Για τις μαμάδες των μαμάδων

Άρθρο δημοσιεύτηκε στις 11 Μαΐου, 2013 από Νewagemama

«Η γιαγιά είναι λίγο από μαμά, λίγο από δασκάλα και λίγο από καλύτερη φίλη»

Μια μέρα όπως αυτή, με τη γιορτή της Μητέρας προ των πυλών, θέλω να στρέψω το βλέμμα μου στον «αόρατο πρωταγωνιστή» κάθε οικογένειας, που δεν είναι άλλος από τη γιαγιά… Οχι για να την αγιογραφίσω, αλλά για να σταθώ κοντά της και να παρατηρήσω… Για να νιώσω την αξία του κρίκου που αντιπροσωπεύει για κάθε γυναίκα, για κάθε μητέρα, για κάθε οικογένεια. Οσο μεγαλώνω έχω την αίσθηση πως μια από τις ισχυρές προσωπικές προκλήσεις είναι να αντιληφθείς πως, σε μεγάλο βαθμό, κουβαλάς μέσα σου τη δύναμη και την αδυναμία όσων προηγήθηκαν από σένα στη ζωή. Μεταφέρεις τα όνειρα και τις πληγές τους, τις δόξες και τους καημούς τους, τις συνήθειες και τις συμπεριφορές τους, είτε σ΄αρέσουν είτε όχι. Κι οφείλεις κάποια στιγμή να τους τιμήσεις, επιλέγοντας τι θα κρατήσεις απ΄όλα αυτά, πού θα στηρίξεις τη δική σου «φωλιά», με ποια όπλα θα πορευτείς και πώς θα δώσεις τη δική σου μάχη. Χωρίς πικρία. Με συμπόνοια, αγάπη κι ευγνωμοσύνη.

Αrt:Tammy Yee

Αrt:Tammy Yee

Κοιτάζω γιαγιάδες που κάθονται δίπλα μου ή στέκονται απέναντί μου στο λεωφορείο, στο μετρό. Άλλες έχουν μαλλιά βαμμένα, άλλες κατάλευκα, κάποιες έχουν μαλλιά μωβ ή γαλάζια , γιατί δεν τους πέτυχε η βαφή. Άλλες φορούν γυαλιά, άλλες όχι. Κάποιες είναι βαμμένες έντονα, κάποιες οι πιο πολλές καθόλου. Κάποιες είναι ντυμένες δυσανάλογα με τα χρόνια τους, άλλες είναι πιο διακριτικές. Ορισμένες είναι νευρικές, άλλες χαμογελούν μειλίχια , κάποιες είναι αγενείς και κάποιες άλλες γλυκομίλητες και ευγενικές.

Ξεκινώ να τις παρατηρώ, από τα χέρια πάντα. Όπως κι  αν είναι , τα χέρια τους πάντα μοιάζουν, έτσι αφημένα όπως είναι πάνω στην ποδιά τους. Έχουν μια παραίτηση αυτά τα χέρια . Έχουν μια αποδοχή. Του καιρού που πέρασε και του καιρού που μένει ;  Ίσως.

Ύστερα παρατηρώ τα πρόσωπα τους και πάντα στέκομαι στα μάτια τους. Γερνάνε άραγε τα μάτια ; Κάπου διάβασα πως γερνάνε, αλλά δεν μπορώ να το πω με σιγουριά. Κυριαρχεί ο χρόνος , εγκαθιστώντας τις ρυτίδες του στη γύρω περιοχή .  Αλλά το βλέμμα, ο τρόπος που βλέπουμε τον κόσμο; Κυριαρχείται το βλέμμα από το χρόνο;

Με τα μάτια των παππούδων είναι τα πράγματα πιο ευδιάκριτα. Έχω παρατηρήσει πως ορισμένοι παππούδες, όσο μεγαλώνουν, αποκτούν μιαν αχλή στα μάτια . Είναι σαν να ξεθωριάζουν με τον καιρό . Λες και αρχίζουν να κοιτούν προς τα μέσα και όχι γύρω τους. Και αυτό πάλι , όχι πάντα.

Με τις γιαγιάδες, όμως, μπερδεύομαι. Ορισμένες έχουν μια σπίθα νεαρού κοριτσιού στα μάτια. Τις κοιτώ και δεν αντέχω να μην φανταστώ πώς θα ήταν στα νιάτα τους, στην ακμή της ζωής τους, όταν δροσερά κορίτσια με τα πολύχρωμα , μεσάτα  φουστάνια τους θα τσαλάκωναν τις καρδιές των αγοριών της γειτονιάς τους.

Προσπαθώ να φανταστώ τα γάργαρα γέλια τους , τα συνωμοτικά πηγαδάκια με τις φιλενάδες τους, τα όνειρά τους. Κι ύστερα τις φαντάζομαι να ορμούν στη ζωή με νύχια και με δόντια , να χτίσουν, να στεριώσουν, να μεταδώσουν. Να τριγυρνούν ανάμεσα στις δικές τους δυσκολίες και ανέχειες. Να μεγαλώνουν τα παιδιά τους, συνήθως περισσότερα παιδιά . Αργότερα και τα παιδιά των παιδιών τους. Αγαπώντας τα όσο είχαν και όσο μπορούσαν, αλλά πάντως διπλά, κατά το «του παιδιού μου το παιδί , είναι δυο φορές παιδί μου».

Αναρωτιέμαι, πώς να νιώθουν τώρα εκείνα τα κορίτσια, τώρα που η  περισσότερη ζωή είναι πίσω τους και όχι μπροστά. Άραγε να μετράνε απώλειες; Να έχουν όνειρα; Να είναι ευτυχισμένες;  Να είναι μόνες; Να έχουν παιδιά, εγγόνια, σύντροφο; Να τις θυμούνται; Θυμάμαι τη δική μου γιαγιά. Όσο περνούσε ο καιρός , όλο και μάζευε, σαν λουλούδι που ήπιε όλο  το νεράκι του  και δεν το έφτασε. Όσο κι αν  μάζευε, όμως , όσο και αν λιγόστευαν οι δραστηριότητές της, υπήρχε ένα όριο. Οι αγγελίες στην εφημερίδα, το απογευματινό κραγιόν και ας μην είχε να πάει πουθενά  και το ανά διήμερο τηλέφωνο στη Σταματία. Αυτό ήταν το όριο. Το δικό της όριο, ικανό να τη συντηρήσει για όσο της το επέτρεπε ο δικός της χρόνος.

Να αυτά σκέφτομαι και νιώθω μια τρυφερότητα και μια αγάπη γι΄ αυτές τις γιαγιάδες. Και θέλω έτσι που χουν αφημένα τα χεράκια τους πάνω στην ποδιά τους , να απλώσω το δικό μου , να τα χαϊδέψω και να τους χαμογελάσω. Κάτι σαν ένα μικρό δικό μου ευχαριστώ. Μήπως κατορθώσω και χωρέσω έστω και για μια στιγμή, στο δικό τους όριο.

Πηγή: Αννίτα Λουδάρου, «Οι γιαγιάδες», κείμενό της που δημοσιεύτηκε στο aixmi.gr
Ευχαριστούμε πολύ!

Άρθρο δημοσιεύτηκε σε Ζωή εδώ, Της καρδιάς | Ετικετοποιημένο , , , , , , , , , , , | 6 Σχόλια

Μάνα για όλους μας

Άρθρο δημοσιεύτηκε στις 1 Μαΐου, 2013 από Νewagemama

Τις μέρες αυτές, όσο αδιάφοροι κι αν είμαστε τον υπόλοιπο καιρό, μας αγγίζει  η ξεχωριστή πνευματικότητα της Μεγάλης Εβδομάδας. Από τότε που γέννησα τα παιδιά  μου στέκομαι με συγκίνηση στο πρόσωπο της Παναγιάς,  στην τραγική φιγούρα της μάνας που υπομένει κάτω απ΄το Σταυρό. Στην εικόνα της Σταύρωσης είναι στα δεξιά του Χριστού με το αριστερό χέρι στο μάγουλό της, σα να προσπαθεί να συγκρατήσει τον αβάσταχτο πόνο της.

