Η μαγεία της κίνησης

Άρθρο δημοσιεύτηκε στις 18 Νοεμβρίου, 2011 από Νewagemama

Aφιερώνω αυτήν την περυσινή αγαπημένη ανάρτηση στις φίλες και φίλους του μπλογκ,  που όλο θέλουν να ξεκινήσουν τρέξιμο, περπάτημα, γυμναστήριο  κι όλο το αναβάλλουν.

«Κάθε γυναίκα μέσα από το κινούμενο και ζωντανό σώμα της μπορεί να βρει τη δύναμη να συντονιστεί με την ευτυχία της» – Τερέζ Μπερτερά

      

«Shapes» από τον jtdemuro, flickr

 Mετά από πολλά χρόνια αδράνειας, ανακάλυψα ξανά την ομορφιά της άσκησης. Γύρισα στη γυμναστική και, μετά από ένα διάστημα αμφιθυμίας, άρχισα να απολαμβάνω τη φυσική δραστηριότητα. Ο παλιός μου εαυτός, που είχε συνηθίσει αποκλειστικά τη δουλειά γραφείου και την επανάληψη μόνο συγκεκριμένων κινήσεων, αντιστάθηκε σθεναρά στην αλλαγή με κούραση, δυσκαμψία, πονάκια κάθε είδους και  γκρίνια για έλλειψη χρόνου, διάθεσης, κουράγιου.

Τίποτα απ΄ όλα αυτά δεν έχει σημασία όταν κάποιος είναι έτοιμος να ξεπεράσει παλιές συμπεριφορές. Από ένα σημείο και μετά έχουμε την αποκλειστική ευθύνη για την κατάσταση του σώματός μας. Η όποια επιλογή είναι δική μας. Ετσι κι εγώ έκανα την επιλογή της κίνησης.

Με βοήθησε σ΄αυτό πολύ η αδελφή μου όταν, σε ανύποπτο χρόνο, μου είπε πως αληθινά όμορφο είναι ένα σώμα που δεν έχει «ξεχάσει» τη φυσική του  κίνηση, κι ας μην έχει το «ιδανικό» βάρος ή τις «τέλειες» αναλογίες. Όταν το σώμα διατηρεί τη φυσική ροή της κίνησης κουβαλάει με κέφι κάποια παραπανίσια κιλά και πάλλεται με ζωντάνια και ομορφιά.

Τα παιδιά μάς δείχνουν το δρόμο της κίνησης και της ζωντάνιας!


Νιώθω πως μέσα από την κίνηση το σώμα ξυπνάει, γίνεται πιο διαθέσιμο σε μένα την ίδια. Σαν να αποκτώ πρόσβαση στα κομμάτια του εαυτού μου που «ζουν» σε διάφορα μέρη του: στην καρδιά, στο θώρακα, στους δικεφάλους, στον αυχένα…Σαν να συντονίζομαι με την κρυμμένη ευφυϊα σε κάθε μυ, ανασύροντας μνήμες σωματικής πληρότητας από την παιδική ηλικία που η διαρκής κίνηση ήταν απλώς αυτονόητη και φυσική.

Τι συμβαίνει όταν, μέσα από την άσκηση, ενεργοποιείται η  επαφή με τα ξεχασμένα μας κομμάτια;  Όταν ξεκολλάμε από τη στασιμότητα και επιστρέφουμε σταδιακά, με το δικό μας ρυθμό, στον αυθορμητισμό της φυσικής δραστηριότητας; Αρχίζουμε σιγά σιγά να συντονιζόμαστε με τις αληθινές ανάγκες του σώματος, μαθαίνουμε να το σεβόμαστε και να το λαμβάνουμε υπόψη σαν ζωτικό, αναντικατάστατο κομμάτι της ύπαρξής μας.

Από τη Marilia Brandao, flickr

Με τη ρυθμική, τακτική κίνηση το σώμα βρίσκει την τρίτη του διάσταση, μεταμορφώνεται από μια απλή πρόσοψη – όπως αυτές των κινηματογραφικών πλατώ – σε ένα πραγματικά κατοικημένο σπίτι και, ίσως,  ένα σπίτι για δύο. Κερδίζοντας σταδιακά σε ρώμη και ευλυγισία, το σώμα – και κατ΄ επέκταση ο εαυτός μας – νιώθει πιο σταθερός, δυνατός και πρόθυμος να επιτρέψει σε κάποιον άλλο να τον ανακαλύψει μέσα από την ποικιλία των εκφράσεων, των συγκινήσεων και των επιθυμιών. Το σπίτι όχι μόνο πια κατοικείται, γίνεται αληθινά φιλόξενο. Ανοίγει τις πόρτες του στην οικειότητα και μπορεί να βιώσει  την ίδια του τη γνησιότητα και την απλή, ομαλή, απρόκλητη επικοινωνία.

Ο σπουδαίος    Brian Swimme στο βιβλίο του The Universe is a green dragon περιέγραψε πολύ παραστατικά τη δυναμική της κίνησης: «Στην πραγματικότητα ασκούμαι σημαίνει δρω. Όταν ασκείσαι, δραστηριοποιείς τις προγονικές σου αναμνήσεις. Το σώμα σου θυμάται ότι ζούσε κάποτε στα δέντρα και στα δάση. Για να αναπτύξεις τις νοητικές, συναισθηματικές και πνευματικές σου ικανότητες είναι ανάγκη να τρέξεις, να σκαρφαλώσεις, να συρθείς στη γη.  Η άσκηση δεν είναι απλώς ένα μέσο για απώλεια βάρους και λιποδιάλυση. Μέσα από την κίνηση ο εαυτός μας θυμάται το παρελθόν του για να μπορέσει να αγκαλιάσει όλες τις αλληλένδετες δυνάμεις της ύπαρξής του, της σκέψης και των συλλογισμών του».

 Γι΄ αυτό λοιπόν, μην περιμένεις να τελειώσεις όλες σου τις δουλειές για να γυμναστείς με όποιον τρόπο σε ευχαριστεί! Δημιούργησε χρόνο αφήνοντας στην άκρη τις υποχρεώσεις, που έτσι κι αλλιώς, δεν σταματούν ποτέ. Η μαγεία της κίνησης και της ζωντάνιας σε περιμένει!

Πηγές:1. Brian Swimme, The Universe is a green dragon, (Bear & Company, 1984),  2. Tερέζ Μπερτερά   To σώμα έχει τη δική του λογική, από τις εκδόσεις Θυμάρι σε μετάφραση Μ. Εκκλησιάδου.

