναι καλό, αλλά χρειάζεται και κάτι ακόμα: να έχεις μέσα σου την πρόθεση και την αποφασιστικότητα να λειτουργήσεις επιλεκτικά από στάση ζωής, όχι απλώς επειδή δεν μπορείς να κάνεις αλλιώς.

2. Σταμάτα να προσπαθείς να μαντεύεις τη σκέψη των άλλων:  Σταμάτα επίσης να είσαι κρυψίνους και απροσπέλαστος. Μάθε να επικοινωνείς με λόγια, ρώτα, μίλα, συζήτησε. Δεν υπάρχει πιο ανόητη σπατάλη ενέργειας και χρόνου από το να εικάζεις τι έχουν στο νου τους οι άλλοι και να λειτουργείς βάσει  σεναρίων. Αν έχεις απορίες, κάνε ερωτήσεις. Αν έχεις να δώσεις απαντήσεις, πάρε το λόγο. Με ηρεμία και καλή πρόθεση.

3. Μείνε συστηματικά και αδιάλειπτα μακριά από όλους αυτούς που στραγγίζουν την ενέργειά σου (διάβασε σχετικό ποστ εδώ) και σταμάτα συνειδητά να αναπαράγεις το ρόλο του θύματος, αναμασώντας καταστάσεις της ζωής που σε πλήγωσαν. Τελεία και παύλα. Κάτω από τις δύσκολες συνθήκες που ζούμε, η θυματοποίηση είναι επικίνδυνη και για έναν ακόμα λόγο: σπαταλά πολύτιμο δυναμικό σε αδιέξοδες καταστάσεις.

4. Να λειτουργείς με εντιμότητα, ακεραιότητα, ευθύτητα, υπευθυνότητα: Οχι πλάγια μέσα, όχι ψέματα, όχι “ναι μεν, αλλά…”. Μια για πάντα. Από αυτή τη στιγμή. Τα μεγαλύτερα ψέματα είναι οι μισές αλήθειες.

5. Οργάνωσε τη ζωή σου με γνώμονα την εξοικονόμηση πόρων και την ευκολία: Φτιάξε μέσα στο Σαββατοκύριακο ένα εβδομαδιαίο μενού και ψώνισε ό,τι χρειάζεται μία φορά την εβδομάδα. Πλήρωσε έγκαιρα τους λογαριασμούς. Απόφυγε τις πιστωτικές κάρτες. Μοίρασε δουλειές σε όλα τα μέλη της οικογένειας, που θα γίνονται στην ώρα τους μέσα στην εβδομάδα.

6. Φρόντισε για την υγεία (σωματική, ψυχική, πνευματική) όσο καλύτερα μπορείς: Ασκήσου, περπάτα, τροφοδότησε τον οργανισμό σου με υγιεινό σπιτικό φαγητό, μην αρκείσαι στις εύκολες λύσεις, κοιμήσου ένα γεμάτο οκτάωρο τη νύχτα. Να τρως όταν πεινάς, να πίνεις νερό όταν διψάς. Μην αρνείσαι την ξεκούραση. Τα παιδιά σου μέσα από τη στάση σου θα μάθουν κι αυτά να φροντίζουν και να προσέχουν τον εαυτό τους.

7. Αρχισε να ξυπνάς καθημερινά μισή ώρα νωρίτερα: Αυτό το μισάωρο κάνει θαύματα γιατί σου επιτρέπει να ετοιμαστείς κι εσύ κι όλη η οικογένεια το πρωί όμορφα και χαλαρά, χωρίς εκνευρισμούς και  καθυστερήσεις. Δίνει επίσης τη δυνατότητα να  προλάβεις την κίνηση και το στριμωξίδι της τελευταίας στιγμής στα μέσα μεταφοράς. Γιατί όλο αυτό είναι τόσο σημαντικό; Γιατί αν ξεκινάς τη μέρα σου με την αδρεναλίνη στα ύψη, έτσι θα συνεχίσεις,  και μέχρι το μεσημέρι θα έχεις ήδη εξαντλήσει την ενέργειά σου.

8. Διώξε την αναβλητικότητα από τη ζωή σου: Οταν προκύπτει ένα ζήτημα που μπορεί να λυθεί άμεσα, ρύθμισέ το εσύ ο ίδιος ή ανάθεσέ το χωρίς καθυστέρηση. Τα μικροπράγματα που συσσωρεύονται, περιμένοντας την “κατάλληλη στιγμή” για να επιλυθούν, καταλήγουν να σε πνίγουν και να απορροφούν τις πολύτιμες δυνάμεις σου.