Η Παναγιά γίνεται στα μάτια μου το σύμβολο της μάνας  που θρηνεί για την απώλεια του παιδιού της, σε κάθε γωνιά του πλανήτη. Είναι  η πνευματική μορφή που  συγκεντρώνει το συλλογικό πόνο της ανθρωπότητας για τις ζωές που χάνονται μέσα στον ανταγωνισμό  και στα παιχνίδια της μοίρας. Είναι η Μάνα όλων μας, που κουβαλά αγόγγυστα την κοσμική οδύνη, που μεταλλάσσει το θρήνο σε προσευχή, που  απελευθερώνει τις ψυχές από τον αβάσταχτο καημό της απώλειας, η μόνη που μπορεί να υπερβεί την πικρία και να τη μετασχηματίσει σε παρηγοριά.

Αγιογραφία της Β. Βασιλείου, με χρυσό ανάγλυφο στεφάνι, σε παλιό ξύλο. 1985.

Αγιογραφία της Β. Βασιλείου, με χρυσό ανάγλυφο στεφάνι, σε παλιό ξύλο. 1985.

«Πού να σε κρύψω, γιόκα μου, να μη σε φτάνουν οι κακοί;
Σε ποιο νησί του Ωκεανού, σε ποια κορφήν ερημική;
Δε θα σε μάθω να μιλάς και τ’ άδικο φωνάξεις
Ξέρω πως θάχεις την καρδιά τόσο καλή, τόσο γλυκή,
που με τα βρόχια της οργής ταχιά θενά σπαράξεις.
(…)
 Τη νύχτα θα σηκώνομαι κι αγάλια θα νυχοπατώ,
να σκύβω την ανάσα σου ν’ ακώ, πουλάκι μου ζεστό
να σου τοιμάζω στη φωτιά γάλα και χαμομήλι,
κ’ ύστερα απ’ το παράθυρο με καρδιοχτύπι να κοιτώ
που θα πηγαίνεις στο σκολειό με πλάκα και κοντύλι…
(…)
 Κι αν κάποτε τα φρένα σου μ’ αλήθεια, φως της αστραπής,
χτυπήσει ο Κύρης τ’ ουρανού, παιδάκι μου να μη την πεις!
Θεριά οι ανθρώποι, δεν μπορούν το φως να το σηκώσουν!
Δεν είν’ αλήθεια πιο χρυσή σαν την αλήθεια της σιωπής.
Χίλιες φορές να γεννηθείς, τόσες θα σε σταυρώσουν!»

Κώστας Βάρναλης, Οι πόνοι της Παναγιάς

"Παρηγοριά" , έργο της Chaline Ouellet.

«Παρηγοριά» , έργο της Chaline Ouellet.

«Σε λένε μάνα του Χριστού, σε λεν κι άγια-Βαρβάρα
κλειδί του κάστρου του κλειστού στης μάχης την αντάρα.

Απ’ όπου να ‘σαι και θα ‘ρθεις και γλώσσα όποια μιλήσεις
μ’ όσους ανθρώπους κι αν βρεθείς, πίσω δε θα γυρίσεις.

Σε λένε μάνα του ληστή και μάνα του Πιλάτου
μα εσύ κρυφά μιλάς και κλαις τις ώρες του θανάτου.

Απ’ όπου νά ‘σαι και θα ‘ρθείς και γλώσσα όποια μιλήσεις
μ’ όσους ανθρώπους κι αν βρεθείς, πίσω δεν θα γυρίσεις.»

«Σε λένε μάνα του Χριστού», στίχοι: Μάνος Ελευθερίου, μουσική: Μϊκης Θεοδωράκης, ερμηνεία: Γρηγόρης Μπιθικώτσης, από το δίσκο «Οκτώβρης ’78». Ακούστε το εδώ:

Μετά τα  όμορφα αυτά έργα, εύχομαι σε όλους μας να υποδεχτούμε, με ανοιχτή καρδιά και ανοιξιάτικο οίστρο, το πνεύμα της Ανάστασης! Καλό Πάσχα!

Δες ακόμη: Οι μάνες μας, τα κύτταρά μας

Άρθρο δημοσιεύτηκε σε Ζωή εδώ, Μαμαδίστικα, Της καρδιάς | Ετικετοποιημένο , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , | 9 Σχόλια

Πώς ήμουν τέλεια μάνα πριν κάνω παιδιά

Άρθρο δημοσιεύτηκε στις 23 Απριλίου, 2013 από Νewagemama

Αφιερώνω την  παρακάτω ανάρτηση, με αγάπη και  χιούμορ,  σε όλους τους γονείς που διαπιστώνουν καθημερινά, όπως κι εγώ,  πόσο απέχει η θεωρία από την πράξη.  Γι΄ αυτό κι έχω σταματήσει προ πολλού να ασκώ εύκολη κριτική απέναντι σε «ενοχλητικές» συμπεριφορές  μαμάδων και μπαμπάδων, μιας και υποψιάζομαι πως  κι  εγώ στη θέση τους τα ίδια θα κάνω (ή και χειρότερα):

Πριν κάνω παιδιά είχα εξαιρετικές ιδέες για το πώς θα ‘»είμαι  πρότυπο μητέρας». Σας παρουσιάζω τις δέκα απ΄αυτές (και  αμέσως μετά την πραγματικότητα  που ισχύει αφότου  έγινα στ΄αλήθεια μητέρα) :

newagemama kids

«Οταν γίνω μητέρα, τα παιδιά μου θα παίζουν όμορφα και ήρεμα». Ο απόλυτος μύθος!

1. Δεν θα «δωροδοκήσω» ποτέ τα παιδιά μου
Από  μόνα τους θα έχουν αναπτύξει μια εσωτερική ηθική πυξίδα και θα συμμορφώνονται αυτόματα με ό,τι  είναι  «σωστό».
Πραγματικότητα: «Θα σ΄αφήσω να φας  σοκολατάκια για πρωϊνό, αρκεί να μείνεις στο κρεβάτι σου τη νύχτα.  Θα σε πάω όπου θέλεις, μόνο και  μόνο για να κοιμηθείς ήσυχος   στο κρεβάτι σου».

2. Θα βάλω όρια και θα ζητήσω να σεβαστούν τον προσωπικό  μου χρόνο στο μπάνιο
Πραγματικότητα: Οταν βρίσκομαι στο μπάνιο, τρεις φατσούλες παρακολουθούν κάθε μου κίνηση. Το καλό είναι πως πάντα υπάρχει κάποιος  κοντά για να φέρει  ένα ρολό με χαρτί υγείας.

3.    Τα παιδιά  μου πάντα θα φεύγουν από το σπίτι καλοχτενισμένα και με ρούχα που συνδυάζονται τέλεια
Πραγματικότητα: Πριν από λίγες μέρες  η μικρή μου φόρεσε στο ένα πόδι μποτίνι και  στο άλλο μπαλαρίνα. Στη διαδρομή, ένας σημαντικός αριθμός ηλικιωμένων κυριών  με ρώτησαν ευγενικά αν είχα προσέξει πως το παιδί μου φορούσε διαφορετικά παπούτσια. «Ναι το έχω προσέξει, ευχαριστώ για το ενδιαφέρον σας» ήταν η απάντησή  μου.

4. Θα ελέγχω το «βρώμικο  στόμα» μου μπροστά  στα  παιδιά
Πραγματικότητα: «Φτου, γμτ, πάλι κόλλησε ο συναγερμός! Γμτ, γμτ, γμτ,  κάηκε (πάλι) το φαγητό!». Η αντίδραση των παιδιών: «Πάλι καλά, τουλάχιστον δεν πήρες κι εσύ φωτιά όπως ο  μπαμπάς την παραμονή   των Χριστουγέννων» (συνέβη στ΄αλήθεια).

newagemama-colors

«Οταν θα γίνω μάνα, τα παιδιά μου θα κυκλοφορούν καθαρά και καλοχτενισμένα». Κι αλλος μύθος!