Άρθρο δημοσιεύτηκε σε Ζωή εδώ, Κοινή λογική | Ετικετοποιημένο , , , , , , , , , , , , , , , , , , , | 8 Σχόλια

Α, ρε μαμά…

Άρθρο δημοσιεύτηκε στις 15 Νοεμβρίου, 2011 από Νewagemama

Απορώ  πώς είναι δυνατό να μην είχα ακούσει ποτέ μέχρι χτες αυτό το τραγούδι. Περιττό να σας πω πως βρήκα συγκλονιστικούς τους στίχους του Οδυσσέα Ιωάννου, τη μουσική του Σαρλ Αζναβούρ και φυσικά την ερμηνεία του Βασίλη Παπακωνσταντίνου. Ε, και όπως αντιλαμβάνεστε,  ένα ιστολόγιο σαν το Newagemama.com  δεν μπορεί παρά να αφιερώσει μια ανάρτηση σε μια τόσο τρυφερή, συγκινητική και μεγαλειώδη προσπάθεια ενός «μεγάλου παιδιού» να εκφράσει την αγάπη, τη νοσταλγία και την ευγνωμοσύνη για τη μάνα, που έχει φύγει απ΄ αυτή τη ζωή…

Έβαζες ψεύτικες φωνές,
γελούσες κι έκανες πως κλαις
κι εγώ παιδί…
Α, ρε μαμά…
Πίσω μου τρέχεις μια ζωή
με ένα πιάτο και μια ευχή,
τότε με κράταγες σφιχτά
τώρα κοιτάς από μακριά…
Μέσα απ’τα δόντια να μιλάς,
σ’ ακούω σαν τώρα:
«Μη με σκας, δε θα σε ανεχτεί κανείς,
θα πας χαμένος, θα το δεις»…
Α ρε μαμά, α ρε μαμά…

Ύστερα λόγια στο χαρτί
«συγγνώμη, σ’ αγαπώ πολύ, είμαι εδώ»…
Α,  ρε μαμά…
Ζωγράφιζες και μια καρδιά,
με νίκαγες με ζαβολιά
κι έβαζες πάντα στο πικάπ
το δίσκο με το Ave Maria…
Ave Maria…
Χανόσουνα στη μουσική,
εσύ γινόσουν το παιδί
κι εγώ ένας άγγελος στη γη
να σε προσέχω μια ζωή…

Τις πόρτες άνοιγες στο φως
να μπει ο ήλιος κι ο Θεός
να μας φυλάει…
Α, ρε μαμά…

Τα βράδια ήσουν μια αγκαλιά
κι ανάμεσα απ’ τα φιλιά
έκανες τη φωνή λαγού,
το λύκο και την αλεπού…
Και όταν γύριζα αργά
«θα σου τα πάρω τα κλειδιά,
θα βρεις τις πόρτες πια κλειστές,
θα με πεθάνεις,  αυτό θες;»
Α ρε μαμά, α ρε μαμά…

Ύστερα λόγια στο χαρτί
«συγγνώμη,  σ’ αγαπώ πολύ, είμαι εδώ»…
Α, ρε μαμά…
Ζωγράφιζες και μια καρδιά,
με νίκαγες με ζαβολιά
κι έβαζες πάντα στο πικάπ
το δίσκο με το Ave Maria…
Ave Maria
Χανόσουνα στη μουσική,
εσύ γινόσουν το παιδί
κι εγώ ένας άγγελος στη γη
να σε προσέχω μια ζωή

Μαμά
Πού πας;
Πού πας;
Μαμά, μαμά
Πού πας;

Άρθρο δημοσιεύτηκε σε Μαμαδίστικα | Ετικετοποιημένο , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , | 21 Σχόλια

Ωάρια

Άρθρο δημοσιεύτηκε στις 14 Νοεμβρίου, 2011 από Νewagemama

Μια ανάρτηση αφιερωμένη στους δασκάλους που προσπαθούν, με αγάπη και σεβασμό παρά το ισοπεδωτικό κλίμα της εποχής, να φέρουν στο φως  τη μοναδικότητα των παιδιών, δίνοντάς τους ερεθίσματα για να αναδείξουν  τα φυσικά τους ταλέντα  και τις ξεχωριστές τους ικανότητες:

«Ο καθένας μπορεί να μετρήσει τον αριθμό των σπόρων σ΄ένα μήλο, αλλά μόνον ο Θεός μπορεί να μετρήσει τον αριθμό των μήλων σ΄ένα σπόρο» – Ανώνυμος

"Σπόροι" από την Linda M. Brandt

Ενώ παρακολουθούσα ένα πρόγραμμα της κρατικής τηλεόρασης για τη διαδικασία της ανθρώπινης γέννησης, έμαθα κάτι που είναι εκπληκτικό: όταν γεννιέται ένα θηλυκό βρέφος, το σώμα του περιέχει όλα τα ωάρια που θα ωριμάσουν όταν αυτό θα γίνει γυναίκα.

Το γεγονός αυτό έχει τεράστια συμβολική σημασία: Οταν φτάσουμε στη γη περιέχουμε όλο το δυναμικό για οτιδήποτε θα επιτύχουμε στη ζωή αυτή. Ανεξάρτητα από το πόσο καιρό είμαστε εδώ ή τι θα κάνουμε, τίποτα δεν προσθέτουμε στο δυναμικό μας. Το ερώτημα όμως δεν είναι «Πόσο δυναμικό έχεις;» Είναι: «Πόσο δυναμικό θα αξιοποιήσεις;»

Φτερουγίσματα από τη Liz Welch

Στον πολιτισμό μας κυριαρχεί η αντίληψη ότι η ανάπτυξη του δυναμικού μας είναι αποτέλεσμα εκπαίδευσης. Η αληθινή ανάπτυξη των δυνατοτήτων μας όμως δεν επιτυγχάνεται με τη βίαιη εισαγωγή ενός καινούργιου προγράμματος στην ψυχή μας. Η αληθινή ανάπτυξη (ανα-πτύσσω σημαίνει ξεδιπλώνω, ξετυλίγω, φανερώνω, δίνω τη δυνατότητα να αποκαλυφθεί κάτι) επιτρέπει στην εσωτερική μας σοφία να εμφανιστεί. Ενα μεγάλο μέρος αυτού που ονομάζουμε εκπαίδευση στην πραγματικότητα είναι κατήχηση ή υποβολή σε στρατιωτική πειθαρχία. Η πραγματική εκπαίδευση φωτίζει τη μοναδικότητα ενός παιδιού και του δίνει ερεθίσματα να ανακαλύψει και να δουλέψει πάνω στα φυσικά του ταλέντα, δηλαδή να ανα-πτυχθεί.

Ανθισμένο μεγαλείο από τον John Francis Peters

Αν ήξερες ότι τα σπέρματα μεγαλείου είναι ήδη μέσα σου, τι διαφορετικό θα έκανες; Ο,τι χρειάζεσαι για να πετύχεις σου έχει δοθεί. Αυτό που είσαι είναι το δώρο του Θεού σ΄εσένα. Αυτό που γίνεσαι είναι το δικό σου δώρο στο Θεό.