9. Τίμα την πνευματική σου ευεξία: Φρόντισε και θρέψε την ψυχή σου με όμορφες εικόνες, με τη μουσική που αγαπάς, με τα βιβλία που σε γεμίζουν, με μια δραστηριότητα που σε κάνει να ξεχνάς το χρόνο, με στιγμές σύνδεσης με τους αγαπημένους, με ό,τι σε κάνει να νιώθεις πλουσιότερος σε συναισθήματα. Δείξε την αγάπη σου, πρόσφερε το χαμόγελό σου, αγκάλιασε τους ανθρώπους σου…Οσο απασχολημένος κι αν είσαι, όσες δυσκολίες κι αν περνάς, η ζωή αποκτά άλλο νόημα  όταν κρατάς ζωντανή τη σύνδεση και  μοιράζεται με αγάπη!

10. Πάρ΄το απόφαση. Ανεξάρτητα απ΄το αν μια κατάσταση είναι καλή ή κακή, κάποια στιγμή θα αλλάξει. Η αλλαγή είναι ο φυσικός νόμος της ζωής και έχουμε να μάθουμε να τη διαχειριζόμαστε. Αν ανησυχούμε όλη την ώρα για το πώς, γιατί  και αν θα αλλάξει κάτι, απλώς ματαιοπονούμε. Καλύτερα να διοχετεύουμε συνειδητά το δυναμικό μας σε δημιουργικές λύσεις, όσο κι αν ένα κομμάτι του εαυτού μας πάντα θα ανησυχεί για το άγνωστο.

Posted in Ζωή εδώ, Κοινή λογική | Tagged , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , | 7 σχόλια

Τα παιδιά ήταν μόνα…

"Το δάκρυ" από την jassari, flickr

Η μητέρα τους είχε φύγει από νωρίς το πρωί και τα είχε αφήσει στη Μαρίνα, μια νέα 18 χρόνων, την οποία έπαιρνε κάποιες φορές για λίγες ώρες προκειμένου να τα προσέχει με αντάλλαγμα μερικά νομίσματα.

Από τότε που είχε πεθάνει ο πατέρας, οι καιροί είχαν δυσκολέψει πολύ για να το ρισκάρει να λείψει από τη δουλειά όταν η γιαγιά αρρώσταινε ή έλειπε από την πόλη.

Οταν ο φίλος της κοπέλας τηλεφώνησε για να της προτείνει μια βόλτα με το καινούργιο του αυτοκίνητο, η Μαρίνα δεν δίστασε και πολύ. Αλλωστε, τα παιδιά κοιμόντουσαν όπως κάθε απόγευμα, και δεν θα ξυπνούσαν πριν τις πέντε.

Μόλις άκουσε την κόρνα, άρπαξε την τσάντα της κι άφησε ανοιχτό το ακουστικό του τηλεφώνου. Προνόησε να κλειδώσει την πόρτα του δωματίου και φύλαξε το κλειδί στην τσέπη της. Δεν ήθελε να διακινδυνέψει να ξυπνούσε ο Πάντσο και να κατέβαινε τη σκάλα για να την ψάξει, γιατί, όπως και να ‘χει, ήταν μόνο έξι χρόνων, και με την παραμικρή απροσεξία μπορούσε να σκοντάψει και να χτυπήσει. Επίσης, σκέφτηκε ότι αν συνέβαινε αυτό, δεν θα ήξερε πώς να εξηγήσει στη μητέρα το λόγο για τον οποίο το παιδί δεν την είχε βρει.

Ισως να ήταν ένα βραχυκύκλωμα στην τηλεόραση ή σε κάποιο από τα φώτα του σαλονιού, ή μπορεί μια φλόγα στα καυσόξυλα – το θέμα είναι ότι όταν οι κουρτίνες άρχισαν να καίγονται, η φωτιά έφτασε γρήγορα στην ξύλινη σκάλα που οδηγούσε στα υπνοδωμάτια.

"Αδέλφια" από την ΒοnBonMom, flickr

Τον ξύπνησε ο βήχας του μωρού, εξαιτίας του καπνού που περνούσε κάτω από την πόρτα. Χωρίς να σκεφτεί, ο Πάντσο πήδηξε απ΄ το κρεβάτι και πίεσε με δύναμη το πόμολο για ν΄ανοίξει την πόρτα, αλλά δεν τα κατάφερε. Οπως και να ‘χει, ακόμα κι αν το είχε καταφέρει, οι φλόγες θα είχαν καταβροχθίσει τον ίδιο και τον λίγων μηνών αδελφό του σε ελάχιστα λεπτά.