5. Θα αφιερώνω χρόνο στη φροντίδα και περιποίηση του εαυτού μου, όπως παλιά
Πραγματικότητα: Καταφέρνω να κάνω ένα  μπάνιο της προκοπής κάθε τρεις μέρες. Η ρίζα στο μαλλί θέλει  συνέχεια φτιάξιμο  και, μάλλον,  είναι πιο εύκολο  και  οικονομικό  να τη βάψω με μαρκαδόρους και κηρομπογιές απ΄το να βρω χρόνο να πάω κομμωτήριο ή να ασχοληθώ εγώ στο σπίτι. Α, και το γυμναστήριο μ΄ έχει  κατατάξει  στους χορηγούς, γιατί τους κάνω δωρεά κάθε μήνα,  αφού έχω  πληρώσει και δεν πατάω.

6. Θα  εξασκώ υγιείς τεχνικές για την επίλυση συγκρούσεων και θα συμπεριφέρομαι γενναιόδωρα όταν έχω δίκιο
Πραγματικότητα: Κάνω το γύρο του θριάμβου  σ΄όλο το σπίτι τραγουδώντας όσο πιο  δυνατά μπορώ «έχω δίκιο, έχω δίκιο!»

7. Θα μοιράζομαι ό,τι έχω, γι΄αυτό και τα παιδιά μου θα μάθουν να μοιράζονται κι αυτά
Πραγματικότητα: «Ασε κάτω τα καλλυντικά μου παιδί  μου! Το μέϊκ απ είναι  όλο δικό μου, μην το αγγίζεις!»

8. Τα παιδιά μου θα τρώνε μόνο πλήρεις υγιεινές τροφές και επιδόρπιο μόνο μετά το δείπνο
Πραγματικότητα: «Εντάξει μπορείς να φας ένα μπωλ παγωτό για πρωϊνό. Εξάλλου το  παγωτό περιέχει αρκετό  ασβέστιο, έτσι; Και είναι σαν να πίνεις γάλα, έτσι;»

9. Πάντα θα είμαστε συνεπείς στην ώρα μας  όταν πάμε στο σχολείο  και στα διάφορα  ραντεβού
Πραγματικότητα: Πώς γίνεται, κάθε φορά, να ξεκινάμε να ετοιμαζόμαστε τρεις ώρες πριν από την ώρα του ραντεβού και,  παρ΄ όλα αυτά,  να φτάνουμε πάντα καθυστερημένοι;

10. Για τα παιδιά  μου θα είμαι ένα ζωντανό παράδειγμα του πώς μια δυναμική γυναίκα μπορεί να είναι επιτυχημένη εκτός σπιτιού
Πραγματικότητα: Αν με  χτυπήσει  αυτοκίνητο θα αναρωτηθούν: «Ποιος θα βάλει τώρα πλυντήριο;»

Πηγή: Carrie Goldman, Top 10 ways i was a perfect mom until i had kids, Huffpost Parents, 23/4/13, (η μετάφραση έγινε από  μένα  και φυσικά είναι ερασιτεχνική)
Ευχαριστούμε πολύ Κάρι,  μας εμπνέεις!

Άρθρο δημοσιεύτηκε σε Ζωή εδώ, Μαμαδίστικα | Ετικετοποιημένο , , , , , , , , , , , , , , , , | 18 Σχόλια

Φρούρια με κουβέρτες!

Άρθρο δημοσιεύτηκε στις 15 Απριλίου, 2013 από Νewagemama

Αφιερωμένο στους γονείς που, όπως εγώ, παθαίνουν νευρική κρίση όταν βλέπουν το καθιστικό τους να μετατρέπεται από τα παιδιά  σε …κατασκήνωση, για να καταλαγιάσουν στη συνέχεια, αντικρίζοντας την ικανοποίηση και τη λάμψη της χαράς του παιχνιδιού στα μάτια τους!

Κρυψώνας στο καθιστικό. Φωτό από τους Men in Black, flickr

Εχεις προσέξει ότι στα μικρά παιδιά αρέσει να παίζουν και κοιμούνται σε ζεστά μέρη; Αυτό φαίνεται να τους αρέσει από τη μέρα που γεννιούνται. Τα «φρούρια» στο σπίτι και οι σκηνές στον κήπο φέρνουν χαρά σε όλα τα παιδιά.

Μερικές από τις πιο αγαπημένες μου αναμνήσεις είναι όταν η μαμά  μου έβγαζε τα μαξιλάρια του καναπέ και μας άφηνε να χρησιμοποιήσουμε κουβέρτες για να φτιάξουμε τις κρυψώνες μας.

Οταν η Μάντα ήταν πέντε χρονών τρελαινόταν να κοιμάται μέσα στην ντουλάπα. Μια μέρα την είδα να περνάει μπροστά μου μ΄ένα σφυρί και μερικά καρφιά κι ύστερα την άκουσα να καρφώνει. «Μου λες σε παρακαλώ τι κάνεις;» τη ρώτησα. «Χτίζω μια σκηνή» απάντησε. Πήγα να δω και όντως κάρφωνε τα σινιέ σεντόνια της και το κασκόλ της στον τοίχο της ντουλάπας της για να φτιάξει τη σκηνή. Ε, εντάξει σκέφτηκα, τι λόγο ύπαρξης έχουν τα σεντόνια αν όχι να τα απολαμβάνεις; Κι εκείνη φαινόταν να το διασκεδάζει τόσο πολύ! Κοιμήθηκε εκεί μέσα περίπου έξι εβδομάδες. Μετά κρέμασε κουβέρτες από τη σκάλα για να φτιάξει μια νέα κρυψώνα.

Αυτά τα πολύχρωμα φρούρια πραγματικά  έκαναν άνω κάτω το σπίτι μας, αλλά βλέποντας τη λάμψη στα μάτια της, κάθε αναστάτωση γινόταν γρήγορα αληθινή χαρά. Στα επταμισι χρόνια της πέρασε μια φάση τάξης και αφιέρωνε ώρες για να καθαρίζει το δωμάτιό της και να τακτοποιεί τα συρτάρια της. Και στα δικά σας παιδιά μάλλον το ίδιο θα συμβεί.

Παρεούλα στη σκηνή, από την cdmalin, flickr

Τα φρούρια πρόσφεραν ώρες διασκέδασης και σε άλλα παιδιά στη γειτονιά μας. Η Ρουθ άφησε τα παιδιά να φτιάξουν φρούρια στο υπόγειο. Ο Κέβιν έφτιαξε ένα πλοίο στην μπανιέρα κι έβαλε και χαλάκια για να μη γλιστράει.

Τα φρούρια είναι πραγματική πηγή χαράς και διασκέδασης, είτε είναι σπιτάκια στο δέντρο είτε είναι χαρτόκουτα. Η φαντασία ξεδιπλώνεται ελεύθερα και τα παιδιά περνούν πολλές ώρες δημιουργώντας έναν συναρπαστικό καινούργιο κόσμο. Συχνά επιστρατεύουν και φανταστικούς φίλους που συμμετέχουν στο παιχνίδι.

Τίποτα δεν μπορεί να κάνει μια βροχερή μέρα πιο περιπετειώδη ή να μετατρέψει ένα παιδί που βαριέται ή έχει νεύρα σε δημιουργική διάνοια, όσο ένα φρούριο από κουβέρτες μέσα στο σαλόνι. Το να τρως το μεσημεριανό σου ή να περνάς τη νύχτα μέσα σ΄ένα τέτοιο φρούριο είναι σκέτη απόλαυση! Το καλοκαίρι, οι σκηνές στην αυλή ή στη βεράντα είναι τέλειες για να παίξουν και να κοιμηθούν εκεί τα παιδιά και οι φίλοι τους.  Δοκίμασέ το και θα καταλάβεις τι εννοώ!

Πηγές:1.  Judy Ford, Wonderful ways to love a child (Conari press, 1995). Στα ελληνικά, Υπέροχοι τρόποι να αγαπήσεις ένα παιδί, εκδόσεις Δυναμική της επιτυχίας.  2. http://www.judyford.com/

Άρθρο δημοσιεύτηκε σε Ζωή εδώ, Μαμαδίστικα | Ετικετοποιημένο , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , | 5 Σχόλια

Γι΄ αυτούς που έμειναν πίσω…

Άρθρο δημοσιεύτηκε στις 7 Απριλίου, 2013 από Νewagemama

Τόσο δυνατά και φορτισμένα με συναίσθημα κείμενα, όπως αυτό εδώ, δεν έχουν ανάγκη από κανένα πρόλογο:

"Πατέρας και γιος" από την Cathy Jourdan.