Εσύ μ΄έκανες αυτό που είμαι.
Βοήθησέ με να το ζήσω.

Εχω όλα όσα χρειάζομαι για να πετύχω.
Βάζω τα δώρα μου σε δράση
και έλκω την επιτυχία.

Πηγή: Alan Cohen, A deep breath of life (Hay House, 1996). Στα ελληνικά: Μια βαθιά ανάσα ζωής, σε μετάφραση Ρένας Καρακατσάνη,  εκδόσεις Success Dynamics.

Άρθρο δημοσιεύτηκε σε Ζωή εδώ, Κοινή λογική | Ετικετοποιημένο , , , , , , , , , , , , , , , , , , , | 6 Σχόλια

Το μικρό μου το παιδί

Άρθρο δημοσιεύτηκε στις 11 Νοεμβρίου, 2011 από Νewagemama

Το νιώθω συχνά μέσα μου να κλαψουρίζει ανικανοποίητο. Να θέλει κάτι άλλο να κάνει απ΄  αυτό που ο ενήλικας εαυτός μου κάνει. Να βαριέται, να κλωτσάει: «Πότε θα ‘ρθει η σειρά μου, εγώ πότε θα παίξω;» Κι εγώ, μ΄ένα αμήχανο χαμόγελο  δήθεν κατανόησης, του κλείνω το στόμα και συνεχίζω να κάνω ό,τι κάνω. Κι όταν πέφτω επιτέλους για ύπνο ονειρεύομαι το μικρό μου το  παιδί με μια κίτρινη φουστίτσα να τρέχει στην αυλή του σπιτιού του στο Βελβεντό και να χάνεται μέσα στις λεβάντες και στις τριανταφυλλιές….

Το μικρό μου παιδί
σοβαρή αταξία έκανε πάλι.
Στο πεζούλι του σύμπαντος σκαρφάλωσε,
σκούντησε με το χέρι του
το κρεμασμένο
στον τοίχο τ’ ουρανού
κόκκινο πιάτο,
κι έχυσε όλο το φως επάνω του.
Ο Θεός απόρησε
που είδε τον ήλιο
ντυμένο ρούχα παιδικά
να κατεβαίνει τρέχοντας
της φαντασίας μου τη σκάλα
και να ’ρχεται σε μένα.
Κι εγώ κάθομαι τώρα
και μαλώνω αυστηρά
το μικρό μου παιδί
ενώ κλέβω κρυφά
τον χυμένο επάνω του ήλιο.


Κική Δημουλά (Ερήμην, 1958)

Άρθρο δημοσιεύτηκε σε Ζωή εδώ | Ετικετοποιημένο , , , , , , , | 9 Σχόλια

Εμπνευση για κάθε μαμά

Άρθρο δημοσιεύτηκε στις 9 Νοεμβρίου, 2011 από Νewagemama

Με τόση κατήφεια και αρνητικότητα τριγύρω, κάθε μανούλα χρειάζεται μια γερή δόση έμπνευσης για να τα βγάλει πέρα στην απαιτητική καθημερινότητά της. Γι΄ αυτό κι εγώ, ξετρύπωσα από τη «συλλογή» μου μερικά λαμπερά διαμαντάκια που γράφτηκαν για τις μάνες, με την ελπίδα να σας κάνω να χαμογελάσετε έστω και αμυδρά…

1. “Κι ένα τέταρτο μητέρας αρκεί για δέκα ζωές, και πάλι κάτι θα περισσέψει που να το ανακράξεις σε στιγμή μεγάλου κινδύνου” – Οδυσσέας Ελύτης

2. “To να είσαι μαμά είναι η πιο καλοπληρωμένη δουλειά του κόσμου γιατί η αμοιβή της είναι αγνή, καθαρή αγάπη!” – Mildred B. Vermont

3. “Μόνο αφού γίνεις μητέρα η κρίση σου για τους άλλους αρχίζει να μετασχηματίζεται αργά σε συμπόνια και κατανόηση” – Erma Bombeck

4. “Oι ωραιότερες συζητήσεις με τις μαμάδες γίνονται στη σιωπή, εκεί που μιλούν μόνο οι καρδιές” – Carrie Latet

5. “Κάθε μάνα μπορεί να φέρει με επιτυχία σε πέρας τη δουλειά  δέκα ελεγκτών εναέριας κυκλοφορίας” – Lisa Alther

6. “Κάθε γυναίκα καταλήγει να είναι σαν τη μητέρα της. Αυτό είναι η τραγωδία της. Κανένας άντρας δεν καταλήγει σαν τη μητέρα του. Αυτή είναι η δική του τραγωδία.” – Οscar Wilde

7. “Oταν σταμάτησα να βλέπω τη μητέρα μου με τα μάτια του παιδιού, αντίκρισα τη γυναίκα που με βοήθησε να γεννήσω τον ίδιο μου τον εαυτό” – Nancy Friday

8. “Oι γιατροί μού έλεγαν ότι δεν θα μπορούσα ποτέ ξανά να περπατήσω, αλλά η μητέρα μου ήταν σίγουρη ότι θα περπατούσα ξανά. Ε, κι εγώ πίστεψα τη μητέρα μου!” – Wilma Rudolph, αθλήτρια

9. “Η μάνα μου μ΄έμαθε να βαδίζω περήφανη σαν «να μου ανήκει ο κόσμος όλος» «- Σοφία Λόρεν

10. “Μ΄ αρέσει που είμαι μητέρα. Νιώθω τα πάντα σ΄ένα βαθύτερο επίπεδο. Εχω αποκτήσει μια διαφορετική κατανόηση για το σώμα μου, για το ότι είμαι γυναίκα” – Shelley Long

11. “H καλύτερη συμβουλή που μου έδωσε η μητέρα μου: Να λες κάθε μέρα στα παιδιά σου: «θυμήσου πως σ΄ αγαπάνε»” – Evelyn Mc Cormick

12. “Δεν είναι εύκολα να είσαι μητέρα. Αν ήταν, θα το έκαναν και οι πατεράδες” – aτάκα από το τηλεοπτικό σήριαλ «Τα χρυσά κορίτσια»

13. “Η αγάπη της μάνας είναι το καύσιμο που τροφοδοτεί έναν άνθρωπο για να φέρει εις πέρας το ακατόρθωτο” – Marion C. Garrety

14. “Eίμαι μάνα. Μπορώ να κάνω τα πάντα!”– Rosseanne Barr

15. “Aν είναι σωστή η θεωρία για την εξέλιξη των ειδών, πώς είναι δυνατό οι μάνες να έχουν ακόμα μόνο δυο χέρια;” – Milton Berle

16. “Πουλόβερ: Ένα ρούχο, το οποίο φοράει ένα παιδί όταν η μητέρα του κρυώνει” – Αmbrose Bierce

