Newagemama.com

Υποσχέθηκα στον ψηφιακό φίλο Τελευταίο να αναρτήσω κάτι ιδιαίτερο για τους μπαμπάδες της νέας εποχής, τους «αφανείς ήρωες» αυτού του ιστολογίου, που εξ ορισμού είναι επικεντρωμένο στις μαμάδες και τον κόσμο τους.
Συγκέντρωσα λοιπόν τα πιο πετυχημένα αποφθέγματα που βρήκα για τους πατεράδες και σας τα παρουσιάζω, διανθισμένα με το κατάλληλο φωτογραφικό υλικό. ΄Αλλα σοφά, άλλα εμπνευσμένα, άλλα με σαρκασμό και ειρωνεία, μέσα σε λίγες λέξεις κωδικοποιούν πλευρές της πατρότητας που μας κάνουν να χαμογελάμε, να θυμώνουμε, να συγκινούμαστε, να κατανοούμε και φυσικά να αγαπάμε!

1. Ο πατέρας μου συνήθιζε να παίζει με τον αδελφό μου και μένα στον κήπο. Η μάνα μας έβγαινε έξω και φώναζε: «θα χαλάσετε το γκαζόν!». Κι εκείνος της απαντούσε: «Δεν μεγαλώνουμε γκαζόν, αγόρια μεγαλώνουμε!» – Harmon Killebrew

2. Υπάρχουν τρία στάδια στη ζωή ενός άνδρα: Πρώτο στάδιο: να πιστεύει στον Αη-Βασίλη. Δεύτερο στάδιο: να μην πιστεύει στον Αη-Βασίλη. Τρίτο στάδιο: να είναι ο ίδιος Αη-Βασίλης. – Ανώνυμος

3. Το πιο σημαντικό έργο που ένας πατέρας μπορεί να κάνει για τα παιδιά του είναι ν΄ αγαπάει τη μάνα τους – Theodore M. Hesburgh

4. Oταν έλθει η εποχή που ένας άντρας αντιλαμβάνεται πως μάλλον ο πατέρας του είχε δίκιο για χιλιάδες πράγματα, συνήθως έχει ο ίδιος ένα γιο που τον θεωρεί λάθος! – Charles Wadsworth

5. Υποτίθεται πως κάθε άντρας μπορεί να γίνει πατέρας. Χρειάζεται όμως κάτι παραπάνω για να γίνει «μπαμπάς» – Ανώνυμος

Ποιος κακός τολμάει να ζυγώσει όταν σε προσέχει ένας τέτοιος μπαμπάς; Ποιος; Φωτό: JeanKerm, flickr

6. Οταν ήμουν έφηβος 14 ετών, ο πατέρας μου ήταν τόσο αλαζόνας που δεν τον άντεχα λεπτό. Περιέργως, όταν έφτασα τα 21 ένιωσα μεγάλη έκπληξη από το πόσο πολλά κατάφερε να μάθει μέσα σε επτά μόλις χρόνια! – Μαρκ Τουαίν

7. Πραγματικά πλούσιος είναι ο άντρας που έχει παιδιά που τρέχουν να χωθούν στην αγκαλιά του,  ακόμα κι όταν τα χέρια του είναι άδεια- Ανώνυμος

8. Δεν έχει τόση σημασία ποιος ήταν αληθινά ο πατέρας μου,  αλλά ποιος θυμάμαι εγώ πώς ήταν – Anne Sexton

9.  Eίναι όντως αξιέπαινο να πάει ένας πατέρας τον γιο του για ψάρεμα. Υπάρχει όμως ένα ιδιαίτερο μέρος στον παράδεισο για τον πατέρα που θα πάει την κόρη του για ψώνια – John Sinor

10. Οι καλοί μπαμπάδες δίνουν στα παιδιά τους ρίζες και φτερά. Ρίζες για να νιώθουν πού είναι το σπίτι τους και φτερά για να πετάξουν μακριά ελεύθερα – Jonas Salk

Μπαμπάς και κόρη τα λένε. Από τον John_becquet, flickr

11. Mπαμπάδες, αγαπήστε κι  αποδεχτείτε τα μέλη της οικογένειάς σας γι΄ αυτό που πραγματικά είναι, ακόμα κι αν η προσωπικότητά τους είναι πολύ διαφορετική από τη δική σας. Τα κουνέλια δεν πετούν, οι αετοί δεν κολυμπούν, οι γάτες δεν έχουν φτερά. Σταματήστε τώρα τις συγκρίσεις. Υπάρχει άφθονος χώρος για όλους στο δάσος! – Chuck Swindoll