«Πατέρας και γιος» από την Cathy Jourdan.

Έρχομαι σπίτι μετά από μήνες, δεν μπορώ να βάλω κτητική αντωνυμία, είναι το σπίτι, θα έπρεπε να πω μου ή μας, αλλά δεν το νιώθω πια έτσι, όσο περνάει ο καιρός γίνεται σου και μόνοδικό σου. Στρώνουμε να κοιμηθούμε και ψάχνω για σεντόνια, φαντάζομαι ότι είναι φυλαγμένα εκεί που τα έβαζε εκείνη, δεν είμαι και σίγουρος, έχεις κάνει όλες τις πιθανές ανώδυνες αλλαγές για να φέρεις τους τοίχους στα μέτρα σου, έχεις εγκαταλείψει και το κρεβάτι σας και κοιμάσαι στο δικό μου, έχει φασαρία στο άλλο, μου λες, φαντάζομαι τα βράδια να ακούς τις φωνές της και γνέφω καταφατικά.

Το πρωί σηκωνόμαστε την ίδια ώρα και βγαίνουμε έξω, η πλατεία είναι ακόμα βρεγμένη και τα μάτια μας μισόκλειστα, στην άκρη της πόλης ο γίγαντας που έγινε βουνό κοιμάται ακόμα. Στον άδειο πεζόδρομο μια κιθάρα παίζει τον ρυθμό του Knockin’ at heaven’s door, σκύβω το κεφάλι και προσπερνάω, έμαθα να ζω με όσα δεν αντέχω, αλλά δεν έμαθα ακόμα να τα κοιτάω κατάματα. Σε ρωτάω στα γρήγορα τα διαδικαστικά του νεκροταφείου, δεν θέλω λεπτομέρειες, μόνο το βασικό χρονοδιάγραμμα, βουρκώνεις και ψελλίζεις κάτι για τον Αύγουστο του 2014, πέντε χρόνια σχεδόν, σκέφτομαι, τόσο χρειάζονται τα μνήματα για να εξαργυρωθούν με λήθη, ύστερα η απώλεια συντηρείται από αυτούς που μένουν πίσω.

Πιο κάτω μια γιαγιά με ένα μπαστούνι στο ένα χέρι κι ένα άδειο κύπελλο στο άλλο μας κοιτάει στα μάτια και ανοίγει το στόμα χωρίς να βγάλει ίχνος ήχου, η απελπισία είναι βουβή πια, δεν έχουμε αντοχή ούτε να φωνάξουμε βοήθεια. Καθόμαστε για καφέ και μπουγάτσα και μου λες για τους φασίστες, αποκαλείς τον Κασιδιάρη “ανεγκέφαλο κωλόπαιδο”, χαμογελάω συγκαταβατικά, ίσως και να είναι αυτός ο πιο ακριβής χαρακτηρισμός που έχω ακούσει. Πίσω στο σπίτι ετοιμάζομαι να φύγω, πάλι μου την έσκασες, μου λες, θα φύγεις και θα μείνω μόνος, πώς να σου εξηγήσω τώρα τι γίνεται, πώς να σου μιλήσω για όσα δεν θες να ακούσεις;

Ανοίγω ένα κουτάκι coca cola και πάω να πιω, μου το παίρνεις από το χέρι και το σκουπίζεις με μια χαρτοπετσέτα, γίνομαι πάλι 5 κι εσύ 39, σε λίγο θα με πας για πρώτη φορά στο σχολείο, σε λίγο θα μου πάρεις ποδήλατο, σε λίγο θα μου μάθεις να οδηγώ, σε λίγο θα προσπαθήσεις να με καταλάβεις.

Ανάβω τσιγάρο. Είσαι θυμωμένος. Μια μέρα θα φύγουμε μαζί.

Πηγή: Τα Χαμένα Επεισόδια, ευχαριστούμε πολύ!

Δες ακόμη: Καμιά φορά…

Άρθρο δημοσιεύτηκε σε Ζωή εδώ, Της καρδιάς | Ετικετοποιημένο , , , , , , , , , , , , | 3 Σχόλια

Σκέψεις γενεθλίων – τρία χρόνια στην μπλογκόσφαιρα

Άρθρο δημοσιεύτηκε στις 31 Μαρτίου, 2013 από Νewagemama

Αυτό εδώ το ιστολόγιο συμπληρώνει τρία χρόνια ζωής. Αραγε, τρία χρόνια ζωής στο Ιντερνετ είναι πολύς καιρός; Τα πρώτα γενέθλια θυμάμαι πως τα είχα γιορτάσει δικτυακά, τα δεύτερα τα είχα τιμήσει ιδιωτικά και, τώρα, που τα κεράκια έγιναν τρία, νιώθω πως κάτι περισσότερο έχει την ανάγκη να μοιραστεί ο δικτυακός μου εαυτός...

3rd_birthday_cake

Πολλά άλλαξαν αυτά τα τρία χρόνια για όλους μας. Μέσα μας κι έξω μας. Στα σπίτια μας και στις καρδιές μας. Ο ιστός της αβεβαιότητας δίνει γερές σπρωξιές αναγκάζοντάς μας  ν΄αλλάξουμε προτεραιότητες, να κοιτάξουμε κατάματα ό,τι μας φοβίζει και ν΄αποφασίσουμε επιτέλους με ποιους θα πάμε και ποιους θ’ αφήσουμε.

Κι έτσι, αναρωτιέμαι ποια είναι η θέση, ποιος είναι ο λόγος ύπαρξης, ενός ιστολογίου σαν αυτό, σε μια πραγματικότητα τόσο δύσκολη, απαιτητική και – για τόσο πολλούς ανθρώπους – πια απελπιστική; Η οικογένεια είναι ίσως καταφύγιο ακόμη για αρκετούς από μας, μα για άλλους είναι ο χώρος όπου δοκιμάζονται σε ακραίο βαθμό οι καθημερινές αντοχές και τα ψυχικά τους αποθέματα. Σα γονείς χρειάζεται όχι μόνο να κρατηθούμε όρθιοι, αλλά και να ανακαλύψουμε τον τρόπο, ίσως τον δικό μας μοναδικό τρόπο, να ανοίξουμε ξανά το δρόμο για τα παιδιά μας, καταργώντας, γκρεμίζοντας, ανατρέποντας όλα τα ανόητα κλισέ που η δική μας γενιά πληρώνει ήδη πολύ ακριβά, ενώ ακόμα τα υπηρετεί, γιατί δεν έχει κάτι καλύτερο να προτείνει και να αναδείξει.

TeXtures~ΦαΜ

Αrt: Φαίη Αναγνωστοπούλου, «Τextures»

Και φτάνω σε μια συνειδητοποίηση που σχεδόν με απελευθερώνει: Πως η κρίση μου πρόσφερε κάποια ανέλπιστα δώρα, που άργησα να αντιληφθώ, γιατί έφτασαν πακεταρισμένα μαζί με φόβο, οικονομική στενότητα, χρέη και σφίξιμο στο στήθος. Με ανάγκασε ευτυχώς να γυρίσω φανερά και οριστικά την πλάτη σε όλη την επίπλαστη, ανόητη, λαϊφσταϊλίστικη εκδοχή της ζωής που θέλει τους γονείς καταναλωτικές μονάδες και υπερήρωες ταυτοχρόνως, ρομπότ με  μαγικό ραβδί – και φυσικά άφθονο χρήμα – να «παρέχουν» στην οικογένειά τους το «ιδανικό» περιβάλλον, τη «σωστή» εκπαίδευση, τα «κατάλληλα» εφόδια για ένα «τέλειο»μέλλον.