17. “O θυμός της μάνας είναι σαν το ανοιξιάτικο χιόνι: πέφτει πολύ αλλά λιώνει γρήγορα” – ρώσικη παροιμία

18. “Ο κόσμος θα ήταν καλύτερος για τα παιδιά αν οι γονείς ήταν αναγκασμένοι να φάνε αυτοί το σπανάκι” – Groucho Marx

19. “To πιο σημαντικό έργο που ένας πατέρας μπορεί να κάνει για τα παιδιά του είναι να αγαπάει τη μητέρα τους” – Τheodore Hesburgh

20. “Mάνα! Δε βρίσκεται λέξη καμία να ‘χει στον ήχο της τόση αρμονία“ – Γεράσιμος Μαρκοράς

Ολα μ΄αρέσουν, αλλά πιο πολύ με αγγίζουν – αυτή τη στιγμή τουλάχιστον – το 1 και το 20 για την ποιητική τους προέλευση, το 6 για το σαρδόνιο χιούμορ του Οσκαρ Γουάϊλντ, και η αλήθεια της ρώσικης παροιμίας του νο 17. Εσείς, ψηφιακές  φίλες και φίλοι,  ποιο μαμαδίστικο διαμαντάκι  προτιμάτε;

Oι τρυφερές  φωτογραφίες προέρχονται από την αγαπημένη σελίδα Our beautiful world & universe.

Δείτε  ακόμα τις αναρτήσεις:
Ενας μπαμπάς γράφει ποίημα για τη μητέρα του,
Αλύγιστη μάνα
Φαντάσου μια μάνα
Οι μάνες μας, τα κύτταρά μας
Η μάνα της χρονιάς
Η θλίψη και η πίστη
Μαμά πεινάω…
Για τις μαμάδες που ζουν στις καρδιές μας
Α, ρε μαμά
Εμπνευση για κάθε μαμά
To ψωμί της μάνας μου
Μάνα του εαυτού μου 

Eυχαριστώ θερμά τους φίλους που αντλούν κείμενα και υλικό απ’ αυτό εδώ το ιστολόγιο και το μοιράζονται στις σελίδες τους. Θα παρακαλούσα όμως να αναφέρονται  στην πηγή με  link στο Newagemama.com, όπως υπαγορεύουν οι κανόνες του σαβουάρ βηβρ και των πνευματικών δικαιωμάτων Common Creatives στο Internet.

Άρθρο δημοσιεύτηκε σε Μαμαδίστικα | Ετικετοποιημένο , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , | 15 Σχόλια

Ο Νοέμβρης της καρδιάς

Άρθρο δημοσιεύτηκε στις 7 Νοεμβρίου, 2011 από Νewagemama

«Το Νοέμβρη κρύο κάνει κι η φωτιά θα μας ζεστάνει» – λαϊκή σοφία

Θυμάμαι να με πιάνει κάθε τέτοια εποχή του χρόνου μια γλυκιά αίσθηση προσδοκίας. Ακόμα και φέτος, που η μια ψυχρολουσία διαδέχεται την άλλη, μέσα μου περιμένω κάτι ανατρεπτικά όμορφο να συμβεί, κάτι που να παρηγορήσει την αναστατωμένη ψυχή και να καταλαγιάσει τον ανήσυχo νου. Ισως, ειδικά τώρα  με το βαρύ κλίμα της συγκυρίας που ζούμε,  το πραγματικό κάλεσμα του Νοεμβρίου είναι να  ανακαλύψουμε το αληθινό και πολύτιμο μέσα στην καθημερινότητά μας, για να αντισταθούμε στην παρακμή και την απελπισία από το εσωτερικό αυτό σημείο δύναμης.

Μαγευτική η παλέτα των φθινοπωρινών χρωμάτων στη φύση...

Την εποχή αυτή ο  καιρός είναι συχνά ψυχρός, με απότομα ξεσπάσματα ζέστης στο μέσον της μέρας. Τα φυλλοβόλα δέντρα έχουν αποχαιρετίσει πολλά από τα φύλλα τους, και είναι απίστευτα όμορφα μέσα στη χρυσαφένια τους αίγλη. Κι αυτή η υγρή υπόλευκη πάχνη, νωρίς το πρωί και αργά το βράδυ, αγγίζει απαλά τις αισθήσεις με μια αγκαλιά που σε κάνει να ξεχνάς οριστικά τις μνήμες του καλοκαιριού και να αποζητάς τη θαλπωρή του οικείου.

 Γι΄ αυτό η ενέργεια του Νοεμβρίου είναι φιλική και εσωστρεφής ταυτόχρονα. Θέλεις το χρόνο σου να τη νιώσεις και να τη δεχτείς, όπως όταν συναντάς έναν καλοπροαίρετο παλιό γνώριμο και χρειάζεται να ανταλλάξεις μαζί του κάποιες αμήχανες πρώτες κουβέντες μέχρι να αναθερμανθεί το νήμα της σύνδεσης και να ανοίξουν οι καρδιές…

Κι έτσι, αρκετά μακριά πια από τη σαγήνη της αρχής του φθινοπώρου, επιστρέφουμε οριστικά στην αγκαλιά της Εστίας. Μας έλκει η θαλπωρή του σπιτιού μας, η γνώριμη μυρωδιά των χώρων μας, η μουσική της ρουτίνας μας, οι προσωπικές τελετουργίες που δίνουν νόημα στις στιγμές που περνάμε παρέα με τον αγαπημένο εαυτό. Ακόμη και τα μικρά παιδιά, που το καλοκαίρι απλώς δεν αντέχουν να μείνουν μέσα, την εποχή αυτή τιτιβίζουν σαν πουλάκια στη ζεστή φωλιά του δωματίου τους.

Σας καλώ λοιπόν να συγχρονιστούμε με την ενέργεια του Νοεμβρίου και να τιμήσουμε την ιερότητα της καθημερινότητάς μας μέσα στο σπίτι. Μέσα από τη φροντίδα του χώρου που μας φιλοξενεί ας συνδεθούμε με την προσφορά σε μας και στα αγαπημένα μας πρόσωπα.