12. Τα στάδια στη ζωή ενός ανθρώπου: 4 ετών: Ο μπαμπάς μου μπορεί να κάνει τα πάντα! 7 ετών: Ο μπαμπάς ξέρει τόοοσα πολλά! 8 ετών: Ο μπαμπάς μου δεν ξέρει τελικά και τόσα πολλά. 12 ετών: Ο μπαμπάς μου δεν ξέρει τι του γίνεται. 14 ετών: Ο πατέρας μου? Ασε καλύτερα! 21 ετών: Ωχ πάλι αυτός μπροστά μου! 25 ετών: Κάτι ξέρει για το θέμα  ο πατέρας μου αλλά όχι και πολλά πράγματα. 30 ετών: Θα πρέπει να μάθω τι ξέρει ο πατέρας μου για το θέμα. 35 ετών: Πριν αποφασίσουμε ας ζητήσουμε και τη γνώμη του μπαμπά. 50  ετών: Τι άραγε να πίστευε ο πατέρας γι΄ αυτό? 60 ετών: Τελικά ο πατέρας μου είχε τεράστια εμπειρία! 65+ετών: Α, ρε πατέρα! Μακάρι να ζούσες και να μιλούσαμε σήμερα οι δυο μας! – Ανώνυμος

Για τη Γιορτή του πατέρα δείτε ακόμα:

1. Eνας μπαμπάς γράφει ποίημα για την κόρη του
2. Μπαμπάς και κόρη στα γυρίσματα της ζωής
3. Το σπίτι του πατέρα μου
4. Ο πατέρας συγχωρεί
5. Οταν ο μπαμπάς λυγίζει

Eυχαριστώ θερμά τους φίλους που αντλούν κείμενα και υλικό απ’ αυτό εδώ το ιστολόγιο και το μοιράζονται στις σελίδες τους. Θα παρακαλούσα όμως να αναφέρονται  στην πηγή με  link στο Newagemama.com, όπως υπαγορεύουν οι κανόνες του σαβουάρ βηβρ και των πνευματικών δικαιωμάτων Common Creatives στο Internet.

Ποια είναι η μεγαλύτερη πρόκληση για έναν γονιό της νέας εποχής; Ποιο είναι το διαρκές δίλημμα στην καθημερινότητα κάθε μάνας και κάθε πατέρα που επιθυμεί συνειδητά να μεγαλώσει υγιή παιδιά σε όλα τα επίπεδα; Πιστεύω ότι το πιο σύνθετο παζλ για ένα γονιό είναι  να ισορροπεί με δεξιοτεχνία ανάμεσα στις ανάγκες των παιδιών και της οικογένειας και, παράλληλα, να αφουγκράζεται την αυθεντική εσωτερική του φωνή,  υπηρετώντας την προσωπική του αποστολή στη ζωή.

Μοιάζει με ισορροπία σε τεντωμένο σχοινί, έτσι δεν είναι; Οταν διάβασα  τον ακόλουθο συλλογισμό της Nancy McBride για τη μητρότητα, συνειδητοποίησα – και πάλι –  πόσο σημαντικό είναι να μάθουμε να φροντίζουμε εμάς τις ίδιες, προκειμένου  να είμαστε σε θέση να φροντίσουμε καλά τα παιδιά μας. Κι ότι ο υγιής δρόμος για τη μητρότητα (και την πατρότητα φυσικά) δεν είναι  αυτός που περνάει μέσα από την αυτοθυσία και τη στέρηση, αλλά μέσα από την προσωπική μας αλήθεια και το ειλικρινές της μοίρασμα με  τα παιδιά μας και τους ανθρώπους.

"Μάνα και παιδί ισορροπούν" από την Clara Hinton, flickr

Σ΄ έναν κόσμο που λέει πως νοιάζεται
για την καλύτερη ανατροφή της νέας γενιάς,
νιώθω πως χρειάζεται να εναρμονίσω τις ανάγκες των παιδιών
με ό,τι είναι απαραίτητο για μια ισορροπημένη μητέρα.
Αναγνωρίζω ότι η ατελείωτη προσφορά
καταλήγει σε αυτοθυσία.
Και η αυτοθυσία δεν με κάνει υγιή μητέρα
ούτε υγιή άνθρωπο.