Ποτέ δεν ενστερνιζόμουν το παραπάνω πρότυπο ζωής, αλλά αναγνωρίζω πως ήμουν κι εγώ, σε κάποιο βαθμό, υπό την επιρροή του. Επιτέλους, λέω επιτέλους, χάρη στην κρίση,  περνάω –  σταδιακά και όχι ανώδυνα – από το «έχω» στο «είμαι». Από την επιφάνεια στην ουσία. Από το λούστρο στο ψητό. Σκεφτείτε πριν από μια πενταετία πόσο μας απασχολούσε το  «έχω» (σπίτι, μπλογκ, τζιπ, εξοχικό, διαφορετικές διακοπές, παιδιά με …. κοκ). Σήμερα αυτό που μετράει όλο και πιο πολύ είναι το «είμαι» (ελεύθερος, σταθερός, φοβισμένος, ικανός, απελπισμένος…..). Να που μπήκε λυτρωτικά στο προσκήνιο το ξεχασμένο «ανθρώπινο μέτρο», το συναίσθημα κι ας είναι πόνος, η ταπεινότητα και το σκυμμένο κεφάλι κι ας είναι εκνευριστικό – αν όχι ταπεινωτικό – να παραδέχεσαι πως δεν στέλνεις πια τα παιδιά στη Ρυθμική γιατί δεν έχεις να πληρώσεις.
Για μένα το πέρασμα αυτό συνιστά ένα πνευματικό άλμα, ένα αμυδρό ξεκίνημα μιας καινούργιας κατάστασης, που ακόμα δεν είμαι σε θέση να ορίσω, αλλά νιώθω πως θα σημαδέψει αν όχι τις δικές μας ζωές, σίγουρα τις ζωές των παιδιών μας…

Με ανακούφιση διαπιστώνω καθημερινά πως τα παιδιά πατάνε πιο γερά στα πόδια τους όταν ο γονιός είναι δίπλα τους ορθός κι αξιοπρεπής, αν και στραπατσαρισμένος. Τα παιδιά, όταν τους εξηγήσεις, αναγνωρίζουν τις αναγκαιότητες και λειτουργούν με ρεαλισμό και ευθύτητα που πολλοί μεγάλοι θα ζήλευαν. Ενα είναι αδιαπραγμάτευτο: ότι σαν γονείς είμαστε συναισθηματικά παρόντες στη ζωή τους, ναι ευάλωτοι, τρωτοί και κλονισμένοι, αλλά αληθινοί και παρόντες…

Art: Σπύρος Πουλημένος

Art: Σπύρος Πουλημένος

Και τι ρόλο παίζουμε εμείς οι γονείς της μπλογκόσφαιρας (ερώτημα που φαντάζομαι πως θα τεθεί εξ ορισμού στις Ψηφιακές γειτονιές), όταν η ανατροπή στη ζωή κάθε οικογένειας είναι καθημερινά παρούσα;
Κάθε μπλόγκερ αναζητά το δικό του τρόπο να εκφραστεί και να μοιραστεί. Πιστεύω ωστόσο πως είναι σημαντικό να έχουμε το βλέμμα και την καρδιά στραμμένη στην κοινωνία κι όχι στο μικρόκοσμο του σπιτιού μας και της όποιας «διαδικτυακής καριέρας». Στην οικογένεια που πονά, στο συνάδελφο που έχει σκύψει το κεφάλι, στο παιδί που ντρέπεται να εξομολογηθεί τη δυσκολία, στο δάσκαλο που πασχίζει να σταθεί αξιοπρεπής μέσα στην τάξη… Και να μη διστάζουμε να παραδεχτούμε πόσο τρωτοί κι ευάλωτοι νιώθουμε, να μην υποκρινόμαστε πως δεν υπάρχουν  τα «ανεπιθύμητα», μα τόσο ισχυρά, συναισθήματα που συνοδεύουν όλη αυτή την αλλαγή που βιώνουμε. Και ναι, η ομορφιά, η αγάπη, η στήριξη, η σύνδεση έχουν γεύση πιο γλυκιά και γνήσια όταν καταφέρνεις να τις αναγνωρίσεις μέσα στη δυσκολία…

Οσο γι΄αυτό εδώ το ιστολόγιο, όπως και για τη σελίδα του στο Facebook, ένα λόγο ύπαρξης έχει: Να προσφέρει έμπνευση σε όποιο φίλο και φίλη την έχει ανάγκη, όσο κι εγώ. Διψάω για έμπνευση, κατά προτίμηση με ενέσεις αυθεντικής αισιοδοξίας παρά τα κύματα του φόβου, γιατί μέσα απ΄την έμπνευση νιώθω πως ανοίγει η καρδιά μου, ξεδιπλώνεται ο νους, θρέφεται το πνεύμα κι έτσι αντλώ δύναμη και σηκώνομαι όρθια όταν πέφτω, σκουπίζω τα δάκρυά μου και ξαναπροσπαθώ, ζητάω βοήθεια όταν απελπίζομαι και δηλώνω ξανά «παρούσα» εκεί που πρέπει να είμαι παρούσα.

Αυτά είχα να μοιραστώ στα τρίτα μου δικτυακά γενέθλια. Δέχομαι με ανοιχτή καρδιά ευχές και σχόλια. Για να σας πω την αλήθεια, αφού αλήθειες θέλω πια, όχι μόνο θέλω ευχές και σχόλια, αλλά τα έχω ανάγκη κιόλας.

Άρθρο δημοσιεύτηκε σε Ζωή εδώ, Κοινή λογική, Μαμαδίστικα, Της καρδιάς | Ετικετοποιημένο , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , | 36 Σχόλια

Θα είμαι πάντα εκεί

Άρθρο δημοσιεύτηκε στις 27 Μαρτίου, 2013 από Νewagemama

Τι κάνουμε όταν δεν μας αρέσουν οι επιλογές των παιδιών μας ; ‘Οταν θέλουμε να ακολουθήσουν κάποιον άλλο δρόμο απ΄ αυτόν που επιθυμούν, είτε πρόκειται απλά για το στυλ των ρούχων που φορούν, τη μουσική που προτιμούν, το χόμπι τους, είτε για κάτι πιο σοβαρό όπως  το αντικείμενο σπουδών ή η επαγγελματική τους σταδιοδρομία;

Το απόσπασμα που ακολουθεί με άγγιξε, γιατί το συγκεκριμένο θέμα πολύ με απασχολεί, και το μοιράζομαι μαζί σας, μιας και είναι ένα ωραίο παράδειγμα βγαλμένο μέσα από τη ζωή:

Art: Leonid Afremov

Art: Leonid Afremov

Ο Νταν, οδοντίατρος, 50 ετών σήμερα και συμμετέχει παίζοντας κιθάρα σε ένα τοπικό μπλουζ συγκρότημα μια-δυο νύχτες την εβδομάδα. Γνωρίζω την οικονομική κατάσταση του Νταν κι έτσι μπορώ να ισχυριστώ με σιγουριά ότι τα λεφτά που κερδίζει από το συγκρότημα είναι ένα χαμηλό επίδομα συγκρινόμενα με τα κέρδη από τη δουλειά του ως οδοντιάτρου.

Ο Νταν, λοιπόν, παίζει μουσική απλά γιατί το απολαμβάνει. «Την πρώτη φορά που άκουσα Muddy Waters», εξομολογείται, «ερωτεύτηκα το μπλουζ και δεν σταμάτησα ποτέ να το αγαπώ. Δεν μπορώ να σου περιγράψω τις ώρες απόλαυσης και ανακούφισης που έχω περάσει παίζοντας αυτή τη μουσική».

‘Οταν ο  Νταν ήταν πέντε χρονών, η μητέρα του τού άρχισε μαθήματα βιολιού. Δεν ήταν η επιλογή του. Η μητέρα του έπαιζε τσέλο σε μια ορχήστρα δωματίου και ήθελε ο γιος της να έχει κλασική μουσική παιδεία. ‘Οταν ο ίδιος ανακάλυψε το μπλουζ σε ηλικία 12 ετών, ρώτησε αν μπορούσε να αφήσει το βιολί και να κάνει μαθήματα ηλεκτρικής κιθάρας. «Την πρώτη φορά που το ζήτησα δεν με πήρε σοβαρά. Συνέχιζα όμως να την πιέζω μέχρις ότου δεν μπορούσε πια να αγνοήσει την επιθυμία μου. Αφού το σκέφτηκε λίγο, κάναμε μια συμφωνία: θα μπορούσα να μάθω κιθάρα, με τον όρο να συνεχίσω τα μαθήματα βιολιού μέχρι να τελειώσω το Λύκειο. Συμφώνησα. Το αστείο της υπόθεσης είναι πως τώρα ξέρω ότι δεν θα γινόμουν τόσο καλός κιθαρίστας αν δεν είχα συνεχίσει τα μαθήματα βιολιού. Το να παίζει κανείς κιθάρα είναι πιο εύκολο σε σύγκριση με το βιολί».