Φωτογραφία της fishbed21, flickr

  • Αν έχουμε τζάκι, ας το ανάψουμε για να ψήσουμε κάστανα και να πούμε όλοι μαζί παραμύθια και ιστορίες από τα παλιά
  • Αν έχουμε κήπο ή γλάστρες με φυτά στο μπαλκόνι, ας τα περιποιηθούμε, βάζοντας φρέσκο χώμα, καθαρίζοντας τα φύλλα τους από τη σκόνη
  •  Αν έχουμε πιάνο ή άλλο μουσικό όργανο ας διοργανώσουμε μια βραδιά με αγαπημένα τραγούδια, από ρετρό μέχρι παιδικά για να χαρούμε όλοι μαζί
  • Αν μας αρέσουν τα επιτραπέζια, ας παίξουμε ένα «παλιομοδίτικο» κλασσικό παιχνίδι, όπου να συμμετέχουν όλοι, μικροί και μεγάλοι
  • Αν αγαπάμε τη ζεστή σοκολάτας (εγώ πρώτη!) ας προμηθευτούμε μια κορυφαίας ποιότητας και ας την απολαύσουμε αργά και συνειδητά, εκτιμώντας σε κάθε γουλιά την εξαιρετική γεύση της
  • Αν μας αρέσει η μυρωδιά του φρεσκοψημένου ψωμιού (σε ποιον δεν αρέσει;), ας φτιάξουμε το δικό μας ψωμί κι ας ευχαριστηθούμε μια ζεστή, αχνιστή, φέτα από το πρώτο καρβέλι
  •  Αν έχουμε κάποια «καλά» πράγματα για το σπίτι (ριχτάρια, κουρτίνες, σερβίτσια) που τα χρησιμοποιούμε μόνο σε σπάνιες περιπτώσεις (για να εντυπωσιάσουμε τους άλλους συνήθως), ας τους δώσουμε τη θέση τους στο χώρο μας για να τα χαρούμε επιτέλους εμείς οι ίδιοι!

Ο,τι κι αν κάνουμε, ας είμαστε συνειδητοί και παρόντες. Το σπίτι μας είναι η φωλιά μας και η καθημερινότητα το καταφύγιό μας, ό,τι κι αν συμβαίνει εκεί έξω. Κι αυτόν το Νοέμβριο ας το θυμίζουμε με ευγνωμοσύνη  στον εαυτό μας και στην οικογένειά μας…

Δες ακόμη:     Ροζ καταφύγιο ,  Φθινοπωρινή σπορά

Άρθρο δημοσιεύτηκε σε Ζωή εδώ, Της καρδιάς | Ετικετοποιημένο , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , | 16 Σχόλια

Αλύγιστη μάνα

Άρθρο δημοσιεύτηκε στις 3 Νοεμβρίου, 2011 από Νewagemama

Με αφορμή την ανάρτηση Οικογένεια στη δίνη της κρίσης αναζήτησα μετά από χρόνια στα ράφια της βιβλιοθήκης μου Τα σταφύλια της οργής του νομπελίστα συγγραφέα Τζων Στάινμπεκ. Το άνοιξα για να βρω ένα απόσπασμα και κατέληξα να το διαβάσω μονορούφι, όλη τη νύχτα, γιατί δεν μπορούσα να το αφήσω από τα χέρια μου. Είναι ένα έργο  τραγικά  επίκαιρο και ζωντανό,  γραμμένο με ασύλληπτη μαεστρία και ρεαλισμό, με χαρακτήρες που μοιάζουν να σου μιλούν μέσα από τις πυκνογραμμένες σελίδες. Αυτή τη φορά (η πρώτη φορά που το διάβασα ήταν πριν από δέκα χρόνια και δεν είχα ακόμα παιδιά),  με συγκλόνισε ο αγώνας της αρχετυπικής ηρωίδας μητέρας, που λυσσαλέα κάνει τα πάντα, μέσα στις αντιξοότητες, για να οδηγήσει την οικογένειά της ενωμένη σ΄ένα καλύτερο αύριο.

Σας παραθέτω ένα μικρό απόσπασμα, στο οποίο ο Στάινμπεκ σκιαγραφεί αριστοτεχνικά το πορτραίτο της αλύγιστης –  μα και τόσο ανθρώπινης – ηρωίδας. Προσωπικά υποκλίνομαι στο μεγάλο αυτό συγγραφέα  που – μόλις μέσα σε μια σελίδα – χώρεσε τη διαδρομή μιας ανθρώπινης ζωής και την αντανάκλασή της στην προσωπικότητα της γυναίκας αυτής, που αυτόματα μέσα μου ταυτίστηκε με τη μάνα της Μικρασιατικής καταστροφής, τη μάνα της Κατοχής, τη μάνα του εμφυλίου, τη μάνα της προσφυγιάς, τη μάνα σύμβολο που μένει όρθια ακόμα κι όταν όλα γύρω της έχουν γκρεμιστεί. Οι φωτογραφίες που πλαισιώνουν την ανάρτηση είναι του σπουδαίου Κώστα Μπαλάφα:

O Toμ στεκόταν και κοίταζε. Η μητέρα ήταν βαριά, μα όχι παχιά. Είχε βαρύνει απ΄ τη δουλειά κι από τις γέννες. Φορούσε μια φαρδιά ρόμπα από γκρίζο ύφασμα, που ήταν κάποτε σταμπαρισμένο με χρωματιστά λουλούδια, με το χρώμα να έχει ξεθωριάσει πια, κι έτσι τ΄ ανθουλάκια ξεχώριζαν μονάχα σαν ένα σχέδιο πιο ανοιχτόγκριζο από το σκούρο φόντο. Η ρόμπα τής ερχότανε ως τους αστραγάλους, και τα ξυπόλητα πόδια της, φαρδιά και γερά, μετακινιότανε πάνω στο πάτωμα γρήγορα και μ΄ευκινησία. Τα λεπτά της ατσαλόγκριζα μαλλιά ήταν μαζεμένα σ΄έναν αραιό κότσο που έπεφτε σαν φούντα πίσω απ΄ το κεφάλι. Δυνατά μπράτσα, όλο φακίδες, γυμνά ως τους αγκώνες, και χέρια ντελικάτα και παχουλά, ίδια τα χέρια στρουμπούλικου κοριτσιού.

Κοίταζε έξω τον ήλιο. Το γεμάτο πρόσωπό της δεν είχε τρυφερή έκφραση, είχε μια συγκρατημένη καλοσύνη. Τα φουντουκιά της μάτια φανέρωναν πως δοκίμασε όλες τις τραγωδίες της ζωής , και πως ανέβηκε σκαλί σκαλί τον πόνο και τα βάσανα, για να φτάσει σε μια υπέρτατα ήρεμη και υπεράνθρωπη κατανόηση. Φαινότανε να’χε κατανοήσει και δεχτεί τη θέση της μέσα στην οικογένεια – η ακρόπολη της οικογένειας, το άπαρτο οχυρό. Και όπως ο άντρας της και τα παιδιά της δεν έβλεπε τον κίνδυνο παρά μονάχα όπου τον έβλεπε η ίδια, συνήθιζε ν΄αρνιέται μέσα της κάθε κίνδυνο. Και όπως, όταν τύχαινε κάτι ευχάριστο, κοίταζαν να δουν αν ήταν χαρούμενη και η ίδια, πήρε τη συνήθεια να δημιουργεί χαρά και από ακατάλληλα περιστατικά.