Ετσι, τώρα μαθαίνω να είμαι πρώτα γυναίκα
και μετά μητέρα.
Μαθαίνω απλώς να βιώνω τα συναισθήματά μου,
χωρίς να κλέβω από τα παιδιά μου την ατομική τους αξιοπρέπεια, νιώθοντας
και τα δικά τους συναισθήματα.
Μαθαίνω ότι ένα υγιές παιδί θα έχει
τα δικά του συναισθήματα και χαρακτηριστικά,
που θα είναι μόνο δικά του.
Και πολύ διαφορετικά από τα δικά μου.
Μαθαίνω πόσο σημαντικό είναι να μοιράζομαι τα συναισθήματά μου με ειλικρίνεια, γιατί η προσποίηση δεν ξεγελά τα  παιδιά.
Ξέρουν τη μητέρα τους καλύτερα απ΄ ό,τι εκείνη
ξέρει τον εαυτό της. 

Μαθαίνω ότι καμιά από μας δεν ξεπερνά το παρελθόν της, αν δεν το αντιμετωπίσει.
Αλλιώς τα παιδιά της θα απορροφήσουν αυτό
ακριβώς  που προσπαθεί να ξεπεράσει.
Μαθαίνω ότι τα σοφά λόγια και οι συμβουλές δεν έχουν αντίκρισμα
όταν οι πράξεις μου οι ίδιες με διαψεύδουν.
Τα παιδιά είναι καλύτεροι ερμηνευτές παρά ακροατές.
Μαθαίνω πως η ζωή είναι γεμάτη τόσο με θλίψη και πόνο
όσο και με ευτυχία και απόλαυση.
Και το να επιτρέπω στον εαυτό μου να νιώθει ό,τι έχει
να μου προσφέρει η ζωή είναι ένδειξη πληρότητας.
Μαθαίνω ότι η πληρότητα δεν κερδίζεται με την αυτοθυσία,
αλλά με την προσφορά στον ίδιο μου τον εαυτό
και το μοίρασμα με τους άλλους ανθρώπους.

Oικογένειες" από τον Syltastic, flickr

Μαθαίνω ότι ο καλύτερος τρόπος να διδάξω τα παιδιά
μου να ζήσουν μια γεμάτη ζωή δεν είναι
να θυσιάσω τη ζωή μου.
Είναι να ζήσω εγώ μια πλήρη ζωή.
Προσπαθώ να διδάξω τα παιδιά μου ότι έχω πολλά να μάθω.
Και, πάνω απ΄ όλα, μαθαίνω ότι το να τα αφήσω ελεύθερα
είναι ο καλύτερος τρόπος να τα κρατήσω.

Πηγή:  Christian Northrup, Women’ s Bodies, Women ‘s Wisdom (Random House, 2010)

Από μικρό παιδί είχα ένα πάθος με τις λέξεις. Θυμάμαι στη δευτέρα Δημοτικού μού είχαν πάρει ένα τετράδιο με σκληρό μωβ εξώφυλλο που πολύ με είχε ενθουσιάσει. Το ονόμασα λοιπόν «τετράδιο λέξεων» και μέσα σ΄αυτό κατέγραφα τις λέξεις που μου έκαναν εντύπωση: θυμάμαι χαρακτηριστικά πως καταχώρισα με χτυποκάρδι τις λέξεις «απερισκεψία», «επιστημονικότητα» , «εμβάδυνση» (!) και άλλες τέτοιες εξωτικές, που μάλλον δεν ήξερα καν τι σημαίνουν αλλά μου φαίνονταν πολύ σπουδαίες και αξιόλογες, οπότε θα έπρεπε να υπάρχουν  στη συλλογή μου.