Ο Νταν εκπλήρωσε το δικό του κομμάτι της συμφωνίας. Το ίδιο και η μητέρα του. Οταν έγινε 18 ετών  άφησε το βιολί και αφοσιώθηκε εξ ολοκλήρου στη μουσική μπλουζ και ροκ εν ρολ που τόσο αγαπούσε.

“Ημουν σ΄ένα συγκρότημα από 15 μέχρι 25 ετών.Μέσα σ΄αυτά τα 10 χρόνια, η μητέρα μου – που απεχθανόταν απίστευτα το ροκ εν ρολ – δεν έχασε παρά ελάχιστες από τις συναυλίες μου (έλειπε μόνο όταν ήταν άρρωστη ή είχε κάποια σοβαρή υποχρέωση που δεν μπορούσε να αναβάλλει). Σε όλες τις άλλες περιπτώσεις ήταν πάντα εκεί, ποτέ με ιδιαίτερα εμφανή τρόπο, όμως ήταν πάντα εκεί. Αν αναζητούσα το βλέμμα της μέσα σε κείνα τα σκοτεινά γήπεδα ή στις αίθουσες συναυλιών, θα την έβρισκα εκεί. Θα στεκόταν σε καμιά σκοτεινη γωνιά ή θα καθόταν σε τραπέζι μαζί με φίλους, τις περισσότερες φορές όμως μόνη. Μετά συνήθως γύριζα αργά στο σπίτι και, αν ήταν ξύπνια, θα μου έλεγε πόσο καλά έπαιξα κάποιο κομμάτι ή θα μου άφηνε κάποιο σημείωμα. Δε νομίζω ότι άλλαξαν ποτέ τα γούστα της στη μουσική. Ποτέ δεν της άρεσε το μπλουζ και το ροκ εν ρολ. Ηταν  όμως παρούσα εκεί για μένα«.

Εδώ βρίσκεται η λεπτή ισορροπία. Σήμερα το μπλουζ συγκρότημα του Νταν παίζει μουσική διάφορες νύχτες κάτα τη διάρκεια της εβδομάδας, ποτέ όμως την Τρίτη. Αυτή  είναι η βραδιά που ο Νταν παίζει βιολί σ΄ένα κουαρτέτο εγχόρδων μαζί με τη μητέρα του.

Πηγή: Doug Peine,  It is not that complicated, The 12 rules for raising happy, self reliant children (HCI, 2002). Στα ελληνικά: Δεν είναι τόσο περίπλοκο, 12 βασικοί κανόνες για την ανατροφή ευτυχισμένων και με αυτοπεποίθηση παιδιών, εκδόσεις Ωρίων.

Άρθρο δημοσιεύτηκε σε Κοινή λογική, Μαμαδίστικα | Ετικετοποιημένο , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , | 6 Σχόλια

Η αλήθεια είναι η καλύτερη απάντηση

Άρθρο δημοσιεύτηκε στις 20 Μαρτίου, 2013 από Νewagemama

Αν θέλεις να χτίσεις  μια σχέση εμπιστοσύνης  με το παιδί σου, μια σχέση  τέτοια που το παιδί θα ξέρει  ότι μπορεί  να έρχεται σε σένα με όποιες ερωτήσεις, ανησυχίες ή στεναχώριες έχει, τότε είναι αναγκαίο να απαντάς  στις ερωτήσεις του με  ειλικρίνεια. Αυτό δεν είναι  πάντα εύκολο, γιατί  τα παιδιά έχουν το ταλέντο να κάνουν τις πιο δύσκολες ερωτήσεις: «Εκανες ποτέ  κοπάνα από  το σχολείο;» «Τι γίνεται όταν πεθαίνουμε;», «Ποια είναι η μαμά του Θεού;»…

Οι συνεχείς ερωτήσεις δείχνουν πως το παιδί είναι έξυπνο. Κι όταν αμφισβητεί τα λόγια ή τις πράξεις σου, αυτό δεν σημαίνει  ότι δεν  σε σέβεται. Το παιδί που ρωτάει για να  μάθει δεν συμφωνεί  αβασάνιστα με τα  άτομα που έχουν την «εξουσία», συμπεριλαμβανομένων των γονιών του. Αντιθέτως, το παιδί που ακολουθεί τυφλά χωρίς να ρωτάει γιατί, μπορεί εύκολα να παρασυρθεί από τη γνώμη του οποιουδήποτε.

Art: Evangelina Prieto

Art: Evangelina Prieto

Να  σέβεσαι λοιπόν τις ερωτήσεις του. Κι αν δεν ξέρεις την απάντηση, πες «δεν ξέρω, πολύ καλή η ερώτησή σου». Κι ύστερα βοήθησε το παιδί να βρει τις απαντήσεις που ζητάει. Προσπάθησε να μη χάσεις την υπομονή  σου με τα αδιάκοπα «γιατί» και «πώς», ούτε με τις δυσκολότερες ερωτήσεις  που σίγουρα θα ακολουθήσουν.

Οταν η Μαίρη  ρώτησε τη μαμά της αν είχε  ποτέ καπνίσει, η Καίτη αρχικά σκέφτηκε να παραποιήσει την αλήθεια. Τελικά αποφάσισε να την πει, παρά να την μάθει  η κόρη της από τη γιαγιά της.  Εξάλλου,   σκέφτηκε «ίσως ήδη να τη γνωρίζει». Κι  έτσι είπε «ναι»,  μια  απάντηση που οδήγησε σε  μια ανοιχτή συζήτηση μεταξύ τους.
Να θυμάσαι ότι τα ψέματα, οι μισές αλήθειες και τα ξεγελάσματα μπερδεύουν τα παιδιά.  ‘Οσο δύσκολη κι αν είναι μια  ερώτηση, η αλήθεια είναι πάντα η καλύτερη απάντηση. Αν αποφεύγεις να δίνεις ειλικρινείς απαντήσεις, το παιδί θ’  αποκτήσει την αίσθηση ότι δεν μπορεί να σε εμπιστεύεται.

Το λεπτό σημείο με τις ερωτήσεις είναι το εξής: Αν και είναι σημαντικό ν΄απαντάς στις ερωτήσεις τους,  είναι εξίσου σημαντικό να μην κάνεις εσύ πολλές. Ισως έχεις παρατηρήσει ότι τα παιδιά, ιδιαίτερα όταν πλησιάζουν στην εφηβεία, συχνά παίρνουν αμυντική στάση όταν τους κάνεις ακόμα και την πιο απλή ερώτηση. Παρόλο που εσύ ενδιαφέρεσαι ειλικρινά για τη ζωή τους, εκείνα για κάποιο λόγο νομίζουν ότι τα  κατασκοπεύεις, ότι χώνεις τη μύτη σου και ότι ανακατεύεσαι σε θέματα που δεν σε αφορούν. Οι έφηβοι μοιράζονται  μόνο αυτά που θέλουν,  όταν το θέλουν.

Να λοιπόν ο  κανόνας: Μην τους κάνεις πολλές ερωτήσεις, αλλά πάντοτε να απαντάς  στις δικές  τους.  Θα  μπορέσεις να επιβιώσεις  και  να διατηρήσεις και το χιούμορ σου παράλληλα, αν δεις το  όλο θέμα ως  μια φάση που περνούν, αν και διαρκεί κάπως παραπάνω! Θα περάσει  κι αυτή και θα μπορέσετε πάλι κάποτε να κάνετε μια φυσιολογική συζήτηση.

Πηγές:1.  Judy Ford, Wonderful ways to love a child (Conari press, 1995). Στα ελληνικά, Υπέροχοι τρόποι να αγαπήσεις ένα παιδί, εκδόσεις Δυναμική της επιτυχίας
2. http://www.judyford.com/

Δες ακόμα:   Μίλα παιδί μου! 