Η ηρεμία όμως άξιζε περισσότερο από τη χαρά. Η αταραξία εξαρτιόταν από κείνη. Και από την υπέροχη και ταπεινή της θέση μέσα στην οικογένεια είχε αντλήσει αξιοπρέπεια και μια ήρεμη ολοκάθαρη ομορφιά. Σα θεράπαινα που ήταν, τα χέρια της απόχτησαν μια σίγουρη και ψύχραιμη ηρεμία’ και, σα διαιτητής που ήταν, είχε γίνει μια ύπαρξη απόμακρη κι αλάθευτη σε κρίση, όπως μια θεότητα. Φαινόταν να’χει τη συναίσθηση πως αν εκείνη λύγιζε, θα κλονιζόταν η οικογένεια, και πώς, αν έχανε πραγματικά την πεποίθησή της ή αν απελπιζότανε, η οικογένεια θα διαλυόταν.

Πηγή αποσπάσματος: Τζων Στάινμπεκ, Τα σταφύλια της οργής, σε μετάφραση Κοσμά Πολίτη, εκδόσεις Γράμματα. Δείτε εδώ τη δικτυακή πύλη με κάθε είδους πληροφορίες για το κλασικό αυτό έργο  και  εδώ  ένα πορτραίτο του μεγάλου συγγραφέα όπως τον παρουσιάζει ο γιος του Τομ, που περιγράφει πώς ο πατέρας του έβρισκε χρόνο για να γράφει με πάθος και πώς τον άγγιζαν βαθιά τα βάσανα και οι ευαισθησίες των ανθρώπων. Ακόμα εδώ δείτε πώς περιγράφει ο Κώστας Μπαλάφας τη σχέση του με τη φωτογραφία και τη ζωή.

Άρθρο δημοσιεύτηκε σε Ζωή εδώ, Μαμαδίστικα, Της καρδιάς | Ετικετοποιημένο , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , | 11 Σχόλια

Δημιουργική ανακατωσούρα

Άρθρο δημοσιεύτηκε στις 31 Οκτωβρίου, 2011 από Νewagemama

Γιατί τα παιδιά όταν αρχίσουν να περπατούν, μόλις γυρίσεις  την πλάτη σου, τρέχουν κατευθείαν στον νιπτήρα του μπάνιου και βγάζουν κραυγές χαράς και ενθουσιασμού, καθώς πιτσιλούν το νερό γύρω-γύρω;  Γελούν χαρούμενα καθώς καταβρέχουν με το νερό το πάτωμα και τους τοίχους, δείχνοντας αποφασισμένα να μουσκέψουν όλο το χαρτί τουαλέτας και να βρέξουν όλο το χώρο πριν τα σταματήσεις! Τα χεράκια και τα ποδαράκια τους τρέμουν από αγαλλίαση, ενώ εσένα σε πιάνει απελπισία. Είσαι δε σίγουρος ότι θα κρυώσουν ή αρρωστήσουν από κάποια άγνωστη εξωτική ασθένεια, αλλά φυσικά αυτό δεν συμβαίνει ποτέ.

Είναι μια καλή υπενθύμιση ότι η ευτυχία των παιδιών μας είναι πιο σημαντική από ένα άψογο σπίτι. Θυμάμαι μια μέρα που μόλις είχα τρίψει το πάτωμα της κουζίνας, όταν η κόρη μου ήρθε τρέχοντας με τα λασπωμένα της παπούτσια και είπε: «Μαμά, μαμά έλα να δεις το γατάκι! « Αφησα τη σφουγγαρίστρα και πήγα να δω το γατάκι. Το παιδί με κοιτούσε με μάτια που έλαμπαν και χαμογελούσαν κι εμένα δεν μ΄ένοιαζε πια το λασπωμένο πάτωμα.

Παρ΄όλο που προτιμώ το σπίτι μου πραγματικά καθαρό, με τα χρόνια ανακάλυψα ότι κάποια ακαταστασία δεν έχει και τόση σημασία. Το θέμα είναι με ποιον τρόπο θα την αντιμετωπίσεις. Για παράδειγμα, το δωμάτιο της κόρης μου ήταν πάντα τόσο ακατάστατο , που καμιά φορά το έλεγα «χοιροστάσιο». Πάνω στην απόγνωσή μου, έβγαλα έναν κανόνα που έλεγε πως αν διατηρούσε ένα μονοπάτι ανοιχτό μέχρι το κρεβάτι της και έκλεινε την πόρτα, μπορούσε να αφήνει το δωμάτιό της όπως θέλει.

Το διακοσμητικό της στυλ το ονομάσαμε «δημιουργική ανακατωσούρα», αλλά ακόμα και με την πόρτα κλειστή, η ακαταστασία στο δωμάτιό της συνέχιζε να μ΄ενοχλεί. Ετσι άρχισα να λέω: «Θα το εκτιμούσα πολύ αν σκεφτόσουν να καθαρίσεις το δωμάτιό σου» ή «περιμένω να δω τη μέρα που θα καθαρίσεις το δωμάτιό σου». Εκανα υπομονή και πράγματι ήρθε η στιγμή αυτή και το καθάρισε. Τώρα όποιος έρχεται σπίτι μας βλέπει ότι η κόρη μου έχει το πιο τακτοποιημένο δωμάτιο.

Το «δίδαγμα» της ιστορίας είναι το εξής: το να είσαι ακατάστατος όταν είσαι παιδί δεν είναι απαραίτητα μια μόνιμη διαταραχή. Αξιοποίησε την ενεργητικότητά σου για να φτιάξεις ένα σπιτικό γεμάτο ζωντάνια. Ενα σπίτι που είναι ζεστό και δείχνει πως κατοικείται είναι ένα χαρούμενο μέρος που φιλοξενεί  δραστήριες οικογένειες. Οι φίλοι δεν θα νιώσουν άβολα όταν έρχονται απρόσμενα για επίσκεψη, αν ξέρουν ότι δεν σε απασχολεί το πόσο ακατάστατο φαίνεται το σπίτι σου. Μπορείς να δεις την ακαταστασία από την καλή της πλευρά, αν σκεφτείς ότι κάποια μέρα τα παιδιά θα φύγουν και θα έχεις όλο το σπίτι δικό σου. Και τότε ίσως να αναστενάζεις με νοσταλγία όταν θα θυμάσαι τις βρεγμένες πετσέτες στο πάτωμα του μπάνιου.