Σαν να βλέπω τον εαυτό μου σ΄ αυτήν την ηλικια. Φωτογραφία της Alexandratx, flickr

Tέλος πάντων – έχω διάθεση να φλυαρήσω σήμερα –  μέσα απ΄ αυτό το χόμπι, καλλιέργησα τη συνήθεια να διαβάζω ό,τι υπήρχε στον οπτικό μου ορίζοντα, προκειμένου να βρίσκω ωραίες και συναρπαστικές λέξεις για τη συλλογή μου. Κι επειδή ό,τι μάθεις από μικρός σε ακολουθεί για μια ζωή, φυσικά το ίδιο κάνω, με τον τρόπο μου, και τώρα κι ας έχω δυστυχώς χάσει προ πολλού το μωβ μου τετραδιάκι. Καταβροχδίζω βιβλία, περιοδικά, εφημερίδες, αναρτήσεις σε ιστολόγια, πινακίδες, διαφημιστικά φυλλάδια, σημειώματα, οτιδήποτε περιλαμβάνει τις αγαπημένες μου λέξεις.

"Διαμάντια" από τον Stephan Klassen, flickr

Κι έτσι, από τη μια βομβαρδίζω το νου μου με μπόλικη άχρηστη πληροφορία, την οποία έχω εξασκηθεί να διαγράφω αμέσως από το νοητικό σκληρό μου δίσκο, από την άλλη «ψαρεύω»  θησαυρούς ακόμα και στα πιο θολά νερά. Ενα τέτοιο  ακατέργαστο διαμαντάκι εντόπισα ανήμερα των Φώτων, με θέα τη λίμνη Πλαστήρα, σε μια τοπική εφημερίδα της Καρδίτσας. Τα ήσυχα νερά της λίμνης  απλώνονταν μπροστά μου γαλήνια και  γαλανά, αλλά εμένα το εξασκημένο μάτι μου σκανάριζε με ταχύτητα το περιεχόμενο της εφημερίδας που βρέθηκε ξεχασμένη στο τραπέζι μας, μέχρι που σε μια γωνίτσα εντόπισε το ποίημα «Αυτό είναι η ζωή’ του Δημήτρη Θ. Αδαμόπουλου, το οποίο μίλησε κατευθείαν στην καρδιά μου, προσθέτοντας μια πινελιά στωϊκότητας, ανθρωπιάς και χαμόγελου στο υπέροχο φυσικό τοπίο:

To γαλήνιο τοπίο της Λίμνης Πλαστήρα. Φωτογραφία του a4ex, flickr

Σαν τι θαρρείς πως είναι η ζωή και λες
«εγώ θα την κερδίσω»!
Μα ποιο είναι το κέρδος να μας πεις
μήτε που ξέρεις
Αν ήξερες θα το΄βρισκες
χωρίς θυσίες…
Ενα χαμόγελο και ένα χάδι είν΄ η ζωή.
Η πρωϊνή καλημέρα του γείτονα
είναι η ζωή.
Το γκάστρωμα της γυναίκας
και το παιδί που θα γεννηθεί,
αυτό είναι η ζωή.
Το πρώτο του χαμόγελο,
η πρώτη του λεξούλα,
το πρώτο του δοντάκι.
Να αυτό,
σαν τι άλλο θαρρείς πως είναι η ζωή
και ψάχνεις απεγνωσμένα
ξοδεύοντας την ίδια τη ζωή,
για τη ζωή.
Το τσούγκρισμα δυο ποτηριών
με χέρια που δεν τρέμουνε
και που ο ήχος που αφήνουν τα ποτήρια
δεν δημιουργείται για να κρύψει
υστεροβουλίες.
Ενας περίπατος χέρι χέρι
με το αγαπημένο σου πρόσωπο,
το ηλιοβασίλεμα, ναι το ηλιοβασίλεμα,
γιατί χωρίς αυτό
πώς θα περιμέναμε να δούμε
μια καινούργια ανατολή.
Το χάδι της μάνας είναι ζωή.
Το γύρισμα του γιου από το στρατό,
από το πανεπιστήμιο,
το γύρισμα του γιου από το χωράφι
είναι ζωή.
Το μεγάλωμα των βυζιών της κόρης σου
που γίνεται γυναίκα.
Καμάρωσέ την,
δικό σου έργο είναι.
Τι άλλο θέλεις,
τι άλλο νομίζεις πως είναι η ζωή
και όλο ψάχνεις απεγνωσμένα.
Το χάδι της γυναίκας σου,
όταν το βράδυ πλαγιάζουν τα παιδιά
κάτω από το φρεσκοπλυμένο
και πεντακάθαρο σεντόνι,
δεν κοστολογείται.
Δεν πουλιέται,
άρα δεν αγοράζεται.
Μόνο καταχτιέται,
μόνο κερδίζεται.