Άρθρο δημοσιεύτηκε σε Κοινή λογική, Μαμαδίστικα | Ετικετοποιημένο , , , , , , , , , , , , , , , , , , , | 1 σχόλιο

Εμπιστεύσου το σώμα σου

Άρθρο δημοσιεύτηκε στις 10 Μαρτίου, 2013 από Νewagemama

Mια από τις  πιο έντονες αναμνήσεις που έχω από τις δύο εγκυμοσύνες μου είναι ότι δεχόμουν συμβουλές, γνώμες, προτροπές, απόψεις κλπ κλπ από δεκάδες ανθρώπους, πολλοί από τους οποίους μου ήταν άγνωστοι. Οι περισσότεροι φυσικά ήταν γυναίκες και μανούλες, διαφόρων ηλικιών, που μου μιλούσαν στο δρόμο, στο λεωφορείο, στη δουλειά, παντού για τις εμπειρίες τους – θετικές και αρνητικές – από την εγκυμοσύνη, τον τοκετό και το μεγάλωμα των παιδιών τους.

Μια στιγμή που δεν ξεχνιέται ποτέ, από το φακό της Jennifer Kelner

Μια στιγμή που δεν ξεχνιέται ποτέ, από το φακό της Jennifer Kellner

Στην αρχή θυμάμαι πως όλο αυτό το έβρισκα διασκεδαστικό. Στη συνέχεια όμως – και όσο η εγκυμοσύνη προχωρούσε – άρχιζε να με κουράζει και να με εξαντλεί. Δεν ήθελα να προσβάλλω κανένα καλοπροαίρετο συνάνθρωπο που ήθελε να βοηθήσει, αλλά μερικές φορές ακόμα και η ένταση της φωνής τους με ενοχλούσε και δεν με άφηνε να σκεφτώ και να λειτουργήσω φυσιολογικά. Αρκετές από τις ιστορίες τους ήταν δυσάρεστες –  ή ακόμα και τρομακτικές – και γι΄ αυτό αποφάσισα από ένα σημείο και μετά να αποφεύγω συστηματικά παρόμοιες συναναστροφές και να μοιράζομαι τις σκέψεις μου μόνο με ανθρώπους που εμπιστευόμουν και ένιωθα πως με βοηθούσαν αληθινά.

Γι΄ αυτό, εκκολαπτόμενη μανούλα  έχε το νου σου! Θυμήσου πρόκειται για το δικό σου σώμα, τη δική σου οικογένεια , το δικό σου μωρό, τις δικές σου επιλογές στη ζωή! Στο κάτω κάτω, την  «πιο μεγάλη ώρα», την ώρα του τοκετού, πρωταγωνιστές είστε εσύ και το μωρό  και είναι η δική σας στιγμή!

Οσο πλησιάζει η γέννα, εξοικονόμησε ενέργεια για τον εαυτό σου και το μωρό. Αφιέρωσε χρόνο σε σένα, μείνε με τις σκέψεις και τα συναισθήματά σου, όποια κι αν είναι αυτά. Αγκάλιασε συνειδητά το φόβο για τη μεταμόρφωση και την αλλαγή που φέρνει στη ζωή ο ερχομός του παιδιού. Νιώσε βαθιά την ευγνωμοσύνη και τη χαρά  για το μεγαλείο της σύλληψης και της κυοφορίας μιας νέας ζωής. Θαύμασε το σώμα σου, όχι με τα κριτήρια των περιοδικών μόδας, αλλά με τα μάτια της αγάπης και της επίγνωσης για τις εκπληκτικές λειτουργίες που επιτελεί αδιάκοπα θρέφοντας τη νέα ζωή.

Η πιο ιερή στιγμή από το φακό της Patti Ramos...

Η πιο ιερή στιγμή από το φακό της Patti Ramos…

Όταν στραφείς προς τα μέσα, το ίδιο το σώμα  θα σου μιλήσει. Κι εσύ θα μπορείς να το ακούσεις και να το σεβαστείς. Θα αφουγκραστείς  πράγματα που κανείς  «εκεί έξω» δεν είναι σε θέση να αντιληφθεί για λογαριασμό σου. Μείνε συντονισμένη και άκουσέ το.

Ο τοκετός είναι μια συγκλονιστική στιγμή, γεμάτη ιερότητα και πρωτόγονο πάθος. Μην αφήσεις κανέναν να σε φοβίσει και να σε αποδυναμώσει με άσκοπο θόρυβο, φωνές, φλυαρίες και ιστορίες πόνου. Ακόμα και οι πιο τραχείς επαγγελματίες της υγείας κινούνται σε πιο χαμηλούς τόνους όταν τους ζητηθεί περισσότερη ηρεμία και  σεβασμός στην ιερότητα της εμπειρίας.

Ασε τον κόσμο εκεί έξω να λιώσει, να εξαϋλωθεί. Μπες στο σώμα σου. Κλείσε τα μάτια και φαντάσου το μωρό σου, γερό και δυνατό, μια νέα ψυχή γεμάτη ορμή, έτοιμη να κατακτήσει τον κόσμο. Την ώρα αυτή έχεις την τιμή να συντονίζεσαι με το μεγαλείο της δημιουργίας, με το θαύμα της ζωής!

Όταν νιώσεις πόνο, φόβο, θυμό,  μην συγκρατηθείς. Μίλα, ζήτα βοήθεια από το γιατρό, τη μαία, το σύντροφό σου. Είναι εκεί για να βοηθήσουν εσένα. Μοιράσου. Φώναξε. Κλάψε. Θύμωσε. Κανένας περιορισμός, κανένα όριο. Αγκάλιασε την ισχύ αυτής της στιγμής. Είναι δική σου. Η αρχέγονη δύναμη που προσφέρει σου ανήκει για πάντα.

Πηγές: 1. Jill Chasse, Baby magic for your magic baby (J. Chasse, 2010), 2. Christian Northrup, Women’ s Bodies, Women ‘s Wisdom (Random House, 2010)

Άρθρο δημοσιεύτηκε σε Μαμαδίστικα | Ετικετοποιημένο , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , | 2 Σχόλια

Η οικογένεια στη δίνη της κρίσης

Άρθρο δημοσιεύτηκε στις 3 Μαρτίου, 2013 από Νewagemama

«… δυο άνθρωποι μαζί δεν είναι πια τόσο μονάχοι και τόσο σκοτισμένοι όσο ο ένας άνθρωπος» – Τζων Στάινμπεκ,  Τα σταφύλια της οργής

‘Oλο και περισσότεροι γονείς αναρωτιούνται ποιος είναι ο κατάλληλος τρόπος να μιλήσουν στα παιδιά για την οικονομική κρίση και τις συνέπειές της. Πώς να μοιραστούν τις σκέψεις τους για τα οικονομικά προβλήματα της οικογένειας, πόσο να εκθέσουν τα παιδιά στη δυσκολία, πώς να κρατηθούν οι ίδιοι όρθιοι, όταν οι σταθερές της ζωής τους καταρρέουν, πώς να συνεχίσουν να ζουν και να οραματίζονται ένα καλύτερο αύριο για όλους.