Πηγές:1.  Judy Ford, Wonderful ways to love a child (Conari press, 1995). Στα ελληνικά,Υπέροχοι τρόποι να αγαπήσεις ένα παιδί, σε μετάφραση Ηλέκτρας Ιακωβίδη, εκδόσεις Δυναμική της επιτυχίας.  2. http://www.judyford.com/. Oι υπέροχες φωτό είναι από τη γεμάτη έμπνευση  σελίδα http://www.facebook.com/RumiQuotes

Άρθρο δημοσιεύτηκε σε Μαμαδίστικα | Ετικετοποιημένο , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , | 11 Σχόλια

Αναμνήσεις ενός απλού στρατιώτη του 1940

Άρθρο δημοσιεύτηκε στις 27 Οκτωβρίου, 2011 από Νewagemama

Μια επίκαιρη, λόγω της εθνικής γιορτής, περυσινή και πολυαγαπημένη ανάρτηση, αφιερωμένη στους νέους φίλους του ιστολογίου που,  όπως κι εγώ,  αγαπούν  τις επετείους:

Στη ζωή μας  υπάρχουν άνθρωποι που μας σημαδεύουν. Για μένα ένας απ΄ αυτούς είναι ο παππούς μου ο Λάμπρος, που έφυγε απ΄ αυτή τη ζωή περήφανος, πλήρης ημερών και εμπειριών, την Πρωτοχρονιά του 2004. Από τον άνθρωπο αυτόν έμαθα (ελπίζω τόσο καλά ώστε να μου ’χει γίνει βίωμα ζωής) την αξία τού να μένεις αληθινά ζωντανός και δραστήριος, ανεξάρτητα από την ηλικία σου, μέσα από την καθημερινή  δραστηριότητα και τη συμμετοχή στα πράγματα. Αναγνώρισα τη σημασία τού να είσαι «παρών» στη ζωή, περιφρονώντας τα στερεότυπα του πολιτισμού μας, που καλλιεργούν τη  λανθασμένη αντίληψη ότι από τη μέση ηλικία και μετά οι άνθρωποι γίνονται σταδιακά ανήμποροι, ασθενείς και «απόντες» από την ίδια τους τη ζωή.

 Κάθε φορά που μιλούσε για τον Ελληνοαλβανικό πόλεμο τα μάτια του έλαμπαν. Ο χρόνος συνθηκολογούσε μαζί του και γύριζε πίσω, αφαιρώντας καμιά εξηνταριά χειμώνες από την κορμοστασιά του. Γινόταν και πάλι ο ευθυτενής τριαντάχρονος που η κήρυξη του πολέμου, στις 28 Οκτωβρίου 1940, βρήκε να κουβαλάει με το γάιδαρό του ένα φορτίο πατάτες και να το ανταλλάσσει με καλαμπόκι, κάπου κοντά στην Αγόριανη. Ηταν τέτοιο το κλίμα της εποχής, με τον κόσμο να περιμένει τον πόλεμο από ώρα σε ώρα να χτυπήσει την πόρτα του, που θυμόταν με λεπτομέρεια κάθε στιχομυθία, κάθε γκριμάτσα, κάθε εικόνα. «Καταλαβαίνω ότι εσύ θα πας στρατιώτης, εγώ όμως χρειάζομαι ακόμα ένα  τέτοιο φορτίο» του είπε η νοικοκυρά του σπιτιού που πήρε τις πατάτες. Όμως είχε ήδη κηρυχτεί επιστράτευση…

Με το γάιδαρο γύρισε στο χωριό του, το Αηδονοχώρι. Στην πλατεία, όπως κάθε φθινόπωρο «έβραζαν τα τσίπουρα». Καμιά εβδομηνταριά νέοι, ανάμεσά τους και ο ίδιος, είχαν επιστρατευθεί και έφευγαν για τα Γιάννενα, όπου χωρίστηκαν από τους επιτελείς ανάλογα με τις ανάγκες του στρατού.

Ο παππούς υπηρέτησε, μαζί με άλλους έντεκα Θεσσαλούς, στην τροφοδοσία. Μέχρι να εκπνεύσει ο  Νοέμβριος είχαν ήδη φτάσει στην πλημμυρισμένη από Ελληνες Κορυτσά, αναλαμβάνοντας τη λειτουργία του κεντρικού φούρνου της πόλης. Φούρνιζαν ψωμί σε 24ωρη βάση, χωρισμένοι σε δύο βάρδιες. Διέμεναν σε ένα κατάλυμα με έξι κρεβάτια, δίπλα στο φούρνο. Οι μισοί δούλευαν, οι άλλοι μισοί κοιμόντουσαν. Και στο χρόνο που μεσολαβούσε ανάμεσα στις φουρνιές έβγαζαν τα χιτώνια και τα έβαζαν μέσα στο φούρνο κι αυτά, για να εξολοθρεύσουν τις ψείρες που τους βασάνιζαν ασταμάτητα!

Αυτή την ειδική «περιποίηση», την πρόσφεραν και στους καταπονημένους φαντάρους της πρώτης γραμμής που έρχονταν για λίγες ώρες στην Κορυτσά για να μεταφέρουν κάποιο μήνυμα. Ξεψείριζαν με τη βοήθεια της θερμότητας από το φούρνο τα ρούχα τους, τους πρόσφεραν ένα από τα έξι κρεβάτια για λίγες ώρες ξεκούρασης και τους έδιναν να φάνε μακαρόνια, το μόνο φαγητό που υπήρχε σε αφθονία χάρη στις γεμάτες ζυμαρικά αποθήκες την ηττημένων Ιταλών! Βρασμένα σκέτα μακαρόνια ήταν το καθημερινό φαγητό των φαντάρων στην Κορυτσά, μεσημέρι – βράδυ. Γι΄ αυτό κι ο παππούς , από τότε δεν ξανάφαγε μακαρόνια στη ζωή του, όσο νόστιμα κι αν ήταν μεγειρεμένα.

Φωτογραφία της Ελενας Λαγαρία, flickr

Παρά την προσπάθεια του σώματος τροφοδοσίας, οι φαντάροι της πρώτης γραμμής πεινούσαν. Σ΄ αυτούς δεν έφταναν πάντα οι κουραμάνες και τα μακαρόνια και γι΄ αυτό συχνά αναζητούσαν οι ίδιοι με κάθε μέσο τροφή. Ενας φίλος του παππού, τσομπάνης στο χωριό όπως και οι περισσότεροι νέοι, έκλεψε ένα κατσίκι από ένα κοπάδι Αλβανών. Επιστρέφοντας στη  μονάδα του συνάντησε έναν άλλο πεινασμένο φαντάρο από άλλη μονάδα που επίσης αναζητούσε κάτι να φάει. Εκοψε επί τόπου το κεφάλι του ζώου και του το ΄δωσε για να το κάνει βραστό  στην καραβάνα. Για να τον ευχαριστήσει ο άλλος του χάρισε μια ξυριστική μηχανή της εποχής, την οποία φύλαξε για ενθύμιο  όλη του τη ζωή!

Ετσι και ο παππούς είχε κρατήσει από την Αλβανία και χρησιμοποιούσε με θρησκευτική ευλάβεια ένα χιλιοχτυπημένο παγούρι μεταλλικό. Επειδή είχε χάσει το πώμα κάπου στην Κορυτσά, είχε φτιάξει ένα άλλο από καλαμπόκι και το είχε πάντα μαζί του στα χωράφια και τα μελίσσια. Σήμερα είναι οικογενειακό μας κειμήλιο.