Τόσο απλή είναι η ζωή.
Κι εσύ πελαγοδρομείς
και τη χάνεις,
αντικαθιστώντας τα όμορφα χαμόγελά της
με αναστεναγμούς.
Κοιτάζεις έναν απέραντο και όμορφο κάμπο
κι αντί να τρέξεις να τον χαρείς,
εσύ σκέφτεσαι πώς να τον κατακτήσεις,
πώς να τον κάνεις δικό σου.
Αφού και μόνο ο κήπος του σπιτιού σου
σε φτάνει! Αφού στο τέλος
μήτε κι αυτόν θα πάρεις
και το ξέρεις.
Το ξέρεις πως σου ανήκει γη
ίση με το ανάστημά σου,
και μάλιστα για λίγο.
Τόσο όσο το χώμα αυτής της γης,
που εσύ ήθελες να κατακτήσεις,
θα σε αφομοιώσει.

Πηγή: εφημερίδα της Καρδίτσας «Νέος Αγών», 6-1-2011.

«Mε τις ιστορίες κοιμούνται οι μικροί και ξυπνάνε οι μεγάλοι» – Χόρχε Μπουκάϊ

Οταν πρωτοδιάβασα αυτή την ιστορία του Αργεντίνου συγγραφέα ένιωσα μια ευχάριστη έκπληξη από το μαγικό και ταυτόχρονα απλό τρόπο με τον οποίο συνδέει τα δυό αυτά οδυνηρά συναισθήματα. Και,  χωρίς να  ξέρω γιατί,  μου φάνηκε πολύ απελευθερωτικό να γνωρίσω μέσα από την όμορφη διήγηση μια άλλη οπτική για τη σχέση της θλίψης με την οργή και αντίστροφα. Διάβασα την ίδια ιστορία στα παιδιά μου χτες το βράδυ και μου έκανε εντύπωση πόσο … αυτονόητη τους φάνηκε η σύνδεση που εμένα εξέπληξε. Μάλλον τα παιδιά έχουν το δικό τους μηχανισμό να αντιλαμβάνονται τη σοφία της ζωής,  ενώ εμείς σα γονείς συχνά πιστεύουμε ότι χρειάζεται να τους εξηγούμε τα πάντα. Αναδημοσιεύω το κείμενο, με την προτροπή να το διαβάσετε κι εσείς στα παιδιά σας και να μοιραστούμε τις εντυπώσεις μέσα από τα σχόλιά σας:

Σ΄ ένα μαγεμένο βασίλειο όπου οι άνθρωποι δεν μπορούσαν ποτέ να φτάσουν ή, ίσως,  οι άνθρωποι μεταφέρονται αδιάκοπα  χωρίς να το καταλαβαίνουν…

Σ΄ ένα βασίλειο μαγεμένο όπου τα αφηρημένα πράγματα γίνονται χειροπιαστά…

Ηταν, μια φορά κι έναν καιρό, μια πανέμορφη λίμνη. Μια λίμνη με νερά κρυστάλλινα και καθαρά,  όπου κολυμπούσαν ψάρια όλων των χρωμάτων κι όλες οι σποχρώσεις των χρωμάτων λαμπύριζαν διαρκώς…

Ως εκείνη τη μαγική και διάφανη λίμνη έφτασαν η θλίψη και η οργή για να κάνουν μπάνιο παρέα. Και οι δυο έβγαλαν τα ρούχα τους και, γυμνές, μπήκαν στη λίμνη.

Η οργή, που βιαζόταν (όπως συμβαίνει πάντα στην οργή χωρίς να ξέρει γιατί), έκανε μπάνιο στα γρήγορα κι ακόμα πιο γρήγορα βγήκε από το νερό.  Αλλά  η οργή είναι τυφλή ή – τέλος πάντων – δεν βλέπει ξεκάθαρα την πραγματικότητα. Ετσι, γυμνή και καθαρή, φόρεσε βγαίνοντας από το νερό το πρώτο ρούχο που βρήκε…

Και συνέβη εκείνο το ρούχο να μην είναι δικό της αλλά της θλίψης…Κι έτσι, ντυμένη θλίψη, η οργή έφυγε.