Ο Πάντσο φώναξε τη Μαρίνα, αλλά κανείς δεν απάντησε στην έκκλησή του.Ετσι, έτρεξε στο τηλέφωνο του δωματίου (αυτός ήξερε πώς να παίρνει τηλέφωνο τη μαμά του) αλλά δεν υπήρχε γραμμή.

Ο Πάντσο συνειδητοποίησε ότο έπρεπε να βγάλει τον αδελφό του από  κει μέσα. Προσπάθησε να ανοίξει το παράθυρο που έβγαζε στο περβάζι, αλλά ήταν αδύνατο για τα μικρά του χέρια να λύσει την ασφάλεια και  – ακόμα κι αν τα κατάφερνε – θα έπρεπε να ξεμπλέξει και με τη σήτα που οι γονείς του είχαν βάλει για προστασία.

Οταν οι πυροσβέστες τελείωσαν με το σβήσιμο της φωτιάς, το θέμα συζήτησης όλων ήταν το ίδιο:
- Πώς μπόρεσε αυτό το τόσο μικρό παιδί να σπάσει με την κρεμάστρα το τζάμι και μετά να σχίσει τη σήτα;
- Πώς μπόρεσε να φορτώσει το μωρό στο σακίδιο;
- Πώς μπόρεσε να περπατήσει στο περβάζι κουβαλώντας σημαντικό βάρος και να κατέβει από το δέντρο;
- Πώς μπόρεσε να σώσει τη ζωή του αδελφού του και τη δική του;
Ο ηλικιωμένος πυροσβέστης, άνθρωπος σοφός που όλοι σέβονταν, τους έδωσε την απάντηση:
“Ο μικρός Πάντσο ήταν μόνος…Δεν είχε κανέναν να του πει ότι δεν μπορούσε”…

……………………………………………………………………………………………………………………………………

Απέφυγα να σχολιάσω προκαταβολικά την υπέροχη αυτή ιστορία του Χόρχε Μπουκάϊ από τη συλλογή του “Ιστορίες να σκεφτείς” (εκδ. Οπερα, 2008, μετάφραση στα ελληνικά της Μ. Μπεζαντάκου) για να μη σας  …χαλάσω την αγωνία και το συναίσθημα της λύτρωσης, καθώς ο Αργεντίνος συγγραφέας κλιμακώνει αριστοτεχνικά την αφήγησή του, αφήνοντας το καλύτερο (τη σοφή ατάκα του γέρου πυροσβέστη) για το τέλος. Προβληματίστηκα προς στιγμή – ως Ελληνίδα μαμά που είμαι – μήπως δεν ήταν σωστό να διαβάσω στα παιδιά μου αυτή την ιστορία, από φόβο μήπως τους περάσω “λάθος μήνυμα” κι αρχίσουν να παριστάνουν τον μπάτμαν ανοίγοντας τα παράθυρα και σκαρφαλώνοντας στα περβάζια. Τελικά, φυσικά  τους τη διάβασα και… ενθουσιάστηκα με τον ενθουσιασμό τους για τη μαχητικότητα και το θάρρος  του εξάχρονου Πάντσο, που καθρέφτισε τη λαχτάρα και την επιθυμία τους για περισσότερη εμπιστοσύνη και υπευθυνότητα!

Πιστεύω πως η ιστορία αυτή, γραμμένη μ΄ αυτή τη μαγική αφηγηματική απλότητα, δίνει μια πρώτης τάξεως ευκαιρία να μιλήσουμε στα παιδιά μας για την τεράστια  δύναμη στην οποία όλοι  έχουμε πρόσβαση, όταν σταματάμε να υπονομεύουμε τον εαυτό μας με τους διάφορους νοητικούς σαμποτέρ του τύπου “δεν μπορώ/δεν μπορείς”, “δεν γίνεται”, “είναι αδύνατον”, “δεν έχει ξανασυμβεί” κλπ. κλπ.   Και καμιά φορά έρχεται ένα ασυνήθιστο περιστατικό, όπως αυτό της ιστορίας μας, για να μας θυμίσει ότι η πηγή της δύναμης είναι υπαρκτή, αληθινή  και μας περιμένει!

Μια ενδιαφέρουσα συνέντευξη του Αργεντίνου συγγραφέα στο Σταύρο Θεοδωράκη μπορείτε να διαβάσετε εδώ και  στον Π. Κακολύρη  εδώ.

Posted in Ζωή εδώ, Μαμαδίστικα, Της καρδιάς | Tagged , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , | 2 σχόλια