Κάπου προς το τέλος Μαρτίου του 1941, έφτασε στην Κορυτσά ο επικεφαλής στρατηγός Τσολάκογλου και ο παππούς μαζί με κάποιο συγχωριανό τον πλησίασαν. «Τι θέλετε παιδιά;» τους ρώτησε. «Τίποτα δεν θέλουμε στρατηγέ, απλά να σε δούμε» του απάντησαν, κοιτώντας τον με θαυμασμό. «Μην με κοιτάτε έτσι, σε λίγο καιρό θα χτυπήσουν οι Γερμανοί και θα καταλάβετε πώς  πάνε τα «κόπια» μας χαμένα», τους απάντησε.

Πράγματι, σε λίγο καιρό ήλθε το γερμανικό χτύπημα από τα ελληνοσερβικά σύνορα και ο στρατηγός Τσολάκογλου υπέγραψε τη συνθηκολόγηση. Ολοι οι επιστρατευμένοι του χωριού, ακόμα και αυτοί που πολέμησαν στο θρυλικό ύψωμα 731, γύρισαν πίσω ζωντανοί, περπατώντας για εβδομάδες χωρίς να τους πειράξει ο γερμανικός στρατός.

Δεν ξέρω αν «πήγαν τα κόπια τους χαμένα». Αυτό που ξέρω είναι πως ο παππούς μου ο Λάμπρος ήταν γεμάτος περηφάνεια που άγγιξε από κοντά την αληθινή ιστορία σ΄ αυτή της τη φάση. Αν και ήταν ένας από τους χιλιάδες ανώνυμους στρατευμένους της εποχής, το ότι υπηρέτησε στον πόλεμο του 1940 τον έκανε να νιώθει ότι συμμετείχε σε κάτι συλλογικό και μεγαλειώδες που ξεπερνούσε τον ίδιο και αυτό σημάδεψε τη ζωή του. Στις διηγήσεις του δεν υπήρχε το πνεύμα του ηρωϊσμού που διακατέχει τα δημοσιεύματα των εφημερίδων της εποχής, αλλά η ανθρώπινη ματιά του απλού στρατιώτη που ακολουθεί με εμπιστοσύνη τις εντολές, αγωνίζεται να βοηθήσει τον διπλανό του, πιστεύει στον κοινό αγώνα και στη βοήθεια της Αγίας Παρασκευής για να γυρίσει καλά στην οικογένειά του.

 Γι ΄  αυτό κι όλα τα εγγόνια του τού τηλεφωνούσαμε κάθε 28η Οκτωβρίου  σαν να ήταν η ονομαστική του γιορτή. Και ακόμα και τώρα, έξι  χρόνια από το θάνατό του, κάθε επέτειο του «Όχι» τον θυμόμαστε με αγάπη.

Άρθρο δημοσιεύτηκε σε Της καρδιάς | Ετικετοποιημένο , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , | 7 Σχόλια

Mοναξιά δεν υπάρχει εκεί που…

Άρθρο δημοσιεύτηκε στις 24 Οκτωβρίου, 2011 από Νewagemama

Δεν χρειάζομαι άλλες αναλύσεις, απόψεις, εκτιμήσεις,  ερμηνείες για το παρελθόν, το παρόν και το μέλλον. Δεν θέλω άλλες  ερμηνείες, προβλέψεις, προγνώσεις, προσομοιώσεις για τη ζωή των παιδιών μου και την πορεία της κοινωνίας.

Χρειάζομαι ανάσες ευαισθησίας, ανθρωπιάς, σύνδεσης και επικοινωνίας. Εχω ανάγκη από νότες έμπνευσης και ελπίδας, που  στοχεύουν  λιτά και καίρια την ψυχή. Λαχταρώ εικόνες αιώνιες  που απογειώνουν τη σκέψη πάνω από την εφήμερη, βασανιστική πάλη με το φόβο και το χαμένο έλεγχο. Για την ώρα δεν βρίσκω άλλο καταφύγιο από την ποίηση:

Mοναξιά δεν υπάρχει εκεί που ένας άνθρωπος
σκάφτει ή σφυρίζει ή πλένει τα χέρια του.
Mοναξιά δεν υπάρχει εκεί που ένα δέντρο
σαλεύει τα φύλλα του. Εκεί που ένα ανώνυμο
έντομο βρίσκει λουλούδι και κάθεται,
που ένα ρυάκι καθρεφτίζει ένα άστρο,
εκεί που βαστώντας το μαστό της μητέρας του
μ΄ ανοιγμένα τα δυο μακάρια χειλάκια του
κοιμάται ένα βρέφος, μοναξιά δεν υπάρχει.

Πηγή: Νικηφόρος Βρεττάκος, Η εκλογή μου. Ποιήματα 1933-1991 (εκδόσεις Ποταμός, 2008)

Πέρασε προς στιγμή από το νου μου να αποτολμήσω να γράψω μερικά δικά μου «μοναξιά δεν υπάρχει εκεί που…» αλλά μου φάνηκε βλασφημία απέναντι στον αγαπημένο μου ποιητή…΄Η μήπως όχι; Αν έχω αντιληφθεί κάτι από το έργο του είναι η πνευματική γενναιοδωρία που το διακρίνει και η επιθυμία του να μπει  ένα λιθαράκι φωτός σ΄αυτή την πλάση. Το αποτολμώ λοιπόν με σεβασμό, όχι φυσικά για να «συμπληρώσω» το ποίημα, αλλά για να εκφραστώ  κι εγώ – απλοϊκά και ερασιτεχνικά –  ως μια μοναχική μαμά – μπλόγκερ που παλεύει από παιδί με την εσωτερική της  μοναξιά:

Μοναξιά δεν υπάρχει εκεί που δυο βλέμματα
συναντιούνται μ΄αγάπη.
Μοναξιά δεν υπάρχει εκεί που οι νότες
συντονίζονται στον ίδιο σκοπό.
Μοναξιά δεν υπάρχει εκεί που  το χέρι μου
αγγίζει τον παλμό της καρδιάς σου.
Εκεί που, αγκαλιάζοντας τη σπίθα της έμπνευσης,
συνομιλούμε στους ήχους των πλήκτρων
μ΄ ένα χαμόγελο ελπίδας στων χειλιών την άκρη
μοναξιά δεν υπάρχει.

Περιμένω λοιπόν και τα δικά σας «μοναξιά δεν υπάρχει εκεί που…». Μην ανησυχείτε, δεν κάνουμε διαγωνισμό ποίησης εδώ, απλώς μοιραζόμαστε με έμπνευση! 

Άρθρο δημοσιεύτηκε σε Ζωή εδώ, Μαμαδίστικα | Ετικετοποιημένο , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , | 19 Σχόλια