Πολύ ήρεμη, πολύ γαλήνια, διατεθειμένη όπως πάντα να παραμείνει σε όποιο μέρος βρίσκεται, η θλίψη τελείωσε το μπάνιο της και, χωρίς καμιά βιασύνη – ή μάλλον χωρίς συνείδηση του χρόνου που περνάει – τεμπέλικα και αργά, βγήκε από τη λίμνη.

Στην όχθη συνειδητοποίησε ότι τα ρούχα της δεν ήταν εκεί. Οπως όλοι ξέρουμε, αν υπάρχει κάτι που δεν αρέσει στη θλίψη είναι να μένει γυμνή. Ετσι, φόρεσε το μοναδικό ρούχο που υπήρχε δίπλα στη λίμνη: το φόρεμα της οργής.

Λένε ότι από τότε, πολλές φορές συναντάμε την οργή τυφλή, σκληρή, τρομερή και θυμωμένη. Αλλά, αν σταματήσουμε για λίγο και κοιτάξουμε καλύτερα, καταλαβαίνουμε ότι αυτή η οργή που βλέπουμε είναι μόνο μια μεταμφίεση κι ότι πίσω από την όψη της οργής στην πραγματικότητα κρύβεται η θλίψη.

Πηγή: Χόρχε Μπουκάϊ,  Ιστορίες για να σκεφτείς (εκδόσεις  Οπερα, 1997). Οι υπέροχες φωτό προέρχονται από το αρχείο της Shakaya Leone.

Ενας μπαμπάς της νέας εποχής, ο Γιώργος,  μάς ανοίγει με τρυφερότητα την καρδιά του και μοιράζεται μαζί μας τa συναισθήματά του για τα γυρίσματα της ζωής του: την επαγγελματική του πτώση από την κορυφή του επαγγελματικού μπάσκετ, το  χωρισμό από τη γυναίκα του, την ανάληψη της ευθύνης για το μεγάλωμα των παιδιών του  και – πάνω απ΄ όλα – την προσωπική του απόφαση να ξαναμπεί δυναμικά στο παιχνίδι της ζωής, απ΄ όπου είχε παραιτηθεί για ένα διάστημα.

"Bροχή" από τον re 1lly, flickr

Ανοιξαν οι καταρράκτες του ουρανού. Στέκομαι στη στάση χωρίς ομπρέλλα, μέσα στη βροχή και περιμένω το λεωφορείο για να κατέβω στο Παγκράτι. Κάτι ηλικιωμένες κυρίες με κοιτάνε περίεργα έτσι που ξεχωρίζω ανάμεσα στον κόσμο, σαν στύλος της ΔΕΗ. Κάποιοι άντρες στην ηλικία μου μάλλον με αναγνωρίζουν: «Μια παλιά δόξα του ελληνικού μπάσκετ» θα σκέφτονται. «Ενας ξεπεσμένος θρύλος των ριμπάουντ» «Περασμένα μεγαλεία και διηγώντας τα να κλαις» συμπληρώνω… Το μόνο που έμεινε από το ένδοξο παρελθόν των διακρίσεων είναι τα μπασκετικά παπούτσια νούμερο 49 που ακόμα φοράω βρέξει χιονίσει…

Ηλθε επιτέλους το 054. Μεταμόρφωση – Περισσός. Επιβιβάζομαι στην πλατεία Τσιρακοπούλου, μαζί με τις κυρίες που μου φτάνουν μέχρι τη μέση. Πια μέση δηλαδή… Αυτή που κρύβεται πίσω από ένα σωσίβιο λίπους που φουσκώνει πάνω από τη ζώνη του παντελονιού. Πού είναι εκείνες οι εποχές που εδώ μπροστά ήταν σίδερο οι μύες…Από τότε όμως που σταμάτησα τις προπονήσεις και τον αθλητισμό πήρα την κάτω βόλτα.