Όταν έχω τόσο έντονα συναισθήματα για μια κατάσταση, προσωπικά  δυσκολεύομαι να λειτουργήσω ψύχραιμα. Ευτυχώς υπάρχουν επαγγελματίες  που μοιράζονται τις γνώσεις και τις ιδέες τους και μας βοηθούν. Βρήκα πολύ εύστοχη μια ανάλογη ανάρτηση του ιστολογίου Πορτοκαλί τάξη, που φιλοξένησε ένα κατατοπιστικό άρθρο της ψυχολόγου Λουίζας Βογιατζή για το θέμα ακριβώς που απασχολεί τόσους γονείς. Μοιράζομαι  τα σημαντικότερα για μένα σημεία του κειμένου, ιδιαίτερα όσα αναφέρονται στο τι μπορούμε να κάνουμε για να απορροφηθούν όσο γίνεται οι κραδασμοί από την ύφεση και την αρνητικότητα που προκαλεί:

Ενα μήνυμα ελπίδας από τον εμπνευσμένο Massimo Valiani, flickr

Ο Rand Conger, Αμερικανός ερευνητής και καθηγητής ψυχολογίας στο Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνια, μελέτησε τις συνέπειες της κρίσης στη δεκαετία του ’80 στα παιδιά και προτείνει για τους γονείς τα εξής «10 μυστικά για να βοηθήσουμε τα παιδιά μας να αντιμετωπίσουν την οικονομική κρίση»:

  • Μην τους κρύβετε την αλήθεια. Τα παιδιά έτσι κι αλλιώς αντιλαμβάνονται τα πάντα. Δεν χρειάζεται να ξέρουν κάθε λεπτομέρεια, αλλά την αλήθεια, με λίγα και κατανοητά λόγια που ταιριάζουν στην ηλικία τους.
  • Αν έχετε αγωνία, παραδεχτείτε το: Όταν απλώς διαισθάνονται την αγωνία σας χωρίς να ξέρουν τι συμβαίνει, η απειλή είναι μεγαλύτερη γι’ αυτά.
  • Κρατήστε ανοιχτό το διάλογο: Αυτό τον καιρό που τα παιδιά ακούνε ειδήσεις, φήμες, διαδόσεις, συζητήσεις φροντίστε να είστε ο κύριος συνομιλητής τους που διαψεύδει, μετριάζει, βάζει τα πράγματα στη σωστή τους διάσταση και καθησυχάζει αν χρειαστεί.
  • Ορίστε τις οικονομικές σας δυνατότητες: Καθίστε μαζί με τα παιδιά και εξηγείστε τους ότι πρέπει να περιορίσετε τα έξοδα σας. Βρείτε μαζί τους τρόπους με τους οποίους μπορεί ο καθένας να συνεισφέρει, ιεραρχώντας τις ανάγκες του. Προσπαθήστε να κρατήσετε αυτό το κοινό οικονομικό πλάνο για τουλάχιστον ένα μήνα και εξετάστε μαζί το αποτέλεσμα.
  • Περιορίστε την ένταση: Πολύ πιθανό να είστε αγχωμένοι και ευερέθιστοι αλλά προσπαθήστε να διατηρήσετε την ηρεμία σας, μιλήστε με φίλους, βρείτε διεξόδους . Οι συγκρούσεις μέσα στην οικογένεια είναι ίσως η μεγαλύτερη δοκιμασία που περνούν τα παιδιά σε τέτοιες περιόδους.
  • Διατηρήστε ;όσο γίνεται τις συνήθειές σας: Όταν όλα γύρω αλλάζουν, όλοι και πιο πολύ τα παιδιά έχουν ανάγκη από τις γνώριμες τους συνήθειες, τα κοινά γεύματα, τις ιστορίες το βράδυ, τις αγκαλιές και τα χάδια, που δίνουν αίσθηση σταθερότητας και ασφάλειας.
  • Ελέγξτε τη ροή των  ειδήσεων:  Θέλετε να ενημερώνεστε αλλά οι ειδήσεις είναι συχνά πιο τρομακτικές κι από θρίλερ. Γι΄ αυτό κάντε το καλύτερα χωρίς να βλέπουν και τα παιδιά μαζί .
  • Ελαττώστε το στρες στην οικογένεια: Προσπαθήσετε να μην αφήνετε να σας κατακλύζει το άγχος και να παραμένετε ψύχραιμοι. Βρίσκοντας τρόπους να καταπολεμήσετε το στρες, (κινηθείτε, ασχοληθείτε με κάτι που σας ευχαριστεί χωρίς να κοστίζει, κάντε ποδήλατο μαζί με τα παιδιά σας, ακούστε μουσική) βοηθάτε τον εαυτό σας και τα παιδιά.
  • Αφουγκραστείτε τα παιδιά: Αυτό τον καιρό φροντίστε να είσαστε λίγο πιο «συντονισμένοι» με τα παιδιά σας. Αν παρατηρήσετε στη συμπεριφορά τους ασυνήθιστες ενδείξεις άγχους ή στενοχώριας μιλήστε μαζί τους, ζητήστε από κάποιον άλλο ενήλικα που αγαπούν να περάσει χρόνο μαζί τους, συμβουλευθείτε τον παιδίατρο ή έναν ψυχολόγο.
  • Δώστε ελπίδα: Ευτυχώς τα παιδιά αντέχουν και προσαρμόζονται, αρκεί να νιώθουν ότι μπορούν να συνεχίσουν να βασίζονται στην οικογένειά τους. Δείξτε τους λοιπόν και πείτε τους το αυτονόητο: ότι όσο δύσκολα κι αν είναι τα πράγματα, εσείς θα κάνετε ό,τι μπορείτε για να καλυτερεύσουν.

Το απόσπασμα που ακολουθεί από το κλασικό  Τα σταφύλια της οργής του Τζων Στάινμπεκ, σε μετάφραση Κοσμά Πολίτη, περιγράφει συγκλονιστικά την ανθρώπινη δύναμη και τη σημασία τού να στέκεσαι όρθιος ό,τι κι αν έχει συμβεί:

Η κατατρεγμένη μετανάστρια μάνα με τα παιδιά της. Ιστορική φωτό της Dorοthea Lange, 1936, Καλιφόρνια.

…Οι άντρες στέκονταν κοντά στους φράχτες και κοίταζαν το ρημαγμένο καλαμπόκι τους που ξεραινόταν ολοένα, και μόνο σα να ξεχώριζε ακόμα λίγο πράσινο εδώ κι εκεί, κάτω από τη σκόνη. Στέκονταν βαριοί κι’ αμίλητοι. Βγήκαν και οι γυναίκες απ’ τα σπίτια για να σταθούν κοντά στους άντρες τους, -ήθελαν να καταλάβουν αν θα’ χαναν το θάρρος τους οι άντρες τούτη τη φορά. Σπούδαζε στα κρυφά η καθεμιά το πρόσωπο του αντρός της,- το καλαμπόκι ας καταστράφηκε, φτάνει να’χει απομείνει κάτι μέσα τους. Και τα παιδιά στέκονταν εκεί κοντά, φτιάνανε με τα γυμνά τους πόδια διάφορα σχέδια μέσα στη σκόνη, και με τη διαίσθηση προσπαθούσανε να νιώσουν αν θα λυγίζανε οι γονιοί τους. Τους έριχναν μια λαθραία ματιά, κι’ έπειτα πάλι καταγινόντουσαν με επιμέλεια να τραβούν γραμμές μέσα στο χώμα με τα γυμνά τους πόδια. Τ’ άλογα, που πήγανε να πιουν νερό στις γούρνες, φυσούσαν το νερό με τα ρουθούνια τους για να καθαρίσουν την επιφάνειά του από τη σκόνη. Σε λίγο, τα πρόσωπα των αντρών, από χαμένα που ήταν σε μιαν αμήχανη συλλογή, πήραν μια έκφραση σκληρή, οργισμένη, αλύγιστη. Τότε οι γυναίκες κατάλαβαν πως δεν έχουν τίποτα να φοβηθούν και πως οι άντρες τους δε θα λύγιζαν. Τότε τους ρώτησαν: «Τι θα κάνουμε τώρα;» Κι οι άντρες αποκρίθηκαν: «Δεν ξέρω». Μα είχε περάσει πια η δύσκολη στιγμή, το ίδιο κατάλαβαν και τα παιδιά που παρακολουθούσαν τη σκηνή. Γυναίκες και παιδιά κατάλαβαν βαθιά μες στην ψυχή πως καμιά δυστυχία δεν είναι αβάσταχτη όσο οι άντρες δεν χάνουν το ηθικό τους. Οι γυναίκες μπήκαν πάλι στο σπίτι και ξαναπιάσαν τη δουλειά τους και τα παιδιά ξανάρχισαν να παίζουν, μα στην αρχή δειλά-δειλά…

Παρακολουθήστε κι αυτό το πολύ κατατοπιστικό βίντεο, που πραγματεύεται ακριβώς το επίμαχο θέμα της κρίσης και της συμπεριφοράς μας απέναντι στα παιδιά. Αγνοήστε τις αναφορές του  στην αμερικάνικη πραγματικότητα και κρατήστε τα χρήσιμα σημεία:

Άρθρο δημοσιεύτηκε σε Ζωή εδώ | Ετικετοποιημένο , , , , , , , , , , , , | Σχολιάστε