Φωτογραφία της MariSther, flickr

Στάση «Αγορά». Βλέπω έξω γεμάτα τα καφέ και κόσμο μπροστά στις βιτρίνες. Ένα μπουκέτο κοριτσόπουλα μπαίνει μέσα στο λεωφορείο και φέρνει την άνοιξη. Ολες τους γύρω στα 17, όλο δροσιά και χάρη. Είναι καμιά τους ιδιαίτερα όμορφη? Οχι, αλλά «στα 17 και οι καλικάντζαροι όμορφοι φαίνονται» που έλεγε και ο παππούς μου. Ούτε που μου δίνουν σημασία. Αχ, πού ΄ναι τα χρόνια που μαζεύονταν γύρω μου σαν μελισσούλες παρακαλώντας για αυτόγραφα και φωτογραφίες…

Εκεί γύρω στα 17 ήταν και κείνη όταν γνωριστήκαμε μετά από τον πιο κρίσιμο αγώνα του Κυπέλλου το ΄93. Δεν υπήρχε περίπτωση να της αντισταθεί κανείς. Τόσο επιθυμητή, τόσο φουριόζα, τόσο τρελαμένη μαζί μου…

Στάση «Σχολεία», μπροστά στα Δημοτικά Σχολεία του Βύρωνα. Εδώ έρχονται κάθε μέρα τα παιδιά. Τους κακοφάνηκε στην αρχή που άφησαν το χλιδάτο Κολλέγιο Ψυχικού κι ήλθαν εδώ στη λαϊκή γειτονιά μαζί με τον παππού και τη γιαγιά, αλλά στην πορεία προσαρμόστηκαν μια χαρά. Αυτή μόνο δεν άντεξε την πτώση από το Ψυχικό στο Βύρωνα, από τη μονοκατοικία στο διαμερισματάκι…. «Απ΄ τα βόρεια στα νότια» που λένε και τα διδυμάκια τα κορίτσια μου, που στα δεκατρία τους χρόνια σκίζουν στην ομάδα του Αθηναϊκού και με βγάζουν ασπροπρόσωπο σε κάθε αγώνα. Τις πονάει που η μάνα τους μας άφησε και την κοπάνησε με τον λεφτά στο εξωτερικό. Δεν θέλουν ακόμα ούτε να της μιλήσουν στο τηλέφωνο, ούτε να διαβάσουν τα μηνύματά της.

Στάση «Φούρνος», στάση «Βουτζά», στάση «Δεληολάνης». Μ΄ έχουν πνίξει οι αναμνήσεις. Τη σκέφτομαι κι ακόμα μυρίζω το άρωμά της. Το λεωφορείο έχει γεμίσει κόσμο, ένα πλήθος ανθρώπων κάθε λογής. Να κατέβω εδώ και να περπατήσω καλύτερα προς το Αλσος Παγκρατίου.

Το πόδι μου αρχίζει πάλι να μ΄ ενοχλεί. Η υγρασία περονιάζει το παλιό μου τραύμα κι αυτό ξυπνάει. Μου θυμίζει πώς η ζωή μου κατέρρευσε σαν πύργος με τραπουλόχαρτα όταν χτύπησα κι έμεινα εκτός αγωνιστικής δράσης για ένα χρόνο. Ενας μόλις χρόνος ήταν αρκετός για να σβήσουν τα φώτα, να σταματήσουν τα χειροκροτήματα, να σε ξεχάσουν οι φίλοι και οι θαυμαστές, να σε κρεμάσει ο Σύλλογος, να σε πνίξουν τα χρέη…

"Χρυσός γίγαντας" από τον Josh Williams, flickr

Κατεβαίνω στη στάση της Χρεμωνίδου λίγο πριν κλείσουν οι πόρτες, σπρώχνοντας κακήν κακώς τους άλλους επιβάτες. Καθαρός υγρός αέρας με χτυπάει στο πρόσωπο και στεγνώνει τα μάτια μου που έχουν βουρκώσει. Μπαίνω μέσα στο Αλσος για να κόψω δρόμο και αυτόματα μ΄ αγκαλιάζει η πρασινάδα των δέντρων. Μια σταλιά πάρκο ανάμεσα στο τσιμέντο κι όμως προσφέρει τόση ομορφιά. Νιώθω οικεία εδώ μέσα, ερχόμουν από πιτσιρικάς. Πότε για ραντεβού, πότε για παιχνίδι μετά το σχολείο.

Από το γηπεδάκι ανάμεσα στα πεύκα ακούγονται φωνές. Μια παρέα εφήβων παίζει μπάσκετ και δοκιμάζει τρίποντα. Τα πόδια μου με οδηγούν μόνα τους προς τα εκεί. Με μια δρασκελιά μπαίνω μέσα και πιάνω την μπάλα. Τα παιδιά με κοιτούν ξαφνιασμένα, αλλά είναι τέτοια η φόρα που έχω, που δεν έχουν άλλη επιλογή από το να παίξουν μαζί μου!

Νιώθω πως πετάω! Δεν υπάρχει για μένα τραυματισμός, πονεμένο πόδι, παρελθόν, μέλλον, τίποτα. Είμαι μόνο εγώ και το καλάθι δέκα μέτρα μακριά μου. Σουτάρω και βάζω τρίποντο. Όπως θα βάζω και στη ζωή μου από δω και πέρα. Γιατί μπαίνω πάλι στο παιχνίδι!

 «Οι όμορφες αναμνήσεις είναι φίλοι παντοτινοί» – γραμμένο από την Αθηνά Χ., παιδική φίλη, στο λεύκωμα της Πέμπτης Δημοτικού

 Μια από τις πρώτες μου αναρτήσεις, αφιερωμένη εξαιρετικά στους φίλους του μπλογκ που, όπως κι εγώ, γυρνάνε για τις γιορτές στα μέρη που μεγάλωσαν και βρίσκουν ζωντανές τις αναμνήσεις από τα παιδικά τους χρόνια:

Aκόμη ένα υπέροχο έργο της Judy Mastrangelo

Με αφορμή τη συνάντηση των συμμαθητών 25 χρόνια μετά την αποφοίτησή μας από το Λύκειο, βρέθηκα για τρεις μέρες 500 χιλιόμετρα μακριά από την Αθήνα, στην κωμόπολη  όπου μεγάλωσα, και την οποία αφήσαμε οικογενειακώς εδώ και μια εικοσαετία.

Ηταν μια βουτιά στις αναμνήσεις της παιδικής και εφηβικής ηλικίας, που έφερε στην επιφάνεια γεγονότα και εικόνες που είχαν ξεθωριάσει με το χρόνο: ο δρόμος όπου έκανα ποδήλατο για πρώτη φορά, το χαμόγελο της γειτόνισσας  που  ήταν το ίδιο κι ας είχαν περάσει από πάνω της δυο δεκαετίες, η αγαπημένη κρυψώνα στον κήπο πίσω από τις τριανταφυλλιές, όλα ήταν ακόμη εκεί!. Συνειδητοποίησα  επίσης πως ό,τι μου δίνει χαρά σήμερα είναι απόηχος μιας αγαπημένης δραστηριότητας που είχα από παιδί και πώς κάποια ακόμη ανεκπλήρωτα όνειρά μου με περιμένουν από την εφηβεία.

Το παρελθόν δεν καθορίζει το μέλλον μας, σίγουρα όμως το επηρεάζει. Κι όσο δυσάρεστες στιγμές κι αν έχουμε ζήσει, σίγουρα υπάρχουν θησαυροί στο ντουλάπι των αναμνήσεών μας που περιμένουν να τους δώσουμε τη θέση που τους αξίζει στη ζωή μας.

Γι΄ αυτό, σας προτείνω να επισκεφθείτε με την πρώτη ευκαιρία τα μέρη όπου μεγαλώσατε. Οσοι ζουν μακριά μπορούν να προγραμματίσουν ένα  ταξίδι προς τα εκεί. Κι όταν με το καλό βρεθείτε στα παλιά λημέρια, περιδιαβείτε συνειδητά στα οικεία μέρη και συντονιστείτε με το παιδί που σας περιμένει:

• Ποιες αγαπημένες αναμνήσεις έρχονται στη μνήμη σας?
• Ποιες εμπειρίες νιώθετε πως σας έχουν σημαδέψει?
• Ποιες  δραστηριότητες  της εποχής εκείνης εξακολουθούν να «μιλούν» στην καρδιά σας σήμερα?
• Ποιες ανάγκες έχουν εκπληρωθεί στη σημερινή σας ζωή και ποιες ακόμη περιμένουν?

 Είναι ένα υπέροχο ταξίδι στη «βιβλιοθήκη του μυαλού» μας, εκεί που βρίσκονται αποθηκευμένα τα  πιο αυθεντικά κομμάτια του εαυτού μας. Εμπρός λοιπόν να τα φέρουμε στο προσκήνιο και να τους δώσουμε τη θέση που τους αξίζει!